Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου 2013
Χαβγήτικες σκέψεις…εξαιρετικό!!!!
http://grsail.blogspot.gr/
Με αφορμή μια συζήτηση και κάποια σχόλια συντρόφων έγραφα προχθές πως χωρίς να θέλω να υποτιμήσω το χαμό του Παύλου Φύσσα όπως και το χαμό πολλών άλλων ανθρώπων -μεταναστών ή ντόπιων- τα τελευταία χρόνια, θέλω να επισημάνω πως το σύστημα και οι εκπρόσωποι του μας πέταξαν ένα λαγό που λέγεται φασισμός και Χρυσή Αυγή. Αυτό σημαίνει πως θα τρέχουμε όλοι (η αριστερά εννοώ) πίσω από αυτόν το λαγό; Ας τον μαζέψουν αυτοί που τον αμόλησαν και τώρα τους χαλάει την συνταγή γιατί είναι ανεξέλεγκτος. Δική τους η ευθύνη δική τους και η ‘αγγαρεία’. Η αριστερά έχει νομίζω πολύ σοβαρότερα πράγματα να κάνει από το να προσπαθεί να συνετίσει (έξω και μέσα στην Βουλή) το 10% των πολιτών το οποίο από την εποχή της κατοχής και του εμφύλιου πάντα χαμένο στο σκοτάδι ήτανε. Εμείς είμαστε με την πρόοδο, το μέλλον και το φως. Με το σκοτάδι ας ασχολούνται αυτοί που τους αξίζει. Η πρόκληση του φασισμού ακόμα και μέσα στην κυβέρνηση όπου ευδοκιμούν υπεραρκετοί χαβγήτες, μάκηδες και αδώνιδες, είναι απλώς ένα τέχνασμα αποπροσανατολισμού. Όσο εστιάζουμε σ’ αυτό, όσο περισσότερη σημασία του δίνουμε τόσο γιγαντώνεται αντλώντας κύρος από την ίδια την αναταραχή που αυτό δημιουργεί. Αυτός είναι συνοπτικά ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι το ζήτημα αυτό σύντροφοι. Αυτοί την δουλειά τους αλλά κι εμείς την δική μας –κι έχουμε πολλή, πάρα πολλή…
Αυτό που πιθανόν να διακρίνεται στις παραπάνω γραμμές είναι ακριβώς η διαπίστωση πως οι ελίτ με διάφορους τακτικισμούς και τερτίπια αλλάζουν συνεχώς την ατζέντα της αριστεράς κι επιβάλλουν την δική τους. Κανείς δεν υποτιμά τον θάνατο ενός ανθρώπου -και μάλιστα τέτοιου ανθρώπου- αλλά η αριστερά έχει έναν ιστορικό ρόλο και έχει (ή θα έπρεπε να έχει) ένα σύνολο από στρατηγικούς στόχους που δεν πρέπει να χάνει ποτέ από μπροστά της. Αυτή είναι συνοπτικά η θέση μου.
Η φοβερή «διαφήμιση» των χαβγιτών από το σύστημα στο δικό μου μυαλό δεν είναι παρά μια καλά επεξεργασμένη τακτική των ελίτ που λειτουργεί πάνω στην αριστερά όπως το νυχτερινό φως πάνω τα έντομα: αποπροσανατολιστικά. Με τις τελευταίες εξελίξεις βλέπω με πίκρα πόσο επιβεβαιώνεται ο σκεπτικισμός μου σχετικά με το αναντίστοιχο βάρος που έδωσε η αριστερά στο ζήτημα των χαβγιτών.
Με τους καλά σχεδιασμένους και ακόμη καλύτερα διαφημισμένους διωγμούς που εξαπέλυσαν οι μηχανισμοί των κυβερνώντων εναντίων της συμμορίας που αυτοί οι ίδιοι έθρεψαν, εμφανίζονται τώρα ως τιμητές και φρουροί της δημοκρατίας και χρησιμοποιούν ως εργαλείο αυτό το κόμμα για να ξεπλύνουν την βαριά μυρωδιά του φασισμού από πάνω τους. Οι συσχετισμοί μεταξύ Ευρωπαϊκής οικονομικής ελίτ και της Ελληνικής λειτούργησαν διότι το φασιστικό μόρφωμα ξεπέρασε κάποια όρια και έθιξε το τρέχον «ευρωπαϊκό μοντέλο». ‘Έτσι, οι Έλληνες πολιτικάντηδες -και εν όψει μάλιστα της Ελληνικής προεδρίας στην ΕΕ- έσπευσαν να υλοποιήσουν τις κατευθύνσεις των αφεντικών τους φορώντας το δημοκρατικό προσωπείο και τσακίζοντας τον φύρερ και τα φιδάκια του.
Εδώ όμως υπάρχει και ένα side effect. Η σχεδιασμένη χαβγίτικη ανακατωσούρα μπορεί να χρησιμοποιηθεί τώρα ή λίγο αργότερα και ως αφορμή για πρόωρες εκλογές. Και τότε ήθελα πραγματικά να ήξερα τι, σκέφτονται ορισμένοι που βρίσκονται βαθιά νυχτωμένοι μέσα στις αίθουσες επιχειρήσεων της ‘αντιφασιστικής βιομηχανίας’, πως θα ψηφίσουν οι ‘αγανακτισμένοι’ ή ‘παραπλανημένοι’ ψηφοφόροι του βλαχο-φύρερ, και τι ακριβώς θα σημαίνει αυτό για τους πολιτικούς συσχετισμούς και το εκλογικό αποτέλεσμα.
Για οποιονδήποτε διαθέτει έστω στοιχειώδη πολιτική σκέψη, είναι προφανές πως ο Ευρωπαϊκός νεοφιλελευθερισμός δεν ανέχεται οποιαδήποτε πραγματική παρέμβαση του φασισμού στο πολιτικό του περιβάλλον. Ο νέοφιλελεύθερος πολιτικός εσμός χρησιμοποιεί τον φασισμό ως εργαλείο για αποπροσανατολισμό των πολιτικών του αντιπάλων, για υπερσυντηρητικοποίηση της κοινωνίας και για την τρομοκράτηση των πολιτών. Ως απλό εργαλείο. Τον ενισχύει, τον αποδυναμώνει ή τον εξαφανίζει κατά βούληση. Ο νέο-φιλελευθερισμός δεν είναι φασισμός (είναι ίσως κάτι, μακροπρόθεσμα, χειρότερο). Η πραγματικότητα δεν είναι ασπρόμαυρη, ακόμη κι όλες οι αποχρώσεις του γκρι δεν αρκούν για να την περιγράψουν και να την ερμηνεύσουν και εμείς ως αριστεροί θα πρέπει να μάθουμε να τυπώνουμε τις ιδέες μας στο δικό μας αλλά και στα άλλα μυαλά έγχρωμα με όλες τις αποχρώσεις όλων των χρωμάτων. Δύσκολο. Πολύ δύσκολο, αλλά αυτή είναι η πρόκληση του 21ου αιώνα για τις δυνάμεις της προόδου στην Ευρώπη, στη Δύση, στον κόσμο.
Από την φύση μου είμαι μάλλον αισιόδοξο άτομο. Δεν μπορώ όμως να μην διαπιστώσω πως η πολιτική επιδεξιότητα και το βάθος των τακτικών της άρχουσας οικονομικής και πολιτικής ελίτ είναι έτη φωτός μπροστά από αυτά της αριστεράς. Ελπίζω πως ο πυρήνας των στελεχών της Ελληνικής αριστεράς έχει την οξυδέρκεια να αντιληφθεί τα σημεία των καιρών και να απαντήσει ανάλογα. Το ελπίζω ειλικρινά!
Ασήμαντο για τους ''νοικοκυραιους'',κρυφοφασιστες.........

Spyros Mrk
Ασήμαντο για τους ''νοικοκυραιους'',κρυφοφασιστες.........
| |||||||
Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, ήδη εκπονείται μελέτη από τους αρμοδίους στο υπουργείο Εργασίας, προκειμένου να υπάρξει επανεξέταση και εναρμόνιση του κανονιστικού πλαισίου με τις πρακτικές των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Οι αλλαγές αναμένεται να τεθούν σε ισχύ από το 2014.
«Μέχρι το τέλος του χρόνου, θα υπάρξει νέο θεσμικό πλαίσιο για τις ομαδικές απολύσεις. Αυτό, όμως, δεν θα γίνει αυθαίρετα και πρόχειρα, αλλά με προσεκτικά και υπεύθυνα βήματα. Ήδη εκπονείται μελέτη από το Διεθνές Γραφείο Εργασίας – διεθνώς αναγνωρισμένος ως αξιόπιστος και κοινά αποδεκτός φορέας – που θα «χαρτογραφήσει» το αντίστοιχο θεσμικό περιβάλλον των ευρωπαϊκών χωρών και θα απαντήσει στο ερώτημα εάν πράγματι υπάρχουν σημαντικές αποκλίσεις στην Ελλάδα. Στη βάση αυτής της μελέτης και, σε κάθε περίπτωση, λαμβάνοντας υπόψη και την ελληνική πραγματικότητα, θα προχωρήσουμε στις απαραίτητες διορθωτικές αλλαγές προκειμένου το θεσμικό πλαίσιο της αγοράς εργασίας να συγκλίνει με αυτό των περισσότερο προηγμένων ευρωπαϊκών χωρών», δηλώνει ο υπουργός Εργασίας Γιάννης Βρούτσης στο Real.gr.
Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του «R», αναμένεται να καταργηθεί η έγκριση του υπουργού Εργασίας ή του περιφερειάρχη που απαιτείται σε περιπτώσεις ομαδικών απολύσεων που υπερβαίνουν τα σημερινά όρια και προκαλούνται από τη διακοπή της δραστηριότητας ή εκμετάλλευσης της επιχείρησης, αλλά και σε περιπτώσεις αναδιάρθρωσής της.
Τι ισχύει σήμερα για τις ομαδικές απολύσεις
Ομαδικές απολύσεις θεωρούνται όσες γίνονται, από επιχειρήσεις που απασχολούν περισσότερους από 20 εργαζόμενους, για λόγους που δεν αφορούν το πρόσωπο των απολυμένων.
Σύμφωνα με το άρθρο 74 του Ν.3863/2010 , ο οποίος αντικατέστησε το εδάφιο α΄ και β΄ της παρ.2 του άρθρου 1 του Ν. 1387/1983 (ΦΕΚ 110Α') το όριο που οι απολύσεις θεωρούνται ομαδικές, καθορίζεται:
α) Μέχρι 6 εργαζόμενους, προκειμένου για επιχειρήσεις ή εκμεταλλεύσεις που στην αρχή του μήνα απασχολούν από 20 έως 150 εργαζόμενους και β) Σε ποσοστό 5% του προσωπικού και μέχρι 30 εργαζόμενους για τις επιχειρήσεις ή εκμεταλλεύσεις που απασχολούν περισσότερους από 150 εργαζόμενους.
Σε ομαδικές απολύσεις που προκαλούνται από τη διακοπή της δραστηριότητας της επιχείρησης ή εκμετάλλευσης, κατόπιν δικαστικής απόφασης, εφαρμόζεται η διαδικασία ενημέρωσης και διαβούλευσης στην τασσόμενη προθεσμία των είκοσι ημερών όπως προβλέπεται από τα άρθρα 3,4 και 5 παρ.1 του Ν.1387/83.
Για να προσδιοριστεί ο αριθμός του προσωπικού λαμβάνεται υπόψη το σύνολο του προσωπικού τόσο στο κεντρικό όσο και στα τυχόν υποκαταστήματα. Εφόσον οι σχεδιαζόμενες απολύσεις, υπερβαίνουν τα όρια που αναφέρθηκαν ανωτέρω, ο εργοδότης, πριν προχωρήσει σε αυτές, οφείλει να «πληροφορήσει» τους εκπροσώπους των εργαζομένων (όπως περιγράφονται στο 4ο άρθρο του νόμου) και να προέλθει σε διαβούλευση με αυτούς, με σκοπό να ερευνηθεί η δυνατότητα και πιθανότητα αποφυγής ή μείωσης των απολύσεων και των δυσμενών συνεπειών τους.
Η προθεσμία των διαβουλεύσεων είναι είκοσι ημέρες (από την πρόσκληση). Το αποτέλεσμα διατυπώνεται σε πρακτικό που υπογράφεται από τα δύο μέρη και υποβάλλεται από τον εργοδότη στο «Νομάρχη ή τον Υπουργό Εργασίας». Σε περίπτωση συμφωνίας οι ομαδικές απολύσεις ισχύουν αφού περάσουν 10 ημέρες από την ημερομηνία υποβολής του σχετικού πρακτικού.
Σε περίπτωση μη συμφωνίας, ο «Νομάρχης ή Υπουργός Εργασίας», με αιτιολογημένη απόφαση που εκδίδεται μέσα σε 10 μέρες (από την ημερομηνία υποβολής του σχετικού πρακτικού), και αφού λάβει υπόψη τα στοιχεία του φακέλου και συνεκτιμήσει τις συνθήκες της αγοράς εργασίας, την κατάσταση της επιχείρησης, καθώς και το συμφέρον της εθνικής οικονομίας, μπορεί είτε να παρατείνει για 20 ακόμα ημέρες τις διαβουλεύσεις, είτε να μην εγκρίνει τη πραγματοποίηση του συνόλου ή μέρους των σχεδιαζόμενων απολύσεων.
"ο Καραγκιόζης συλλαμβάνει τον Χατζηαβάτη"

ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ "ΤΟΞΟ" ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΝΕΟΝΑΖΙΣΤΙΚΟΥ ΕΚΤΡΩΜΑΤΟΣ

ΣΥΝΕΛΛΗΦΘΗΣΑΝ ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ ΣΑΒΒΑΤΟΥ (28/9) ΟΙ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ, ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΡΟΣ, ΛΑΓΟΣ
ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΜΕ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΙΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗ "ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ"
ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ-ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΝ ΤΟ ΝΕΟΝΑΖΙΣΜΟ
H κυβέρνηση πασχίζει να αποδείξει με κάθε τρόπο ότι εγκαταλείπει τη γνωστή της στάση ανοχής προς το νεοναζιστικό «μόρφωμα», της Χρυσής Αυγής.
Η στάση , όμως, της κυβέρνησης , των διωκτικών αλλά και των δικαστικών αρχών αντί να ρίχνει φωςστα αναπάντητα ερωτηματικά σχετικά με τη δράση της νεοναζιστικής συμμορίας ,της στυγερήςδολοφονίας του Παύλου Φύσσα, την στάση της αστυνομίας, την εμπλοκή αστυνομικών με την Χρυσή Αυγή, θολώνει τα νερά και προκαλεί περισσότερα ερωτηματικά.
Οι «ξαφνικές» παραιτήσεις και μετακινήσεις ανώτατων αξιωματικών της αστυνομίας, τις οποίες ανακοίνωσε με πρωτοφανή σπουδή το υπουργείο Δημόσιας Τάξης αποδεικνύει ότι η συγκυβέρνηση δεν επιχειρεί τίποτε άλλο παρά να αποκομίσει επικοινωνιακά οφέλη στοχοποιώντας μεμονωμένα πρόσωπα!
Η Χρυσή Αυγή αποτελεί εγκληματική ναζιστική οργάνωση . Το θέμα της αντιμετώπισής της είναιβαθιά πολιτικό και γι’ αυτό δεν πρέπει να ενεργοποιηθούν μόνο, χωρίς άλλη καθυστέρηση ή ανοχή, το ποινικό δίκαιο και οι δικαστικές διαδικασίες που υπάρχουν.
Η αντιμετώπιση ,όμως, των πολιτικών και πρακτικών του ναζιστικού μορφώματος, δεν είναι δυνατή μόνο με αστυνομικά και δικαστικά μέσα και πολύ περισσότερο με διαβουλεύσεις μεταξύ των πολιτικών κομμάτων, αλλά κυρίως με την αναγκαία κινητοποίηση και δράση ενός ευρύτατου ενωτικούαντιμνημονιακού-αντιφασιστικού εργατικού λαϊκού κινήματος και την αλλαγή πορείας της χώρας .Σε διαφορετική περίπτωση η Χ.Α. θα συνεχίσει την , δήθεν, «αντισυστημική» ρητορία και θα ρίχνει στάχτη στα μάτια πολλών συμπολιτών μας.
Είναι επίσης προφανές ότι κυρίως η ΝΔ αλλά και τα υπόλοιπα κόμματα του αστικού κατεστημένου, αξιοποιούν τη δράση της ΧΑ με τη θεωρία των δύο άκρων (και όχι μόνο) για να «χτυπήσουν» την Αριστερά και τον χειμαζόμενο από τις ταξικές μνημονιακές πολιτικές ελληνικό λαό.
Η επικαιρότητα της πάλης κατά του φασισμού δεν μπορεί να οδηγήσει σε υποβάθμιση του αγώνα ενάντια στην κυβέρνηση , την τρόικα και τα μνημόνια για ένα νέο προοδευτικό δρόμο της χώρας. Αντίθετα η φασιστική πρόκληση καθιστά πολύ πιο επιτακτική την προσπάθεια για να φύγει η επικίνδυνη κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου και να απαλλαγεί η χώρα από τον οικονομικό "φασισμό"των μνημονίων , που εκκολάπτουν και τον πολιτικό φασισμό της Χρυσής Αυγής.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΕΡΜΠΟΣ
H ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΒΙΑΣ
Άλλο ένα θαύμα της "σωτηρίας" με την περαιτέρω λεηλασία της ακίνητης περιουσίας ετοιμάζεται στην Κανά της ΜερκΕλλαιας, όπου οι μεσσίες δεν χορταίνουν, αλλά πεινάνε το λαό. Στο επερχόμενο Ενιαίο Τέλος Ακινήτων οι στρεμματικές τιμές των φόρων για τα αγροτεμάχια, που διαρρέουν στα ΜΜΕ (Μέσα Μνημονιοναζιστικής Επικοινωνίας) προβλέπεται πως θα είναι σε πολλές περιπτώσεις μεγαλύτερες από το εισόδημα των αγροτεμαχίων, που καθορίζεται και αυτό από το ίδιο το κράτος με βάση το λεγόμενο σύστημα του "αντικειμενικού" προσδιορισμού του γεωργικού εισοδήματος, με αποτέλεσμα την απαλλοτρίωση της ακίνητης κτηματικής περιουσίας, μέσω της φορολογικής απομείωσης της. Η φορολογική βουλιμία καταβροχθρίζει άπεπτη και την πιο απλή τη λογική, μετατρέποντας ακόμα και την αυτοαποκαλούμενη "αντικειμενικότητα" του εισοδήματος σε υποκειμενικότητα ολκής και κλοπής. Αφού ήδη καταστράφηκαν οι αστικές δομές της οικονομίας και της κοινωνίας, μπήκε στην κινητικότητα της "ευθανασίας" και η γεωργική παραγωγή, η οποία από χρόνια αντιμετώπιζε την ερημοποίηση, εξαιτίας του ότι το κόστος παραγωγής υπερέβαινε τις προσόδους της και διατηρήθηκε σε κώμα στον αναπνευστήρα των επιδοτήσεων. Η "μέθοδος του σαλαμιού" αποδιδόταν για χρόνια στον Στάλιν από την εθνικοσωτήρια "δημοκρατία", τα "κονσερβοκούτια", όμως, και τα "τσεκούρια" είναι τα όπλα της απογόνου της, της οικονομοσωτήριας δικτατορίας. Η νέα αυτή φασιστική φορολογική επίθεση (αυτός στην πραγματικότητα είναι ο νεοφασισμός και ο νεοναζισμός, εκκεντρικοί σαν τον ομογάλακτο τους νεοπλουτισμό) αναστρέφει κάθε λογική. Εξάλλου, ο φασισμός και ο ναζισμός ποτέ δεν διέθεταν λογική, πέραν αυτής της "λογικής" της βίας, αφού στην πραγματικότητα ανάγει το φόρο της ακίνητης ιδιοκτησίας σε πρόσοδο βιαίου και καταχρηστικού πλουτισμού του τραπεζοφασιστικού κράτους και το εισόδημα της ίδιας της ιδιοκτησίας σε ευτελή αντιμισθία (αντιφορολογία), που παρέχει το κράτος στον ιδιοκτήτη για την υποχρεωτική μετάταξη του στη δουλοπαροικία. Κάτι, δηλαδή, ανάλογο με το "μισθό" της διαθεσιμότητας των εργαζομένων. Η τάξη της παραδοσιακής ιδιοκτησίας μπήκε στο μηχανισμό της διαθεσιμότητας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Πρόγραμμα ταξικής κινητικότητας, στο οποίο, ίσως για πρώτη φορά, η λέξη κινητικότητα μπορεί να χρησιμοποιηθεί χωρίς εισαγωγικά.
Την ίδια ώρα που στο πειραματικό εργαστήριο του καπιταλισμού, την Ελλαδα, αποδομείται ο κλασικός καπιταλισμός προς όφελος του χρηματοπιστωτικού, οι νομικές υπηρεσίες της ΕΕ έκριναν, σύμφωνα με πληροφορίες του πρακτορείου Reuters, ως "αντιευρωπαικό" το "Φορο Τομπιν" (Tobin tax), που απο το 1972 πρότεινε στις διαλέξεις του στο ο οικονομολόγος James Tobin, για τον περιορισμό, να το πω απλά, των χρηματοπιστωτικών "αρπαχτών" στις συναλλαγματικές συναλλαγές και σήμερα αντιμετωπίζεται ως ένας φόρος των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, που δεν αφορούν μόνο το συνάλλαγμα, αλλά και τις υπόλοιπες χρηματοπιστωτικές πράξεις. Έτσι, ο χρηματοπιστωτικός πλουτισμός παραμένει άφορος και ανεξέλεγκτος, γιατί το αντίθετο, κατά τις νομικές υπηρεσίες της ΕΕ, δεν συνάδει με το εθιμικό "δίκαιο" της. Το δίκαιο του κλεπτοτραπεζίτη. Το κράτος πλέον στην Ελλάδα αποκαλύπτεται προκλητικά και απροκάλυπτα. Δεν είναι ένα συγκεντρωτικό μόρφωμα της πολιτικής εξουσίας, αλλά ένα ταξικό φονικό εργαλείο του χρηματοπιστωτικού φασισμού, για την κατεδάφιση κάθε "δικαιώματος", "δικαίου" και "λογικής", που μπόρεσε να οικοδομηθεί και να επιβιώσει μέχρι σήμερα μέσα στις ανοχές του παραδοσιακού καπιταλισμού. Ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός δεν έχει αντοχές. Στο χέρι μας είναι να αποδείξουμε πως δεν έχει και αντοχές. Είναι η απόλυτη φεουδαρχική ηγεμονία του νομισματικού πλούτου, που μόνο με μια ταξική και οχι απλά πολιτική σύγκρουση μπορεί να αντιμετωπιστεί. Όταν οι φορολογικές απαιτήσεις του κράτους της ταξικής βίας είναι μεγαλύτερες από τις προσόδους των πολιτών, ποιά είναι η διέξοδος του πολίτη; Ίσως η απλούστερη, που μας δίδαξε η ιστορία: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ. Απομένει μόνο να αποφασίσουμε αν θα οδηγηθούμε ελεύθεροι στο θάνατο ή νεκροί στην ελευθερία…
Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου 2013
H στρατηγική του χάους στην Ελλάδα
Επίθεση της αριστερής Humanite στην ελληνική κυβέρνηση
«Στην Ελλάδα: H στρατηγική του χάους» τιτλοφορείται δισέλιδο άρθρο στο περιοδικό της αριστερής εφημερίδας που κυκλοφορεί κάθε εβδομάδα, στο οποίο ο συντάκτης επικρίνει την κυβέρνηση για τις επιλογές της ως προς το θέμα της Χρυσής Αυγής και κάνει λόγο για «στρατηγική χάους».
Ο δημοσιογράφος μάλιστα υποστηρίζει ότι «ο πρωθυπουργός αντί να αρπάξει την ευκαιρία, με αφορμή τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα να απαγορεύσει τη Χρυσή Αυγή, χρησιμοποίησε το περιστατικό για να φέρει σε αντιπαράθεση την άκρα δεξιά με την αριστερά, η οποία αντιτάσσεται στα μέτρα λιτότητας».
Στο άρθρο υπογραμμίζεται ότι η Χρυσή Αυγή ενισχύθηκε στην οικονομική κρίση και η εφημερίδα αναφέρει ότι η άκρα δεξιά έδειξε ως υπεύθυνους για την κρίση στην Ελλάδα την πολιτική τάξη και τους ξένους.
Η εφημερίδα λοιπόν χαρακτηρίζει το λόγο του πρωθυπουργού «αστείο» και υποστηρίζει ότι έχει κι ένα ανησυχητικό μήνυμα.
«Κάθε πολιτική διαφωνία διευθετείται μέσα από το δημοκρατικό διάλογο και όχι μέσα από εμπρηστικές διαφωνίες ούτε με τη βία, από όπου κι αν προέρχεται».
Η εφημερίδα υποστηρίζει ότι ποτέ δεν κατονομάζεται η Χρυσή Αυγή και ότι η αριστερά και κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν κατηγορηθεί ότι διαδίδουν τη βία στη χώρα όταν διαμαρτύρονται ενάντια στην πολιτική λιτότητας.
«Ο Σαμαράς οικειοποιούμενος τη θεωρία των άκρων, επιχειρεί να δημιουργήσει ένα μείγμα αμφίβολο και επικίνδυνο», τονίζει.
«Σήμερα είναι γνωστό ότι η Χρυσή Αυγή έχει δεσμούς με οικονομικούς κύκλους και προσβάσεις στον κρατικό μηχανισμό. Τη στιγμή που η αριστερά είναι διχασμένη, η άκρα δεξιά κι οι νεοναζί προσπαθούν να καλλιεργήσουν ατμόσφαιρα εμφυλίου πολέμου.
Σαν να θέλουν να δημιουργήσουν μια κατάσταση όπου ο πληθυσμός θα πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στην τάξη, δηλαδή τη δεξιά, και την αριστερά.
Ορισμένοι σχολιαστές καλούν μάλιστα την Χρυσή Αυγή και τη δεξιά να ενώσουν τις δυνάμεις τους. Πιεσμένος από το ΣΥΡΙΖΑ και τη Χρυσή Αυγή, ο πρωθυπουργός έχει κάνει την επιλογή του; Ψάχνει να εμφανιστεί ως η μοναδική λύση;». Και καταλήγει: «Κάθε μέρα η στρατηγική του χάους παίρνει νέα μορφή στην Ελλάδα».
Δεν τσιμπάμε στον κάλπικο (αντι)φασισμό της αστικής πολιτικής

Αν δεν επρόκειτο για το φασισμό, θα χαρακτηρίζαμε γελοία κωμωδία τα όσα εκτυλίσσονται τις τελευταίες μέρες στη χώρα μας, μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα από μαχαιροβγάλτη των ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής. Υπουργοί, βουλευτές, δημοσιογράφοι, παράγοντες της αστικής ζωής, δικαστές και εισαγγελείς «πέφτουν από τα σύννεφα» με αυτά που μαθαίνουν για την εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής!
Οι συνεπείς αντιφασίστες, βέβαια, ξέρουν πολύ καλά ότι δεν υπάρχει ούτε ψήγμα νέας είδησης στα όσα βλέπουν καθημερινά το φως της δημοσιότητας και διατυμπανίζονται από τα ΜΜΕ, που –κατά τη γνώριμη συνήθειά τους– έχουν ήδη «ξεχειλώσει» το θέμα, για να προκαλέσουν την κούραση και τη βαρεμάρα των τηλεθεατών και ακροατών τους. Ολα αυτά έχουν αποκαλυφθεί και καταγγελθεί εδώ και χρόνια και ιδιαίτερα την τελευταία τριετία που η νεοναζιστική συμμορία άρχισε να σημειώνει εκλογική άνοδο και διεύρυνση της κοινωνικής της επιρροής. Ολα, μηδενός εξαιρουμένου. Το μόνο νέο είναι πως έχουμε νεκρό Ελληνα, γιατί νεκρούς μετανάστες είχαμε ήδη, όπως και τραυματίες, μετανάστες και Ελληνες.
Εμείς, λοιπόν, όλοι οι συνεπείς αντιφασίστες, που δεν πέφτουμε από τα σύννεφα, καθώς είναι οι δικές μας αποκαλύψεις και καταγγελίες που γίνονται τώρα είδηση, ενώ πριν περνούσαν στο ντούκου, οφείλουμε να αποστούμε από την κυρίαρχη προπαγάνδα και τις πολιτικές καντρίλιες ανάμεσα στα κόμματα του αστικού κοινοβουλευτισμού και να χαράξουμε μια κόκκινη διαχωριστική γραμμή, όχι μόνο με το νεοναζισμό, αλλά και με την αστική πολιτική, που είναι η μήτρα που γεννά και θεριεύει το φασισμό.
Χρόνια τώρα η νεοναζιστική συμμορία λειτουργούσε σε στενή συνεργασία με τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους, με τη σύμφωνη γνώμη των κυβερνήσεων, πράσινων και γαλάζιων. Χρόνια τώρα η νεοναζιστική συμμορία ήταν αυτή που έγραφε τη ρατσιστική ατζέντα, σπέρνοντας το μίσος κατά των μεταναστών και οργανώνοντας νυχτερινά πογκρόμ ενάντιά τους, ενώ οι δυνάμεις του αστικού δικομματισμού έκαναν πως δεν έβλεπαν, επειδή αυτή η ατζέντα τους βόλευε.
Κάποια στιγμή η συμμορία των μπράβων της νύχτας και των ασπόνδυλων με το άδειο από μυαλό κεφάλι θέριεψε. Απέκτησε κοινωνικό έρεισμα. Και πάλι τίποτα δεν άλλαξε στην κυρίαρχη πολιτική. Ασφαλώς και δε γουστάριζαν την εκλογική άνοδο των νεοναζί, γιατί τους έκλεβε εκλογική πελατεία, όμως στον άλλο δίσκο της ζυγαριάς βάραιναν άλλα: ο ρατσισμός, η διαμόρφωση ταγμάτων εφόδου που απειλούσαν ότι θα βάλουν τάξη και στους εργασιακούς χώρους, ο αποπροσανατολισμός εφήβων και η στρατολόγησή τους μέσω γυμναστηρίων και νυχτερινών πογκρόμ κατά μεταναστών, η δυνατότητα της προπαγάνδισης της θεωρίας των «δύο άκρων» κτλ.
Ομως, όπως δεν μπορείς να κλείσεις έναν ρινόκερο σ’ ένα υαλοπωλείο, έτσι δεν μπορείς να κλείσεις και μια νεοναζιστική συμμορία σε όρια ανεκτά από το κοινοβουλευτικό σύστημα. Η δολοφονία του Π. Φύσσα ήταν ουσιαστικά προαναγγελμένη. Θα μπορούσε να είναι κάποιος προηγούμενα κι αν ο μαχαιροβγάλτης δεν έβρισκε τον Παύλο στην καρδιά, θα υπήρχε κάποιος άλλος, σε κάποια άλλη χρονική στιγμή. Ηταν ζήτημα χρόνου και ζήτημα τύχης ως προς το πρόσωπο που θα έπεφτε θύμα τους.
Και τότε, οι κορυφές της αστικής δημοκρατίας έδειξαν εξαιρετικά ανακλαστικά. Και στο ιδεολογικό και στο πολιτικό και στο δικαστικό επίπεδο. Μόνο στο αστυνομικό επίπεδο έδειξε απροετοίμαστο το σύστημα, αλλά κι αυτό είναι απόλυτα κατανοητό. Διότι οι μπάτσοι είναι αυτοί που είχαν τη φυσική επαφή και τη στενή συνεργασία με τους νεοναζί, οπότε ήταν δύσκολο να κινηθεί ο μηχανισμός τους όπως κινήθηκαν το πολιτικό σύστημα, το δικαστικό σύστημα και τα μίντια.
Θα πάνε τη σύγκρουση με το νεοναζιστικό μόρφωμα μέχρι το τέλος; Θα κλείσουν την ηγεσία του στη φυλακή και ουσιαστικά θα το βγάλουν εκτός νόμου με τη σημερινή μορφή του; Αμφιβάλλουμε. Αλλά κι αν το κάνουν, γιατί για τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν σημαίνουν τίποτα μια χούφτα υποκοσμιακοί τύποι που ξαφνικά έγιναν και κοινοβουλευτικοί, θα το κάνουν για να ενισχύσουν το μνημονιακό μέτωπο ειδικά και την αστική δημοκρατία γενικά. Οχι μόνο θα χρησιμοποιήσουν τους νεοναζί σαν μπαμπούλα, αλλά και θα εξαπολύσουν άγριο πογκρόμ κατά των λαϊκών αντιστάσεων, στο όνομα της υπεράσπισης της αστικής νομιμότητας και των θεσμών. Η θεωρία των «δύο άκρων», ακόμη κι αν σε διακηρυκτικό επίπεδο υποχωρήσει, θα αποθεωθεί σε πρακτικό επίπεδο. Οι νέες διώξεις κατά κατοίκων της Χαλκιδικής για «ένταξη σε εγκληματική οργάνωση» είναι μια μικρή πρόγευση αυτού που πρόκειται ν’ ακολουθήσει.
Ηδη, ακόμη και τούτες τις μέρες, που σφραγίζονται από τη μια από τη συναισθηματική φόρτιση που επέφερε η δολοφονία του αντιφασίστα και από την άλλη από τη «χρυσαυγιάδα» της κυβέρνησης και των ΜΜΕ, δημοσιολόγοι του αστικού Τύπου εξακολουθούν να ξιφουλκούν κατά της «βίας», της «ανομίας», της «ανυπακοής», του «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», της «παράδοσης της μεταπολίτευσης», υποστηρίζοντας ξεδιάντροπα ότι αυτές οι αντιλήψεις και πρακτικές είναι που έθρεψαν το νεοναζιστικό φαινόμενο. Κι είναι πολλοί αυτοί που αρθρογραφούν προωθώντας αυτή την υπογραφή και «βαριές υπογραφές» μάλιστα.
Στο παιχνίδι αυτό, το παιχνίδι του «συνταγματικού τόξου», συμμετέχει και ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις ενστάσεις που από την πρώτη στιγμή εξέφρασε διά του Π. Λαφαζάνη η αριστερή του πτέρυγα. Αυτό το νόημα είχε η διατύπωση (παράλληλα με τη ΔΗΜΑΡ) της πρότασης για σύγκληση συμβουλίου αρχηγών υπό τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ισως να κάνουν πίσω, όταν δουν ότι κάτι τέτοιο πάει να τους εγκλωβίσει σ’ ένα μέτωπο που μόνο τη συγκυβέρνηση θα βολεύει, όμως αυτό θα αποδείξει ότι δεν κάνουν πολιτική αρχών ούτε στο ζήτημα του αντιφασιστικού πολέμου, αλλά δρουν καθαρά καιροσκοπικά και πολιτικάντικα, με τα μάτια στην κάλπη.
Υπάρχει ασφαλώς μια χοντρή διαχωριστική γραμμή. Μόνο που αυτή η γραμμή δεν προσδιορίζεται από την αστική δημοκρατία και το σύνταγμά της. Αυτή η γραμμή χωρίζει τον ελληνικό λαό από τον καπιταλισμό και τους υπηρέτες του, οι πιο αποκρουστικοί από τους οποίους είναι οι νεοναζί. Στο εξώφυλλο του προηγούμενου φύλλου της «Κ» δημοσιεύσαμε κάποια σοφά λόγια του Μπρεχτ: «Ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός».
Αυτά τα σοφά λόγια είναι οδηγός μας και σήμερα, αλλιώς θα βρεθούμε να στηρίζουμε τους δυνάστες μας, στο όνομα της από κοινού καταπολέμησης των νεοναζί. Αν η αστική δημοκρατία θέλει να καταστείλει τη σημερινή οργανωμένη έκφραση του νεοναζισμού, μπορεί εύκολα να το κάνει. Ομως τον κοινωνικό εκφασισμό δε θα τον εξαλείψει, γιατί η ίδια τον γεννά και τον εκτρέφει, γιατί τον χρειάζεται ως εφεδρεία του συστήματός της. Τον κοινωνικό εκφασισμό είναι χρέος δικό μας να τον καταπολεμήσουμε. Αποκαλύπτοντας τη μήτρα που τον γεννά και τσακίζοντας αποφασιστικά κάθε οργανωμένη εμφάνισή του. Ας έχουμε δε υπόψη μας, ότι το κατασταλτικό οπλοστάσιο που μελετάται να εφαρμοστεί ενάντια στους νεοναζί είναι το «αντιτρομοκρατικό» οπλοστάσιο, που δεν φτιάχτηκε γι’ αυτούς, αλλά για εμάς.
ΚΟΝΤΡΑ – ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 28 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

