Παρασκευή 23 Αυγούστου 2013

οι ιδεολογικοί απολογητές της αυταρχικοποίησης του κράτους και του εκφασισμού της κοινωνίας...


Κώστας Ρεσβάνης

Άκου, Παναγιώτη...Κώστας Ρεσβάνης

Αστυνομικές δυνάμεις με εντολή εισαγγελέων μπήκαν χθες το πρωί σε χώρους του Πολυτεχνείου και τερμάτισαν μια κατάληψη που διαρκούσε επί πολλά χρόνια! Τα ευρήματα, γνωστά. Κοντάρια, βαριοπούλες, εύφλεκτα υγρά κ.λπ. Έτοιμα τα εφόδια για νέες καταστροφές που έχει βιώσει και με θανάτους ακόμα αυτή η πόλη. Δεν πέρασε πολλή ώρα από την είσοδο των αστυνομικών και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτης Λαφαζάνης ξεσπάθωσε: «Η Αστυνομία μπήκε σαν τον κλέφτη…». Δεν συμπλήρωσε τη φράση «Μπήκε σαν τον κλέφτη για να διώξει τους νοικοκυραίους του σπιτιού…», την άφησε να εννοηθεί.

Αναρωτιέμαι, αλήθεια, τι υπερασπίζεται ο Λαφαζάνης; Πανεπιστημιακούς χώρους όπου κάθε καρυδιάς καρύδι θα μπορεί να αποθηκεύει όπλα, μολότωφ, εργαλεία καταστροφής, να «χτίζει» καθηγητές και να πυρπολεί την πόλη; Και οι χιλιάδες φοιτητές και καθηγητές που θέλουν να σπουδάσουν, να δημιουργήσουν, να οραματισθούν το μέλλον το δικό τους και της χώρας σε ένα campus με στοιχειώδεις κανόνες αλληλοσεβασμού, δεν υπάρχουν για τον Λαφαζάνη και όσους σκέπτονται σαν κι αυτόν; Αν θέλουν έστω για μια στιγμή να μιλήσουν ειλικρινά οι λαφαζάνηδες (δεν βάζω στον ίδιο τορβά όλο τον ΣΥΡΙΖΑ και όλους τους οπαδούς του), ας απαντήσουν στην απλή ερώτηση: Πότε παρεμποδίστηκε ειρηνική διαδήλωση από την Αστυνομία για οποιοδήποτε ζήτημα τα τελευταία χρόνια, έστω κι αν 50-100 άτομα παρέλυαν τη ζωή σε μια πόλη 4 εκατομμυρίων πολιτών; Όμως αυτή η ελευθερία έκφρασης και διαμαρτυρίας σημαίνει και συγχωροχάρτι για εγκληματικές πράξεις;

Άκου, Παναγιώτη Λαφαζάνη. Δεν ξέρω αν θυμάσαι -έχεις γεννηθεί το ’51- αλλά σίγουρα θα έχεις ακούσει τι σημαίνει αστυνομοκρατία, τι σημαίνει άγριο κυνήγι ιδεών και φρονημάτων-άλλωστε τα έχεις υποστεί και εσύ. Στη σκληρή περίοδο της Δεξιάς, πριν τη χούντα, η αστυνομία προσπαθούσε να διαλύσει τις ογκώδεις ε ι ρ η ν ι κ έ ς συγκεντρώσεις (15% για την Παιδεία, το 114, το Κυπριακό) με συλλήψεις, ξυλοδαρμούς και δακρυγόνα. Πώς τους αντιμετωπίζαμε; Με μεγαλύτερες συγκεντρώσεις, με μοναδικά όπλα το δημοκρατικό μας πάθος και τις φλεγόμενες για κοινωνική δικαιοσύνη ψυχές μας. Δεν είχαν ευδοκιμήσει τότε ακραίες φωνές και πράξεις. Δεν διαλύαμε τα δικά μας Πανεπιστήμια, δεν καίγαμε τις δικές μας πόλεις και ανύποπτους ανθρώπους στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης αντίστασης. Δεν επιτρέπαμε να σφετεριστούν τον χώρο των Σχολών μας, καταστροφείς και Νέρωνες που δεν είχαν σχέση με τις διεκδικήσεις μας.

Ήμουν μέλος του Φοιτητικού Συλλόγου Πειραιά, στην πόλη που εκλέγεσαι. Οι ασφαλίτες του Σπουδαστικού, παρέα με τους ΕΚΟΦίτες, μας άρπαζαν από την πλατεία Κοραή, πριν πάρουμε το λεωφορείο για την Αθήνα, όπου γίνονταν οι συγκεντρώσεις, και μας έκλειναν στα κρατητήρια της Ασφάλειας για «εξακρίβωση». Κατάλαβες, Παναγιώτη, κάτι από αυτά; Κατάλαβες τι σημαίνει αντιδημοκρατική πρακτική με τη συνδρομή των αστυνομικών αρχών, τότε που οι κυβερνώντες τις είχαν για κεφαλοκυνηγούς των μη εθνικοφρόνων; Τι έκανε χθες η Αστυνομία; Έσπασε ένα ακόμα μολυσματικό απόστημα, όπως όφειλε για πράξεις που, το λιγότερο, καταστρέφουν δημόσιο χώρο και περιουσία και πρακτικές που στοχεύουν σε κάθε είδους εγκλήματα.

Να σε διευκολύνω: Πιθανότατα θα αντιτείνεις ότι και σήμερα με τα Μνημόνια κ.λπ. διαλύεται η κοινωνία, μένουν πολίτες απροστάτευτοι, χιλιάδες νέοι στην ανεργία. Μάλιστα. Επειδή όμως δεν παραχωρώ σε κανέναν το δικαίωμα της ευαισθησίας απέναντι σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση που βιώνουμε, θα σε προσκαλούσα να απαντήσεις. Πώς αλλάζουν όλα αυτά; Να πέσει αυτή η κυβέρνηση; Να πέσει! Να αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ; Να αναλάβει. Αυτό δεν θέλεις; Σίγουρα, φτάνει να το θελήσει και ο ελληνικός λαός. Υποθέτω ότι και σ’ αυτό συμφωνείς. Πες μου όμως, αυτή η στήριξη της ανομίας, της εγκληματικότητας, των απάνθρωπων πρακτικών όσων προστατεύεις επί χρόνια εσύ και κάποιοι άλλοι στον ΣΥΡΙΖΑ, πιστεύεις ότι θα φέρουν πιο γρήγορα το κόμμα σου στην εξουσία; Αν το πιστεύεις, να το πεις στους αντιπάλους σας να μείνουν ήσυχοι… Αν όχι, μπορείς να εξακολουθείς να ηγείσαι μιας (ψευδο)Αριστερής Πλατφόρμας που δεν έχει να προσφέρει παρά μόνο άναρθρες κραυγές σ’ αυτό τον τόπο.

Αυτός ο ταγματαλήτης είναι ''υπεύθυνος αριστερός'';;;Οποιος επιμένει με συνεργασίες με Γεωργαλάδες να μου αδειάζει την γωνιά και να μη μου ξαναμιλήσει ,ουστ!!
"Πότε παρεμποδίστηκε ειρηνική διαδήλωση από την Αστυνομία για οποιοδήποτε ζήτημα τα τελευταία χρόνια, έστω κι αν 50-100 άτομα παρέλυαν τη ζωή σε μια πόλη 4 εκατομμυρίων πολιτών;"
Λογικό να ρωτάς! Αν οι τελευταίες αναμνήσεις σου από συμμετοχή σε πορεία είναι της δεκαετίας του '60, λογικό!
Ένας μετά τον άλλον σκάνε μύτη οι ιδεολογικοί απολογητές της αυταρχικοποίησης του κράτους και του εκφασισμού της κοινωνίας...
Like ·  · 12 hours ago · 

Του Αγίου Εμπρηστή


Eleni Konidari

                             
Του Αγίου Εμπρηστή είναι κινητή γιορτή που γιορτάζεται μετά της Παναγίας (γι’ αυτό και λέγεται και «της Χριστοπαναγίας»), αμέσως μόλις πιάσει δυνατός αέρας. Πρόκειται για πολυήμερο πανηγύρι με την αθρόα συμμετοχή των πιστών που σύμφωνα με το έθιμο πιάνουν τις μάνικες και τα κουβαδάκια και προσπαθούν να σώσουν τα άσωστα. Μετά από αυτόν τον εξευμενισμό, ο Άγιος κάνει το θαύμα του και στη θέση των καμένων άχρηστων δασών φυτρώνουν τρυφερά χορταράκια για βλάστηση των αιγοπροβάτων. Μεγάλη η χάρη του. Αξίζει να αναφερθεί ότι παλαιότερα γιορταζόταν μαζί με τον Άγιο Οικοπεδοποιητή, η λατρεία του οποίου εξέπεσε μετά από αξιώσεις της Τρόικας που οδήγησαν σε κρίση τις σχέσεις της ελληνικής ιδιοκτησιακής ορθοδοξίας με την Αγία Έδρα των Βρυξελλών.

Η γενιά των ... ευρώ



Η τρίχρονη οικονομική κρίση και τα μνημόνια δημιούργησαν μία νέα τάση σε μεγάλα κομμάτια ανενεργού, πολιτικά, πληθυσμού. Κόσμος που χαρακτηριζόταν από την απάθεια των ‘90s και 00’s ασχολήθηκε με τα κοινά· και συνέβαλε στη δημιουργία της σημερινής πολιτικής πραγματικότητας.

Ωχαδερφισμός και άκρατος παρτακισμός συμβάδισαν με τα οικονομικά θαύματα μιας απολιτικίκ κοινωνίας με πρότυπα το Κλικ, το Νίτρο και τα χαζοχαρούμενα free press των Αθηνών.

Στυγνοί επαγγελματίες και μεταπτυχιακοί απόφοιτοι που ονειρεύονταν να γαμήσουν ξέκωλα στα στέκια του Κωστόπουλου, στέλνουν γράμματα ανεκπλήρωτης σεξουαλικής επιθυμίας στις εβδομαδιαίες στήλες του “Σε είδα”.

Απρόσωποι νεαροί τεχνοκράτες έτοιμοι για όλα, που δεν είχαν το κουράγιο να δουν στα μάτια μια γκόμενα υπό το φόβο της απόρριψης της άρτιας κοσμοθεωρίας τους.

Έποικοι πρώην “βρωμερών συνοικιών” του κέντρου, με βιδωμένα τα γυαλιά ηλίου - μάσκες στο κεφάλι, στοιβαγμένοι μέσα σε πρώην εργοστάσια που καθρεφτίζαν την ιντάρστριαλ επεκτατικότητα της νεόδμητής τους ψυχοσύνθεσης.


Απέκτησαν τα τηλεοπτικά τους σήριαλ και προσδιόρισαν τη γενιά τους όχι με γνώμονα τα συλλογικά τους επιτεύγματα, αλλά με βάση το μηνιαίο τους εισόδημα. Και δεν ενοχλήθηκαν. Τουλάχιστον στην αρχή.

Ζυγισμένες πολιτικές οντότητες που από αδιαφορία κι όχι από επιλογή, προτίμησαν την παραλία αντί της κάλπης· με το Σαββατιάτικο χανγκόβερ να υπερκαλύπτει την ανάγκη αυτού του ελέγχου που τους υπόσχεται μια συμμετοχική ολιγαρχία διαμορφωμένη γι’ αυτούς, χωρίς αυτούς.

Όλα κυλούσαν ομαλά. Φτάνει το Γκάζι, η Παροικιά και η Αράχωβα να έχουν σταθερό 3G για να ρολάρουν τα facebook status και οι ψευτοσεξουλιάρικες καγκουροπόζες σ' έναν ψηφιακό τοίχο γεμάτο πιστοτράγουδα και likes στις ατάκες της Σώτης Τριανταφύλλου.

Η κάλπη δεν τους είπε ποτέ τίποτα. Ούτε και το αποτέλεσμα αυτής. Όλοι ήταν ίδιοι στα μάτια τους και η πολιτική απέμεινε στα χέρια όσων βαριούνται να ασχοληθούν με τις “πραγματικές χαρές της ζωής”.

Οι χαρές, όμως, άρχισαν να στερεύουν και οι αντιδράσεις γέννησαν τα πρώτα πολιτικά αντανακλαστικά του χώρου. Άρνηση, ισοπέδωση, κυνικός πραγματισμός. Οι λαϊφστάϊλ συγγραφικοί τους σύντροφοι ξανοίχτηκαν από την όχθη της ευημερούσας ανεκτικότητας, στα νερά μιας στοχοποιημένης πραγματικότητας.

Ανακάλυψαν τη λύση του προβλήματος και σέρβιραν το νέο κοκτέιλ της τρισυπόστατης καθολικότητας τους. Ποινικοποίηση των ελευθεριών, περισσότερος ανταγωνισμός, μηδενική ανοχή.

Υποταγή σ' ένα σύστημα που είδε να γκρεμίζεται το οικοδόμημα της φιλελεύθερης ψευτοκουλτουριάς του και πιάστηκε με ορμή από την πετονιά του φόβου και της άγνοιας.

Τα διλήμματα της επόμενης μέρας γέννησαν τον τρόμο του σήμερα. Κι ο τρόμος αυτός είχε σάρκα και οστά. Οι “λαθραίοι”, οι αναρχικοί, οι αριστεροί, οι πουτάνες, οι καταλήψεις, οι τσιγγάνοι, οι “λαϊκιστές”, η Κερατέα, οι Σκουριές, οι δημόσιοι υπάλληλοι.

Στήριγμά τους, ένας κόσμος ανάπτυξης κι ευημερίας μέσα από το δρόμο της Ευρώπης των Εθνών που τάσσεται στο πλευρό του ληστρικού δανεισμού κρατών - εθνών, τις ξεκολλημένες τσίχλες των Ατενίστας και τις αναδασώσεις του Γιάννη Αλαφούζου.

Ένα απολιτίκ σύνολο που έζησε “φιλελεύθερα νιάτα” και τώρα αναζητά πολιτική ηρεμία στον οικονομικό του πόνο, μέσα από τους “καταλληλότερους πρωθυπουργούς” και τους “λαοφιλέστερους πολιτικούς αρχηγούς”.

Αυτό το πρόσφατο απολιτίκ παρελθόν έστρωσε το κόκκινο χαλί στον πολιτικό φασισμό και τα υπεύθυνα αριστερά του άλλοθι.

Η μη συμμετοχική ολιγαρχία που αιμοδότησε την χρηματοπιστωτική ονείρωξη και τα Οιδιπόδεια ερωτικά τρίγωνα των “Singles” και του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, γέννησε σήμερα το μίσος του φόβου.

Νέοι και νέες που χάσανε το προνόμιο να αυτοαποκαλούνται “γενιά των 700 ευρώ” συνεπικουρούμενοι από χαμένες προσωπικότητες συνομηλίκων τους που δεν γνώρισαν ποτέ τους τι θα πει Βίγκαν και σαββατοκύριακο στα Κουφονήσια, αιωρούνται χαμένοι σ’ έναν κυκλώνα εκδίκησης κι εγκατάλειψης.

Φανατισμένα φιλελεύθερα είδωλα, με μια free press βιασμένη ιστορία και με βαρύγδουπες έννοιες βγαλμένες απ’ τις πιο πηχτές σκιές μιας ενημερωτικής μόδας απενοχοποίησης κάθε είδους καταπάτησης ανθρώπινων δικαιωμάτων στο όνομα της δημοκρατίας, κατευθύνουν ξανά το ίδιο πόπολο σ’ ένα μονοπάτι εξοικείωσης και απάθειας απέναντι στη “νόμιμη κρατική βία” και τις “δέκα σφαλιάρες”.

Χαϊδολογημένες αντιδράσεις “κατοίκων”, δικαιολογημένες από τα λαοπρόβλητα φιλελεύθερα τους είδωλα, δακρύβρεχτες μονόπλευρες ιστορίες των “φοβισμένων επενδυτών”, ύμνοι στις ποδιές των κύκλων των χαμένων τουριστών και παραποιημένες, μέχρι το μεδούλι, δημοσιογραφικές -κατά παραγγελία- έρευνες, συνθέτουν το μωσαϊκό αυτής της πολιτικής μεταστροφής που επιδιώκει η ίδια ολιγαρχία.

Η μετατροπή των νέων πολιτικών ζώων που φουσκώνουν τις δημοσκοπήσεις των Κουβέληδων της σύγχρονης πολιτικής σκηνής, μαθημένοι να πατούν like και στην “κάθαρση της πόλης” και στους εμετούς της Lifo και της Athens Voice, αλλά και στις ανθρωπιστικές καμπάνιες της υποσαχάριας Αφρικής, ανασήκωσε από το λήθαργο μια καλά φυλαγμένη πολιτική εφεδρεία.

Μοναδική υπόσχεση πίσω από τα, γεμάτα φιλελεύθερη λογική, λόγια των ιεραποστόλων της; Η διατήρηση ενός αριθμού, οποιουδήποτε αριθμού, στο δεύτερο συνθετικό της “γενιάς των ... ευρώ”.
Πηγή: Η γενιά των ... ευρώ - RAMNOUSIA