Τρίτη 8 Ιουλίου 2014

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤA ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΗΣ ΔΕΗ

                  RHESUSGR WEB TV KEFALONIA 
      

Πρόσκληση


Η ΝΕ Κεφαλονιάς-Ιθάκης του ΣΥΡΙΖΑ σας καλεί την προσεχή Τρίτη 8/7 και ώρα 8+30 μμ σε συγκέντρωση-διαμαρτυρία, στο προαύλιο της Περιφέρειας (πρώην Νομαρχία) στο Αργοστόλι,για να μην επιτραπεί η ιδιωτικοποίηση-ξεπούλημα της «μικρής» ΔΕΗ.


Η πρόσκληση είναι ανοικτή για όλους και όλες, κόμματα, κινήσεις πολιτών, σωματεία, συλλόγους, και φυσικά απλούς πολίτες που επιθυμούν να ακούσουν και να καταθέσουν την δική τους συμβολή στον δίκαιο αγώνα απέναντι στο ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου,

στην άκρατη φιλελευθεροποίηση που επιβάλλουν η τρόικα και η ΕΕ.


                         

Ο ένοχος έχει όνομα και ταυτότητα

http://redwest.gr/

Του Βασίλη Κωστάρα

Τα τελευταία χρόνια, και κυρίως  με την μνημονιακή περίοδο, τα προβλήματα στην υγεία και στην παιδεία έχουν διογκωθεί σε τόσο επικίνδυνο βαθμό που όλες οι δομές λειτουργούν σε σημείο διαλυτικό είτε αυτό αφορά σχολεία είτε νοσοκομεία. Άρα οι δυο πυλώνες ενός κράτους, υγεία και παιδεία, χτυπιούνται αλύπητα και συνειδητά με στρατηγικό σχέδιο την κατάργηση του δημόσιου χαρακτήρα τους.
     


Το έχω πει χιλιάδες φορές και θα το ξαναπώ μέχρι να ματώσει η γλώσσα μου: δεν αρκεί να κάνουμε διαπιστώσεις, αλλά να ονοματίζουμε καθαρά και δυνατά το ποιος ευθύνεται για αυτήν την κοινωνική καταστροφή. Και αυτός έχει όνομα…........................................................................................
Νέα Δημοκρατία, Πασόκ και, κατά καιρούς, Δημ.Αρ. και άλλοι ανεξάρτητοι στήριξαν με την ψήφο τους όλα τα εκτρωματικά νομοσχέδια που διαλύσανε ολόκληρες κοινωνικές δομές.  

Επομένως θα λέμε όλη την αλήθεια και θα το φωνάζουμε και δεν θα μένουμε μόνο στην διαπίστωση των προβλημάτων… Οι ηγεσίες αυτών των κομμάτων έχουν τεράστιες ευθύνες για την ανθρωπιστική καταστροφή που συντελείται. Ο πολίτης πρέπει να γίνει σύμμαχος με τον δάσκαλο τον καθηγητή τον υγειονομικό σε ένα πλατύ μέτωπο διάσωσης της δημόσιας υγείας και παιδείας. Όποιος μένει αμέτοχος θα υφίσταται σκληρή κριτική γιατί, πια, όλοι ξέρουν τι συμβαίνει. 

Τέρμα η εποχή της συλλογικής ευθύνης. Καθένας έχει και την προσωπική που του αναλογεί για το τι έπραξε και τι όχι.

Τα εκλεγμένα όργανα σε όλες τις θεσμικές μορφές τους θα πρέπει να λένε την αλήθεια για το ποιοι ευθύνονται, και να μην  μένουν σε απλές παρατηρήσεις και απλά για ξεκάρφωμα να βγάζουν και καμιά 24ωρη απεργία…

Προσωπικά δεν θα αναγνωρίζω κανένα τέτοιο θεσμικό όργανο το οποίο ουσιαστικά και συνειδητά θα διαστρεβλώνει την πραγματική πάλη που πρέπει να γίνει εναντίον αυτής της νεοφιλελεύθερης καταστροφικής κυβέρνησης. Γι’ αυτό και παραιτήθηκα από το ΔΣ των νοσοκομειακών γιατρών Αιτωλοακαρνανίας και συνεχίζω τον αγώνα με κάθε άλλο τρόπο που έχω μέσα στο νοσοκομείο και στους δρόμους και σε κάθε εστία αντίστασης όπου υπάρχει…

ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΤΩΡΑ
ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΙ ΟΛΟΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
Ο ΕΝΟΧΟΣ ΕΧΕΙ ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
ΠΟΛΙΤΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΔΙΑΛΕΞΕ ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΠΑΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΝ ΘΑ ΑΦΗΣΕΙΣ. ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ……


ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Π ΚΩΣΤΑΡΑΣ ΙΑΤΡΟΣ ΑΚΤΙΝΟΛΟΓΟΣ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΣ ΕΣΥ 

Ιδιωτικοποίηση=«Ηλεκτροπληξία»



Chris Arctic White Wolf shared ΑναρχοΣουν ΓιαΛιγο's photo.

Στο Βερολίνο και το Αμβούργο, η ιδιωτικοποίηση της ενέργειας επέφερε σε μια διετία αυξήσεις 21% στην τιμή του ρεύματος. Οι κάτοικοι συλλέγουν υπογραφές για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος ενάντια στην ιδιωτικοποίηση.

        

Στη Βουλγαρία, η ιδιωτικοποίηση είχε ως αποτέλεσμα αύξηση της τιμής του ρεύματος κατά 140%. Αυτός ήταν ο λόγος που πέρυσι ανατράπηκε η κυβέρνηση Μπορίσοφ από τις λαϊκές κινητοποιήσεις με αίτημα την εθνικoποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας.

Η ιδιωτικοποίηση στη Βρετανία οδήγησε 3,5 εκατομμύρια νοικοκυριά σε «ενεργειακή φτώχεια».

Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, οι εταιρείες κέρδισαν μεταξύ 9-11 δισ. ευρώ, αλλά οι καταναλωτές έχασαν περί τα 5 δισ. ευρώ.

Η τιμή του ρεύματος αυξήθηκε από το 1997 έως το 2008 κατά 68% και συνεχίζει να αυξάνεται 8% ετησίως κατά μέσο όρο.

Επειτα από 20 χρόνια ιδιωτικοποίησης, ακόμα και η Ofgem (η Ρυθμιστική Aρχή Ενέργειας της Βρετανίας), που ήταν ανέκαθεν ο πλέον ένθερμος υποστηρικτής της ιδιωτικοποίησης, έφτασε να ομολογήσει «πως το μοντέλο της ιδιωτικοποιημένης αγοράς ενέργειας δεν δουλεύει…».

Συμπέρασμα: Ιδιωτικοποίηση=«Ηλεκτροπληξία»!

Σκίτσο: Βαγγέλης Παπαβασιλείου

Tο Νέο τους Μοντέλο...Tο Νέο τους Μπορντέλο.





Από www.anemosnaftilos.gr

Ξεπετάχτηκε μέσα από τα σπλάχνα του ΠΑΣΟΚ, μέσα από το πυώδες υπογάστριο του μικροαστισμού. Το αγκάλιασαν οι ελίτ και τα νέα τζάκια της δεκαετίας του '80 και του '90. Τα νεόπλουτα βλαχαδερά που τότε σκαρφάλωναν στα βόρεια προάστεια και κατσικώθηκαν στην εξουσία. Τα βρωμοπόδαρα κολεγιόπαιδα, τα φρικαρισμένα μπαστάρδια των προηγούμενω ελίτ που ασπάζονταν την σοσιαλδημοκρατία για να επιπλεύσουν.

Από δίπλα ο συρφετός του μεταπολιτευτικού σταρ-σίστεμ. Κάτι τσόλια τρίτης διαλογής, κάτι βιζιτούδες μοντέλες, κάτι ποπ-σκυλάδες με λαμέ φωνές. Ενέπνεε τον ανδρικό πληθυσμό με νέους κοινωνικούς κανόνες όπως "η σωστή γυναίκα πρέπει να είναι καριόλα και στο σπίτι και στο κρεβάτι", "οι γυναίκες είναι σαν τα γραμματόσημα, όσο τα φτύνεις, τόσο κολλάνε", "αφήστε τα ταγάρια και πιάστε τις λουί-βουιτόν". "αδελφές και παλικάρια να 'μαστε μαλλιά κουβάρια" κι άλλα τέτοια εξόχως νεο-μυκονιάτικα.

Τον χρηματοδότησαν γενναία. Σκοπός τους να τρομπάρει μέχρι σκασμού τη φούσκα που δημιουργούσαν, να στρώνει το χαλί για να προελαύνουν παλουκώνοντας δύο-τρεις γενιές με το όραμα της δερμάτινης, μανατζίρια πολυθρόνας, του δεύτερου και τρίτου αυτοκινήτου, του ξημεροβραδιάσματος στα γυμναστήρια, του γαμάω ό,τι πετάει και ό,τι κολυμπάει στον στενό μου ορίζοντα.

Αυτός έπιασε να κόβει τα κλαδιά κι ο "αυριανισμός" τις ρίζες μέχρι να μείνει ολόκληρο το δέντρο κούτσουρο απελέκητο. 

Κι ύστερα πέρασαν οι τηλεοπτικές μπουλντόζες για να μη μείνει τίποτα όρθιο και να χτιστεί το νέο τους μοντέλο. Το νέο τους μπορντέλο.
Σαρώνονται τώρα...
Σκορπίζονται...
Διαλύονται μέσα στα ξερατά τους...
Γυρίζουν εκεί απ' όπου ξεκίνησαν. Στο σκουπιδοντενεκέ.

Κωλάνθρωποι!

Δυστυχώς η λοβοτομή, όμως, μένει...


Πηγή: http://anemosantistasis.blogspot.com/2014/07/t-t.html#ixzz36qf7f1wa

Δευτέρα 7 Ιουλίου 2014

Guardian: Γιατί υπάρχουν μόνο λευκοί Βραζιλιάνοι θεατές στο Μουντιάλ

brazil_white


“Το Παγκόσμιο Κύπελλο επεδίωκε να δείξει την πολυπολιτισμικότητα της Βραζιλίας. Όμως, το μόνο που κατάφερε είναι να καταδείξει τη βαθιά ριζωμένη προκατάληψη στη χώρα”.

Ο βραζιλιάνος δημοσιογράφος του Guardian, Felipe Araujo, προέβη σε μια εκπληκτική παρατήρηση. Ενώ σε όλες τις φωτογραφίες από τους εορτασμούς του Μουντιάλ η Βραζιλία εμφανίζεται ως το “rainbow nation” (η χώρα του ουράνιου τόξου), όπως την αποκαλούν, όταν έρθει η ώρα του αγώνα, στις κερκίδες εμφανίζονται μόνο λευκοί βραζιλιάνοι να υποστηρίξουν την ομάδα τους. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Πάνω από το μισό του πληθυσμού της Βρζιλίας είναι μαύροι ή μιγάδες, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2010. Η Βραζιλία φιλοξενεί τους περισσότερους κατοίκους αφρικανικής καταγωγής στον κόσμο. Η παρουσία τους είναι οφθαλμοφανής στους δρόμους των πόλεων αλλά και στις τοπικές γιορτές στις οποίες συμμετέχουν μαζικά, με τοπικούς χορούς και ρυθμούς. Αλλά μόλις ξεκινούν οι αγώνες στα στάδια του Μουντιάλ, οι δρόμοι και τα γήπεδα γεμίζουν λευκούς εκτός από τους μικροπωλητές αναψυκτικών και μπύρας, όπου μαύροι από τις γειτονικές φαβέλες στήνουν τα μαγαζάκια τους. Μαύροι είναι επίσης οι αστυνομικοί που φυλάνε τον χώρο και το προσωπικό ασφαλείας των γηπέδων.

Στο Ρίο ο δημοσιογράφος της Guardian παρακολούθησε το ματς Γαλλίας-Γερμανίας στις 4 Ιουλίου στο στάδιο Μαρακανά και οι φίλαθλοι ήταν στην πλειοψηφία τους λευκοί. Λίγες ώρες αργότερα, στα καφέ με τις γιγαντοοθόνες που έπαιζαν το ματς Βραζιλία-Κολομβία, το κοινό είχε αλλάξει και αποτελείτο κυρίως από νεαρούς μαύρους που παρακολουθούσαν με πάθος, με μια μπύρα στο χέρι.

                     brazil-fans.jpg
Σε μια έρευνα που δημοσιεύθηκε στην τοπική εφημερίδα  Folha de S. Paulo, στις 29 Ιουνίου, οι παρατηρήσεις επαληθεύτηκαν: Στους 693 θεατές που παρακολούθησαν το ματς Βραζιλίας-Χιλής το 67% των Βραζιλιάνων ήταν λευκοί και το 90% ανήκε στις ανώτερες τάξεις της χώρας.

Η απουσία μαύρων και μιγάδων εξηγείται εν μέρει από τις τιμές: οι θέσεις είναι ακριβές και η πλειοψηφία των μαύρων είναι φτωχοί. Οι τιμές για τον αγώνα Βραζιλίας-Χιλής έκαναν από 25 ως 200 δολάρια ενώ οι φθηνές θέσεις αποτελούσαν μόνο το 5% του σταδίου, την ώρα που ο κατώτερος μισθός στην Βραζιλία είναι 330 δολάρια τον μήνα.

Ο κοινωνιολόγος  Carlos Costa Ribeiro ρωτήθηκε από τις εφημερίδες  Globe και Mail του Καναδά και δήλωσε:
«Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για ρατσιστική διάκριση. Θα μιλούσαμε για κάτι τέτοιο αν απαγορεύονταν να πωλούνται εισιτήρια σε μαύρους. Αυτό που συμβαίνει εξηγείται από το γεγονός ότι τα εισιτήρια είναι ακριβά για τους περισσότερους μαύρους. Και γιατί οι μαύροι δεν είναι πλούσιοι; Γιατί υπάρχει ρατσιστική διάκριση».


Αποτέλεσμα, μόνο οι λευκοί εκπρόσωποι της πολυφυλετικής Βραζιλίας να βρίσκονται μέσα στο γήπεδο. «Μπορούμε να πούμε ότι το ποδόσφαιρο δημιουργεί στα γήπεδα την φυλετική Δημοκρατία που η βραζιλιάνικη κοινωνία δεν μπορεί να κάνει» έγραφε πρόσφατα ο βραζιλιάνος μουσικός José Miguel Wisnik, σε ένα κείμενο-ορόσημο για το βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο στους New York Times.


Αλλά και στα γήπεδα τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Αν και η ομάδα της Βραζιλίας εκπροσωπεί λευκούς, μαύρους και μιγάδες, ο προπονητής και σχεδόν όλη η διοίκηση της ομάδας είναι λευκοί. Η εικόνα του αμυντικού βραζιλιάνου Ντάνιελ Αλβες να του πετάνε μια μπανάνα στο ισπανικό πρωτάθλημα έκανε μια μερίδα βραζιλιάνων να επαναστατήσουν αλλά πολλές τέτοιες εικόνες παρατηρούνται και στην ίδια τη χώρα.

Το πρακτορείο Bloomberg αναφέρει την περίπτωση του μαύρου βραζιλιάνου διαιτητή  Marcio Chagas, ο οποίος γίνεται δεκτός στο γήπεδο με ήχους πιθήκων ενώ πρόσφατα βρήκε το αυτοκίνητό του σπασμένο και το παρμπρίζ γεμάτο μπανάνες.


Οπως γράφει εύστοχα το σάιτ The Root σε ένα έξοχο άρθρο, το θέμα γίνεται ακόμη πιο πολύπλοκο από το γεγονός ότι πολλοί μαύροι Βραζιλιάνοι δεν θεωρούν τον εαυτό τους μαύρο. Ο σταρ ποδοσφαιριστής της Βραζιλίας Νεϊμάρ, όταν ρωτήθηκε το 2010 αν έχει υπάρξει θύμα ρατσιμού, απάντησε:


«Ποτέ. Ούτε εντός, ούτε εκτός γηπέδου. Εξάλλου δεν είμαι μαύρος, είμαι;»

Μια νηφάλια αποτίμηση των εκλογικών αποτελεσμάτων του ΣΥΡΙΖΑ Κεφαλονιάς

Επειδή πολλά γράφονται και λέγονται από διαφορετικές πλευρές για τα εκλογικά αποτελέσματα του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ και επειδή πρέπει να τοποθετηθούν τα πράγματα στην σωστή τους διάσταση, θα επιχειρήσω σύντομα να ερμηνεύσω τα γεγονότα πολιτικά πρώτα από όλα.
Εξ άλλου κάθε μέλος του ΣΥΡΙΖΑ σύμφωνα με το καταστατικό, έχει δικαίωμα να δημοσιεύει τις προσωπικές του απόψεις .
Μέρος της κοινής γνώμης αλλά και ορισμένοι αρθρογράφοι, αδυνατούν τες να ερμηνεύσουν την μεγάλη απόκλιση των δύο ψηφοδελτίων επιδίδονται σε θεωρίες που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα και αναπαράγοντας τις ,,ερμηνείες,, τους,  μπερδεύουν μερικούς  ψηφοφόρους μας.-τα μέλη μετά τις εσωκομματικές συζητήσεις δεν έχουν ανάγκη επεξηγήσεων-.
Η μέθοδος ανάλυσης  που χρησιμοποιώ δίνει μεγάλη σημασία στην δράση των τάξεων, των διαφόρων κοινωνικών στρωμάτων , με διαφορετικά ή παραπλήσια συμφέροντα και λιγότερο στα άτομα και στους οδηγούς παρ΄οτι και η συμβολή τους έχει  την σημασία της.
Το ψηφοδέλτιο της ΑΝΑΣΑ με επικεφαλής τον Θόδωρο Γαλιατσάτο πέτυχε μια πολύ μεγάλη νίκη στην περιφέρεια.
Βοήθησαν σ΄αυτό η ελπίδα για ανατροπή της πολιτικής κατάστασης των μισθωτών, συνταξιούχων, μικρών εμπόρων και επαγγελματιών που είναι οι κύριοι ψηφοφόροι μας  και που στην περιφέρεια βρίσκουν πιο εύκολα τον δρόμο παρά στην μικρή τοπική κοινωνία που τα πράγματα είναι πιο ασφυκτικά.
Η καθοριστική επίσκεψη Τσίπρα στην Κέρκυρα που έγειρε την ζυγαριά και έσπασε το τοπικισμό υπέρ του πολιτικού προτάγματος.
Η ύπαρξη και αξιοποίηση των πολιτικών και κοινωνικών συμμαχιών με ΑΝΕΛΛ και Κοινωνική Συμφωνία έδωσε  το αέρα πλατιάς ενότητας.
Η εμπειρία, οι ικανότητες  και η  συνεπής για αρκετά χρόνια παρουσία,  του επικεφαλής Θ. Γαλιατσάτου.
Ας δούμε τώρα το ψηφοδέλτιο των Ριζοσπαστών Ξανά, το οποίο υποστήριξα και προσωπικά από την αρχή.
Οι Ριζοσπάστες Ξανά και ο Μ. Δημητράτος έδωσαν από την αρχή  μια ξεκάθαρη μάχη , με αρχές θέσεις και καθαρή προσωπική παρουσία που πρέπει να αναγνωριστεί από όλους.
Συγκρούστηκαν μετωπικά με το τοπικό κατεστημένο και απομάκρυναν  διάφορους μνηστήρες που επεδίωκαν να αλώσουν τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ο τοπικός ψήφος είναι πολύ πιο ,,δύσκολος,, γιατί πρέπει να ξεπεράσει πολλά εμπόδια-εξαρτήσεις  και είμαι κατανοητός ελπίζω από όλους.
Τα προηγούμενα πέντε χρόνια δεν υπήρξε στο Δημοτικό Συμβούλιο παρουσία και παρεμβάσεις μια και ο ΣΥΝ με τις τότε μικρές δυνάμεις του δεν μπορούσε να έχει ψηφοδέλτιο.
Αδυναμίες  λάθη και παραλήψεις υπήρξαν, κυρίως λόγω των ασφυκτικών χρονικών ορίων.
Σήμερα όμως υπάρχει μια παρουσία δύο δημοτικών  συμβούλων και μια αξιόλογη βάση ευρισκόμενη μακριά της συναλλαγής, που ο ΣΥΡΙΖΑ θα στρατολογήσει τα καλύτερα στοιχεία του.
Το σπουδαιότερο είναι ότι η ανάπτυξη του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να στηρίζεται και στα δύο πόδια.
Όχι μόνο δυνατός στις ψηφοφορίες αλλά και στο κίνημα και επιδιώκουμε αυτά τα δύο να συμβαδίσουν.
Τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ δυνάμωσαν και σε εμπειρία και σε πολιτική παρουσία από τις τοπικές εκλογικές δοκιμασίες και προχωρούν μπροστά γιατί ο λαός έχει απαιτήσεις να σταθούν στο ύψος των περιστάσεών.

Στέλιος Ματαράγκας-Συντονιστής ΟΜ Κραναίας ΣΥΡΙΖΑ

Ο χωρισμός δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις,στη Μύκονο γεννιούνται οι συνειδήσεις

Ο χωρισμός δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις,
στη Μύκονο γεννιούνται οι συνειδήσεις 

Όλη η ελληνική εικοσαετία 1990-2010 σε μια φωτογραφία

    

«Άντε γ@μήσου εργατιά» Άρης Χατζηστεφάνου


kanapes-3

«Άντε γαμήσου εργατιά»

Στείλαμε στην ευρωβουλή έναν ποδοσφαιριστή, ένα μοντέλο και τρεις φασίστες. Μετατρέψαμε ολόκληρους δήμους σε αρένες νονών της νύχτας, υπακούοντας στις εντολές ποδοσφαιρικών ομάδων και της εκκλησίας. Πήραμε ένα παρουσιαστή, με μυστηριώδη χρηματοδότηση και στήριξη από τους μεγαλύτερους εργολάβους και εκδότες, ο οποίος ξέπλενε για χρόνια τις αμαρτίες του υπουργείου δημόσιας τάξης (και όχι μόνο), και τον κάναμε πολιτικό του 6% – ενώ μας ορκιζόταν, σε κάθε ευκαιρία, ότι δεν έχει ούτε πρόγραμμα ούτε όραμα για το μέλλον. 

Καταξιώσαμε τους ναζιστές σαν τρίτη πολιτική δύναμη στη χώρα. Δώσαμε ψήφο ανοχής στον πλέον ακροδεξιό πρωθυπουργό που έχει γνωρίσει η χώρα ενώ διασώσαμε από βέβαιη πανωλεθρία τα δυο κόμματα που επανέφεραν το εργασιακό καθεστώς του 19ου αιώνα θυσιάζοντας το 25% του ΑΕΠ και το 35% της αγοραστικής δύναμης του μέσου νοικοκυριού.

Για να μην έχουμε αυταπάτες, ένας στους δυο Έλληνες ψήφισε είτε για τη συνέχιση του μαρτυρίου του, είτε για τη μετατροπή της χώρας σε μια ακροδεξιά ή φασιστική κόλαση.
Ζώα! Ε ζώα.

Έχουν περάσει αρκετές ημέρες από το «μήνυμα της κάλπης» και ακόμη και οι πλέον ένθερμοι ψηφοφόροι της Αριστεράς δεν μπορούν να κρύψουν μια πικρή επίγευση από την ετυμηγορία του κυρίαρχου λαού. Άνθρωποι που πέρασαν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους μελετώντας την μαρξιστική έννοια της ψευδούς συνείδησης και τη διαδικασία παραπλάνησης του προλεταριάτου από τους μηχανισμούς προπαγάνδας του συστήματος προτιμούν τώρα να ρίξουν δυο φάσκελα στην άλλη μισή Ελλάδα.

Η Ελλάδα δεν αποτελεί φυσικά εξαίρεση ανάμεσα στα έθνη που επιλέγουν τις αλυσίδες και την ησυχία απέναντι στην ελευθερία τους. Στις ΗΠΑ οι φαρμακοβιομηχανίες, δαπανώντας εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια, έπεισαν ένα τεράστιο μέρος του πληθυσμού ότι δεν έπρεπε να δεχθεί σε καμία περίπτωση τη δωρεάν, καθολική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που είχε υποσχεθεί προεκλογικά ο πρόεδρος Ομπάμα – στην πρώτη και τελευταία κίνηση με την οποία αμφισβητούσε ορισμένα επιχειρηματικά συμφέροντα στη χώρα του.
Χιλιάδες Αιγύπτιοι, που συμμετείχαν στη μεγαλειώδη επανάσταση της πλατείας Ταχρίρ, υποδέχτηκαν με πανηγυρισμούς την ανατροπή της πρώτης δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης από τη στρατιωτική χούντα. Και όσο πιο πίσω πας με τόσο περισσότερο αίμα ξεπλένεται η «ηλιθιότητα» των λαών – από τον ελληνικό μεγαλοϊδεατισμό της μικρασιατικής εκστρατείας μέχρι την «αυτοκτονία» του Γερμανικού έθνους, που ανέθεσε στον Χίτλερ να διασώσει την κερδοφορία της βαριάς βιομηχανίας, ο κατάλογος είναι μακρύς.

Κι’ όμως το πέρασμα από τη λογική του «εχθρού λαού» στην καταδίκη του «ηλίθιου λαού» αποτελεί την μεγαλύτερη απάτη αλλά και προδοσία στην οποία μπορεί να πέσει κανείς.
 Αν ο Τσε Γκεβάρα, ο υποδιοικητής Μάρκος ή ο Άρης Βελουχιώτης έπαιρναν ένα τσούρμο αμόρφωτους, θρησκόληπτους, σωβινιστές και τους έπειθαν ότι πρέπει να πολεμήσουν για ορισμένα από τα ανώτερα ιδανικά που έπλασε ο νους του ανθρώπου, στην Ελλάδα πώς δεν βρέθηκε σήμερα ένας να συνεπάρει την καλύτερα μορφωμένη γενιά που έβγαλε αυτός ο τόπος από δημιουργίας του σύγχρονου ελληνικού κράτους; Η πεποίθηση ορισμένων εξ ημών ότι έχουμε τις καλύτερες ιδέες αλλά το «λάθος λαό» για να τις εφαρμόσει δεν είναι απλώς ελιτίστικη, είναι βαθιά προδοτική.

Σημαίνει μήπως αυτό ότι αφού αναγνωρίσουμε τις ευθύνες μας ως αριστερά, γιατί αφήσαμε ένα κομμάτι του πληθυσμού να κυλήσει στο φασισμό, θα πρέπει να ανεχτούμε τους φασίστες; Όχι. Και οι ναζιστές στρατιώτες ή οι
ταγματασφαλίτες της κατοχής, που έκαιγαν χωριά, βίαζαν γυναικόπαιδα και εκτελούσαν αγωνιστές δεν γεννήθηκαν φασίστες – ήταν θύματα των συνθηκών. Κάποιος όμως έπρεπε να τους σταματήσει. Ακόμη και αν αυτό σήμαινε ότι θα παρέβλεπε για λίγο τις νηφάλιες σκέψεις περί ψευδούς συνείδησης και θα τους κρέμαγε στο πλησιέστερο δέντρο.

Άρης Χατζηστεφάνου
UNFOLLOW Ιούνιος 2014

Πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα (τα πήρε ο άνεμος, τα σκόρπισε ο ΣΥΡΙΖΑ ή τα κλώτσησε ο "γάιδαρος")

http://www.ithacanet.gr/

  • Μην παρεξηγήσετε τη σύγχυση που προκαλεί η χρήση πρώτου προσώπου, άλλοτε σε ενικό και άλλοτε σε πληθυντικό αριθμό. Προσπαθούμε να κρυφτούμε πίσω από τον πληθυντικό, αλλά δεν μας αφήνουν "ν' αγιάσουμε".
  • Σήμερα, λοιπόν, τα κάνω ή τα κάνουμε μπάχαλο. (Όσο κι αν κάποιοι νομίζουν ότι είμαι μόνος, δεν είμαι).
  • Έχουμε δηλώσει "αναλώσιμοι". Μας αφήνει αδιάφορους το πολιτικό "κόστος" ή "κέρδος". Μας αφήνει αδιάφορους  αν η φωνή και οι απόψεις μας δεν είναι αρεστές. Δεν χαϊδεύουμε αυτιά. Την αλήθεια αναζητούμε. Τη βαθύτατα υποκειμενική αλήθεια μας. Αν είναι και "αντικειμενική", ας το κρίνουν άλλοι.
  • Βαλλόμεθα πανταχόθεν. Δεν είναι κακό. Βάλλουμε κατά πάντων (όταν δεν είναι μαζί μας). Υπάρχει, βεβαίως, κι ένα θεματάκι: Τι σημαίνει, για τον καθένα το "μαζί".
  • Το χειρότερο απ' όλα δεν είναι η έκφραση του λόγου και η διαπίστωση της διαφωνίας. Το χειρότερο είναι η σιωπή των "γνωριζόντων". Όσων ενεπλάκησαν στα προεκλογικά και μας αναφέρουν, ιδιωτικώς, περιστατικά, αλλά σωπαίνουν δημόσια. Δεν τους ενδιαφέρει ο λαός να ξέρει την αλήθεια, για να διατηρείται σε κατάσταση προβάτου για σφάξιμο. Για να μπορούν να κάνουν τα προσωπικά τους παιχνίδια. Για να παραμένουν τσοπάνηδες στο δικό τους κοπάδι, ανάμεσα στα τόσα άλλα κοπάδια.
  • Ακόμα χειρότερο είναι η ουδετερότητα: "είμαστε ο μόνος λαός που αυτόν που δε μετέχει στα κοινά δεν τον θεωρούμε φιλήσυχο αλλά άχρηστο" (Περικλέους Επιτάφιος Λόγος).
  • Με τους Φι.Κ.Ο. έχουμε διαφωνίες, που δεν διστάζουμε να τις λέμε. Π.χ. διαφωνούμε με τον τοπικισμό, όταν και όπου αυτός κάνει την εμφάνιση του. Έχουμε, όμως, ίδια πολιτική "ψυχή": Δημοκρατία παντού, ως στόχος και τρόπος διακυβέρνησης και επίλυσης διαφορών.
  • Με τον "Κεφαλονίτη Γάιδαρο" έχουμε διαφωνίες, που δεν θα διστάσουμε να τις πούμε. Και δεν έχουμε την ίδια "ψυχή". Η δική του είναι απολίτικη. Η δική μας είναι βαθύτατα πολιτική. Για τον "γάιδαρο", προέχει το πρόσωπο, ασχέτως, της πολιτικής που κουβαλά μαζί του. Και καταλήγει να εξυπηρετεί  τη διαίρεση σε "καταλληλότερους" και "ακατάλληλους". Και δεν βλέπει ότι γίνεται συνένοχος μιας πολιτικής που εξοντώνει το λαό, στηρίζοντας, αδιακρίτως, τους "κατά τη γνώμη του καταλληλότερους.
  • Κατά τα άλλα, αγαπιόμαστε.
  • Τώρα, θα μου πείτε γιατί γράφω όλα αυτά για τον "γάιδαρο". Μα, γιατί λέει "καλά λόγια" για μένα. (Η φαντασία μου τα κάνει "καλά λόγια").  Σιγά μη του τη χαρίσουμε. (Παρακαλώ, με ένα σίγμα το επίθετο. Το σωστό είναι με δύο, αλλά... η ταυτότητα και οι πρόγονοι το ήθελαν αλλιώς).
  • Του προτείνουμε το εξαιρετικό πόνημα  "Τιμίων και αμαρτωλών γαϊδάρων διήγησις ωφέλιμος". 
  • Έχει τα πάντα για τη γαϊδουρική τέχνη και τίποτα για τη γαϊδουρινή, Ζυγίζει 330 γραμμάρια. Διαβάζεται και δεν παχαίνει.
  • «Σύµβολο αιώνιο» κάθε χαρισµατικής, διεισδυτικής γραφής και αποτύπωσης, η λογοτεχνία αναδεικνύει τον γάιδαρο στο σφαιρικό, γεµάτο ζωηρές εικόνες κάτοπτρό της· προβάλλει όλα τα συναισθήµατα που γεννά στην ψυχή η ύπαρξη του ζώου αυτού δίπλα στον άνθρωπο, διεγείροντάς τα κατάλληλα, ώστε ν’ αναδειχτούν µε ευκρίνεια στην πλούσια αµοιβαιότητα της σχέσης τους. Φορτώνοντάς του τα πιο γλυκά βάρη που σήκωσε ποτέ η πλέον αδιαµαρτύρητη και ταυτόχρονα πεισµατάρα ράχη από την εποχή που πλάστηκε ο πηλός, η τέχνη οδηγεί τον όνο από το κοίλο στο προσκήνιό της, για να τον απολαύσουµε µεγάλο πρωταγωνιστή της πιο πυκνής ουσίας της ίδιας της ζωής στις ποικίλες, σφριγηλές προσωποποιήσεις του.
  • Έρχεται μια "νέα γενιά καταλληλότερων", με σπόνσορα ένα "γάιδαρο". Καλά παιδιά είναι. Εμένα, παρακαλώ, να με κατατάξετε στους "ακατάλληλους", γιατί θα σας πω χειρότερα. Δήλωσα ηγέτης, αλλά να μη το παραχέζουμε.
  • Οι "δικές μας" Ηγεσίες έχουν ενδιαφέρον, όταν συμβαδίζουν με τις επιθυμίες, τις ανάγκες και την πολιτική που έχουν ανάγκη οι πολίτες.
  • Στα Δαμουλιανάτα ανταμώσαμε τον θεσμό της λαϊκής συνέλευσης. Παλιότερα, τον είχαμε ανταμώσει στον Καραβόμυλο. Είναι ο αρχαίος τρόπος των Ελλήνων να λύνει προβλήματα και να επιλύει διαφωνίες. Άντε και παντού, συστηματικά και με συνέπεια.
  • Ο Αλεβιζόπουλος επαινεί το Θόδωρο και μας καταλογίζει "συνομωσιολογία".  Προφανώς, δεν έχει καταλάβει τίποτα από όσα έχουμε γράψει. Ή έχει καταλάβει, αλλά δεν τον αφήνει η οπτική γωνιά που βλέπει τα πράγματα. Μάλλον, κάποιο δέντρο του κλείνει τη θέα προς το δάσος. Δεν είμαστε συνομωσιολόγοι. Είμαστε συνομώτες, υπέρ του εαυτού  μας. Υπέρ των συμφερόντων όσων έχουν το ίδιο πρόβλημα με εμάς. Με άλλα λόγια, υπέρ της πλειοψηφίας, που δεν ζει ευτυχισμένη ζωή.
  • Η άποψη του Αλεβιζόπουλου είναι "ο νικητής δικαιώνεται"(π.χ. όσο δικαιώθηκε ο Παρίσης, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ κλπ). Η άποψη του Μπέρτολτ Μπρεχτ, που είναι και δική μας, είναι διαφορετική: Αν αυτοί που αγωνίζονται ενάντια στην αδικία νικηθούν δεν σημαίνει πως η αδικία έχει δίκιο. Βεβαίως, ο Σπύρος δεν κατατάσσει τον Θόδωρο στην "αδικία". Γνώμη του. Αλλά κι εμείς μια τοποθέτηση κάνουμε, στηριγμένη σε λογικούς συλλογισμούς, και το ποιος έχει δίκιο ή άδικο, ας το κρίνουν άλλοι. Γνώμη μας. Σε κάθε περίπτωση, ασχολούμαστε με τον τρόπο που επιτυγχάνονται οι "ήττες" και οι "νίκες" στην πολιτική.
  • Ναι, Σπύρο. Μου την πέφτουνε κι εγώ πρέπει να κάνω τον μ@λ@κ@;
  • Και ο Δημητράτος δεν ηττήθηκε. Δεν "πάτωσε", Σπύρο. Γνωρίζαμε και εξ αρχής γράψαμε τι μας περιμένει και ποιο θα είναι το αποτέλεσμα. Απλώς, κάποιοι, για δικούς τους λόγους, δεν ήθελαν να εμφανιστεί δυνατό δημοτικό ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ και τα σπασμένα πλήρωσε ο Δημητράτος. Ο Σπύρος φαίνεται να μην ξέρει όσα ξέρει ο κόσμος όλος.
  •  "Πιο γενναιόψυχοι όμως πρέπει να θεωρούνται όσοι γνωρίζουν με σαφήνεια τις συμφορές και τα ευχάριστα, και όμως η γνώση αυτή δεν τους κάνει να αποφεύγουν τους κινδύνους". (Περικλέους Επιτάφιος Λόγος).
  • Τα διδάγματα της ιστορίας, κάποιοι τάχουν για τη βιβλιοθήκη.
  • Κάποιοι, ζώντας ευτυχισμένα και νικηφόρα, συμπαραστέκονται, μόνο με τα μάτια και στα λόγια, στους ηττημένους και δυστυχείς. Στην καλύτερη περίπτωση, συμπαραστέκονται με ένα τρόπο που δεν λύνει προβλήματα. Άλλο "συμπαραστέκομαι" και άλλο "συμπάσχω". "Συμπαραστέκονται" όσοι δεν πάσχουν. Γ@μώ τα ελληνικά μου, γ@μώ.
  • Όταν μιλάμε και γράφουμε, έχουμε σκοπό. Δεν έχουμε σκοπιμότητα. Ο σκοπός μας είναι "ιδιοτελής" και διακηρυγμένος: Να σώσω το σπίτι και τη ζωή μου. Να σώσω όσα σώζονται. Κι επειδή δεν μπορώ μόνος μου, ικετεύω για ενότητα, με τρόπο σαφή και συγκεκριμένο, ώστε να μην υπάρχουν δικαιολογίες. Ενότητα  με σκοπό την απελευθέρωση από συγκεκριμένα προβλήματα. Δίχως άλλα προαπαιτούμενα ή προϋποθέσεις. Και με τον μόνο  τρόπο που μπορούν να επιλυθούν οι διαφωνίες και οι διαφορές:  Δημοκρατία.
  • Ως τώρα, η φωνή μας είναι "φωνή βοώντος εν τη ερήμω". Λόγω σκοπιμοτήτων ή ιδιοτελών, πολύ ιδιοτελών,  σκοπών.
  • "Τα εν οίκω μη εν δήμω". Μας συνάντησαν στο δρόμο ή μας πήραν τηλέφωνο, για να μας ζητήσουν εξηγήσεις, επειδή, αντιδεοντολογικά, δημοσιοποιήσαμε την απόφαση της Ν.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ. Πλάκα κάνετε;
  • Έχουν περιέλθει σε γνώση μας δεκάδες πληρροφορίες, κείμενα, περιστατικά που επιβεβαιώνουν τους συλλογισμούς μας και αποκαλύπτουν τα παιχνίδια που παίχτηκαν. Πιο πάνω αναφερθήκαμε και στους "γνωρίζοντες", που ο καθένας μας είπε ή μας έδωσε γραπτή και από μια ιστορία. Γνωρίζουμε κείμενα και περιστατικά που επικρίνουν τον Θόδωρο. Και, κακώς - κάκιστα, δεν τα δίνουμε στη δημοσιότητα, επειδή οι συντάκτες προφορικού και γραπτού λόγου δεν το θέλουν. Και τους ζητάμε, τους ικετεύουμε ή απαιττούμε να το κάνουν  οι ίδιοι. Και "τους τα χώνουμε", όπως πιο πάνω, επειδή δεν το κάνουν. Τους αποδίδουμε χαρακτηρισμούς και προθέσεις, που τις περισσότερες φορές είναι άδικοι για την προσωπικότητα και το ήθος τους. Εν γνώσει μας, πιέζουμε έως και "εκβιάζουμε" μια κάποια δημόσια τοποθέτηση.
  • Δεν το κάνουμε, όμως, ποτέ, επωνύμως. "Εγώ κι εσύ" το ξέρουμε και δεν πρέπει να το ξέρουν μόνο κάποιοι λίγοι. 
  • Η Πολιτική είναι αντικείμενο της δημόσιας σφαίρας και πρέπει να γίνεται δημόσια, ώστε να γνωρίζει ο λαός και, γνωρίζοντας, να αποφασίζει με τον ορθότερο δυνατό τρόπο. "Τα εν οίκω μη εν δήμω" αφορούν την ιδιωτική ζωή και όχι την πολιτική.
  • Η κομματική πειθαρχία και τα κομματικά μυστικά αποτελούν στρέβλωση της Δημοκρατίας. Η ιστορία έχει δείξει ότι πίσω από τα παχειά και μεγάλα λόγια κρύβονται κακές προθέσεις και αλλότριοι προς το συμφέρον του λαού σκοποί. Και το πληρώνουμε, διαχρονικά. Ο λαός τρώει ότι του δίνουν και όχι αυτό που πρέπει. Τρώει κουτόχορτα και δεν κάνει υγιεινή πολιτική διατροφή. Για να ζούμε, χάρις και στην ψήφο του, αρρωστημένες καταστάσεις. Για να ψηφίζεις αυτόν που σου παίρνει το σπίτι, το μαγαζί, τη δουλειά, την περίθαλψη και, τελικά, τη ζωή. Για να ψηφίσεις αυτόν  που θα κάμει τα ίδια κι ας λέει άλλα προεκλογικά. (Και δεν είναι ίδιον μόνο των Παπανδρέου - Σαμαρά).
  • 'Οσοι ασχολούνται με τη "διαρροή" και όχι με την ουσία του πολιτικού κειμένου μας θυμίζουν την κυβέρνηση: Καταλόγισε ευθύνες υποκλοπής σε αυτόν που διέρρευσε τη συνομιλία Κασιδιάρη - Μπαλτάκου, ενώ το σημαντικό ήταν αυτά που ειπώθηκαν και τα οποία ήταν, απελπιστικά, άσχημα και τρομακτικά: Μια "ανεξάρτητη" δικαιοσύνη που εκτελεί εντολές της Εκτελεστικής εξουσίας.
  • Μας θυμίζουν τα όσα υπέστη η κ. Ζωή Γεωργαντά, επειδή αποκάλυψε την αλλοίωση στοιχείων από τη Στατιστική Υπηρεσία. Ενώ δεν ασχολήθηκαν με την αλλοίωση, η οποία, πρόσφατα, επιβεβαιώθηκε και θα έπρεπε να έχουν κινηθεί διαδικασίες παραπομπής της πολιτικής ηγεσίας και ακύρωσης του χρέους. Αντ' αυτών, κυβερνητική σιωπή. Ομερτά.
  • Η εξουσία, αριστερή ή δεξιά, είναι όμοια: Δεν επιθυμούν τη συμμετοχή του λαού στη λήψη των αποφάσεων.
  • Ας ψάξουν αλλού τους "ενόχους"  της διαρροής. Που για μας, δεν είναι ένοχοι. Για όποιο λόγο κι αν το έκαμαν, καλά έκαμαν. Ακόμα κι αν το έκαναν, από βλακεία. Μας αρέσουν διαρροές. Μας δίνουν τροφή.
  • Πέραν όλων αυτών, όσοι μας δαχτυλοδείχνουν, έχουν και στραβωμάρα. Το κείμενο της Ν.Ε. δημοσιοποίησε το Ionian Press. Αυτοί που, μέχρι σήμερα, δημοσιοποιούν εσωκομματικά γεγονότα του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι προσκείμενοι στον Θόδωρο. Δείτε και το είδος της πληροφόρησης που έδωσαν στην "εφημερίδα Κεφαλονιά".
  • Με ένα κείμενο που επιτίθεται, σαφώς, κατά της βουλευτού, στηριγμένο σε ψευδείς εσωκομματικές διαρροές, ασχολήθηκε κανείς; Δεν έπρεπε να είχε βγάλει η Ν.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ επίσημη ανακοίνωση που να το διαψεύδει; Τόσο ασήμαντο θέμα είναι η προστασία της βουλευτού;
  • Κάποιοι, λοιπόν, "ψάχνουν ψύλλους στα άχυρα" ή αλλέως "δυϊλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλον".  Αυτό που, στην πραγματικότητα, τους ενόχλησε δεν είναι η διαρροή. Τους ενόχλησε ο σχολιασμός μας. Όπως και οι άλλες διαρροές, η απόφαση είναι ένα κείμενο που επαινεί τον Θόδωρο Γαλιατσάτο, επιβεβαιώνει την κυριαρχία του και δείχνει την απομόνωση του Δημητράτου μέσα στο κόμμα του. Απλώς, κάποιοι δεν περίμεναν ότι αυτό μπορεί να γυρίσει σε βάρος τους και, τώρα, κάνουν πως ψάχνουν τον ένοχο.
  • Ας ευλογήσουμε τα γένια μας: Αυτό που, ακόμα πιο πολύ, τους ενόχλησε είναι η απήχηση που είχε ο σχολιασμός μας. Παίχτηκε ακόμα και στο kefaloniapress, το οποίο πρώτη φορά στα 4 χρόνια που υπάρχουμε αναφέρεται σε μας. Μετά το ΚΚΕ, θα μας κάνει διάσημους και ο ΣΥΡΙΖΑ (ή έστω μια παρέα του).
  • Μην κοιτάτε, λοιπόν, προς τα εδώ.
  • Γνωρίζαμε ποιος, εντός ΣΥΡΙΖΑ, μας έχει μετατρέψει σε "κόκκινο πανί", σε "πέτρα του σκανδάλου" και σε "βασικό υπεύθυνο της ήττας"  και δεν είπαμε ονόματα. Μόνο ζητήσαμε τα ποντίκια να βγουν από την κομματική  τους τρύπα και να μη μιλούν εν τη απουσία μας: "Ή μιλάτε δημόσια ή σωπάστε". Η υπομονή, όμως έχει και τα όρια της( άνθρωποι είμαστε). Αν το συνεχίσουν (που το συνεχίζουν, εδώ που τα λέμε) θα τους προσκαλέσουμε έναν - έναν, επωνύμως, σε μονομαχία στου Διγενή τ' αλώνια. Κι όποιον πάρει ο Χάρος.
  • Ο Κατρούγκαλος του ΣΥΡΙΖΑ κάλεσε τους εργαζόμενους της ΔΕΗ σε ανυπακοή. Έχει καλέσει ποτέ το λαό σε ανυπακοή; Και τι εγγυήσεις παρέχει "η αυριανή συγκυβέρνηση-κυβέρνηση", όταν οι ανυπάκουοι υποστούν τις συνέπειες;
  • Κάποιοι μας κατηγορούν, ανάμεσα σε όλα τα άλλα, ότι είμαστε και "αντι-ΣΥΡΙΖΑ". Εμείς είμαστε υπέρ όλων των κομμάτων. Ας αποδείξουν και αυτά ότι είναι υπέρ ημών. Για την ακρίβεια, είμαστε εχθρικοί και διάφοροι, όταν και αυτά είναι εχθρικά και αδιάφορα για μας.
  • Τους απειλώ ξανά: θα γίνω ΣΥΡΙΖΑ. Μια "πολιτική πλατφόρμα" μόνος μου. Πάντως, αν με θέλει και κάποιο άλλο κόμμα, εδώ είμαστε για σκληρές διαπραγματεύσεις. Κάποιοι στον ΣΥΡΙΖΑ δεν με θέλουν. Και για να τους τρομάξω: Κάποιοι μου λένε να γραφτώ. Χο χο χο.
  • Περιμένουμε άλλες 24 ώρες να ολοκληρωθεί ένας διάλογος μεταξύ  ημών και άλλων. Τότε, θα τα ξαναπούμε. Πρόκειται για αποκαλυπτικό διάλογο.
  • Δεν γράφουμε για να μας  πει κάποιος "καλά τα λέτε". Γράφουμε για τη σωτηρία της  ζωής μας και της ψυχής μας.  Όποιος μας ξαναεπαινέσει, θα μπει στη μαύρη λίστα μας. Σύμπραξη και όχι επαίνους θέλουμε.
  • Σε σχέση και ως συμπλήρωμα όσων γράψαμε χτες για τη "φιλοσοφημένη" δεξιά, δείτε και αυτό: Ἕνας λαὸς ποιητῶν
  • Πόσο θάθελα νάμαι ποιητής! να σου εσύσταινα όσα αγαπώ.
Μουσική και ποίηση:
"Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε Καίσαρ να σε σώσει, κάτι που πάντα βρίσκεται σε αιώνια εναλλαγή... κάτι που θα' κανε γοργά να φύγει το κοράκι...
Μακριά πολύ μακριά να ταξιδεύουμε κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει,εσύ τσιγάρο camel να καπνίζεις και εγώ σε μια γωνιά να πίνω whiskey.
Oι πολιτείες ξένες να μας δέχονταν, οι πολιτείες οι πιο απομακρυσμένες κι εγώ σ' αυτές απλά να σε εσύσταινα σαν σε παλιές γλυκές μου αγαπημένες".

ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΛΙΟΠΑΙΔΟ, Ο ΚΡΟΥΣΣΟΣ...

http://kefalonitis-onos.blogspot.gr/2014/07/blog-post_4991.html

Χωρίς ίχνος αυτογνωσίας και αυτοκριτικής ο τοπικός ΣΥΡΙΖΑ, ανέλυσε το αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών σε Κεφαλονιά και Ιθάκη. Φταίνε, λέει, "οι συμμαχίες", η ατυχής συγκρότηση ομάδας καθοδήγησης, η άποψη που εκφράστηκε για τοπικό νόμισμα. Όλοι μαζί με ένα μεγάλο δάχτυλο, έδειξαν τον υπεύθυνο: Είναι ο Γιάννης Κρούσσος. 
- Η έλλειψη ανάλυσης για την τοπική αυτοδιοίκηση.

- Η μη διατύπωση διαφορετικού πολιτικού λόγου.

- Το έλλειμμα σχεδίου.

- Η άρνησή τους να σταθούν κριτικά απέναντι στη δημοτική αρχή.

- Η σιωπή τους απέναντι στην καταστροφική για την Κεφαλονιά 4ετία Παρίση.
- Η αποχή για χρόνια από τα δημοτικά δρώμενα.

- Η πολιτική της ιδεολογικής "καθαρότητας", μόνο όμως για τους δήμους, όχι για την περιφέρεια.

- Ο τρόπος συγκρότησης του ψηφοδελτίου με όρους εσωστρέφειας και σχεδιασμένης ήττας.
Αυτά είναι ζητήματα που θα τα δουν αργότερα ή και ποτέ. Εξάλλου τα πράγματα είναι πλέον καθαρά. Για όλα φταίει ο Κρούσσος.