Κουίζ: Ασφαλίτης, Χρυσαυγίτης ή Χίτης; (βίντεο)

Το παρακάτω βίντεο τραβήχτηκε στα χθεσινά επεισόδια στο Κερατσίνι, κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης στο σημείο όπου έπεσε νεκρός ο αντιφασίστας Παύλος Φύσσας.

Στο βίντεο διακρίνεται ένας άνδρας με πολιτικά πάνω σε ένα μηχανάκι, ο οποίος ανατρέπει έναν διαδηλωτή που κυνηγούν άνδρες της αστυνομίας προκειμένου να συλληφθεί. Ο διαδηλωτής όχι μόνο συλλαμβάνεται αλλά ξυλοκοπείται κιόλας από τους άνδρες της αστυνομίας.

Το ερώτημα βέβαια που τίθεται είναι εάν πρόκειται για κάποιον αστυνομικο με πολιτικά εν ώρα υπηρεσίας, ή κάποιο οπαδό ή μέλος της Χρυσής Αυγής που “μάχεται” στο πλευρό της αστυνομίας κατά των διαδηλωτών.

Δείτε το βίντεο

                                 

«Όλοι Ναζί τον φάγατε»

Κατσάκος Πέτρος

    

Πέρυσι το καλοκαίρι είδες το διαφημιστικό τρέιλερ και γελούσες στο καφενείο. «Και λίγες έφαγε η παλιοκουμμούνα» έλεγες στον κολλητό σου κι αυτός σου απαντούσε «να αγιάσει το χέρι του Ηλία». Τον επιβράβευσες τον Ηλία με την ψήφο σου και τον έστειλες στο «μπουρδέλο» να τους πλακώσει όλους στο ξύλο. Μαζί έστειλες στη Βουλή και μια συμμορία «γνήσιων Ελλήνων» για να ξεβρομίσουν τον τόπο από αλλόθρησκους «υπάνθρωπους» και αλλόφυλες «κατσαρίδες». Εδώ και ένα χρόνο κάποιοι δεν τολμούν να στο πουν στα ίσια επειδή φοβούνται μη σε χάσουν από «πελάτη». Σε λένε ανήξερο, σε βαφτίζουν ανίδεο και παραπλανημένο. Μα προς θεού δεν σε λένε φασίστα, δεν σε λένε Ναζί μη και σε στενοχωρήσουν. Οι καιροί είναι δύσκολοι λένε και κανείς δεν περισσεύει. Είτε είναι ψηφοφόροι είτε είναι τηλεθεατές, αναγνώστες ή ακροατές. «Δεν είναι στο DNA του Έλληνα ο φασισμός» όπως λέει και ο πρωθυπουργός μας. Ε, για να το λέει αυτός κάτι θα ξέρει. Εξάλλου η πόρτα της πολυκατοικίας θα είναι πάντα ανοιχτή για σένα. Αν σοβαρευτείς και λιγάκι ακόμα και στην κυβέρνηση χωράς.

Όσο και να σε «χαϊδεύουν» όμως θέλω να το ξέρεις. Το ψηφοδέλτιο σου είναι βαμμένο με αίμα. Η απάντηση που έδωσες πριν λίγες μέρες στο γκάλοπ είναι κι αυτή βαμμένη με αίμα. Οι πατάτες και τα πεπόνια που σου έδωσαν είναι κι αυτά βαμμένα με αίμα. Και όχι με αίμα «ξένου» αλλά με αίμα Έλληνα. Όπως αυτό που πας και δίνεις στις ρατσιστικές τους αιμοδοσίες. Αλλά το πρόβλημά τους δεν ήταν οι «ξένοι». Αυτό ήταν το άλλοθι για να σε φέρουν δίπλα τους. Το πρόβλημά τους είναι εδώ. Ανάμεσά μας. Και τώρα έγινες κι εσύ μέρος του «προβλήματος». Τώρα δεν είσαι απλά ένας αγανακτισμένος ψηφοφόρος. Είσαι Ναζί και συνένοχος. Το αίμα του Παύλου λέρωσε κι εσένα και δεν ξεπλένεται με «δεν άκουσα, δεν ήξερα». Και άκουσες και είδες και ήξερες. Το είδες από εκείνο το πρωί που ο Ηλίας σου χαστούκιζε τη Λιάνα την «κουμμούνα». Εσύ τους έδωσες τον σουγιά και το μαχαίρι. Κι όπως έλεγε κι ο Πάγκαλος «μαζί τον φάγατε» ή... «ναζί τον φάγατε».

ΣΥΓΚΈΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ

Eleni Konidari 

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ

Στο καλαθάκι των «μη διεκπεραιωμένων» αναπαύονται: το παχυλό μπουγιουρντί της εφορίας, ο προηγούμενος ήδη «διακανονισμένος» λογαριασμός της ΔΕΗ που λήγει αύριο επ’ απειλή διακοπής του ρεύματος, ο λογαριασμός του ΟΤΕ, του νερού και του κινητού. Έχω να κάνω τακτικές ιατρικές εξετάσεις εδώ και δυο χρόνια, ο πονόδοντος περνά μόνος του, γράμματα διαβάζω ακόμα αν είναι από 10άρια και πάνω. Το αμάξι με το οποίο μεταφέρω το παιδί μου θέλει επειγόντως σέρβις και λίαν συντόμως ανανέωση ασφαλιστηρίου. Το παιδί μου δεν κάνει καμιά εξωσχολική δραστηριότητα – ευτυχώς γνωρίζω αγγλικά και του κάνω η ίδια στο σπίτι. Ρούχα του παίρνω από τους κινέζους και από δωρεές φίλων που έχουν μεγαλύτερα παιδιά. Εξυπακούεται ότι δεν πηγαίνω ποτέ κομμωτήριο, δεν αγοράζω ρούχα, παπούτσια ή οτιδήποτε άλλο, δεν κάνω πια δώρα σε φίλους και φέτος έκανα διακοπές στο σπίτι μου. Ευτυχώς τρώμε ακόμα κανονικά.

Επίσης, δηλώνω υπεύθυνα κύριε Πάγκαλε, ότι ουδέποτε συμμετείχα στο μεγάλο πάρτυ σας και όσα έφαγα τα δούλεψα μέχρι τελευταίας δεκάρας. Δουλεύω ανελλιπώς και άκρως ευσυνείδητα από τα 22 μου, από τα 26 στο δημόσιο από το οποίο δε δίστασα να παραιτηθώ ήδη μία φορά, δε συνωστίστηκα στους προθαλάμους κανενός παράγοντα για θεσούλες και εκδουλεύσεις (αντιθέτως συνωστίστηκα πολλές φορές για να διεκδικήσω ζητήματα της δουλειάς της οποίας ΑΥΤΟΙ υποτίθεται ότι ήταν οι πρώτοι θεματοφύλακες), δεν έζησα ποτέ με δανεικά και με πλαστικό χρήμα, δεν έπαιξα στο χρηματιστήριο, δεν πήρα μίζες, δε δούλεψα μαύρα, δεν πήρα ευρωπαϊκά πακέτα, δεν πήρα «δωράκια» και πάνω απ’ όλα δεν ψήφισα ποτέ κανέναν από το πρασινογάλαζο σκυλολόι. Συνεπώς την κοινωνική συνευθύνη να τη βάλετε εκεί που ξέρετε (στην ευρεία χορεία των φίλων σας από τους οποίους αντλείτε τις αντιλήψεις σας) γιατί εγώ είμαι στο απυρόβλητο και δεν έχω κανένα πρόβλημα να βάλω τον πρώτο λίθο.

Το δημόσιο μου χρωστά εδώ και δύο χρόνια περί το ένα χιλιάρικο εντατικά δουλεμένο κι είναι άγνωστο αν και πότε θα μου το καταβάλλει. Την Τετάρτη 18 και την Πέμπτη 19 Σεπτεμβρίου έκανα την απεργία στην οποία συμμετείχε ο συνδικαλιστικός μου φορέας. Το κόψιμο από το μισθό θα είναι άμεσο – στο επόμενο δεκαπενθήμερο- κι όχι απλώς θα με τσούξει, αλλά θα με τσουρουφλίσει.

Εντούτοις ντρέπομαι. Ντρέπομαι που μια διήμερη απεργία είναι όλο κι όλο αυτό που μπορώ να κάνω για όλους τους άξιους συναδέλφους με γνώσεις, με φιλότιμο, με εργατικότητα που αυτή τη στιγμή είναι άνεργοι και περιμένουν να διοριστούν για 5 μήνες με τα ΚΟΧ για 490 ευρώ. Ντρέπομαι που η φρίκη μου για τους δολοφονημένους των φασιστών εκφράζεται ως αψηφησιά στο οικονομικό ζόρι. Ντρέπομαι ακόμα και για την ίδια την απεργία, γιατί είναι σαν να ζητάω έλεος από τους θύτες.

Το πράγμα μέσα μου έχει φτάσει όχι στο απροχώρητο, αλλά στο επέκεινα. Έπαψα να φοβάμαι μήπως με απολύσουν, μήπως πεινάσω, μήπως με περιποιηθούν σε καμιά γωνιά οι ναζί. Αν επιβιώσει το παιδί μου, ακόμα και αν δεν λάβει καμιά μόρφωση όπως σφοδρά το επιδιώκει η πολιτεία, ακόμα κι αν ζήσει μια φτωχή και στερημένη από ερεθίσματα παιδική ηλικία, αυτό με το οποίο μπορώ να το προικίσω και θα το προικίσω είναι η υπερηφάνεια: δε θα επιτρέψω να ντρέπεται για μένα και κατ’ επέκταση για τον εαυτό του. Δηλώνω υπεύθυνα ότι η ανοχή μου προς όλους εκείνους που περιφρουρούν το τίποτά τους με ζήλο είναι μηδενική, καθώς τους καθιστώ υπεύθυνους για όλα όσα υφίσταμαι ερήμην καθώς και για την καταστροφή της ζωής αμέτρητων συνανθρώπων μου η οποία φτάνει ως και τη φυσική τους εξόντωση. Είμαι πλέον σε ανοιχτό πόλεμο μαζί τους. Και ξέρω ότι δεν είμαι μόνη.

Μόνο οι πολίτες μπορούν να θέσουν εκτός νόμου την Χρυσή Αυγή

Εγραψε:Pitsirikos

Η Χρυσή Αυγή δεν μπορεί να τεθεί εκτός νόμου αν και είναι εκτός νόμου. Ο λόγος που η Χρυσή Αυγή δεν μπορεί να τεθεί εκτός νόμου είναι επειδή σήμερα μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου είναι εκτός νόμου. Η χώρα είναι εκτός νόμου. Αυτό «νομιμοποίησε» τη Χρυσή Αυγή.

Μετά την χρεοκοπία της χώρας, η Δικαιοσύνη δεν λειτούργησε, κάθαρση δεν έγινε, οπότε είναι υποκριτικό και επικίνδυνο ο εκτός νόμου Βενιζέλος -με τον περίφημο νόμο περί (μη) ευθύνης υπουργών- να καμώνεται τον δημοκράτη που ζητάει να τεθεί εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή.

Η Χρυσή Αυγή είναι χρήσιμη για το υπάρχον πολιτικό καθεστώς και την οικονομική ελίτ. Άλλωστε, η Χρυσή Αυγή είναι δικό τους δημιούργημα.

Υπάρχει πάντα το ερώτημα για το ποιοι είναι οι χρηματοδότες της Χρυσής Αυγής. Αν και δεν κρύβονται. Οι αποδείξεις παραμένουν κρυφές. Αλλά πού θα πάει…

Η Χρυσή Αυγή είναι χρήσιμη για το καθεστώς με δυο τρόπους.

Από τη μία, φούσκωσαν την Χρυσή Αυγή, ώστε να αποτελέσει ασπίδα για την υπάρχουσα πολιτική και οικονομική ελίτ. Είναι γνωστό από την Ιστορία πως, όταν το καπιταλιστικό σύστημα και η αστική δημοκρατία τα βρουν σκούρα -και κινδυνεύει η μεγαλοαστική τάξη-, ρίχνουν μια φασιστική εκτροπή και έρχεται στα ίσα της η …δημοκρατία.

Από την άλλη, με τους νεοναζιστές στο κοινοβούλιο, οι πάντες μπορούν να υποδύονται τους νόμιμους και τους δημοκράτες. Νόμιμος και δημοκράτης ο Βενιζέλος, νόμιμος και δημοκράτης ο Βορίδης.

Πλυντήριο η Χρυσή Αυγή. Τους ξεπλένει όλους.

Βέβαια, αν συνεχίσουμε να βαφτίζουμε νόμιμους και δημοκράτες τραμπούκους σαν τον Βορίδη, δεν θα αργήσει η ώρα που θα γίνει υπουργός και ο Κασιδιάρης.

Ανήκω σε αυτούς που δεν έχουν πρόθεση να χτυπήσουν ή να σκοτώσουν κάποιον· η μόνη περίπτωση να χτυπήσω κάποιον άνθρωπο είναι για να αμυνθώ ή για να προστατεύσω κάποιον που κινδυνεύει. Και έχω πολύ βαρύ χέρι.

Ανήκω σε αυτούς που απαιτούν Δικαιοσύνη.

Ανήκω σε αυτούς που απαιτούν Νέο Σύνταγμα.

Ανήκω σε αυτούς που απαιτούν Δημοκρατία.

Η χρησιμοποίηση βίας απέναντι στη βία της Χρυσής Αυγής είναι η χειρότερη επιλογή που μπορεί να κάνει κάποιος.

Αυτό θέλει τόσο η Χρυσή Αυγή, όσο και η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ μαζί με τους ολιγάρχες: να κλιμακωθεί η βία.

Δεν καταδικάζω τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται, γιατί έχω διαβάσει και Ιστορία. Απέναντι στην καθημερινή και αδίστακτη βία της εξουσίας, θεωρώ τη βία την τελευταία επιλογή. Και μόνο απέναντι στην εξουσία.

Η Χρυσή Αυγή δεν έπρεπε ποτέ να αναγνωριστεί από τον Άρειο Πάγο και δεν έπρεπε να έχει συμμετάσχει στις εκλογές.

Αυτό, όμως, έγινε.

Τώρα, οι μόνοι που μπορούν να θέσουν την Χρυσή Αυγή εκτός νόμου και εκτός Βουλής είναι οι Έλληνες πολίτες. Γιατί οι πολίτες έφεραν την Χρυσή Αυγή στη Βουλή. Δεν μπούκαρε μόνη της.

Η ελληνική Δικαιοσύνη απέτυχε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, οπότε τη λύση θα δώσουν οι πολίτες.

Αν θέλουν, βέβαια. Ίσως, υπάρχουν Έλληνες που θέλουν να σφαχτούμε μεταξύ μας. Ίσως, ηδονίστηκαν στο άκουσμα της είδησης της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα.

Είναι μια ευκαιρία να μετρηθούμε. Να δούμε ποιοι είμαστε.

Τα ψέματα και οι εθνικοί μύθοι για την ανωτερότητα του Έλληνα τελείωσαν.

Φανερέ φασίστα και κρυφοφασίστα νοικοκυραίε -που αδιαφορείς για τα πάντα-, τα χέρια σου έχουν πια αίμα.

Και δεν είσαι ούτε ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες, ούτε ο Παπαφλέσσας στο Μανιάκι. Είσαι ένα σίχαμα.

(Τα συλλυπητήριά μου στην οικογένεια και τους φίλους του Παύλου Φύσσα.)

(Πριν από τις εκλογές του Μαΐου του 2012, πριν η Χρυσή Αυγή μπει στη Βουλή, έγραφα «Να μη φοβόμαστε την αλήθεια».)

(Τον Μάιο του 2012, πριν τις εκλογές του Ιουνίου, έγραφα πως οι εκλογές του Ιουνίου δεν έχουν να κάνουν με το ευρώ και με το Μνημόνιο αλλά με τη Δημοκρατία και τη Δικαιοσύνη και καλούσα τους πολίτες να γίνουν δικαστές και να αποδώσουν δικαιοσύνη με την ψήφο τους: «Οι πολίτες δικαστές».)

(Το Οκτώβριο του 2012, έγραφα «Πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό».)

Καλημέρα φαρισαίοι και υποκριτές της συγκυβέρνησης, καλημέρα και σε σένα ανεύθυνε γέροντα, πρόεδρε της Ελληνικής (ας την πούμε) Δημοκρατίας…

Φώτης Σιμάτος

Καλημέρα σε όλον τον κόσμο!
Καλημέρα και σε εσάς, φαρισαίοι και υποκριτές της συγκυβέρνησης, καλημέρα και σε σένα ανεύθυνε γέροντα, πρόεδρε της Ελληνικής (ας την πούμε) Δημοκρατίας…
Κλαψουρίζετε τώρα το παραμύθι σας πάνω από το πτώμα του Παύλου Φύσσα… λέτε το ποίημά σας... «Μακριά από τη βία», αναφωνείτε. «καταδικαστέα από όπου κι αν προέρχεται».
Τι λέτε ρε χαμίνια… τη δική σας βία, τη βία της ανεργίας 1.500.000 ανθρώπων την καταδικάζετε;;; Τη δική σας βία, τη βία του κλεψίματος των συντάξεων, των μισθών και των ομολόγων την καταδικάζετε;;; Τη δική σας βία, τη βία των απολύσεων, της δυσβάστακτης φορολογίας και της απαλλαγής των ενόχων που μας έφεραν σ’ αυτό το σημείο την καταδικάζεται;;; Τι λες ρε ανεύθυνε γέροντα, τη δική σου βία, τη βία να υπογράφεις σωρηδόν αντιδημοκρατικές πράξεις νομοθετικού περιεχομένου που μας καταστρέφουν τη ζωή και τα όνειρα την καταδικάζεις;;;
Αλλά δεν χρειάζεται η δική σας καταδίκη για τις πράξεις σας, γιατί ήδη σας έχει καταδικάσει πολιτικά και ηθικά όλος ο λαός… στο διάολο να πάτε πολιτικοί και θεσμικοί αγύρτες!!!

Το αίμα στα χέρια του παροιμιώδη μέσου ανθρωπάκου

του Αποστόλη Ασπράγκαθου

Για όλους όσους φτιάχνουν την δική τους ερμηνεία για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η αλήθεια είναι ότι έχουν πολλές επιλογές να διαλέξουν.

Μπορούν να πιστέψουν τον Κασιδιάρη:

Μπορούν να πιστέψουν τα κανάλια:
                                       

και τους πολιτικούς αναλυτές τους

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_16/09/2012_495776

Μπορούν να πιστέψουν και το φίλο του δολοφονημένου.

Οι επιλογές αυτές δεν είναι ένας πλουραλισμός της δημοκρατίας μας, αλλά η ρεαλιστική αποτύπωση των πολιτικών και ταξικών διαχωρισμών που διαπερνούν την κοινωνία και των συμφερόντων, στην τελική, που εξυπηρετούν οι επιλογές αυτές. Η επιλογή μιας από αυτές τις εκδοχές δεν είναι προαιρετική αλλά ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ. Δυστυχώς ή ευτυχώς, στον καιρό της κρίσης, δεν υπάρχει δεν ξέρω/δεν απαντώ.

Η εκάστοτε επιλογή μας λοιπόν δεν χαρακτηρίζει την γνώμη μας ως προς ένα συμβάν αλλά εμάς τους ίδιους. Ορίζει το στρατόπεδο στο οποίο ανήκουμε είτε ενεργά, είτε δια της ανοχής αλλά πάντα συνειδητά.

Τουτέστιν, ή θα είσαι με το δολοφόνο ή με το θύμα. Δεν μπορείς να είσαι και με τους δύο. Δε μπορείς να κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου λέγοντας πως δεν είσαι με κανένα. Γιατί, τελικά, δε μπορείς να αποφύγεις το έγκλημα.. Ή θα το διαπράττεις/κοιτάς ανεκτικά ή θα παλέψεις να το σταματήσεις.

ΚΑΙ θα είσαι υπεύθυνος για τις επιλογές σου. Αυτές θα σε χαρακτηρίζουν. Αυτές θα είσαι εσύ.

Υ.Γ.1 Φόβο δε μου προκαλούν οι φουσκωτοί νεοναζί μπράβοι που τους κόβει μισθό η χρυσή αυγή μέ κρατικά χρήματα που παίρνει μέσω των ψήφων που τους έδωσαν οι ηλίθιοι που ντεμέκ δεν ήξεραν. Αυτοί οι δολοφόνοι, στον καπιταλισμό, ήταν πάντα εκεί και πρόθυμοι να κάνουν την βρώμικη δουλειά. Είτε σαν μισθοφόροι καπιταλιστών, είτε σα μαφιόζοι, είτε σαν “πατριώτες” με κοινοβουλευτικοί κάλυψη. Φόβο μου προκαλεί ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος που μες τη δουλοπρέπειά του, θα ανεχτεί τα πάντα από δαύτους. Θα κρυφογελάσει, θα πει αυτά που “λένε”, θα “αισθανθεί” όπως “αισθάνονται”. Μη γελιέσαι όμως.. Είναι ο ίδιος ανθρωπάκος που τόσα χρόνια σάλιωνε τις γραβάτες πασόκων και νεοδημοκρατών.. Δεν του έφτασαν όμως οι χλέπες που μάζεψε τόσα χρόνια γλείφοντας, και βάζει τώρα τη γλώσσα του στα ναζιστικά άρβυλα..

Υ.Γ.2 Εσύ λοιπόν ηλίθιε, που σήμερα μπορεί να χαίρεσαι, φανερά ή ενδόμυχα, που η φασιστική μπότα πάτησε πόδι στο Κερατσίνι, να έχεις συναίσθηση ότι η θέση σου βρίσκεται έτσι κι αλλιώς κάτω από τη μπότα αυτή. Όταν σκέφτεσαι, κρυφογελάς και ίσως “φουσκώνεις περήφανα” που οι “αντισυστημικοί” σου πάτησαν έναν “αναρχοαριστερό” να θυμάσαι το εξής. Αυτός, πάρα την άνιση μάχη, ύψωσε περήφανο ανάστημα απέναντι σε αυτήν την μπότα. Εσύ, βρίσκεσαι οικειοθελώς από κάτω της, με τη γλώσσα απλωμένη, γλείφοντας συνεχώς τον πάτο της..

“Έτσι κι αλλιώς, η γη θα γίνει κόκκινη. Ή κόκκινη από ζωή, ή κόκκινη από θάνατο. Θα φροντίσουμε εμείς γι’ αυτό.”

η Λέσχη

Νοικοκυραίε, ο επόμενος μπορεί να είσαι εσύ!

Ο Βασίλης Παπανδρέου απευθύνει μια ανοικτή επιστολή στον... νοικοκυραίο της διπλανής πόρτας, 

που δεν ήξερε,δεν άκουσε ή απλώς έκλεινε τα μάτια και τα αυτιά!

neo-nazi-back_1387347i.jpg

Όταν ο φώναξαν «εγέρθουτου» είπες ότι «θα μας κάνει καλό λίγη πειθαρχία».

Όταν χαστούκισαν την Κανέλλη, είπες « καλά της έκαναν γιατί είναι πολιτικός, ΚΚΕ, γυναίκα, λεσβία κλπ».

Όταν φώναζαν για «γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες» και «κωλομπήχτες ηθοποιούς τους κώλου», είπες ότι «όποιος προσβάλλει την ορθοδοξία, αυτά παθαίνει».

Όταν είπαν ότι «ο Σχορτσανίτης είναι μαύρος, άρα δεν είναι Έλληνας», είπες ότι «δεν σε νοιάζει, γιατί δεν παίζει στην ομάδα σου».

Όταν ακούς να μιλούν για νεοναζί και Χίτλερ, είπες «για τη Marfin και τον Στάλιν, γιατί δεν λέτε τίποτα», λες και η μία αθλιότητα δικαιολογεί την άλλη.

Όταν μοίρασαν τρόφιμα μόνο σε Έλληνες, είπες ότι «ο Έλληνας πείναει περισσότερο από τον ξένο».

Όταν είδες τα ναζιστικά τατουάζ τους, είπες «τι σας νοιάζει τι κάνει ο καθένας στο σώμα του;»

Όταν έβγαλαν πιστόλι μέσα στο Δημαρχείο Αθηνών, είπες ότι «ήρθε η ώρα να φοβηθούν οι κλέφτες».

Όταν ζήτησαν ιατρική περίθαλψη μόνο για Έλληνες, είπες «να πάνε στη χώρα τους όλοι αυτοί οι αραπάδες να γιατρευτούν».

Όταν χαιρετούσαν ναζιστικά, είπες ότι «έτσι τα κάνουν αυτά, δεν τα εννοούν».

Όταν άρχισαν να δέρνουν στα στενά του κέντρου της Αθήνας, είπες ότι «αν δεν τους αρέσει, να πάνε πίσω στο Πακιστάν».

Όταν παρομοίωσαν τον Αντετοκούνμπο με «μια μαϊμού που κρατάει σημαία», είπες ότι «το Αντετοκούνμπο δεν είναι και τόσο ελληνικό πάντως».

Όταν είπαν ότι «τα χέρια αυτά μπορεί να χαιρετάνε ναζιστικά, αλλά είναι καθαρά», είπες «καλύτερα ναζί, παρά κλέφτης».

Όταν είδες παλιές φωτογραφίες με το περιοδικό τους να υμνεί τον Χίλτερ, τον Γκέμπελς και τον Παγανισμό, είπες ότι «έχουν περάσει τόσα χρόνια και άλλαξαν».

Όταν είπαν ότι ο ναζιστικός χαιρετισμός και η σβάστικα παραπέμπουν στην Αρχαία Ελλάδα, πόσταρες ένα άρθρο από κάποιο απίθανο blog για να δικαιολογήσεις την άγνοιά σου.

Όταν τους ακούς να βρίζουν τους ξένους, απαντάς με το «πας μη Έλλην βάρβαρος».

Όταν έσπασαν τους πάγκους των αλλοδαπών μικροπωλητών, είπες ότι «παίρνουν τη δουλειά από τους Έλληνες».

Όταν τους είδες να κυκλοφορούν σαν στρατός στους δρόμους της Αθήνας και άλλων πόλεων, είπες ότι «ο Έλληνας είναι περήφανος και πρέπει να τον φοβούνται».

Όταν διάβαζες οτιδήποτε αρνητικό εναντίον τους, είπες ότι είναι «προπαγάνδα των αριστερών, των Εβραίων, του συστήματος, των ανθελλήνων κλπ κλπ».

Όταν έβριζαν και χειρονομούσαν μέσα στη Βουλή, είπες ότι «γι αυτό μπήκαν, για να τιμωρήσουν τα λαμόγια».

Όταν τίμησαν το θάνατο του χουντικού δολοφόνου Ντερτιλή, είπες ότι «αυτός ήταν ένας ήρωας που πολέμησε για τη χώρα του».

Όταν είπαν «υπάνθρωπους» τους μετανάστες, είπες ότι «οι ξένοι φταίνε για τη σημερινή κατάντια της Ελλάδας».

Όταν τους είδες με αναμμένους πυρσούς σε μια νεοναζιστική τελετή στις Θερμοπύλες , είπες ότι «είναι περήφανοι ως απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων».

Όταν τους είδες να καμαρώνουν τα μπράτσα τους δίπλα σε όμορφες γκόμενες, είπες «μακάρι να «κυκλοφορούσα» κι εγώ αυτό το μωρό».

Όταν συναντήθηκαν με Γερμανούς νεοναζί μέσα στη Βουλή, είπες «καλύτερα με αυτούς, παρά με τα λαμόγια με τη Siemens».

Όταν τάχθηκαν υπέρ της Χούντας, είπες -τι άλλο θα έλεγες;- ότι «ο Παπαδόπουλος έφτιαξε δρόμους».

Όταν είπαν ότι αρνούνται το Ολοκαύτωμα, σκέφτηκες ότι μπορεί να έχουν δίκιο και να είναι «μια ακόμα προπαγάνδα των Εβραίων».

Όταν είπαν ότι τον Χίτλερ θα τον κρίνει η ιστορία, εκεί το... σκέφτηκες λίγο, αλλά γρήγορα το έβαλες στο πίσω μέρος του μυαλού σου. Έχεις τόσα να σκεφτείς εξάλλου...

Σήμερα όμως, νοικοκυραίε μου, έστω και σήμερα, πρέπει να αποφασίσεις! Ή θα είσαι με τους νεοναζί ή θα είσαι με όλους τους άλλους.

Καλού κακού πάντως, όταν πας στο σπιτάκι σου το βράδυ, φρόντισε να κλειδώσεις καλά, γιατί πλέον δεν αρκεί να είσαι «μαυριδερός» για να σε αφήσουν στον τόπο. Αρκεί να μην τους αρέσει η μίζερη, φοβισμένη -αλλά πάντα νοικοκυρεμένη- φάτσα σου...

Άνθρωποι Γουρούνια

Το γουρούνι είναι δικό τους και δικό μας

Πανος Μουχτερος

Για ‘μένα, είναι εντελώς λάθος αυτή η άποψη που έχει ο πολύς ο κόσμος για τα γουρούνια. Για έναν περίεργο λόγο, η κοινωνία όταν θέλει να μιλήσει για ανθρώπους βρόμικους, άξεστους, χωρίς τρόπους, φέρνει για παράδειγμα τα συμπαθητικά αυτά ζωάκια. Πως είσαι έτσι ρε, λες και κυλιόσουν μέσα στις λάσπες με τα γουρούνια. Ή ακόμα και όταν κάποιες φάτσες μοιάζουν στα μάτια μας διαφορετικές, έχουμε το κακό συνήθειο να τις αποκαλούμε γουρουνόφατσες....
Και τότε, όταν κάποιος είναι βίαιος, λιγάκι πιο τραχύς, συνηθίζουμε να μιλάμε για τον παλιάνθρωπο, το τομάρι, το γουρούνι. Λες και είναι στ’ αλήθεια όλα αυτά που λέμε αυτά τα αθώα τετράποδα που κατά βάση εμείς οι ίδιοι τα θρέφουμε για να τα σφάξουμε στην πορεία και να πέσουμε πάνω στα πιάτα τρώγοντάς τα σαν γουρούνια. Όταν ήμουν μικρός, θυμάμαι, κέρδισα σε μια κλήρωση που κάναμε στο σχολείο έναν κουμπαρά που είχε το σχήμα και το πρόσωπο από ένα χαμογελαστό γουρουνάκι. Με πόση χαρά το πήρα στα χέρια μου δε λέγεται! Το μόνο πρόβλημα ήταν εκείνος ο σπαστικός ο μικρότερος ο αδελφός μου που ήθελε να το πάρει για δικό του, καθόταν κι έκλαιγε συνέχεια, μήπως και του κάνουν το χατίρι για να το πάρει ο ίδιος, ρίξαμε μεγάλο τσακωμό, κυληθήκαμε για ώρες στο πάτωμα έχοντας τον γουρουνοκουμπαρά ανάμεσά μας, τραβώντας ο ένας από τη μια πλευρά κι ο άλλος απ’ την άλλη. Μέχρι που επικράτησα, γιατί ήμουν πάντα πιο δυνατός κι ο αδελφός μου πιο μικροκαμωμένος. Και για να τον τρομάξω, του φώναξα κάνοντας τη γουρουνίσια μου φωνή.
Αν και αδέλφια, από την αρχή βλέπαμε τον κόσμο διαφορετικά, είχαμε μεγάλες διαφωνίες και εντάσεις. Λες και πάντα αυτό το παιδί με εκδικούταν που του πήρα εκείνον τον κουμπαρά μέσα από την αγκαλιά του. Αυτός των γραμμάτων και των τεχνών, εγώ του δρόμου και της νύχτας. Γέμισε τον τοίχο με ένα σωρό πτυχία που τα είχε για να τα κάνει κάδρα και να μας ζαλίζει με τις αμπελοφιλοσοφίες του για τις κυβερνήσεις, την αδικία, τα κινήματα, τα δικαιώματα. Σαχλαμάρες. Εγώ που παράτησα από νωρίς το σχολειό κι έκανα μαθήματα πάνω στα πεζοδρόμια, πήρα πτυχία ζωής που δεν σου τα δίνουν τα καλύτερα πανεπιστήμια της γης όλης. Ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο με τα καθίκια που κυκλοφορούν εκεί έξω, ψήθηκα σε σαράντα διαφορετικές δουλειές, έμαθα να βγάζω το μεροκάματο δύσκολα αλλά με υπερηφάνεια. Δεν μου άρεσε ποτέ να είμαι το μαμόθρεφτο, όπως ο αδελφός μου. Το καμάρι της οικογένειας, εκείνος για τον οποίον ερχόντουσαν συνέχεια επισκέπτες στο σπίτι για να μιλήσουν για τις θεωρίες του, τα ποιήματά του, τα ηλίθια κουλτουρέ τραγούδια του. Ρε αυτά όλα είναι ρομαντικές παπαριές, δεν το καταλαβαίνετε; Η αλήθεια είναι πικρή και πρέπει να είσαι πολύ δυνατός για να την αντιμετωπίσεις. Εσύ με ένα φύσημα του ανέμου και έπεσες κάτω, ρε σπασικλάκο. Έλα ένα βράδυ στο μαγαζί να δεις τις μάχες που δίνω σώμα με σώμα, να δεις πως κερδίζω τον σεβασμό του άλλου. Εντάξει, δεν γουστάρεις τα σκυλάδικα, το ξέρω, έλα μια φορά μόνο από περιέργεια. Να είσαι βέβαιος ότι από το πολύ το ξύλο δεν θα ακούγεται ούτε η μουσική.
Ναι, ρε, σκυλάδικα. Άλλη μια γελοία παρομοίωση που σκέφτηκαν όλοι αυτοί οι έντεχνοι ψευτοκουλτουριάρηδες. Λες και εκεί έρχονται σκύλοι για να διασκεδάσουν, εσείς οι ίδιοι, ρε μαλάκες, έρχεστε για να τα σπάσετε και να κάνετε το κομμάτι σας στην γκόμενα που βαράει παλαμάκια και κουνάει τον κώλο της στο τραπέζι μόνο και μόνο για να της αγοράσετε με το κιλό τα πανέρια με τα λέλουδα, ρε θύματα! Να πιεις, να ξαναπιείς, να ξεσπάσεις, να ξεχαστείς, κι αν ξεφύγεις, ξέρεις ότι θα είμαι εγώ εδώ για να σε κάνω με τον τρόπο μου να ξυπνήσεις ή να κοιμηθείς για ώρες πολλές μέχρι να συνέλθεις. Αυτή είναι η δουλειά που με τάισε για χρόνια ολόκληρα. Να προστατεύω το μαγαζί από μερικούς-μερικούς που θέλουν να το παίξουν τσαμπουκάδες και καμπόσοι. Δεν γινόταν αλλιώς, εκεί δεν υπάρχει διάλογος και συζήτηση, υπάρχει μόνο σωματική διάπλαση και ακρίβεια κινήσεων. Πολύ γούσταρα πάντα το χτύπημα με το γόνατο στη μούρη του άλλου. Την ακούει κανονικότατα. Όταν έπεφτε ασύρματο σήμα ότι γίνεται σκηνικό στο μαγαζί, πήγαινα και σε πρώτη φάση τράβαγα τον κάθε μεθύστακα από το λαιμό, αφού πρώτα τον έδενα με τα ρούχα του τα ίδια. Τον έβγαζα έξω χωρίς να πάρει πρέφα κανείς από όσους διασκέδαζαν και τον οδηγούσα σε έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο που έχουμε για το ξυλίκι. Δεν μπορώ να κρύψω ότι από ένα σημείο κι έπειτα, μετά από τόσες νύχτες και τόσες γεμάτες γροθιές και κλοτσιές μελετημένες, ένιωθα μια κάποια ηδονή, μια κάποια ευχαρίστηση μόλις αίμα πεταγόταν. Το αίμα της νίκης.
Τα στέκια αυτά τελευταία λιγοστέψανε και το νυχτοκάματο το βρίσκεις πλέον με το κιάλι. Βαλθήκανε, βλέπεις, οι κερατάδες αυτού του τόπου να το παίξουν νόμιμοι και αυστηροί και ρίξανε στην πιάτσα όλους αυτούς τους γελοίους τύπους που τους λένε ράμπο του οικονομικού εγκλήματος και βάλανε λουκέτο με το στανιό στα καλύτερα κέντρα της λεωφόρου. Εντάξει, ρε μάγκες, δεν κοπήκανε μερικές αποδείξεις, πως κάνετε έτσι, πρέπει δηλαδή να ρίξεις τόσο κόσμο στην ανεργία και την απελπισιά; Ευτυχώς που έχω τα κονέξια μου όμως και επειδή έμαθα στη βιοπάλη μια ζωή, βρήκα τη λύση και πάλι. Τις προάλλες, ένας φίλος καλός, που είχαμε δουλέψει πολλές φορές μαζί, με πήρε τηλέφωνο για να μου πει ότι έχει βρει μια καβάτζα και για τους δυο μας, για να ζήσουμε κι εμείς, ρε αδερφέ, τώρα που η νύχτα έχει τελειώσει. Μου είπε ότι στην αστυνομία έχουν ελλείψεις και ότι υπάρχει πολλή δουλειά στο κέντρο της πόλης, ότι γίνονται συνέχεια επεισόδια και ότι δεν έχουν αρκετό προσωπικό και ότι ψάχνουν για άτομα σαν κι εμάς, με εμπειρία σε τέτοιες καταστάσεις, με προσόντα σωματικά και χωρίς ανόητες ευαισθησίες. Ότι θα φορούσαμε κι εμείς την ίδια στολή με τα ίδια αυτά χρώματα και τα ίδια κράνη και ότι θα παίρναμε μέρος σε ειδικές αποστολές, θα μπουκάραμε μέσα στο πλήθος την ώρα της έντασης και θα κάναμε αυτό που είχαμε έτσι κι αλλιώς εξασκηθεί να κάνουμε στις δουλειές μας όλα αυτά τα χρόνια, λίγο πριν μείνουμε χωρίς δουλειά. Και θα νιώθαμε πάλι εκείνη, την ωραία ικανοποίηση. Τόσο που, τελικά, δεν μπόρεσα να αρνηθώ.
Στην ομάδα κρούσης συνάντησα πολλά παιδιά που είχανε απογοητευτεί από το γαμημένο το πολιτικό σύστημα και είχανε γίνει μέλη ενός νέου κόμματος, με σήμα αρχαία ελληνικά γράμματα. Βρισκόμασταν πριν την κάθε αποστολή και καταστρώναμε σχέδιο δράσης. Έπρεπε να είμαστε πολύ προσεχτικοί. Μετά από μια δική μου ιδέα, αποφασίσαμε ότι καλό είναι να έχουμε κάτι που να μας βοηθάει για να καταλαβαινόμαστε μεταξύ μας και να ξεχωρίζουμε από τους κανονικούς τους μπάτσους και γι’ αυτό χτυπήσαμε στο μπράτσο τατουάζ με σήμα το γουρούνι. Έτσι αν κάποιος αδελφός πάθαινε κάτι θα σηκώναμε την μπλούζα του και θα βλέπαμε ότι είναι ένας από εμάς για να τρέξουμε αμέσως και να τον απομονώσουμε, μην τυχόν και αποκαλυφθεί η πραγματική του η ταυτότητα. Γίνανε πολλά ντου. Ειδικά από τότε που χειροτέρεψε η κρίση και κατέβαιναν πορείες για το παραμικρό. Κι έπεφτε ξύλο πολύ. Όλο και περισσότερο. Ώσπου μια μέρα έγινε πανικός. Πλακώσανε εκατοντάδες από εκείνα τα μαλακισμένα, τα αναρχικά, με τις κουκούλες. Έσπασα τα πόδια σε πολλά από δαύτα τα σκατόπαιδα. Άλλα ξέφυγαν. Άλλα κρύφτηκαν στα στενά. Εκτός από έναν τύπο που ήρθε ύπουλα από πίσω μου και με κοπάνησε με ένα καδρόνι. Τον αναποδογύρισα. Και του γέμισα τα μούτρα με γροθιές άπειρες. Τόσο που η κουκούλα του η μαύρη έγινε σταδιακά κόκκινη. Τόσο που σταμάτησε ανάσα να βγαίνει από μέσα της. Και δεν κρατήθηκα. Την έβγαλα για να δω τη σακατεμένη φάτσα του. Και είδα μάτια σαν και τα δικά μου. Είδα αίμα να στάζει στην άσφαλτο.
Αίμα αδελφικό. 

TA KAKΩΣ KEIMENA

τα ¨παλικάρια¨ ΄του Μιχαλολιάκου η εμπροσθοφυλακή της ΕΛ.ΑΣ.

Μην απορείς φίλε είναι τα ¨παλικάρια¨ ΄του Μιχαλολιάκου η εμπροσθοφυλακή της ΕΛ.ΑΣ.

Φωτογραφίες του Marios Lolos
 

 Despoina Peran

Ε, ψιτ, εσύ, σε σένα μιλάω, αγανακτισμένε νοικοκύρη, που σε χάλασε η κρίση και φοβάσαι για το μέλλον σου, και θέλεις να τιμωρήσεις τους υπεύθυνους ψηφίζοντας Χ.Α., "για να μάθουν"...
Από σήμερα, να το ξέρεις, έχεις αίμα στα χέρια σου. Εύχομαι αυτό το αίμα να στοιχειώνει τον ύπνο σου.
Τι θα πει, δεν φταις εσύ; Προσπάθησε να προσεγγίσεις την έννοια της "ηθικής αυτουργίας", και τα ξαναλέμε.
Το κρίμα, στον λαιμό σου.. Οι ιδέες είναι αλεξίσφαιρες