Δήλωση Περιφερειάρχη με αφορμή αυτό τον χαμό με τις πλημμύρες:
Δεν φταίει το κράτος που δεν μπόρεσει να ανταποκριθεί στις χιλιάδες κλήσεις πολιτών για βοήθεια αλλά φταίει ότι έπεσε πολύ νερό στην Αττική. Όχι ότι το κράτος χαλάει περισσότερα φράγκα για μπάτσους, στρατόπεδα συκγέντρωσης και εξοπλισμούς, φράχτες κλπ παρά για υγεία και εκπαίδευση...
Η ανάπτυξη είναι καθ οδόν πάντως, η ανάπτυξη ενός ολοκληρωτικού κράτους.
To κράτος της αντιπαροχής, των μεγαλοεργολάβων και της αυθαίρετης δόμησης... αρκεί που ο "συνέλληνας" με τις ευλογίες των οικογενειών Παπανδρέου και Καραμανλή, είχε μια δουλίτσα και απέκτησε με δανειάρα, διαμερισματάκι, εξοχικούλι, αυτοκινητάκι κοκ και τώρα του έμεινε η δανειάρα χωρίς τη δουλίτσα, το διαμερισματάκι, το εξοχικούλι κοκ... αλήθειες που πονάνε.
Ευτυχώς που δεν γίναμε Αργεντινή να καταντήσουμε να ασχολούμαστε όλη μέρα με ένα παλιοδορυφόρο που στείλαμε στο διάστημα. Παραμείναμε "Ελλάδα" και το υπ' αριθμόν έρευνα θέμα των δελτίων "μας" είναι οι 100 δόσεις...
Αισθάνομαι πως όπου νάναι θα συναντήσουμε τα πεπρωμένα της φυλής. (της οδού εννοούμε...)
Η εξαγγελία της κυβέρνησης για τη θέσπιση «ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος», αφού πρώτα περάσει από ….«πέντε κύματα», είναι ένα ακόμη επικοινωνιακό τρικ, συνέχεια των «φοροελαφρύνσεων», «κοινωνικού μερίσματος», κά. Ουσιαστικά πρόκειται για «μνημείο κοροϊδίας», τι στιγμή που από κάθε λαϊκό νοικοκυριό αρπάζει πχ. 1000 και επιστρέφει 10, ζητώντας ταυτόχρονα στήριξη για συνέχιση της ίδιας πολιτικής.!
Ελάχιστο εισόδημα ή εισόδημα αξιοπρεπούς διαβίωσης; Προκύπτει κατ’ αρχήν το ερώτημα, πως ορίζεται το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα»; Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, το εισόδημα στα όρια της φτώχειας υπολογίστηκε το 2013 σε 5.023 € για άγαμο (ή 418 το μήνα) και 10.547 € για τετραμελή οικογένεια (ή 879 το μήνα). Με βάση αυτό το όριο, σήμερα, σε συνθήκες φτώχειας ζει το ¼ του πληθυσμού (2,5 εκατ. άτομα).!
Από την άλλη οι ρυθμίσεις για τα «κόκκινα δάνεια» προβλέπουν ως «εύλογες δαπάνες διαβίωσης», τουλάχιστον 537 € το μήνα για ένα άτομο, 906 για ένα ζευγάρι, 1.126 ζευγάρι με ένα παιδί, 1.347 ζευγάρι με δύο παιδιά, 1.568 με τρία παιδιά κοκ. Από την άλλη, σύμφωνα με την εξαγγελία της κυβέρνησης το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» (ΕΕΕ), ορίζεται μόλις στα 200 € το μήνα για άγαμο (2.400 το χρόνο) και 400 το μήνα για τετραμελή οικογένεια (4.800 € το χρόνο). Κατά συνέπεια αυτό που ορίζεται ως «ελάχιστο εισόδημα» είναι στην πραγματικότητα ένα «προνοιακό επίδομα» για άτομα που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, εξασφαλίζοντας απλά τη «βιολογική» τους επιβίωση (2.500 θερμίδες τη μέρα).!
Αξίζει να σημειωθεί ότι η χορήγηση του ΕΕΕ θα είναι συμπληρωματικό σε οποιοδήποτε άλλο εισόδημα, ατόμου ή οικογένειας (πχ. επίδομα ανεργίας) ώστε να φθάνει το αντίστοιχο ποσό.! Επιπρόσθετα το ΕΕΕ θα έχει «πιλοτική» εφαρμογή αρχικά σε 13 δήμους το 2015 (…περίοδος εκλογών) και το 2016 στην υπόλοιπη χώρα, για την κάλυψη 700.000 πάμφτωχων.! Θα ερωτήσει κανείς: έστω κι αυτά τα λίγα, δεν είναι κάτι; Ασφαλώς είναι κάτι.! Όμως πρόκειται για «ψίχουλα κοροϊδίας», ιδιαίτερα αν λειτουργούν παγιδευτικά σε συνειδήσεις, για πολιτική ανοχή και στήριξη συνέχισης της ίδιας πολιτικής. Αν η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ θεωρεί ότι αυτό το μοντέλο εξόδου από την κρίση, προσφέρει μέλλον στην ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα στη νέα γενιά, εκτός από ανάλγητη, είναι και άκρως επικίνδυνη να συνεχίσει τη διακυβέρνηση της χώρας.
Συντριβή μισθών και κοινωνικών δικαιωμάτων Τα αποτελέσματα των Μνημονιακών πολιτικών, με την εφαρμογή των ακραίων νεοφιλελεύθερων μέτρων λιτότητας, έχουν οδηγήσει μισθωτούς- συνταξιούχους και ευρύτερα λαϊκά στρώματα (μικροεπιχειρήσεις, αγροτικά νοικοκυριά, επαγγελματίες, νεολαία κλπ) σε τραγική θέση. Ο απολογισμός της πενταετίας 2010-14 είναι τρομακτικός. Μείωση μισθών και συντάξεων πάνω από 40%, ανεργία 28% και στους νέους 60%, 392.000 «λουκέτα» μικροεπιχειρήσεων, παραγωγική αποψίλωση, μείωση ΑΕΠ -25%, 5.000 αυτοκτονίες, υποβάθμιση κοινωνικών υπηρεσιών (παιδείας-ασφάλισης-υγείας-πρόνοιας), κατεδάφιση εργασιακών δικαιωμάτων, λαφυραγώγηση δημόσιας περιουσίας, κά.
Είναι εντελώς αποπροσανατολιστικοί οι ισχυρισμοί ότι «όλοι υποφέρουμε» από την κρίση και το Μνημόνιο. Υπάρχουν και κερδισμένοι οικονομικά και πολιτικά. Πρόκειται για τους τραπεζίτες, την εφοπλιστική ελίτ, κρατικοδίαιτους καπιταλιστές, διαπλεκόμενοι «κυβερνώσας» ελίτ με «βαρόνους» των media κά. Το αποτέλεσμα του Μνημονίου είναι η ένταση της ανισοκατανομής εισοδήματος και η συγκέντρωση μεριδίων αγοράς υπέρ μεγάλων ομίλων (πολυκλαδικών και πολυεθνικών), ενώ σε πολιτικό επίπεδο συντελείται ισοπέδωση θεμελιωδών δικαιωμάτων, απαξίωση Βουλής και δραστική συρρίκνωση λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας.
Ειδικότερα η ανισοκατανομή εισοδήματος με βάση τα επίσημα στοιχεία, έχει την τελευταία 5ετία, διευρυνθεί τρομακτικά. Το μερίδιο της εργασίας στο ΑΕΠ, σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μειώθηκε από 62% το 2010 σε 54% το 2013. Από την άλλη, σύμφωνα με την έκθεση Wealth-X της γνωστής Τράπεζας UBS, o αριθμός των πολύ πλούσιων στην Ελλάδα αυξήθηκε αισθητά τα τελευταία χρόνια. Οι πλούσιοι με ατομική περιουσία άνω των 30.000.000 δολαρίων, από 445 το 2010 αυξήθηκαν σε 505 το 2013.! Η συνολική περιουσία των πολύ πλούσιων, εκτιμάται στα 60 δις δολάρια και ανέρχεται στο 24% του ελληνικού ΑΕΠ (250 δις δολάρια το 2013). Άρα η κρίση όχι μόνο δεν πλήττει τα εισοδήματα της οικονομικής ελίτ, αλλά αποτελεί και ευκαιρία αύξησής τους. Τέλος ένας ακόμη δείκτης που αποκαλύπτει την αυξανόμενη ανισοκατανομή εισοδήματος, αφορά το διαθέσιμο εισόδημα του πλουσιότερου 20%, προς το αντίστοιχο εισόδημα του φτωχότερου 20%. Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το πλουσιότερο 20% το 2009, είχε εισόδημα 5,6 φορές μεγαλύτερο από το φτωχότερο 20%, ενώ το 2012, το πλουσιότερο 20% ανέβασε τη διαφορά στις 6,6 φορές, επιβεβαιώνοντας τη σύμφυτη στον καπιταλισμό τάση οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Όλα αυτά βέβαια για τη συγκυβέρνηση, θεωρούνται «φυσιολογικά», εμμένοντας στη ίδια πολιτική, με την εποπτεία της «τρόϊκας».
Παραγωγική ανασυγκρότηση και δικαιότερη κατανομή Το θέμα της δικαιότερης κατανομής και ανακατανομής του εισοδήματος, αποτελεί κρίσιμο ζήτημα όχι μόνο «κοινωνικής δικαιοσύνης», αλλά και «οικονομικής ανάπτυξης». Έχει αποδειχτεί ότι οι πολιτικές λιτότητας συρρικνώνοντας τη ζήτηση, συρρικνώνουν το ΑΕΠ και την απασχόληση. Με τους λαθεμένους «πολλαπλασιαστές» του ΔΝΤ, σε κάθε ποσοστιαία μονάδα μείωσης της συνολικής ζήτησης, είχαμε μείωση -1,7 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ και αύξηση +1 ποσοστιαία μονάδα της ανεργίας. Άρα η ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης μισθών και συντάξεων, η αύξηση επενδύσεων πρώτα απ’ όλα δημόσιων και η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων, αποτελούν κρίσιμους παράγοντες τόνωσης της ζήτησης, παραγωγής, απασχόλησης και αύξηση εισοδήματος. Απ’ εδώ και η ανάγκη ενός σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης για ανάταξη της οικονομίας και έναρξης διαδικασίας εξόδου από την κρίση. Η επαναφορά του κατώτατου μισθού στο προ κρίσης επίπεδο (751 €), η εφαρμογή προγραμμάτων απασχόλησης, χορήγηση δώρου Χριστουγέννων σε χαμηλοσυνταξιούχους, αύξηση δημοσίων επενδύσεων από 6,5 δις στα 10 δις €, δημόσιος-κοινωνικός έλεγχος τραπεζών, κά, είναι αφετηριακά βήματα για ανάκαμψη, με τελικό στόχο την εξασφάλιση «αξιοπρεπούς εισοδήματος διαβίωσης» σε όλους τους πολίτες, λαμβάνοντας υπ’ όψιν την προσφορά του καθενός στην αύξηση του εθνικού εισοδήματος.
Ωστόσο για την ανακοπή της φτωχοποίησης και έναρξης της διαδικασίας ανάκαμψης, απαιτείται διαγραφή μεγαλύτερου μέρους του χρέους και αξιοποίηση τοκοχρεολυσίων για στήριξη προγραμμάτων διάσωσης πολιτών από την εξαθλίωση και την προώθηση προγραμμάτων στήριξης ΜΜ-Επιχειρήσεων για δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Αυτός πρέπει να είναι ο κεντρικός στόχος μιας φιλολαϊκής κυβέρνησης, από την επιτυχία του οποίου θα κριθεί όχι μόνο η αξιοπιστία της, αλλά και η ελπιδοφόρα προοπτική της ελληνικής κοινωνίας.
Τα χνώτα τους βρωμάνε ψέμα. Παραμένει κάθε νόμος του Μνημονίου, συνεχίζει να υφίσταται κάθε εφαρμοστικό του άρθρο, ζει και βασιλεύει κάθε ρύθμισή του, αλλά κατά τα λοιπά «βγαίνουμε από το Μνημόνιο». Λες και το Μνημόνιο ήταν ένα ρούχο που πετάμε από πάνω μας. Λες και το Μνημόνιο δεν είναι το νέο δέρμα που μας φόρεσαν και το κρατάνε δεμένο πάνω μας με νύχια και με δόντια. Λες και είναι ικανοί να ζήσουν χωρίς Μνημόνιο και μαστιγώσεις....
Τους έδωσαν ένα βιβλίο που είχε γραμμένη με κάθε λεπτομέρεια την καθημερινή ποινή μας κι αυτό ακόμη βαρέθηκαν να το διαβάσουν. Τεμπελχανάδες κι άχρηστοι. Τώρα αυτοσχεδιάζουν προσπαθώντας να κρύψουν τις αποτυχίες τους και να μας φορτώσουν άλλες. Δε θα μάθουμε ποτέ αν μέσα σε όλο αυτό το ποινολόγιο του Μνημονίου υπήρχε έστω και κάτι σωστό, καθώς κι αυτό λάθος θα το έκαναν. Αποτυχημένοι σε όλα. Ανίκανοι. Για πέταμα. Τσουβάλια άδεια, πεταμένα σε μια άκρη της Ευρώπης. Σαν πόντικες προσπάθησαν να βγουν στις αγορές, τρόμαξαν από τα πόδια που πήγαν να τους πατήσουν, έτρεξαν πίσω στη φωλιά σκούζοντας κι άρχισαν να τσιρίζουν ότι φταίνε όλοι οι άλλοι. Πλην αυτών. Των βρωμερών που βλέπουν σαν ανάκλιντρα τα ποντικοκούραδά τους.
Τόσο κοντοί που δε μπορούν να δουν από ψηλά τι χώρα έφτιαξαν επί πέντε, δεκαπέντε, εικοσιπέντε, τριανταπέντε χρόνια. Τόσο ελάχιστοι που δε χωράει μέσα τους καμιά αξιοπρέπεια. Κι έτσι τώρα μπορούν να καταριούνται το παρελθόν που οι ίδιοι έχτισαν. Να κατηγορούν ανωνύμως τα ονόματά τους.
Ένα Μνημόνιο λιγότερο, ένα Μνημόνιο περισσότερο, σιγά το κακό. Μέσα στο άδειο τους κεφάλι. Τελευταία ανταλλάγματα δίνουν και κανείς δεν τα δέχεται. Η εντολή έλεγε να καταστρέψουν τα σπαρτά για να φυτέψουν άλλα τ’ αφεντικά τους. Κι αυτοί από το μέγα πάθος της δουλοπρέπειας έκαψαν γη κι εργάτες. Να δείξουν πόσο πιστά σκυλιά είναι. Μα ποιος να τη θέλει τώρα αυτή την καταστροφή με τους απελπισμένους;
Η πρώτη βομβαρδισμένη χώρα χωρίς βομβαρδισμούς. Νεκροί στους δρόμους δίχως πόλεμο. Ανθρωπιστική κρίση λόγω βλακείας. Τι να θαυμάσεις πρώτα επάνω τους; Την απουσία πολιτικής σκέψης; Της σκέψης γενικώς; Την απουσία τους από την πραγματικότητα; Για ποιο περισσότερο να τους τιμωρήσεις; Για το πρώτο ψέμα ή τη χιλιοστή εξαπάτηση; Ποια ποινή να δώσεις σε τέτοια εγκλήματα δίχως να φωνάξει η ποινή «μικρή είμαι».
Ζέχνουν από τον ξινό ιδρώτα του τέλους τους. Απαρηγόρητοι για εκείνο το «λίγο ακόμη» που δεν τους χαρίζουν. Με κόλπα κλεφτοκοτάδων προσπαθούν να εξασφαλίσουν 180 δάχτυλα και μια παράταση. Ε και; Ούτε αυτό δεν καταλαβαίνουν.
Ότι όσο αργότερα φύγουν, τόσο χειρότερος θα είναι ο τρόπος του φευγιού τους.
Το τοπικό πολιτικό στερέωμα, συναποτελούμενο από αστέρες όλων των χρωμάτων, είναι ένα νεφέλωμα.
Σε κάθε περίπτωση, οι αστέρες νομίζουν ότι ο ήλιος γυρίζει γύρω από τον εαυτό τους. Θεωρούν τον εαυτό τους αυτόφωτο, πηγή ενέργειας και λύση. Κάθε τι που δεν είναι δορυφόρος τους είναι «μαύρη τρύπα». Έτσι, έχουμε ένα τοπικό πολιτικό σύμπαν, αποτελούμενο από πολλά μικρότερα, που όλα μαζί γυρίζουν γύρω από τον εαυτό τους και, βεβαίως, συνυπάρχουν, συναγωνίζονται και συνεργάζονται.
Το καθένα δηλώνει και μια ιδεολογική ταυτότητα, γιατί νομίζουν πως πρέπει να έχουν μια τέτοια, ώστε να τους προσδίδει κύρος. Αυτή η ταυτότητα, άλλοτε επιδεικνύεται και άλλοτε κρύβεται, ανάλογα με τις ανάγκες. Η ταυτότητα είναι χρήσιμη για την επίκληση αντικειμενικότητας. «Εγώ είμαι κάτι άλλο, π.χ. «κομμουνιστής πούρος», πλην όμως, ο Θόδωρος, ο Σωτήρης, ο Γιώργος, αντικειμενικά, είναι ικανοί και τους στηρίζω ή λέω ένα καλό λόγο». Βεβαίως, ελάχιστη σημασία έχει στο τι έγκειται αυτή η ικανότητα και για ποιο σκοπό χρησιμοποιείται. «Αντικειμενικά», (πώς να το κάνουμε;), αυτοί είναι οι Ικανοί και κάποιοι άλλοι, προφανώς, οι ανίκανοι. Στους ανίκανους, για παράδειγμα, έχουν καταταγεί ο Δημητράτος και εγώ. Για την εξυπηρέτηση της «αντικειμενικότητας» των, δεν μας κατατάσσουν στις «μαύρες τρύπες». «Καλά παιδιά» είμαστε, πλην όμως, ανίκανοι, όντας ηττημένοι. Ενώ ο Θόδωρος τα κάνει όλα καλά καμωμένα, ο Δημητράτος βρίσκεται «σε πλήρη σύγχυση» κι εγώ «κρίμα, κρίμα, κρίμα», που «τέτοια πένα χάνεται».
Αντιθέτως, δεν είναι ανίκανος και, βεβαίως, δεν είναι ηλίθιος αυτός που χρωστά στον ΟΑΕΕ 50. 000, δεν μπορεί να πάρει σύνταξη και στηρίζει αυτούς που κινούν διαδικασία κατάσχεσης της περιουσίας του. Δεν έχει τίποτα το υποτιμητικό η στάση του, γιατί στις τοπικές εκλογές βρέθηκε με τους εκλεγμένους. Στους ικανούς κατατάσσεται κι εκείνος ο άνεργος, ο οποίος, μαζί με όλη την οικογένεια του, κάνουν νηστεία, για να φύγουν τα μάγια που έχουν κάνει κάποιοι στη μάνα του. Ήταν υποψήφιος με τους νικητές των τοπικών εκλογών. Οι τελευταίες δύο περιπτώσεις ανήκουν στους «δορυφόρους», τους τόσο απαραίτητους για να μπορεί το σύμπαν να κινείται γύρω από τον εαυτό του.
Εγώ και ο Δημητράτος, τώρα, προσπαθούμε να πείσουμε τέτοιες περιπτώσεις ότι το συμφέρον τους είναι να ενωθούμε, ως κατατρεγμένοι και ως μη έχοντες στον ήλιο μοίρα. Το ότι δεν τους έχουμε πείσει, προφανώς, μας καθιστά ανίκανους. Για να ερμηνεύσουμε τέτοια φαινόμενα, μάλλον, πρέπει να προσφύγουμε σε μάγισσες και χαρτορίχτρες.
Αυτό το σύμπαν δεν βρίσκεται επί της γης, δεν έχει σχέση με τους κοινούς θνητούς. Είναι οι Γνώστες και οι γνωστικοί, είναι αιρέσεις της ίδιας θρησκείας, που δεν είναι άλλη από το «εγώ» και το εγωιστικό συμφέρον.
Αυτό το σύμπαν είναι γέρικο. Είναι παρόν από εδώ και 40 χρόνια και «ανανεώνεται», από καιρούς εις καιρόν, με νέα πορτραίτα ίδιας τεχνοτροπίας και ίδιου δημιουργού. Πρόκειται για φωτοτυπίες. Τα παλιά τα χρόνια η έμφαση δινόταν στην κομματική και ιδεολογική ταυτότητα, στους αγαθούς σκοπούς, στην ανιδιοτελή προσφορά και στον ατομικό απολογισμό προς απόδειξη της ανιδιοτέλειας.
Σήμερα, τέτοια προβλήματα και ανησυχίες δεν υπάρχουν. Μπορείς με άνεση να είσαι ιδιοκτήτης ενός πλοίου και να υπερασπίζεσαι, ως αναπληρωτής δήμαρχος την απομάκρυνση του πλοίου από μια γραμμή. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η τοποθέτηση σου γίνεται για το καλό του τόπου και όχι των εφοπλιστικών σου συμφερόντων. Αυτό το επιβεβαιώνει και ο ιδεολογικός και πολιτικός «αντίπαλος», ο οποίος παρευρίσκεται, ακούει και κουνά, συγκαταβατικά και συναινετικά, την κεφαλή του.
Η ζοφερή καθημερινότητα δεν τους αφορά. Απλώς, υπάρχει και αυτή. Κάπου – κάπου και για τις δικές τους ανάγκες την επικαλούνται ή την υπενθυμίζουν. Δεν αντλούν δύναμη, δεν χρειάζεται δηλαδή να το κάμουν, από το λαό και την εξυπηρέτηση των αναγκών του. Στην καλύτερη περίπτωση, κάνουν κανένα ρουσφέτι. Π.χ. μια μετάθεση της ημερομηνίας εξόφλησης μιας επιταγής, χάρις στις γνωριμίες μας. Δεν έχει καμία σημασία ότι η μετάθεση δεν θα βοηθήσει την εξόφληση. Αρκεί που αυτή έφερε ψήφο και στήριξη. Για αύριο, έχει ο Θεός. Η πολιτική έχει γίνει έννοια μεταφυσική. Δεν έρχεται για να λύσει προβλήματα. Φυσικά, και δεν δημιουργεί προβλήματα. Έρχονται από μόνα τους ή τα στέλνει ο Θεός. Τι να σου κάμει η ανθρώπινη πολιτική;
Αυτό το πολιτικό σύμπαν αυτοτροφοδοτείται, με τον τρόπο των κουτσομπολίστικων τηλεοπτικών εκπομπών. Ασχολείται η μία με την άλλη, εξασφαλίζοντας «αναγνωρισιμότητα» και, τελικά, «θεαματικότητα».
Ο «γάιδαρος», που τα είχε κάποτε με το Θεόφιλο, τα χώνει στον Θεόφιλο, επειδή, τώρα, διέγραψε τον Διονύση, που τον είχε, πριν, μαζί του στο επιμελητήριο και στο δήμο.
Ο γάιδαρος τα χώνει και στο Σταύρο, επειδή τα έφτιαξε με το Διονύση, που τα είχε με τον Θεόφιλο, όταν ο Σταύρος ήταν εχθρός του Θεόφιλου στο Επιμελητήριο, ενώ ο Σταύρος μαζί με τον γάιδαρο τα είχαν με τον Αλέκο για να φύγει ο Διονύσης, αλλά ο Αλέκος στο δεύτερο γύρο τα έφτιαξε με τον Διονύση, ενώ ο γάιδαρος έτρεχε να κάμει ψήφους στο Θεόφιλο.
Ο γάιδαρος τα χώνει, «από αριστερά», στον Συριζα, που τα έφτιαξε με τη Γιάννα(Αγγελοπούλου), αλλά ο ίδιος τα είχε φτιάξει με το Θόδωρο, που είναι Συριζα και τα έχει με τον Διονύση, ενώ ο γάιδαρος τα έχει με τον Αλέκο για να φύγει ο Διονύσης.
Ο γάιδαρος τα έχει και με την Κατερίνα, που τα έχει με τον Συριζα, και που πρότεινε το γάιδαρο για δήμαρχο του Συριζα, για να θυμώσει ο γάιδαρος και να βρει ευκαιρία να τα βάλει με τον Συριζα( το άλλο όνομα του Δημητράτου, μια και στο περιφερειακό ψηφοδέλτιο ο γάιδαρος ήταν με τον Θόδωρο που είναι Συριζα). Ήταν τότε, που ο γάιδαρος στήριξε την Κατερίνα, που πήγε με το Θόδωρο, που ήταν με τον Συριζα, για να μην πάει με τον Δημητράτο και βρεθεί στο δίλημμα ο γάιδαρος "Κατερίνα (δηλ. Δημητράτος) ή Αλέκος";
Δεν είδε ότι υπήρχαν οι δύο λευκές ψήφοι των "Ριζοσπαστών"(Δημητράτου - Δεστούνη), που ξεσήκωσαν θυμό και αγανάκτηση και προκάλεσαν την έκκληση- παράκληση του Αλέκου, που τα έχει με τον γάιδαρο, για "να μη χάλασει η ομοφωνία σε μια τόσο ιστορική στιγμή".
Είναι και δική του ευθύνη, που παραμένω μοναχικός και μοναδικός. Τα "απείθαρχος" και "αδιόρθωτος" είναι δική μου ευθύνη.
Μην απορείτε, λοιπόν, γιατί ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Το λέει και η παροιμία. Η άνοιξη θέλει χελιδόνια κι όχι κοράκια, υποκριτές και φαρισαίους.
Ο Δήμαρχος Κεφαλλονιάς Αλέξανδρος Παρίσης αποδεικνύοντας για άλλη μία φορά ότι είναι μεγάλος μαχητής και γεννημένος νικητής κατέδειξε σήμερα στην Κέρκυρα άλλη μία μεγάλη και ιστορική πολιτική νίκη.... Η νίκη του Δημάρχου παράλληλα αναδεικνύει τον Αλέξανδρο Παρίση στην κορυφαία πολιτική προσωπικότητα σε όλο το Ιόνιο επιβεβαιώνοντας το ότι ο Δήμαρχος Κεφαλλονιάς χαίρει του σεβασμού και της εμπιστοσύνης ως εξέχουσα παρουσία στον χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Τι κι αν τόσα ήταν τα κουκιά ΝΔ και ΣυΡιΖα, άρα τέτοιο θα ήταν και το αποτέλεσμα; Το τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, έγινε έξι το λαδόξυδο.
---------------
(Η εικόνα είναι του Δον ΨΥΧΩΤΗ)
Τα 'φτιαξε ο Μηνάς με την Ανέτα | Που τα 'χε με το Δήμο τον τρελό | Χώρισε ο Χρηστάκης με την Τέτα | Και τα 'φτιαξε ξανά με την Ζωζώ | Και τα’ φτιαξε η Μάρη με τον Άρη και τον Χάρη | Που τα είχε με την Ρένα και μετά με την Νανά | Κι ο Μιχάλης με την Άννυ που τα είχε με το Γιάννη | Μπερδεύτηκαν και τα φτιάξανε ξανά | Τα 'φτιαξε η Μαίρη ξαφνικά με το Λευτέρη | Που γουστάριζε την Νένα πριν γνωρίσει τη Γωγώ | Που τα είχε με τον Άρη πριν τα φτιάξει με την Μάρη | Και που κάποτε τη γούσταρα κι εγώ | Χώρισε ο Θωμάς με την Βαρβάρα | Και ο Νίκος ο ψηλός με τη Φανή | Τα 'φτιαξε ο Κωστάκης με τη Μάρα | Και γνώρισε ο Δημήτρης τη Βιβή | Και τα 'φτιαξε η Αίμη με το φίλο του Αρτέμη | Και τον πήρε από τη Μάνια που κολλούσε στον Τοτό | Που φλερτάριζε τη Βάσω που τα είχε με τον Τάσο | Πριν τον κάνει με την Ράνια τσακωτό | Χώθηκε η Τασία στον Νικήτα και τη Σία | Που γουστάριζε τον Στάθη που αγαπούσε τη Γωγώ | Που τα είχε με τον Άρη πριν τα φτιάξει με τη Μάρη | Και που κάποτε τη γούσταρα κι εγώ | Χώρισε ο Λουκάς με τη Μαρίνα | και γύρισε ξανά στην Αθηνά | ψωνίστηκε ο Αντώνης με τη Ντίνα | που τα 'χε με ένα φίλο του Μηνά | και τα 'φτιαξε η Γκέλη ξαφνικά με το Βαγγέλη | που τα είχε με τη Τζίνα και παλιά με την Ηρώ | που αγαπούσε τον Ηλία που τα είχε με την Λία | λίγο πριν να του την πέσει η Αργυρώ | Τα 'φτιαξε κι η Ρέα τελικά με τον Ανδρέα | που τον ήθελε και η Νίνα πριν γνωρίσει το Θαλή | που τα είχε με τη Λέλα και φλερτάριζε τη Στέλλα | λίγο πριν να γνωριστούν με τη Λιλή | Έφαγε η Μαρούλα τον Μανώλη από τη Ρούλα | που του άρεσε και η Μίνα που του γνώρισε η Γωγώ | που τα είχε με τον Άρη πριν τα φτιάξει με την Μάρη | και που ίσως να την πήδηξα κι εγώ.