Κυριακή 1 Ιουνίου 2014

Περικλής Κοροβέσης Ο μεταλλαγμένος φασισμός


       http://www.efsyn.gr/
ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΚΟΡΟΒΕΣΗΣ     Του Περικλή Κοροβέση

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ποδοσφαιρική ομάδα, θα είχε κερδίσει το πρωτάθλημα, χωρίς κανείς να μπορέσει να αμφισβητήσει τα τέσσερα γκολ του (ποσοστιαίες μονάδες). Αλλά στην υπαρκτή πολιτική, και ιδιαίτερα στα κόμματα εξουσίας, η απλή λογική και τα απλά μαθηματικά δεν έχουν καμία σημασία. Με την αριθμητική του μπακάλη, αν οι ευρωεκλογές ήταν εθνικές, αθροιστικά ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. θα έβγαζαν 94 βουλευτές από τους 162 που έχουν σήμερα. Δηλαδή θα έχαναν 68 βουλευτές. Με άλλα λόγια, ο κυβερνητικός συνασπισμός με την απώλεια 11 και πλέον μονάδων από τα ποσοστά που καταγράφηκαν στις εκλογές του Ιουνίου 2012, αν ήταν δημοκρατικός, θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί. Αλλά ποιος έχασε το φιλότιμο, για να το βρει ο Σαμαράς ή ο Βενιζέλος. Εχουμε μια κυβέρνηση που διοικεί τη χώρα με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, δηλαδή είμαστε πάντα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, που μπορεί να συγκριθεί μόνο με δικτατορικά καθεστώτα. Και με αυστηρούς κοινωνιολογικούς όρους είναι μια κυβέρνηση φασίζουσα, κάτι που ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τους διανοούμενους που διαθέτει, δεν εννοεί να το καταλάβει.

Και έτσι, εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να χαράξει τη σωστή πολιτική. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ κινείται σαν να βρισκόμαστε σε μια κανονική κοινοβουλευτική περίοδο. Ενδιαφέρεται περισσότερο να αυξήσει τα ποσοστά του και λιγότερο να ριζώσει στην κοινωνία. Και εδώ είναι η αχίλλειος πτέρνα του. Το φασιστικό υβρεολόγιο που εξαπολύεται εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ αύριο θα γίνει πράξη, αν και όποτε με το καλό γίνει κυβέρνηση. Ολοι οι αντίπαλοί του θα ενωθούν και, με την υποστήριξη της Ε.Ε. και των ΗΠΑ, πιθανότατα να έχουμε σκηνικό τύπου Βενεζουέλας, στην καλύτερη περίπτωση, και στη χειρότερη ένα είδος Ουκρανίας. Εξάλλου αυτό σημαίνει το δίλημμα «Σταθερότητα ή χάος». Και αυτό είναι μια πραγματική δήλωση των Σαμαρά-Βενιζέλου: «Ή μας αφήνετε και κυβερνάμε αιωνίως, γιατί εμάς θέλουν Βρυξέλλες και Ουάσινγκτον, ή αλλιώτικα θα κάνουμε τη χώρα μπάχαλο με την έγκριση και την υποστήριξη των αφεντικών μας. Νομίζετε, κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, πως θα αντέξετε; Διάλειμμα θα είσαστε».

Και αυτό ας το πάρουμε στα σοβαρά. Η Χ.Α. έχει εμπεδωθεί για τα καλά στην ελληνική κοινωνία. Ο λανθάνων κοινωνικός φασισμός αυτής της χώρας βρήκε μια πολιτική έκφραση στο πρόσωπο μιας εγκληματικής οργάνωσης που στηρίζεται στην ωμή βία και το έγκλημα. Και το 10% αυτού του λαού την υποστηρίζει συνειδητά. Αν η Χ.Α. μεταλλαχθεί και πάρει την όψη του Εθνικού Μετώπου της Γαλλίας ή του UKIP της Βρετανίας, τότε ίσως φτάσει και τα ποσοστά τους. Σήμερα Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ μαζί έχουν 31% του εκλογικού σώματος. Μια εξευρωπαϊσμένη λοιπόν Χ.Α., που έχει μάλιστα και δύο στρατηγούς στο Ευρωκοινοβούλιο, ίσως μπει στον προβληματισμό της μελλοντικής συμμετοχής σε μια κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας» μπροστά στην κομμουνιστική απειλή που εκφράζει ο «Κάστρο της Μεσογείου». Δηλαδή ο κ. Τσίπρας.

Το μήνυμα των ευρωεκλογών είναι σαφές. Ο καθαρός ναζισμός, μαζί με τον μεταλλαγμένο φασισμό, είναι η τρίτη δύναμη σήμερα στο Ευρωκοινοβούλιο, άσχετα αν δεν έχουν μπορέσει ώς τώρα να συγκροτήσουν κόμμα. Αλλά αυτό είναι θέμα χρόνου. Και αυτό δείχνει να απασχολεί ελάχιστους. Περίπου οι μισοί Ευρωπαίοι δεν πήγαν να ψηφίσουν. Σύμφωνα με το ευρωβαρόμετρο, το σημαντικό ποσοστό του 29% πιστεύει πως οι ευρωβουλευτές διορίζονται και το 17% δεν ήξερε αν διορίζονται ή εκλέγονται. Μια κατάσταση που μπορεί να συγκριθεί μόνο με τη δεκαετία του ‘30, που ο ναζισμός και ο φασισμός κυριαρχούσαν σχεδόν σ’ όλη την Ευρώπη, προς μεγάλη αγαλλίαση των βιομηχάνων και των τραπεζιτών. Το ένα και μοναδικό κόμμα είναι το ιδανικό πολίτευμα του καπιταλισμού. Το μοντέλο της Κίνας είναι υπό μελέτη. Και όταν μας μιλούν για κυβερνήσεις συνεργασίας και για κουλτούρα συγκυβερνήσεων, στην ουσία μάς μιλούν για ένα κόμμα, που έχει δύο συνιστώσες. Ετσι έχουμε μια άτυπη συγχώνευση, όπως αυτή της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ που συγκροτούν ένα ενιαίο κυβερνητικό κόμμα που ζει και τρέφεται από την εξουσία. Και από αυτήν την άποψη δεν βλέπω πρόωρες εκλογές. Εκτός αν έχουμε αποστασίες, που μάλλον πρέπει να τις αποκλείσουμε. Και δύο χρόνια ακόμα είναι αρκετά για να ολοκληρωθεί η καταστροφή της χώρας. Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, Χ.Α. συγκεντρώνουν το 41% των εκλογέων. Και αυτό είναι ένα καλό βαρόμετρο για το πόσο δημοκράτης είναι αυτός ο λαός.

Το βαθύ κράτος, αρχής γενομένης από τους κοτζαμπάσηδες, τους δικτάτορες, τους δωσίλογους, τους παρακρατικούς και τις χούντες, δείχνει να είναι πιο βαθιά ριζωμένο απ’ ό,τι φαίνεται.

Η Δική μου Αριστερά




«Η δική μου αριστερά, ίσως, να είναι ουτοπική. Μ’ αρέσει όμως η ουτοπία». Από τον Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη


 
Η δική μου αριστερά είναι η στρατιά των διπλά ηττημένων ευγενών ηρώων που για ένα πουκάμισο αδειανό, για ένα διαψευσμένο όνειρο, για μια ματαιωμένη ελπίδα έδωσαν τη ζωή τους.

Η δική μου αριστερά διακρινόταν πάντα για την ευγένειά της.

Η δική μου αριστερά ξεχώριζε πάντα για την επιμονή της στις ιδέες της.

Η δική μου αριστερά οριοθετήθηκε για την ανιδιοτελή της προσφορά.

Η δική μου αριστερά φημιζόταν για την ανεκτικότητά της στο διαφορετικό, δίχως αποκλεισμούς, δίχως χαρακτηρισμούς, δίχως «επαγρυπνητές» της ιδεολογικής καθαρότητας, δίχως «στρατόπεδα συγκέντρωσης» για τους «αντιφρονούντες».

Η δική μου αριστερά σταυρώθηκε στα Μακρονήσια της πατρίδας μου και τα μακρινά γκουλάγκ της Σιβηρίας. Βασανίστηκε στο Μπούλγκες, στην Μπουμπουλίνας και σε όλα τα κολαστήρια όπου γης.

Η δική μου αριστερά υμνήθηκε για την ουτοπική της προσμονή στα όρια της μεταφυσικής εσχατολογίας.

Η δική μου αριστερά τραγουδήθηκε για την ομορφιά των στίχων της.

Η δική μου αριστερά απεικόνισε το κάλλος του ήθους των απλών ανθρώπων που πίστεψαν σ’ αυτήν και θυσιάστηκαν για τα ευγενικά ιδανικά της.

Η δική μου αριστερά αγαπούσε τον τόπο μου και μοχθούσε γι’ αυτόν. Για ένα καλύτερο μέλλον.

Η δική μου αριστερά ήταν ρηξικέλευθη, ανατρεπτική, αιρετική, μα πάνω απ’ όλα δημιουργική, ακόμη κι όταν αστοχούσε.

Η δική μου αριστερά διαιωνίστηκε στην ιστορία για την ομορφιά των ίδιων των ανθρώπων της.

Η δική μου αριστερά ποτέ δεν πίστεψε σε δόγματα, ποτέ δεν αναγνώρισε ιερατεία, ποτέ δεν ενθάρρυνε την Ιερά Εξέταση της ιδεολογικής καθαρότητας.

Η δική μου αριστερά δεν είχε ποτέ σωτηριολογικό, εσχατολογικό, τελεολογικό χαρακτήρα.


Η δική μου αριστερά δεν δίστασε ποτέ να αυτο-αναιρεθεί. Να συγκρουστεί μετωπικά με τον εαυτό της, να υπονομεύσει την αλήθεια της και να αναζητήσει την αλήθεια του Άλλου, σε μια προσπάθεια υπονόμευσης και ανατροπής της αδικίας.

Η δική μου αριστερά δεν φορούσε ποτέ κουκούλες, δεν ήταν τρακαδόρικη, δεν ήταν λαϊκίστικη, δεν ήταν ολοκληρωτική, δηλαδή αντι-αισθητική, δεν ήταν τραμπούκικη.

Η δική μου αριστερά δεν ήταν προβοκατόρικη, δεν ήταν αρνητική, δεν ήταν εξ επαγγέλματος καταγγελτική.

Η δική μου αριστερά ποτέ δεν ήταν «μεταπράτης» του ανθρώπινου πόνου, «μεσάζοντας» των συνθημάτων και των στερεοτύπων, «αλληλέγγυα» της συντήρησης και της οπισθοδρόμησης.

Η δική μου αριστερά δεν πέταξε ποτέ γιαούρτια, απεναντίας, έφαγε σφαίρες.

Η δική μου αριστερά δεν «χάιδεψε» ποτέ αυτιά τεμπέληδων, λουφαδόρων και βολεμένων.

Η δική μου αριστερά δεν θέλησε τις θέσεις και τα αξιώματα. Προτίμησε το είναι από το έχειν. Γι’ αυτό και είναι ταπεινά υπερήφανη για την ανιδιοτελή προσφορά της.

Η δική μου αριστερά διώχθηκε και από τους πολιτικούς της αντιπάλους και από τους «συντρόφους» της. Γι’ αυτό και είναι μια διπλά ηττημένη, μα και διπλά δοξασμένη αριστερά.

Η δική μου αριστερά είναι αειφόρως αναστάσιμη γιατί γι’ αυτήν το πρόσωπο είναι υπεράνω του όχλου.

Η μοναδική, ανεπανάληπτη, αναντικατάστατη αυταξία του προσώπου είναι το καθοδηγητικό νήμα της πορείας της. Μιας πορείας που ξεκινάει από το ταπεινό σπήλαιο της γέννησης του ανθρώπου, συνεχίζει στον Κήπο της Γεσθημανής, αποκορυφώνεται στον Γολγοθά και ολοκληρώνεται στην Ανάσταση του κάθε ταπεινού και καταφρονημένου τούτης της Γης.

Η δική μου αριστερά, ίσως, να είναι ουτοπική. Μ’ αρέσει όμως η ουτοπία.
 


Είναι σαν τον ορίζοντα, όσο τον πλησιάζεις τόσο απομακρύνεται. Σε κάνει, παρ’ όλα αυτά, να προχωράς πάντα μπροστά.

Εν τέλει, η δική μου αριστερά είναι μια πολύ μοναχική υπόθεση.



O Tάσος Λειβαδίτης (20 Απριλίου 1922-30 Οκτωβρίου 1988) ήταν σημαντικός Έλληνας ποιητής. Το πρώτο του ποίημα που δημοσιεύτηκε ήταν Το Τραγούδι του Χατζηδημήτρη, το 1946. Το 1952 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική σύνθεση με τίτλο Μάχη στην Άκρη της Νύχτας. Εργάστηκε ως κριτικός ποίησης στην εφημερίδα Αυγή (1954-1980). Στο διάστημα της Χούντας των Συνταγματαρχών, για βιοποριστικούς λόγους, μετέφραζε ή διασκεύαζε λογοτεχνικά έργα για λαϊκά περιοδικά ποικίλης ύλης, με το ψευδώνυμο Pόκκος. Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία, όπως το πρώτο βραβείο ποίησης στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας στη Βαρσοβία (1953, για τη συλλογή του Φυσάει στα Σταυροδρόμια του Κόσμου) και το πρώτο βραβείο ποίησης του Δήμου Αθηναίων (1957, για τη συλλογή του Συμφωνία αρ.1) κ.ά. Υπήρξε επίσης ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Μετά τον θάνατό του εκδόθηκαν χειρόγραφα ανέκδοτα ποιήματά του με τον τίτλο Χειρόγραφα του Φθινοπώρου.


Πηγή: Poiein

Πεσσόα: Η επανάσταση του συναισθήματος

«Είναι αδύνατον να μην αισθανόμαστε, όπως είναι αδύνατον να μην περπατάμε»

DOC TV
ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ. Αν… ή αν… Ναι, αλλά ένα «αν» αντιπροσωπεύει πάντα κάτι που δεν έχει συμβεί∙ κι αφού δεν έχει συμβεί, ποιο το όφελος να φανταζόμαστε τι θα γινόταν αν είχε συμβεί;

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΨΥΧΗ
ή έναν άνθρωπο είναι να διαθέτει διάνοια και ηθική εξίσου ισχυρές. Για να είναι κάποιος αναμφισβήτητα και «απόλυτα» ηθικός, πρέπει να είναι και λιγάκι ανόητος. Για να είναι απόλυτα διανοούμενος, πρέπει να είναι και λιγάκι ανήθικος. Δεν ξέρω ποιο παιχνίδι της Μοίρας ή ποια ειρωνεία της Τύχης δεν επιτρέπει στον άνθρωπο αυτόν τον δυϊσμό σε υψηλό επίπεδο. Προς μεγάλη μου δυστυχία, κάτι τέτοιο συμβαίνει στην περίπτωσή μου.

ΔΙΑΘΕΤΟΝΤΑΣ ΛΟΙΠΟΝ ΔΥΟ ΑΡΕΤΕΣ,
δεν κατόρθωσα ποτέ μου να γίνω τίποτα. Αυτό που με έφθειρε στη ζωή δεν είναι ότι διέθετα υπερβολικά ανεπτυγμένο ένα προσόν, αλλά δύο.

ΤΟ ΚΑΚΟ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΤΟΜΙΚΙΣΜΟ ΜΑΣ,
αλλά στον τύπο του ατομικισμού που μας χαρακτηρίζει, ο οποίος είναι στατικός αντί να είναι δυναμικός. Στα μάτια μας, η αξία μας εξαρτάται απ’ αυτό που σκεφτόμαστε, κι όχι από αυτό που πράττουμε. Ξεχνάμε πως αυτό που δεν κάναμε δεν το βιώσαμε∙ πως η πρωταρχική λειτουργία της ζωής είναι η δράση, όπως το πρωταρχικό χαρακτηριστικό των πραγμάτων είναι η κίνηση.

ΠΡΟΣΔΙΔΟΥΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ ΣΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΑΣ απλώς και μόνο επειδή είναι δικές μας. Θεωρούμε εαυτούς όχι, όπως έλεγε εκείνος ο Έλληνας, «μέτρον πάντων», αλλά κανόνα ή μονάδα μέτρησης των πάντων∙ κι έτσι δημιουργήσαμε ανάμεσά μας όχι απλώς μια ερμηνεία, αλλά μια κριτική του σύμπαντος (ενώ, εφόσον δεν το γνωρίζουμε, δεν είμαστε ικανοί να το κρίνουμε) και βλέπουμε τα πιο αδύναμα και πιο διαταραγμένα πνεύματα ανάμεσά μας να ανάγουν αυτήν την κριτική σε ερμηνεία που επιβάλλεται σαν παραίσθηση, και όχι μέσω συλλογισμού, αλλά διά μιας απλούστατης επαγωγής. Πρόκειται για μια καθαρή περίπτωση παραίσθησης, δηλαδή για μια ψευδαίσθηση που γεννήθηκε από την εσφαλμένη κατανόηση ενός γεγονότος.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΩ ΟΤΙ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ
κανείς, είτε εγώ ο ίδιος είτε οποιοσδήποτε άλλος, να έχει τη βεβαιότητα ότι θα φέρει κάποια ανακούφιση, πραγματική ή βαθιά, στις δυστυχίες του ανθρώπου, κι ακόμη λιγότερο να τις γιατρέψει. Ούτε κατάφερα, όμως, να πάψω να το σκέφτομαι.

Η ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΑΓΩΝΙΑ -ή και μόνο το να τη φανταστώ- πάντα μου δημιουργούσε άγχος, κι ακόμη με αναστάτωνε, μου απαγόρευε να συγκεντρωθώ και ν’ αφιερωθώ στο «εγώ» μου. Η πεποίθηση ότι κάθε θεραπευτική της ψυχής είναι εντελώς ανώφελη θα έπρεπε, αντίθετα, να με υψώσει μέχρι τις κορυφές της αδιαφορίας, όπου οι γήινες ανησυχίες θα κρύβονταν πίσω από το νεφελώδες πέπλο αυτής της πεποίθησης. Παρ’ όλα αυτά, όσο δυνατή και να είναι η σκέψη, είναι εντελώς ανίσχυρη απέναντι στην επανάσταση του συναισθήματος. Είναι αδύνατον να μην αισθανόμαστε, όπως είναι αδύνατον να μην περπατάμε.

Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΟΡΜΗΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ
ήταν πάντα, σε τελική ανάλυση, η πηγή και η αιτία όλων των δεινών μου -το να μην μπορώ να θελήσω πριν σκεφτώ, το να μην μπορώ να αφοσιωθώ, το να μην μπορώ να πάρω μιαν απόφαση με τον μόνο τρόπο που αποφασίζουν οι άνθρωποι: με την αποφασιστικότητα, κι όχι με το μυαλό- όπως ο γάιδαρος του Μπυριντάν που πεθαίνει πάνω στη μαθηματική διχοτόμο που χωρίζει το νερό από τη συγκίνηση και το άχυρο από την προσπάθεια, ενώ, αν δεν το σκεφτόταν, ίσως και να πέθαινε, αλλά δεν θα πέθαινε ούτε από πείνα, ούτε από δίψα.


Φερνάντο Πεσσόα - Η αγωγή του στωικού, εκδόσεις Ροές. Μετάφραση: Βασίλης Πουλάκος. Το ένα και μοναδικό χειρόγραφο του βαρόνου ντε Τέιβε (ένα από τα ψευδώνυμα που χρησιμοποιούσε ο Πεσσόα) περί του ανέφικτου της δημιουργίας μιας ανώτερης τέχνης. Τα κείμενα, υπογεγραμμένα με το ψευδώνυμο ντε Τέιβε, βρέθηκαν μαζί με όλα τα γραπτά του Πεσσόα που προορίζονταν για το Βιβλίο της Ανησυχίας.

O Φερνάντο Πεσσόα, Πορτογάλος ποιητής και συγγραφέας, γεννήθηκε στη Λισαβώνα το 1888. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του παρέμεινε αδημοσίευτο μέχρι τον θάνατό του το 1935. Τα άπαντά του εκδόθηκαν σε οχτώ τόμους, υπογεγραμμένα από 27 διαφορετικές προσωπικότητες - όλοι alter ego του Πεσσόα, που προτιμούσε να χρησιμοποιεί άλλα ονόματα εκτός από το δικό του. Στα ελληνικά κυκλοφορούν μερικά από τα πιο γνωστά βιβλία του όπως Ο Αναρχικός Τραπεζίτης (εκδ. Εξάντας), Εγώ και οι άλλοι (εκδ. Printa), Το βιβλίο της Ανησυχίας (εκδ. Αλεξάνδρεια). Μπορείτε να βρείτε τον πλήρη κατάλογο με τα βιβλία του στα ελληνικά εδώ.



ΖΕΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ;


Author:
 


Θεωρώ πολύ θετική εξέλιξη τη δήλωση – πρόβλεψη του Τάκη Μπαλτάκου: «Δεν θα τα καταφέρουν όμως, όπως δεν τα κατάφερε το ΕΑΜ ΤΟ 1945. Θα έχουμε νέα “Συμφωνία της Βάρκιζας”. Πάλι θα παραδώσουν τα όπλα». Η δήλωση του κυρίου Τάκη καταργεί κάθε άλλοθι περί «παραπλανημένων», αλλά κυρίως περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο το περιεχόμενο των εγκεφάλων που έχει επιλέξει ο Σαμαράς ως συμβούλους, φίλους, «στενό κύκλο».

Είμαι βέβαιος ότι οι διάφοροι Φαήλοι και Χρύσανθοι ανέκραξαν «πες τα ρε Τάκη!» μόλις έμαθαν το περιεχόμενο της συνέντευξης του Τάκη στο «ΒΗΜΑ». Μάλλον και ο Αντώνης Σαμαράς θα ήπιε ένα ποτήρι βερμούτ στην υγειά της ειλικρίνειας του Τάκη.

Ο Μπαλτάκος είχε βρει αρκετούς υποστηρικτές μετά την αποκάλυψη της συνομιλίας του με τον Κασιδιάρη. Υποστηρικτές που εκτός από τον Τάκη, στηρίζουν τη ΝΔ του Σαμαρά και την ψήφισαν στις ευρωεκλογές. Κανείς δε δικαιούται να χαρίζει σε αυτούς τους ανθρώπους το άλλοθι του παραπλανημένου.

Για αυτούς τους ανθρώπους ο Εμφύλιος δεν τελείωσε ποτέ. Για αυτούς τους ανθρώπους ο πόλεμος είναι διαρκής. Αυτοί οι άνθρωποι όταν αναφέρονται σε αριστερή ηγεμονία εννοούν ότι όσο υπάρχει έστω κι ένας ζωντανός αριστερός που δουλεύει, ζει και σκέφτεται, η νίκη του Εμφυλίου δεν έχει ολοκληρωθεί.

Αυτοί οι άνθρωποι κυβερνούν μία χώρα στην οποία οι αριστεροί δεν έχουν χώρο και θέση. 
Γι’ αυτούς, υπάρχουν οι Έλληνες και οι αριστεροί. Και η «πολιτική σταθερότητα» που οραματίζονται, πρεσβεύουν και επιδιώκουν, είναι προφανές ότι θέλει την Αριστερά παραδομένη και εξόριστη.

Με μία τέτοια κυβέρνηση κι έναν τέτοιο πρωθυπουργό δεν υπάρχουν περιθώρια συνομιλίας και «βομβαρδισμού νομιμότητας». Δε μπορείς να τους πείσεις ούτε με υπνοπαιδεία ότι αυτό δεν είναι Δημοκρατία, αλλά ξενοδουλεία, γερμανολαγνεία και φασισμός.

Αυτοί οι άνθρωποι αναβλύζουν από κάθε κύτταρό τους μίσος για τους αριστερούς – αλλά και για όσους δεν συμφωνούν απόλυτα με την κυβερνητική πρακτική. Δεν είναι, λοιπόν, δυνατόν να τους αντιμετωπίζεις με τη φιλοσοφία του Ζεν. Δεν είναι δυνατόν να τους χτυπάς στο συναίσθημα και να επικαλείσαι τον οίκτο τους για τα θύματα της πολιτικής τους ζητώντας να αλλάξουν πολιτική, διότι αυτό ακριβώς θεωρούν πολιτική επιτυχία τους. Την εξόντωση. Τον πλήρη έλεγχο μέσω του εξευτελισμού και της εξαθλίωσης.

Ίσως – λέω ίσως – το τεράστιο δέντρο της «Χρυσής Αυγής» να τοποθετήθηκε στο σημείο που βρίσκεται για να μας αποσπάσει την προσοχή από το πυκνό δάσος του φασισμού που κυβερνά υπό το μανδύα της δημοκρατικότητας. Ένας φασισμός που δε βρίσκεται μόνο «εκεί ψηλά». Έχει τις ρίζες του στο φασισμό της καθημερινότητας και στους φασίστες της διπλανής πόρτας που μας «ανέχονται», αλλά πιστεύουν ακράδαντα ότι «θα έρθει η ώρα μας».

Ο Μπαλτάκος δεν είναι ο μόνος που πιστεύει ότι οι αριστεροί «Δεν θα τα καταφέρουν όμως, όπως δεν τα κατάφερε το ΕΑΜ ΤΟ 1945. Θα έχουμε νέα “Συμφωνία της Βάρκιζας”. Πάλι θα παραδώσουν τα όπλα». Το ίδιο πιστεύει και ο κύριος Τάκης της διπλανής πόρτας. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, το «έκαστος εφ’ ω ετάχθη» έχει αυξημένη σπουδαιότητα. Οι «μάχες της Βουλής», ο «πολιτικός πολιτισμός» και η λεκτική «διασταύρωση των ξιφών» είναι βούτυρο στο ψωμί των μισάνθρωπων και τα γράμματα που θα χαραχθούν πάνω στην ταφόπλακα κάθε αντίδρασης.

Το Σαμαρικό λεφούσι με τα Βενιζέλεια και Λοβέρδεια δεκανίκια του ετοιμάζει την τελική του επίθεση. Αυτό που μένει να μάθουμε είναι αν τα αριστερά αντανακλαστικά ζουν μέσα στη σημερινή Αριστερά. Σε διαφορετική περίπτωση και όσο η «μάχη» περιορίζεται σε παρακλήσεις για εκλογές, ευχές για να μη βρεθούν 180 «ναι» στην εκλογή του προέδρου της δημοκρατίας και ελπίδες ότι τα έξυπνα συνθήματα θα πιάσουν τόπο, τότε αιωνία της η μνήμη, αιωνία μας η μνήμη, αιωνία η δόξα του κυρίου Τάκη που θα βγει στο διπλανό μπαλκόνι να φωνάζει 
«Βάρκιζα ρεεεεεε!».

Να δεις τις σου ‘χω για μετά…


Οκτώβριος-Νοέμβριος 2014

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν για άλλη μια φορά μάχη στήθος με στήθος μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Δημοκρατίας. Η πραγματική διαφορά τους είναι +5 με 6 μονάδες για τον ΣΥΡΙΖΑ και τα μαγαζιά της Digea αγωνίζονται…

με νύχια και με δόντια να την μειώσουν μέχρι να προκηρυχθούν εθνικές εκλογές ρίχνοντας στο παιχνίδι πολλούς Ρογκάκους και Κούρους. Με πιο άγρια σενάρια.
by…projector-revolt

Η φασιστική Χρησύ Αβγύ αγγίζει το 12% και η αντιμετώπισή της από τα τηλεοπτικά μαγαζιά των εφοπλιστών και των τραπεζιτών, που μέχρι και την δολοφονία του Παύλου Φύσσα την στήριζαν και την ξέπλεναν, έχει αλλάξει ξανά.

Οι διώξεις των μελών της όλο και υποβαθμίζονται και δικαστικά και μιντιακά, δίνοντάς της την ευκαιρία για ακόμα περισσότερο άνοδο των ποσοστών.

 

Οι mainstream διαμορφωτές άποψης του μέσου αποχαυνωμένου Έλληνα, η Τατιάνα Στεφανίδου, η Ελεονώρα Μελέτη, ο Γιώγος Λιάγκας, η Εσπρέσο και ο Θέμος Κομιστής Αναστασιάδης παίρνουν την σκυτάλη από τους εφεδρικούς 2ης διαλογής διαμορφωτές (λέγε με Στέφανο Χίο, Άκη Παυλόπουλο, Μάκη Τριανταφυλλόπουλο, Πέτρο Λεωτσάκο, Γιώργο Τράγκα, Αλέξανδρο Βέλλιο) που είχαν αναλάβει την επικοινωνιακή της προστασία μετά την δολοφονία Φύσσα και πυκνώνουν σταδιακά (ξανά) τα lifestyle ρεπορτάζ των φασιστών βουλευτών αποδομώντας όλο και περισσότερο τον χαρακτηρισμό εγκληματική οργάνωση και οργάνωση δολοφόνων.

 

Οι προφυλακίσεις που κατά τον αδερφικό φίλο και συνεργάτη του Σαμαρά -Μπαλτάκου-, παρήγγειλε ο πρωθυπουργός απέτυχαν, ενίσχυσαν το υποτιθέμενο αντισυστημικό τους προφίλ και επιπλέον στάθηκαν αφορμή να σβηστεί από το μυαλό όλων των αποχαυνωμένων η ταύτιση Χρησύς Αβγύς με την δολοφονία Φύσσα. Τώρα υπάρχει η ταύτιση Χρησύς Αβγύς με άδικες προφυλακίσεις.

 

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των Πρετεντέρηδων, των Παπαδημητροπορτοσάλτων και των Ρογκάκων, η Νέα Δημοκρατία συνεχίζει και πέφτει. Το μόρφωμα του Βενιζέλου το ίδιο. Η κυβέρνηση αριστεράς μοιάζει αναπόφευκτη. Ο Σαμαράς ψοφάει πολιτικά και μένει στην νεώτερη ελληνική ιστορία ως ο ηθικός αυτουργός 4000 αυτοκτονιών που έφεραν οι πολιτικές του. Μένει στην ιστορία και ως αυτός που κατέλυσε την Δημοκρατία με σωρεία αντισυνταγματικών ενεργειών. Μένει στην ιστορία και για κάτι άλλο. Ως αυτός που γιγάντωσε τους νεοναζί. Ιδίως μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Θα γίνουν αντιπολίτευση. Εξαιτίας του Σαμαρά.

 

Προκηρύσσονται εκλογές. Οι νεοναζί με τους κατάλληλους μιντιακούς χειρισμούς (ίσως και με κάποιες απαραίτητες θυσίες συντρόφων τους) έχουν ξεπλυθεί εντελώς. Παίρνουν την 2η θέση και γίνονται μια τρομοκρατική αξιωματική αντιπολίτευση. Πιο άγρια από την ΝΔ. Με περισσότερο ρεύμα από την ΝΔ. Πιο παρακρατική από την ΝΔ. Πιο φασιστική από την ΝΔ. Πιο ελεγχόμενη από την ΝΔ. Πιο διαπλεκόμενη από την ΝΔ.

 

Ο νέος πρωθυπουργός (αυτός που τον Μάϊο συναντήθηκε με τον ΣΕΒ), ο Τσίπρας, έχει δύο επιλογές τώρα που πήρε την εξουσία. Η πρώτη είναι να γίνει ΠΑΣΟΚ. Η δεύτερη είναι να κυβερνήσει ως ριζοσπαστική αριστερά. Στην πρώτη θα τον στηρίξουν αυτοί που στήριζαν τον Σαμαρά. Δηλαδή οι καναλάρχες, εφοπλιστές και τραπεζίτες. Στην δεύτερη θα τον στηρίξουν οι ψηφοφόροι του.

 

                         

Και στις δύο επιλογές του θα έχει κάποιες παρενέργειες. Αν γίνει ΠΑΣΟΚ και τον στηρίξουν οι ολιγάρχες, η αριστερά τελείωσε. Τα ποσοστά της Χρησύς Αβγύς θα διπλασιαστούν και του Σύριζα θα εξανεμιστούν. Ίσως η Digea μπορέσει και το αποτρέψει για κάποιο χρονικό διάστημα όπως έκανε με τον Κουτσαβάκη Σαμαρά, ίσως και όχι. Μάλλον όχι.

 

Αν κυβερνήσει ως ριζοσπαστική αριστερά η παρενέργεια θα είναι τα ΜΜΕ και οι ολιγάρχες να γιγαντώσουν την Χρησύ Αβγύ για κάτι παραπάνω από αντιπολίτευση και να ξεσκίσουν επικοινωνιακά την αριστερή κυβέρνηση με όποιο τρόπο μπορούν. Με κάθε μέσο. Με προβοκάτσιες, με Δούρειους Ίππους, ακόμα και με μεθόδους “Λαμπράκης στη Θεσσαλονίκη”. Ίσως ο λαός μπορέσει και το ελέγξει, ίσως και όχι. Μάλλον όχι. Για Έλληνες μιλάμε. Έχουν μεγαλώσει κατά τρόπο ώστε να χειραγωγούνται πανεύκολα. Τα καλύτερα δυστυχώς έρχονται και είναι αναπόφευκτα!


To be continued…

Βόλος:Να γιατί κέρδισε ο Μπέος

http://farmakoglwssa-kirki.blogspot.gr/




Του Νίκου Κανελλή, δημοτικού συμβούλου Βόλου
Το αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών στο Βόλο προκάλεσε αίσθηση πανελλαδικά κι αυτό όχι τυχαία. Ο υπόδικος,  πρώην παράγοντας του ποδοσφαίρου Α. Μπέος κατάφερε να κερδίσει στο β` γύρο τον υποστηριζόμενο από το ΣΥΡΙΖΑ Μ. Πατσιαντά. Την ίδια στιγμή κανένας από τους υποψήφιους που επίσημα υποστήριξαν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ δεν κατάφερε να περάσει στο β` γύρο. Εν συντομία τα αποτελέσματα ήταν τα ακόλουθα: 
Α’ γύρος:
•Μπέος – 38,3% (25.600 ψήφοι)
•Πατσιαντάς – 24,8% (16.600 ψήφοι)
•Σκοτινιώτης – ΠΑΣΟΚ 15,3% (10.200 ψήφοι)
•Μιτζικός – ΝΔ 13,25% (8.800 ψήφοι)
•Νάνος – ΚΚΕ 8,37% (5.600 ψήφοι)
Στο β`γύρο ο Μπέος επικράτησε με 53,13% (33.900 ψήφοι) και ο Πατσιαντάς ήρθε δεύτερος με 46,9% (29.900 ψήφοι). 
Δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία
Το αποτέλεσμα αυτό, όσο και αν σόκαρε μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας, δεν έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία. Από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε η υποψηφιότητα του ήταν φανερό ότι ο Μπέος θα ήταν ο βασικός αντίπαλος της Αριστεράς και του Μ. Πατσιαντά. 
Με όπλο του τον Ολυμπιακό Βόλου και έναν άκρατο λαϊκισμό, έφτιαξε ένα ψηφοδέλτιο με άτομα προερχόμενα από το ΠΑΣΟΚ ως τη ΝΔ και από το ΛΑΟΣ ως τη Χρυσή Αυγή. 
Με τη «μαγκιά», τις παχιές υποσχέσεις και τα «ταξίματα» συσπείρωσε κοινωνικά στρώματα που παραδοσιακά ψήφιζαν κυρίως Ν.Δ. (αλλά όχι μόνο) αλλά και απελπισμένους ανθρώπους που πίστεψαν ότι ένας τσαμπουκάς δήμαρχος «θα κάνει την πόλη Μονακό». 
Η παράταξη του Μ. Πατσιαντά, που στηρίζονταν κυρίως από το ΣΥΡΙΖΑ, παρότι κατάφερε μια πολύ αξιόλογη καταγραφή, δεν κατάφερε να συσπειρώσει ένα σημαντικό μέρος των κοινωνικών στρωμάτων που ήθελαν να τιμωρήσουν το τοπικό πολιτικό κατεστημένο. 
Από την άλλη το ΚΚΕ κράτησε μια εγκληματικά σεχταριστική στάση καλώντας σε άκυρο/ λευκό στο β` γύρο, μια γραμμή που ένα σημαντικό μέρος της βάσης του δεν κράτησε και ψήφισε Πατσιαντά. Είναι σαφές ότι η πόλη του Βόλου μπαίνει σε μια νέα και ταραγμένη περίοδο. Το μαζικό κίνημα θα κληθεί να αντιμετωπίσει όχι μόνο την συνεχιζόμενη επέλαση της τρόικας σε ότι αφορά την τοπική αυτοδιοίκηση αλλά και μια δημοτική αρχή στην υπηρεσία των πιο επιθετικών μερίδων του κεφαλαίου.   

Σάββατο 31 Μαΐου 2014

Οι πνιγμένες ελιές της ΔΗΜΑΡ και τα ποτάμια του ΣΥΡΙΖΑ

Του Χρήστου Σιούλα & της Ελένης Ζάχαρη     http://sioualtec.blogspot.gr/


Οι εκλογές για την Ευρωβουλή, δεν πήραν τελικά την μορφή δημοψηφίσματος που προσπάθησε να τους αποδώσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Το σύνθημα 25 ψηφίζουμε 26 φεύγουν, δεν είχε το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Ο κόσμος ψήφισε με διαφορετικό σκεπτικό, με δικά του κριτήρια, αποτυπώνοντας ωστόσο, τους δικούς του προβληματισμούς, τους φόβους και τις ανησυχίες του, στο εκλογικό αποτέλεσμα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μην βγήκε αρκετά δυναμωμένος από αυτήν την κάλπη, αναδείχτηκε όμως σε κυρίαρχο του παιχνιδιού. Απέδειξε ότι δεν είναι μια πρόσκαιρη φούσκα που ξεφουσκώνει, αλλά μια συμπαγής πολιτική δύναμη, με δυναμική, στόχο και προοπτική.

Η μοναδική αριστερή δύναμη που μπορεί να γυρίσει το τιμόνι αριστερά, οδηγώντας το καράβι μακριά από την ξέρα και τα βράχια, που το έχουν στρέψει οι επιλογές της συγκυβέρνησης, της τρόικας και της Μέρκελ.

Οι μεγάλοι χαμένοι των εκλογών, τα μνημονιακά κόμματα, τα κόμματα της αμαρτωλής συγκυβέρνησης. Οι αγανακτισμένοι Νεοδημοκράτες προχώρησαν σε συντηρητικότερες και δεξιότερες επιλογές, επιλέγοντας την Χ.Α στο ρόλο του τιμωρού των πολιτικών που καταστρέφουν τις ζωές τους. Το ΠΑΣΟΚ μεταλλάχτηκε, η δύναμή του μοιράστηκε ανάμεσα σε ποτάμια και ελιές. Η ΔΗΜΑΡ εξαφανίστηκε.

Το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ όμως αν και καλό, είναι ένα ποσοστό που του αφαιρεί την δυνατότητα για δυναμικές πρωτοβουλίες. Είναι ένα ποσοστό μπλοκαρισμένο. Ένα ποσοστό αναμονής των εξελίξεων.

Τα κεντροαριστερά σενάρια έρχονται στην επικαιρότητα, το σύστημα χρειάζεται ομαλή μετάβαση και σοβαρή και υπεύθυνη διαχείριση. Μέσα σε αυτά Περιλαμβάνονται πολλά ακόμη και συμμετοχή του ΓΑΠ. Κάποιοι ζητούν την επιστροφή της ΔΗΜΑΡ συνεργασία με ποτάμια και ελιές.

Το σίγουρο είναι ένα. Κεντροαριστερά χωρίς συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να υπάρξει.

Γιατί όμως ο ΣΥΡΙΖΑ, ως Κόμμα, να θέλει να συνεργαστεί με τα κομματικά απομεινάρια της ΔΗΜΑΡ;

Άλλωστε η ΔΗΜΑΡ ανήκει στην ευρεία Δημοκρατική παράταξη της Ελιάς, του Ποταμιού κλπ. Ας συστεγαστεί με αυτούς. Αν ήταν διαφορετικά, φαντάζομαι, δεν θα είχαν αποχωρήσει το 2010 με τις ευλογίες του αειμνήστου που άκουγε ΣΥΡΙΖΑ και πάθαινε παράκρουση.

Από τότε δε, κύλησε τόσο νερό στο αυλάκι, που δεν είναι μόνο συναισθηματικοί και λόγοι τιμής που κρατάνε τις αποστάσεις, αλλά η συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στη Μνημονιακή Συγκυβέρνηση, συν τόσα άλλα που διευρύνουν το χάσμα.

Σαφώς αυτά δεν αφορούν τον ψηφοφόρο, που ακόμη μια φορά παρασύρθηκε από φρούδες ελπίδες αλλά τα στελέχη και μόνο. Αυτούς που συμμετείχαν στο έγκλημα.

Αυτοί δε που μιλάνε για κεντροαριστερή παράταξη, ας προσέξουν σε ποιους αναφέρονται. Στο κατακερματισμένο μνημονιακό Πασοκ και στο τσιράκι του, το Ποτάμι! Ελιά, υπολείμματα Πασόκ και Ποτάμι, πολύ πιθανόν μαζί με τη ΔΗΜΑΡ, θα σταθούν απέναντι στον λαό ακόμα μια φορά για να υπερασπιστούν την υποδούλωσή του.

Γιατί λοιπό κάποιοι γυρεύουν τη ΔΗΜΑΡ πίσω;; Τους έλειψαν τα στελέχη της;;;

Αν είναι ας γίνουμε όλοι ένα ενιαίο κόμμα να αποφύγουμε και τα σύνδρομα στέρησης!

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σοβαρότερες δουλειές να κάνει απ' το να ασχολείται με το αμελητέο πια Κόμμα! Να κατέβει στην κοινωνία, να αφουγκραστεί τους παλμούς της, να δει την αληθινή δυστυχία, να ξεκαθαρίσει το εσωτερικό του από περιπτώσεις αήθειας και να ξεμπερδεύει με τις εσωτερικές φθορές για να πάει μπροστά δυναμικά και με πυγμή!!!

Να ανοίξει τις οργανώσεις των μελών, το 4% να γνωρίσει το 23% των νέων ψηφοφόρων του κόμματος. Να τους κινητοποιήσει, να τους μιλήσει, να αφουγκραστεί τις ανησυχίες τους, να τους εντάξει στις γραμμές του. Να τους κάνει συμμέτοχους και κοινωνούς της ανατροπής και της αλλαγής πορείας.

Να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ όλων κι όχι του όλου. Η Αριστερά είναι η φυσική κατάληξη των αγώνων του τόπου. Η Δημοκρατία και η προστασία των πολιτών από τον κακό εαυτό του Κράτους είναι υποχρεώσεις αυτής της Αριστεράς σε συνεργασία με τους πολίτες!!!

Μακριά από τις διαχωριστικές κακοτοπιές! Μπροστά με τόλμη και θάρος. Για την ανατροπή.

Χαικάλης Ενεχυροδανειστήριο..... Χαικάλης Υπουργός...


ΑΚΟΥΣΤΕ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΝΑ ΔΙΑΦΗΜΙΖΕΙ ΕΝΕΧΥΡΟΔΑΝΕΙΣΤΗΡΙΑ !
23:25 27/8/2013

 
Ενώ εμφανίζεται σαν αμετακίνητος αντιμνημονιακός, συμμετέχει σε διαφήμιση ενεχυροδανειστηρίου, με εμετικό περιεχόμενο και ύφος...

Πρόκειται για τον βουλευτή των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Παύλο Χαϊκάλη, που για λίγες χιλιάδες ευρώ διαφημίζει ενεχυροδανειστήρια στη Χαλκίδα και καλεί τους πολίτες της Εύβοιας να πουλήσουν τα χρυσά τους κοσμήματα για να μην πάνε στον «απόπατο» όπως αυτός, στο ρολάκι της διαφήμισης.
Η διαφήμιση αυτή παίζεται στους ραδιοφωνικούς σταθμούς της Εύβοιας εδώ κι ένα χρόνο, απ’ όταν ο Παύλος Χαϊκάλης εκλέχθηκε βουλευτής με τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ και δεν είχε ούτε το φιλότιμο να ζητήσει να αποσυρθεί η διαφήμιση αφού με τη συμμετοχή του δεν εκθέτει μόνο τον εαυτό του αλλά και το κόμμα του.
Ηθοποιός στο επάγγελμα του, στη ζωή του και στη πολιτική του ο Χαϊκάλης.
 



Ο Χαϊκάλης υπουργός του Σαμαρά;


xaikalis_aftodioikisi.gr_


Το γράφουμε από χθες ότι μία από τις σκέψεις στο Μέγαρο Μαξίμου είναι σε μία προσπάθεια να φιλοτεχνηθεί η εικόνα μίας κυβέρνησης εθνικής επανεκκίνησης, μετά την επίτευξη του πλεονάσματος και μα ανοιχτή τη συζήτηση για τη διευθέτηση του χρέους…

Ένα λοιπόν από τα πρόσωπα που ακούγεται έντονα ότι είναι υποψήφιο να δεχθεί πρόσκληση από τη Συγγρού προκειμένου να συμμετάσχει στο νέο σχήμα, είναι αυτό του… Παύλου Χαϊκάλη υποψήφιου περιφερειάρχη με τους ΑΝΕΛ στην Αττική, παλιού φίλου του Αντώνη Σαμαρά από την εποχή της ΠΟΛ.Αν.

Προσέγγιση βέβαια ακόμη δεν έχει γίνει ή τουλάχιστον δεν έχει γίνει γνωστή και άρα ουδείς γνωρίζει αν ο Χαϊκάλης θα ανταποκριθεί σε ένα τέτοιο κάλεσμα. Ωστόσο ήταν από τους πρώτους που εξέφρασαν την απογοήτευσή τους για την εκλογική καθίζηση των ΑΝΕΛ.

Και η δυσαρέσκειά του για την πορεία του κόμματος, συσσωρεύεται καιρό τώρα…


 



                    

Ψαριανός: Το κιτς της «κεντροαριστεράς»


                      

Το τι σημαίνει «κεντροαριστερά» το αντιλαμβάνεται κανείς αμέσως, αν κοιτάξει τον Ψαριανό: Αποτελεί το πιο ζωντανό, κακόγουστο και μακάβριο στίγμα της…

Ο Ψαριανός προσωποποιεί, σε επίπεδο αισθητικής, το κιτς (κάθε κιτς είναι φαιού χρώματος) της «κεντροαριστεράς.
Σε πολιτικό επίπεδο αποτυπώνει την «κεντροαριστερά» του mega.
Γι αυτό αποτελεί έναν από τους «σχολιαστές» της «κεντροαριστεράς» στην «εξέδρα» του Μεγάλου Καναλιού: Πρετεντέρη, Τσίμα, Τρέμη…

Η «κεντροαριστερά» γενικά αποτελεί το ντροπαλό ψευδώνυμο της νεοταξικής υποταγής και του τοκογλυφικού δωσιλογισμού. Είναι η φιλοσοφία του 4ου Ραιχ: Των παρά φύση επιμειξιών, της κατάργησης των κοινωνικών, ΕΘΝΙΚΩΝ, ιδεολογικών, πολιτικών οριοθετήσεων, του ΓΕΝΙΚΟΥ πολτού.

Σημείωση: Από την κατάργηση των τάξεων έχουμε φτάσει (με πρωτοπόρα την «κεντροαριστερά» και την «αριστερά») στην κατάργηση των Εθνών, της Ιστορίας, των Ιδεολογιών κ.λπ.

ΤΩΡΑ βαδίζουμε και στην κατάργηση των φύλων, με πρωτοπόρα την «κεντροαριστερά», αυτή τη δόλια μεταμφίεση της εξαχρείωσης και του εκφυλισμού της «αριστεράς»!!!

Και με πιο ακονισμένα «εργαλεία» τα ΜΜΕ, ιδιαίτερα το Λαμπρακιστάν και το mega…

Μια χυδαία και μοχθηρή γκριμάτσα αυτής της «κεντροαριστεράς» είναι ο Ψαριανός.

Αναδημοσιεύουμε ένα παλιό μας κείμενο, σχετικό με τη φιλοσοφία, την ψυχολογία και τη χυδαία ευχαρίστηση αυτών των «κεντροαριστερών» σκουπιδιών, που έχουν γίνει ένα με τα άλλα σκουπίδια της δεξιάς και ακροδεξιάς: Τα γουρούνια έχουν την ίδια φάτσα…

Το κείμενο βρίσκεται εδώ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=29347#29347


Ο «πολιτισμός» της κτηνωδίας και της χυδαίας ευχαρίστησης…




Όλ’ οι χορτάτοι έτσι χολιάζουν
Και οι σπουδαίες κοιλιές ναρκώνουν από φούσκωση,
Το παχνί τους τουμπάρισε,
Ανησυχία βασιλεύει στο σάπιο χοιροστάσι τους
(Α. Μπλοκ, «Οι χορτάτοι»)

Η φωτογραφία αυτή έχει κυκλοφορήσει πλατιά στο διαδίκτυο. Την κρατήσαμε για να την σχολιάσουμε μόλις βρούμε λίγο χρόνο και ηρεμία από τις απανωτές κατακεφαλιές που τρώμε από τα ποικίλα ευρω-χουντικά ανδρείκελα.

Στα μικροσκοπικά πολιτικά μορμολύκεια του καθεστώτος αποτυπώνονται πιο έντονα και ευδιάκριτα τα χαρακτηριστικά της παχυδερμικής αυθάδειας και κραιπάλης, της νοσηρής αυτοϊκανοποίησης και της χυδαίας ευχαρίστησης.

Σε αυτά τα παράσιτα, η καλοαναθρεμμένη επιδερμίδα τους δεν μπορεί να επικαλύψει το ξύγκι του νοσηρού και παρακμασμένου ατομικισμού τους: Το λίπος που εκτράφηκε, διογκώθηκε και παστώθηκε από το σκουληκίσιο στριφογύρισμά τους γύρω από την οικονομική εξουσία των «νταβάδων»…

Στα πρόσωπα αυτών των νεόπλουτων της πολιτικής εξουσίας απαστράπτει πιο μοχθηρά ολόκληρη η κακογουστιά του σάπιου συστήματος που υπηρετούν δουλικά, όλη η φαιά αισθητική του κιτς της καπιταλιστικής αγοράς και της κερδοσκοπικής αναισχυντίας και απληστίας.

Ο ελληνικός λαός στενάζει και βογκά από τη δωσίλογη πολιτική τους, η Ελλάδα λεηλατείται και ρίχνεται στα τάρταρα της ολικής καταστροφής και τα κτήνη σαρκάζουν με αυτοϊκανοποίηση και χυδαία ευχαρίστηση: Η αυθάδεια της αυτοϊκανοποιημένης κτηνωδίας των δωσίλογων, της κακογουστιάς τους και της ανοησίας τους…


http://resaltomag.blogspot.gr/

Κάθε ομοιότητα με τράπεζες, εργολαβικές που ελέγχουν τα διόδια και πολιτικούς ΔΕΝ είναι συμπτωματική.



πουτ@νες στα κρεβάτια σας...


 

Κάποτε σε ένα μπουρδελόδρομο οι πουτ@νες επαναστάτησαν. Βλέπετε είχαν βαρεθεί να εκδίδονται και μετά η συμμορία-μαφία της περιοχής να τις παίρνει από κώλο και ασάλιωτα. Αποφάσισαν λοιπόν να μη δίνουν τα λεφτά τους στους νταβάδες.

Για λίγο έγινε χαμός. Δεν μπορούσε να επιβληθεί η τάξη διότι οι πουτ@νες 
 κατέβηκαν συνασπισμένες και μαζικά. Νόμος ψηφισμένος που να επιβάλει ότι οι νταβάδες έπρεπε να παίρνουν τα λεφτά ώστε να τα δίνουν στους τοκογλύφους δεν υπήρχε και έτσι δεν μπορούσε να παρέμβει η αστυνομία. 

Τα τσιράκια της συμμορίας που ψήφιζαν τους νόμους απείλησαν, κραύγασαν, έβρισαν αλλά δεν έγινε τίποτα.
Απείλησαν ότι θα μείνουν οι νταβάδες από λεφτά άρα θα καταρρεύσει και το σύστημα.
Κραύγασαν ότι θα επιβληθεί ο νόμος ότι και να γίνει, όσες πουτάνες και να μην θέλουν να πληρώσουν.
Έβρισαν τις πουτ@νες 
 «Τσαμπατζήδες» και «Ανθιμπουρδελόδρομες».
Τίποτα…

Οι πουτ@νες 
 δεν πλήρωναν και ζητούσαν επιπλέον να μειωθεί το ποσοστό των νταβατζήδων, να αυξηθεί ο μισθός τους και να πέσουν οι τιμές στα ερωτικά βοηθήματα.

Πανικός άρχισε να διασπείρεται από την πρωτόγνωρη αυτή κίνηση «Δεν πληρώνω τους νταβάδες». Οι τοκογλύφοι σταμάτησαν να χρηματοδοτούν την Μαφία που με τη σειρά της σταμάτησε να πληρώνει τις μίζες στα τσιράκια. Κώλος η κατάσταση.

Κανονίστηκε συνάντηση όλων των εμπλεκόμενων καθηκιών δηλαδή τοκογλύφοι, νταβάδες και τσιράκια (οι πουτ@νες 
έλειπαν επειδή δεν είναι καθήκια και προσφέρουν έργο, και λόγο ύπαρξης, στον μπουρδελόδρομο). Εν τω μεταξύ αφέθηκε να εννοηθεί ότι το νταβατζηλίκι θα πέσει στο μισό, θα προσεχθεί το περιβάλλον που κινούνται οι πουτ@νες και τέλος θα φτιαχτεί παράδρομος ασφαλείας όπου θα πηγαίνουν αυτές που δεν θέλουν να εκδίδονται.

Η συνάντηση έγινε αλλά κανένας δεν δεσμεύτηκε για τίποτα προς τις πουτ@νες  
Οι τοκογλύφοι απαίτησαν για εγγυήσεις ότι οι νταβάδες θα παίρνουν τα λεφτά από τις πουτ@νες . Οι νταβάδες ζήτησαν πίστωση χρόνου και χρήματος ώστε να συνεχίσουν να εκδίδουν τις πουτ@νες  και τα τσιράκια έκαναν έκκληση για συναίνεση μεταξύ όλων των καθηκιών ώστε να παίρνουν και αυτοί τις μίζες τους. Τέλος όλοι συμφώνησαν ότι το καθεστώς πρέπει να παραμείνει το ίδιο αλλά και οι πουτάνες, αφού θα πληρώνουν αδιαμαρτύρητα ότι τους ζητείται κάθε φορά, θα πρέπει να δίνουν και κώλο όπου και όποτε απαιτηθεί.

Τα τσιράκια συμφώνησαν να φτιάξουν νόμο που να προστατεύει τα συμφέροντα των νταβάδων και των τοκογλύφων και υποσχέθηκαν ότι η αστυνομία θα εφαρμόσει τον νόμο συλλαμβάνοντας όσες 
πουτ@νες   διαφωνούν. Η συνάντηση έληξε σε κλίμα χαρούμενο και όλοι μοίραζαν χαμόγελα μετά από αυτή και μίλαγαν για νομιμότητα και πατριωτισμό. 
Το μήνυμα ήταν πια σαφές : ΠΟΥΤ@ΝΕΣ ΣΤΑ ΚΡΕΒΑΤΙΑ ΣΑΣ

Το αν θα πετύχαινε ο αγώνας των πουτ@νων εξαρτιόταν μόνο από τις ίδιες.

Κάθε ομοιότητα με τράπεζες, εργολαβικές που ελέγχουν τα διόδια και πολιτικούς ΔΕΝ είναι συμπτωματική. 

 ΠΗΓΗ kopria