τρία πουλάκια κάθονται στο ΣΥΡΙΖΑ ΚΡΑΝΑΙΑΣ...

Gerasimos Bozas

Διαβάζοντας την ανακοίνωση της ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΟΜ ΚΡΑΝΑΙΑΣ ΣΥΡΙΖΑ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ με έπιασε μια ζαλάδα...
       

   

             
τρία πουλάκια κάθονται στο ΣΥΡΙΖΑ ΚΡΑΝΑΙΑΣ



26-2-2015

Ένα βήμα μπροστά, αλλά πρέπει να συνεχίσουμε.

                         

Η οργάνωση μελών Κραναίας Κεφαλονιάς του ΣΥΡΙΖΑ , επιδοκιμάζει την διαπραγμάτευση και το πρώτο βήμα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και την καλεί να μην πτοηθεί από την πίεση των δανειστών και ειδικά του Γερμανικού χρηματιστικού κεφαλαίου, να αξιοποιήσει την πίστωση χρόνου που κέρδισε και να εφαρμόσει το πρόγραμμά του.

Η για πρώτη φορά πραγματική διαπραγμάτευση από μια Ελληνική κυβέρνηση με την ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ και ουσιαστικά με την Γερμανική σκληρή Νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση,συσπείρωσε την συντριπτική πλειοψηφία του λαού σε ένα Πανελλαδικό Μέτωπο Κοινωνικής Σωτηρίας , πράγμα που το βιώσαμε και εδώ με την μεγάλη αυθόρμητη συγκέντρωση στην πλατεία Καμπάνας.

Το πρώτο βήμα έγινε και για πρώτη φορά έχει την δυνατότητα μια Ελληνική κυβέρνηση να παρουσιάσει-έστω και στο σύντομο διάστημα των τεσσάρων μηνών- τις δικές της προτάσεις.

Προτάσεις που έχουν κύριο σκοπό την δίκαιη φορολόγηση όλων των πολιτών, την αποτελεσματική αναδιοργάνωση του κράτους και κυρίως την αναθέρμανση της Οικονομίας.
Οι δυσκολίες είναι πολλές και οι πιέσεις δεν σταματούν.
Ακριβώς γι΄αυτό το λόγο πρέπει να σταθούμε όλοι σταθεροί στις θέσεις και να απαιτούμε συνεχώς και πιεστικά την εφαρμογή του προγράμματός μας.
Γνωρίζουμε ότι κερδήθηκε μία μάχη αλλά ο πόλεμος μόλις άρχισε.
Καλούμε όλους τους φίλους μας , τους ουδέτερους ακόμη και τους αντιπάλους να σταθούν θετικά στην προσπάθεια αυτή για το καλό της Πατρίδας και όλων μας , χωρίς να απεμπολήσουν την κάθε καλοπροαίρετη κριτική τους , που είναι και αναγκαία και την χρειαζόμαστε.

Καλούμε επίσης την κυβέρνηση στο επόμενο διάστημα να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο κλιμάκωσης της ταξικής πάλης με ανάλογα μέσα και εναλλακτική τακτική και λύσεις.
Σε τοπικό επίπεδο είμαστε κάθετα αντίθετοι στην ιδιωτικοποίηση του αεροδρομίου Κεφαλονιάς καθώς νευραυλγικοί τομείς της Οικονομίας και Ασφάλειας δεν πρέπει να περάσουν σε ιδιωτικά-ξένα χέρια.

Επίσης για τη δρομολόγηση πλοίου στη γραμμή Πάτρα--Σάμης-Ιθάκης , θα διοργανώσουμε σε συννενόηση με τα υπόλοιπα κομματικά όργανα και την Νομαρχιακή , λαϊκή ανοικτή πανολομέλεια στην Σάμη με σκοπό την εξεύρεση λύσης μαζί με όλους τους κατοίκους και τους φορείς.
ΕΓΙΝΕ ΕΝΑ ΒΗΜΑ .Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Η ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΟΜ ΚΡΑΝΑΙΑΣ ΣΥΡΙΖΑ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ

Μόνη διέξοδος η φυγή προς τα εμπρός!

των Σπύρου Λαπατσιώρα, Γιάννη Μηλιού και Δημήτρη Π. Σωτηρόπουλου

   http://www.jmilios.gr/

1. Εισαγωγή

Μία αποτίμηση της «μεταβατικής» συμφωνίας της 20ής Φεβρουαρίου είναι ότι αποτελεί ανακωχή που επετεύχθη με πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης και αποδοχή από την άλλη πλευρά (των «θεσμών»). Στο επόμενο διάστημα, μέχρι το πέρας του τετραμήνου, θα διαμορφωθούν οι όροι διαπραγμάτευσης για την επόμενη συμφωνία. Αυτό κατά μία έννοια σημαίνει ότι δεν κρίθηκε τίποτα ακόμη. Όμως, η αποτίμηση αυτή είναι επισφαλής. Πρώτον, η ίδια η «μεταβατική» συμφωνία αλλάζει το συσχετισμό δύναμης. Δεύτερον, επειδή οι «εχθροπραξίες» θα συνεχίζονται σε όλη τη διάρκεια του τετραμήνου (έλεγχος των δεσμεύσεων και επανερμηνεία των όρων της από κάθε πλευρά) απαιτείται να κατανοήσουμε πρώτα το τοπίο των διαπραγματεύσεων.

2. Συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου: Ένα πρώτο βήμα σε ολισθηρό έδαφος …

2α. Οι στόχοι της διαπραγμάτευσης

Η ελληνική κυβέρνηση προσήλθε στο Eurogroup της 12ης Φεβρουαρίου, δηλαδή στην πρώτη ουσιαστική φάση της διαπραγμάτευσης, με αίτημα μια συμφωνία σε ένα νέο«πρόγραμμα-γέφυρα», δηλώνοντας ρητά ότι είναι αδύνατη η παράταση του υπάρχοντος προγράμματος, που έχει απορριφθεί από τον ελληνικό λαό:

1. Το «πρόγραμμα-γέφυρα» δεν θα περιελάμβανε όρους, αξιολογήσεις κλπ., αλλά μια επίσημη αποτύπωση της βούλησης όλων των πλευρών για διαπραγμάτευση χωρίς πιέσεις και εκβιασμούς και χωρίς οποιαδήποτε μονομερή ενέργεια.

2. Στο πλαίσιο αυτό η Ελλάδα θα παραιτείτο από τις εναπομείνασες δόσεις του προηγούμενου προγράμματος – πέραν των 1, 9 δις ευρώ που οφείλουν να επιστρέψουν η ΕΚΤ και οι Κεντρικές Τράπεζες των κρατών-μελών από τα κέρδη που είχαν από τη διακράτηση ελληνικών ομολόγων (προγράμματα SMP και ANFA) – και θα της δινόταν η δυνατότητα έκδοσης εντόκων γραμματίων πέρα από το όριο των 15 δις, ώστε να καλύψει τυχόν έκτακτες ανάγκες.

3. Στο τέλος της μεταβατικής αυτής περιόδου, (α) η Ελλάδα θα καταθέσει τις τελικές της προτάσεις, που σύμφωνα με τις Προγραμματικές Δηλώσεις της κυβέρνησης θα περιλαμβάνουν ένα νέο πλαίσιο δημοσιονομικής στρατηγικήςγια τα επόμενα 3-4 χρόνια και ένα νέο εθνικό σχέδιο μεταρρυθμίσεων και παράλληλα (β) θα τεθεί το ζήτημα της διαπραγμάτευσης για αναδιάρθρωση-ελάφρυνση του δημόσιου χρέους.

Η γερμανική κυβέρνηση αλλά και οι «θεσμοί» (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ) προσήλθαν στη διαπραγμάτευση με τη θέση ότι η Ελλάδα έπρεπε να ζητήσει εξάμηνη «τεχνική επέκταση» του υφιστάμενου Προγράμματος (το οποίο για επικοινωνιακούς λόγους δέχθηκαν να μετονομαστεί σε «υφιστάμενο διακανονισμό» – existing arrangement), ώστε να γίνει δυνατή η επιτυχής ολοκλήρωση της αξιολόγησης (successful completion of the review).

2β. Η έκβαση της διαπραγμάτευσης

Η συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου περιλαμβάνει τετράμηνη παράταση της «Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης (Master Financial Assistance Facility Agreement, MFFA), η οποία θεμελιώνεται σε ένα σύνολο δεσμεύσεων».

Η παράταση της Σύμβασης («η οποία θεμελιώνεται σε ένα σύνολο δεσμεύσεων») σημαίνει: (α) αξιολογήσεις από τους τρεις «θεσμούς», (β) δεσμεύσεις ή όρους, (γ) συνέχιση της χρηματοδότησης με βάση το πλάνο των δόσεων του υφιστάμενου Προγράμματος, εφόσον υπάρξει θετική αξιολόγηση, (δ) επιστροφή των κερδών της ΕΚΤ και των εθνικών ΚΤ από τη διακράτηση ελληνικών ομολόγων, και πάλι όμως εφόσον υπάρξει θετική αξιολόγηση από τους «θεσμούς» (δεδομένης μάλιστα της «ανεξαρτησίας» της ΕΚΤ).

Με δυο λόγια πρόκειται για την απόρριψη-απόσυρση των σημείων (1) και (2) με τα οποία προσήλθε η ελληνική κυβέρνηση στη διαπραγμάτευση. Πρέπει επίσης να σημειώσουμε εδώ ότι δεν υπάρχει καμία ρητή αναφορά στην κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών (π.χ. ότι θα επιτραπεί η έκδοση εντόκων για να πληρωθούν χρεολύσια, τόκοι και έκτακτες ανάγκες) μέχρι την ολοκλήρωση της αξιολόγησης – εκτός αν η αναφορά στην «ανεξαρτησία της ΕΚΤ» υπονοεί την «ευχέρεια» αυτής να εξετάζει κατά πόσο η ελληνική κυβέρνηση ανταποκρίνεται «θετικά» στις «δεσμεύσεις» που συνοδεύουν την επέκταση της συμφωνίας (γεγονός το οποίο αναμφισβήτητα δυσχεραίνει τις όποιες «ερμηνευτικές» προσπάθειες προτίθεται να κάνει η κυβέρνηση σχετικά με τη συμφωνία).

Ταυτόχρονα, στη Συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου περιλαμβάνεται η θέση: «Οι ελληνικές αρχές δεσμεύθηκαν επίσης να εγγυηθούν τα απαραίτητα πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα ή τα έσοδα που απαιτούνται για να εγγυηθούν τη βιωσιμότητα του χρέους, όπως όριζε το ανακοινωθέν του Γιούρογκρουπ του Νοεμβρίου του 2012». Αυτό σημαίνει ότι η ελληνική κυβέρνηση παραιτείται από το στόχο διαπραγμάτευσης για την αναδιάρθρωση-απομείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους και υιοθετεί το «πρόγραμμα βιωσιμότητας» που στηρίζεται στην «πληρωμή του κεφαλαίου του χρέους» μέσω πρωτογενών πλεονασμάτων. Αυτό σημαίνει την απόρριψη-απόσυρση και του σκέλους (β) του σημείου (3) με το οποίο προσήλθε η ελληνική κυβέρνηση στη διαπραγμάτευση.

Αυτό που κέρδισε η ελληνική κυβέρνηση (πέρα από την αλλαγή στην ορολογία, για την οποία έγινε τόση συζήτηση), είναι:

Α) Το σκέλος (α) του σημείου (3) των προτάσεών της, δηλαδή την ευχέρεια να προτείνει εκείνη προς έγκριση από τους «θεσμούς» τις μεταρρυθμίσεις για τη δημοσιονομική σταθεροποίηση και την ανάπτυξη. Έτσι απορρίφθηκαν τα μέτρα που είχε συμφωνήσει η προηγούμενη κυβέρνηση (μείωση συντάξεων και αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά) και συμφωνήθηκε να δοθεί το βάρος στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της λαθρεμπορίας, στη μεταρρύθμιση του δημοσίου, στην αναμόρφωση του φορολογικού συστήματος κλπ.1

Β) Η διαπραγμάτευση για το ύψος του πρωτογενούς πλεονάσματος του 2015. Αντί του συμφωνημένου 3% του ΑΕΠ, η συμφωνία αφήνει το ζήτημα ανοιχτό για τον προσδιορισμό ενός χαμηλότερου ποσοστού: «Οι θεσμοί, σε ό, τι αφορά τον στόχο για το πρωτογενές πλεόνασμα το 2015, θα λάβουν υπόψη τους τις οικονομικές συνθήκες του 2015».

Επομένως καθίσταται σαφές ότι αν η συμφωνία συνιστά ανακωχή, στην προκειμένη περίπτωση ανακωχή δεν σημαίνει «ισοπαλία»: Η συμφωνία αποτελεί ένα πρώτο βήμα σε ολισθηρό έδαφος. Ναι μεν δίνεται χρόνος για το επόμενο βήμα, αλλά το τοπίο που οργανώνεται είναι ασφυκτικό, ελάχιστα θυμίζει τα minimum που επιζητούσε η κυβέρνηση μέχρι και τις 12 Φεβρουαρίου.

3. Υπάρχει ακόμα περιθώριο για αμφισβήτηση του νεοφιλελευθερισμού;

3α. Η επιτήρηση ως ισορροπία ανάμεσα σε «πολιτικό» και «ηθικό» κίνδυνο.

Η πολιτική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ και της ευρωπαϊκής Αριστεράς είναι η ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού, δηλαδή εκείνης της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής που επιδιώκει να εναποθέσει όλες τις κοινωνικές διαδικασίες (από την εκπαίδευση και την κοινωνική ασφάλιση μέχρι το δημόσιο χρέος) στη δικαιοδοσία και το «ρυθμιστικό ρόλο» των αγορών. Η ευρωπαϊκή Αριστερά επιδιώκει έτσι να διασφαλίσει εκείνη την ελευθερία άσκησης κυβερνητικής πολιτικής, που θα της επιτρέψει να περιορίσει την ισχύ των αγορών, φέρνοντας στο προσκήνιο τις κοινωνικές ανάγκες.

Ο νεοφιλελευθερισμός είναι ένα «πρόγραμμα» συνεχούς ενίσχυσης των συμφερόντων του κεφαλαίου, σε βάρος των συμφερόντων των εργαζομένων, των επαγγελματιών, των συνταξιούχων, της νεολαίας, των μικρομεσαίων. Ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός, όπως εκφράζεται, για παράδειγμα, από τον κ. Σόιμπλε, δεν στερείται ορθολογικών στόχων και στρατηγικής, παρά τις ρητορικές ευκολίες που δίνει ο περί του αντιθέτου ισχυρισμός σε όποιον τον χρησιμοποιεί. Επιχειρεί να επιλύσει και μέχρι στιγμής το κάνει, ορθολογικά, δύο προβλήματα:

Πρώτον, τη νομιμοποίηση ενός εργασιακού μοντέλου χωρίς δικαιώματα και κοινωνική προστασία, με χαμηλές και εύκαμπτες αμοιβές, χωρίς ουσιαστική διαπραγματευτική δυνατότητα από τη μεριά των εργαζομένων, έτσι ώστε να δημιουργηθούν ευνοϊκές συνθήκες για την κερδοφορία και τη συσσώρευση κεφαλαίου.

Δεύτερον, την οργάνωση της Ευρωζώνης (συντονισμός δημοσιονομικών πολιτικών, τραπεζική ενοποίηση, προγράμματα διάσωσης κλπ.) με στόχο μία Οικονομική και Νομισματική Ένωση στην οποία τα κράτη μέλη δεν θα υποκύπτουν στον «ηθικό κίνδυνο» να στηρίζουν κοινωνικές (ή άλλες) δαπάνες προσφεύγοντας στον δημόσιο δανεισμό. Τα κράτη υποβάλλονται στο δίλημμα λιτότητα-περικοπές-ιδιωτικοποιήσεις ή κίνδυνος χρεοστασίου, με αποτέλεσμα στη δεύτερη περίπτωση την αποδοχή ενός προγράμματος διάσωσης, το περιεχόμενο του οποίου είναι φυσικά και πάλι λιτότητα-περικοπές-ιδιωτικοποιήσεις.

Αυτή η ακραία οπτική επιθυμεί ιδιωτικοποιήσεις και πρωτογενή πλεονάσματα για να αποπληρωθεί το χρέος ενώ δεν αντιτίθεται σε μεταρρυθμίσεις όπως αυτές τις οποίες προτείνει η ελληνική κυβέρνηση (και ενδεχομένως έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία) – όπως η καλύτερη οργάνωση των συστημάτων είσπραξης (φόροι, εισφορές), η αναδιοργάνωση του δημοσίου τομέα, 2 η αποδυνάμωση γενικά των ολιγοπωλίων. Μπορεί ακόμα να καλωσορίσει ένα νέο πολιτικό προσωπικό, καθώς κατανοεί ότι έχει επιταχυνθεί ο κύκλος φθοράς και έλλειψης λαϊκής νομιμοποίησης του παλιού πολιτικού προσωπικού. Η διατήρηση του παλιού προσωπικού, εφόσον αυτό έχει απαξιωθεί στη συνείδηση της κοινωνικής πλειοψηφίας, θεωρείται από τη νεοφιλελεύθερη στρατηγική «πολιτικός κίνδυνος», διότι μπορεί να οδηγήσει στις ανεξέλεγκτες ατραπούς μιας κοινωνικής έκρηξης.

Ο νεοφιλελευθερισμός θεωρεί όμως παράλληλα «ηθικό κίνδυνο» (moral hazard) κάθε πολιτική που στηρίζει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, διευρύνει το δημόσιο χώρο, επεκτείνει το κοινωνικό κράτος, θέτει την αναπαραγωγή της κοινωνίας πέρα και έξω από την εμβέλεια δράσης των αγορών.

Με άλλα λόγια, το ζητούμενο του νεοφιλελευθερισμού είναι τόση λιτότητα, όση απαιτείται ώστε να μην αυξάνει ο «πολιτικός κίνδυνος», ενώ ταυτόχρονα αποτρέπεται ο «ηθικός κίνδυνος».

Γενικά μιλώντας, οι δύο κίνδυνοι, «ηθικός» και «πολιτικός», κινούνται σε αντίθετη κατεύθυνση, λόγω των συνεπειών με τις οποίες είναι συνδεδεμένοι στην τρέχουσα συγκυρία. Όταν μειώνεται ο «ηθικός» κίνδυνος, αυξάνει ο «πολιτικός» και αντίστροφα. Επομένως, η ένταση μεταξύ αυτών των δύο αυτών τάσεων καταλήγει, όταν συναντούνται, στην ανίχνευση της εκάστοτε κατάλληλης ισορροπίας μεταξύ «ηθικού κινδύνου» (όταν οι κυβερνήσεις υποκύψουν στον «κίνδυνο» να αποδεχθούν συμφέροντα των κατώτερων τάξεων) και «πολιτικού κινδύνου» (να αποδιαρθρωθούν οι πολιτικές ελίτ και να προκύψουν φαινόμενα ανεξέλεγκτων μαζικών κινητοποιήσεων). Οι «ανεξάρτητες αρχές» που δεν ελέγχονται «δημοκρατικά», ειδικά για θέματα που αφορούν την «οικονομία», με κύριο παράδειγμα την «ανεξαρτησία» της ΕΚΤ, είναι μία μέθοδος ανίχνευσης της ισορροπίας ανάμεσα στους δύο «κινδύνους». Αυτό όμως δεν θεωρείται επαρκές.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση τον καθοριστικό ρόλο έχει πλέον αναλάβει η «αξιολόγηση των συμφωνιών». Αν προσέξουμε τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου θα δούμε ότι δεν είναι εντελώς κλειστή για αιτήματα που αυξάνουν τον «ηθικό κίνδυνο», δηλαδή προωθούν ρυθμίσεις υπέρ του κοινωνικού κράτους και της εργασίας. Όμως, βασικό σημείο της συμφωνίας είναι ότι οι «θεσμοί» θα αξιολογούν ποιες μεταρρυθμίσεις (δεν) δημιουργούν προβλήματα στα δημόσια οικονομικά, στις προοπτικές οικονομικής μεγέθυνσης και στη σταθερότητα και ομαλή λειτουργία του χρηματοπιστωτικού συστήματος.3 Η αξιολόγηση, δηλαδή η επιτήρηση, αποτελεί σημαντική τροχοπέδη στην υλοποίηση του προγράμματος και των κοινωνικών μετασχηματισμών που επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Πέραν του ρητώς ανοικτού ακόμη ζητήματος της κάλυψης των χρηματοδοτικών αναγκών, δείγματα γραφής της συνεχούς αξιολόγησης, που εγείρει τόσο η συμφωνία όσο και η σχέση με την ΕΚΤ ως έμμεσου χρηματοδότη, αποτελεί τόσο η επιστολή της ΕΚΤ, αλλά και αυτή του ΔΝΤ, που «ερμηνεύουν» τις μεταρρυθμίσεις ως «ισοδύναμα» μέτρα των δεσμεύσεων που περιγράφονταν στο παλιότερο «Πρόγραμμα». Ειδικά το ΔΝΤ δεν παραιτείται από την ολοκλήρωση των μέτρων για το άνοιγμα των επαγγελμάτων, τις ιδιωτικοποιήσεις, την αγορά εργασίας και το ασφαλιστικό, που περιγραφόταν στο παλιότερο «Πρόγραμμα». Αξίζει να σημειωθεί ότι η μη-ποσοτικοποίηση των στόχων, το μη-καθορισμένο έλλειμμα, η απουσία οποιασδήποτε ρητής συζήτησης για τον υπολογισμό του δημοσιονομικού κενού, καθιστά ανοικτό και συνεχώς «ερμηνεύσιμο» ζήτημα τον υπολογισμό της απόδοσης των μέτρων ως «ισοδυνάμων».4

3β. Πού κρίθηκε η διαπραγμάτευση: Για τη διαπραγματευτική τακτική και στρατηγική

Το βασικό ερώτημα για τη σημασία της συμφωνίας της 20ής Φεβρουαρίου, πέραν των στρατηγικών που διαπλέκονται και συμπυκνώνονται σε αυτήν, είναι τι δυνατότητες (παρά τα ασφυκτικά περιθώρια) αφήνει στην κυβέρνηση για να υλοποιήσει το πρόγραμμά της. Προηγουμένως όμως χρειάζεται να ανιχνεύσουμε τις «δυσκολίες» που οδήγησαν την κυβέρνηση στην αναδίπλωση της 20ής Φεβρουαρίου.

Η συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου καθορίστηκε προφανώς τόσο από εξωτερικούς παράγοντες, το δεδομένο και γνωστό νεοφιλελεύθερο πλαίσιο των «θεσμών», όσο όμως και από εσωτερικούς, οι οποίοι τελικά έπαιξαν και τον καθοριστικό ρόλο.

Δευτερεύουσα μόνον σημασία έπαιξε η ελλιπής προετοιμασία της κυβέρνησης και οι αντιφατικές τακτικές του ΥΠΟΙΚ, όπως για παράδειγμα:

Πρώτον: Η απουσία σοβαρού σχεδίου που να στηρίζεται σε αριθμούς και ανάλυση. Ακόμη και στο Παράρτημα που δημοσίευσε το ΥΠΟΙΚ ως τεχνική σύνοψη φαίνεται το επιφανειακό επίπεδο. Επιπλέον, σε αυτό γίνεται η κρίσιμη παραδοχή ότι η βιωσιμότητα του χρέους συνδέεται με τα πρωτογενή πλεονάσματα (θέση που συνιστά σημαντική στρατηγική υποχώρηση).

Δεύτερον: Η εκφορά κάποιων γενικών αρχών της πρότασης για την απομείωση του χρέους από το Λονδίνο. Εδώ υπάρχει τακτικό σφάλμα: Χωρίς συνάντηση με την ΕΚΤ ανακοινώνεται μία πρόταση, από χώρα εκτός Ευρωζώνης, η οποία εμπλέκει τα ομόλογα που κατέχει η ΕΚΤ σε συμφωνία ανταλλαγής. Πρόκειται για πρόταση αλλαγής των κανόνων της ΕΚΤ, η οποία ωθεί την ΕΚΤ κατευθείαν, χωρίς δεύτερη κουβέντα, σε θέση άρνησης για προφανείς λόγους που συνδέονται με την πολιτική της και τις ισορροπίες που τηρούνται στο ΔΣ, αλλά και την επίθεση που ήδη δέχεται για «παραβίαση των κανόνων» που την διέπουν, με την πολιτική «ποσοτικής χαλάρωσης». Είναι επίσης προφανές ότι δεν χρειάζεται να εμπλακεί άμεσα η ΕΚΤ σε μία τέτοια συμφωνία, αλλά το ίδιο μπορούσε να γίνει με άλλους τρόπους, οι οποίοι είναι συμβατοί με τις τρέχουσες ισορροπίες. Το άλλο κομμάτι της πρότασης, τα δάνεια σε EFSF συνδεδεμένα με τους ρυθμούς μεγέθυνσης, συνιστά γενικόλογη πρόταση και προφανώς αφορά το δεύτερο στάδιο της διαπραγμάτευσης.

Τρίτον: Φάνηκε ότι η κυβέρνηση έδωσε πολύ μεγάλο βάρος στην επικοινωνιακή διαχείριση του θέματος, σε σχέση με άλλες διαστάσεις. Αυτό αποτελεί αρνητικό σημάδι και για το εσωτερικό και για το εξωτερικό. Για παράδειγμα, το περιστατικό με τον Ντάιεσεμπλουμ προφανώς τόνωσε το «εθνικό αίσθημα», αλλά συγχρόνως αφαίρεσε διαπραγματευτική ισχύ από τη στιγμή που όλο το Σαββατοκύριακο ασχολήθηκε η κυβέρνηση με το να καθησυχάζει τις αγορές που θα άνοιγαν την Δευτέρα, γεγονός που σηματοδότησε ότι η κυβέρνηση δεν έχει σταθερή τακτική διαπραγμάτευσης (και φυσικά στην ίδια συνάντηση ακόμη και σε μη έμπειρους παρατηρητές φάνηκε ότι δεν υπάρχει και ομάδα ισότιμων κυβερνητικών μελών στη διαπραγμάτευση).

Είναι εύκολα κατανοητό πώς αυτή η κακά στημένη διαπραγμάτευση, παρά τις εργατοώρες που αφιέρωσαν οι πρωταγωνιστές της, είχε τα χαρακτηριστικά άλματος με δεμένα μάτια. Επίσης, οι διαφορές και οι κακοί χειρισμοί και οι μετατοπίσεις έδειξαν στους εταίρους ότι η ελληνική πλευρά είναι επιδεκτική χειρισμών.

Όμως τελικά η διαπραγμάτευση δεν κρίθηκε τόσο στο επίπεδο των τακτικών κινήσεων ή στο εξωτερικό, όσο στο εσωτερικό. Εκείνο που καθόρισε την αναδίπλωση της ελληνικής πλευράς ήταν η στρατηγική πολιτική απόφαση για οικοδόμηση συμπαγών σχέσεων κοινωνικής εκπροσώπησης με εκείνα τα κοινωνικά στρώματα που θεωρούν ως αδιανόητη τη διαταραχή της «ομαλότητας της αγοράς», τη στιγμή που όλοι γνώριζαν τη σημασία και το χαρακτήρα της αναμέτρησης. Το συζητημένο σενάριο ενός bankrun οφείλει πάντα να εντάσσεται (και άρα να εξετάζεται, πέρα από τις επιμέρους τεχνικές αντιμετώπισης) στο πλαίσιο ενός κοινωνικού συσχετισμού δύναμης. Παράλληλα είναι αδιανόητο να υιοθετείται το επιχείρημα ότι συνέχεια μιας υποτιθέμενης «κατάρρευσης των τραπεζών» θα ήταν η «έξοδος από το ευρώ», ένα σενάριο μηδενικής πιθανότητας, που αποτέλεσε απλώς «επιχείρημα» των κυβερνήσεων Παπανδρέου – Παπαδήμου – Σαμαρά για να αποδεχθεί η ελληνική κοινωνία τα Μνημόνια, και αποτελεί πάντα «όπλο» ακραίων νεοφιλελεύθερων, τύπου Σόιμπλε.5

3γ. Το διακύβευμα: Τίποτα δεν είναι δυνατό να αλλάξει, ή ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός;

Όσα προηγήθηκαν μας οδηγούν στο συμπέρασμα, με την πιο ήπια διατύπωση, ότι έχει συνομολογηθεί μία συμφωνία, η οποία περιορίζει σημαντικά την άσκηση πολιτικής στα δημόσια οικονομικά αλλά και σε άλλους τομείς. Επομένως, το οικονομικό τοπίο στο οποίο βασίζεται η κυβέρνηση για τη διαπραγμάτευση και την αξιολόγηση της τελικής συμφωνίας είναι ολισθηρό.

Το γεγονός ότι η κυβέρνηση επιλέγει να παρουσιάζει την προφανή υποχώρηση και την αναγκαστική αλλαγή του προγράμματός της ως «νίκη», αποτελεί κακό σημάδι για τη συνέχεια, επειδή δείχνει ότι περισσότερο ενδιαφέρεται για την επικοινωνία παρά για την ουσία. Αυτό ίσως προοπτικά να αποτελέσει την πραγματική ήττα, εφόσον το σήμα το οποίο εκπέμπεται και εισπράττεται από την κοινωνία ενισχύει την πεποίθηση: «μην πιστεύεις τους πολιτικούς σε ό, τι λένε, επάγγελμα κάνουν για να είναι κυβέρνηση».

Ας αναλογιστούμε το εξής απλό δεδομένο: Η κυβέρνηση αυτή δεν προήλθε επειδή υποστήριξε το 70% του Μνημονίου – αν μάλιστα το είχε υποστηρίξει ίσως να μην περιλαμβανόταν καν στον κοινοβουλευτικό χάρτη σήμερα. Η επιχείρηση επανεγγραφής της εντολής της, ώστε να περιλαμβάνει το 70% του Μνημονίου αποτελεί εγχείρημα αλλαγής των σχέσεων εκπροσώπησης και των κοινωνικών συμμαχιών στις οποίες στηρίζεται. Επειδή προφανώς το 70% αυτό καθαυτό είναι ένα νούμερο του αέρα (γιατί όχι 68% ή 72%; με βάση τις σελίδες, τα υποκεφάλαια, ή τα μέτρα;), η επιλογή του αποτελεί διακύβευμα ερμηνείας και συγκρότησης σχέσεων εκπροσώπησης. Το ερώτημα, το οποίο είναι ανοικτό ακόμη για την κυβέρνηση, είναι αν θα επικρατήσει η επικοινωνιακή λογική της «νίκης» και της παράβλεψης των κρίσιμων ζητημάτων που αναδείχθηκαν, ή θα επιχειρηθεί να αναλυθεί σε βάθος η υποχώρηση που συνιστά η συμφωνία και οι όροι αυτής της υποχώρησης όσο υπάρχει χρόνος (πολύ λίγος, μιας και άμεσα ξεκινά ήδη ο επόμενος γύρος διαπραγμάτευσης).

Με τα νέα αρνητικά δεδομένα που συνεπάγεται η συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου, η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν μία μόνο οδό εξόδου από το αδιέξοδο του νεοφιλελεύθερου ευρωπαϊκού κλοιού: Την έφοδο προς τα εμπρός!

- Την έφοδο προς τα εμπρός με όχημα την αλήθεια: Να ξεκινήσει κανείς από την παραδοχή των υποχωρήσεων, με στόχο να αναζητηθούν οι τρόποι, ώστε να μην υπάρξει μακροπρόθεσμη βλάβη, δηλαδή η κυβέρνηση να επαναφέρει στην ημερήσια διάταξη τις προγραμματικές μας δεσμεύσεις για αναδιανομή εισοδήματος και ισχύος προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας, για ανοικοδόμηση του κοινωνικού κράτους, για δημοκρατία και συμμετοχή.

- Την έφοδο προς τα μπρος, με όχημα τόσο τη ριζική μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος, ώστε επιτέλους το κεφάλαιο να επωμιστεί τα βάρη που του αναλογούν, όσο και με την εξυγίανση της δημόσιας ζωής από τις έκνομες πρακτικές στις οποίες επιδίδεταιμερίδα της ελληνικής ολιγαρχίας: Λαθρεμπορία πετρελαιοειδών και προϊόντων καπνού, ενδο-ομιλικές συναλλαγές, φοροδιαφυγή, καταχρηστική δανειοδότηση κλπ.

Απαιτείται δηλαδή άμεσα μια νέα ορμητικότητα αλλαγών στο εσωτερικό της χώρας, έτσι ώστε να οικοδομηθούν σε νέες βάσεις οι συμμαχίες με τις κατώτερες τάξεις. Μεταφορικά, αυτό που λείπει και που δυστυχώς μοιάζει να απομακρύνεται με τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου, είναι ένα εσωτερικό «μνημόνιο για τον πλούτο», με παράλληλη βελτίωση των όρων ζωής των λαϊκών τάξεων. Ο στόχος «να πληρώσει η ολιγαρχία» δεν ήταν ποτέ περισσότερο επίκαιρος.

Σε μια κοινωνία που η απώλεια του 25% του ΑΕΠ και η φτωχοποίηση μεγάλου τμήματος του πληθυσμού δεν είναι παρά η ορατή όψη της ραγδαίας όξυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων, σε μια κοινωνία που η τεράστια ανεργία είναι το συμπλήρωμα ενός εκτεταμένου εργασιακού μεσαίωνα, σε μια κοινωνία πολλαπλών αντιθέσεων αλλά και υψηλών προσδοκιών, η «δημοτικότητα» της κυβέρνησης δεν θα διατηρηθεί στο 87% ή στο 80% για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Για να παραμείνει η κυβερνητική πολιτική ηγεμονική, θα πρέπει να ταχθεί καθαρά με τα συμφέροντα της εργαζόμενης πλειοψηφίας, να αμφισβητήσει τη στρατηγική νεοφιλελευθερισμού. Περιθώριο για «εθναρχική» πολιτική, που να υπερασπίζεται γενικά και αόριστα κάθε τι «ελληνικό» ή «ευρωπαϊκό» δεν υπάρχει, δεν υπήρξε άλλωστε ποτέ, αλλά ούτε και θα υπάρξει ποτέ στην προβληματική της Αριστεράς.




1 Και στο σημείο αυτό βέβαια, οι τελικές αποφάσεις απαιτούν την έγκριση των «θεσμών»: «Οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να απόσχουν από την ακύρωση μέτρων και από μονομερείς αλλαγές των πολιτικών και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που θα επηρέαζαν αρνητικά τους δημοσιονομικούς στόχους, την ανάκαμψη της οικονομίας ή τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, όπως αυτά αξιολογούνται από τους θεσμούς».


2 Αλλά και εδώ ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες: στις μορφές που θα λάβει η αναδιοργάνωση.


3 Να μην ξεχνάμε για παράδειγμα, ότι η μεγέθυνση στο τρέχον πρόγραμμα εξαρτάται από τις εξαγωγές και η αύξηση των μισθών θεωρείται ότι μειώνει τους βαθμούς ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και εμποδίζει την αύξηση των εξαγωγών (λανθασμένη άποψη, όπως προκύπτει πλέον και εμπειρικά, αλλά αυτή είναι η κυρίαρχη θεώρηση των «θεσμών»). Επίσης, άλλο παράδειγμα, η ρύθμιση των «κόκκινων δανείων» προφανώς επηρεάζει το χρηματοπιστωτικό σύστημα και επομένως είναι υπό αίρεση ως πρόγραμμα αλλά και ως προς τον βαθμό, το χρόνο και τους όρους εφαρμογής της αν υπάρξει ως πρόγραμμα.


4 Στην επιστολή του προς τον Jeroen Dijsselbloem με ημερομηνία 24/2/2015, ο Mario Draghi επισημαίνει: «Σημειώνουμε ότι οι δεσμεύσεις που περιγράφονται από τις [ελληνικές] αρχές διαφέρουν από τις υπάρχουσες δεσμεύσεις του προγράμματος σε ορισμένους τομείς. Σε τέτοιες περιπτώσεις, θα πρέπει να αξιολογηθεί κατά τη διάρκεια της επανεξέτασης, εάν τα μέτρα που δεν γίνονται αποδεκτά από τις αρχές αντικατασταθούν με μέτρα ίσης ή καλύτερης ποιότητας όσον αφορά την επίτευξη των στόχων του προγράμματος». (“We note that the commitments outlined by the authorities differ from existing programme commitments in a number of areas. In such cases, we will have to assess during the review whether measures which are not accepted by the authorities are replaced with measures of equal or better quality in terms of achieving the objectives of the programme”).


5 To “Grexit” ως επαρκή λόγο συμβιβασμού χρησιμοποιεί, π.χ., ο James Galbraith: «Μη συμφωνία θα σήμαινε ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων, ή διαφορετικά κατάρρευση τραπεζών, χρεοστάσιο και πρόωρη έξοδο από το ευρώ» (“No agreement would have meant capital controls, or else bank failures, debt default, and early exit from the Euro”): “Reading The Greek Deal Correctly”, http://www.socialeurope.eu/2015/02/greek-deal

Φοβού τους... ελεύθερους

Katerina Tragalou

8 mins ·

Για την ελάχιστη εγγυόμενη ελευθερία τι χαρτιά πρέπει να συμπληρώσω άραγε;

Για την ελάχιστη εγγυόμενη αξιοπρέπεια, υπάρχει κάτι; Έστω και σε δόσεις βρε αδελφέ...

 Φοβού τους... ελεύθερους 

 http://simplemangreek.blogspot.gr/

Γράψε τέλος σε ό,τι νόμιζες ότι ήξερες και προπάντων σε αυτό που νόμιζες ότι ήσουν ικανός να κάνεις. Το σύστημα σε χαρακτήρισε δεινόσαυρο. Δεν έχει σημασία η ηλικία που κουβαλά ο καθένας μας, αλλά ούτε και η οποιαδήποτε εξειδίκευση έχει. Άλλαξαν όλα τριγύρω εκτός από εμάς τους ίδιους. Δεν ταιριάζουμε στη νέα εποχή, στη νέα τάξη πραγμάτων, στα νέα που εισέβαλαν στην χώρα. Δεν είναι τα καινούργια παπούτσια που μάς “χτυπάνε”, είναι τα πόδια μας πολύ μεγάλα για να χωρέσουν σε αυτά. Έτσι, ή θα τα φοράμε κουτσαίνοντας μέχρι να μάς χώσουν στην κάσα ή θα αυτοακρωτηριάσουμε τα πόδια μας μπαίνοντας στην ομάδα αναπήρων του νέου κόσμου που έχει αρχίσει. Αυτός ο κόσμος δεν επιτρέπει ξυπόλητους. Τελεία και παύλα.


Για το ποιος φταίει δεν χρειάζονται αναλύσεις και μεγάλες κουβέντες. Κοίτα από το μπαλκόνι σου ποιος στο δρόμο περπατά ανάλαφρα με τα λουστρινένια made in EU υποδήματα και θα είσαι σίγουρος για τον ένοχο. Όποιος δεν κουτσαίνει, αυτός σε κατέστησε υποχρεωτικά ανάπηρο. Πολλές φορές δεν χρειάζεται να βγεις καν στο μπαλκόνι. Ακόμη και μέσα στο σπίτι σου -στην υπερεκτιμημένη οικογένειά σου- την ώρα του κυριακάτικου τραπεζιού, σκύψε και κοίτα κάτω από τραπέζι. Σε παράταξη θα δεις τα πόδια που προσαρμόστηκαν.

Δεν είναι το θέμα χρημάτων που κάνει τη διαφορά, είναι η νοοτροπία των πολλών που άλλαξε σταθερά και ήσυχα από το 2010 μέχρι σήμερα. Δεν είναι ο μισθός και η αδιαμαρτύρητη πληρωμή φόρων, αλλά η ευκολία να είναι τα “καλά παιδιά” βρέξει-χιονίσει. Μην τους σταμπάρει το σύστημα και τους στείλει στο εκτελεστικό απόσπασμα! Μην γυρίσει το μάτι του πάνω τους ο Πανόπτης και δεν προλάβουν να κρυφτούν. Κοινώς, χέστηδες, είτε έχουν θυρίδες σε τράπεζες, είτε συμπληρώνουν χαρτιά για επίδομα “ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος”. Φοβούνται την Ελευθερία περισσότερο από τον Θάνατο και θέλουν να καλύψουν την δειλία τους στριμωγμένοι κάτω από μία σημαία φωνάζοντας με πάθος αλλά κρυμμένοι στο πλήθος “Ελευθερία ή Θάνατος”. Τόσο χέστηδες.

Τούς βλέπεις με τα καινούργια τους παπούτσια να σπρώχνονται, άλλοι ανάλαφροι κι άλλοι κουτσοί, να είναι μπροστά-μπροστά στην πρώτη γραμμή πληρωμών αποδεικνύοντας ότι σε μια πολεμική σύρραξη θα έκαναν τα πάντα να μπουν στην πρώτη γραμμή λιποτακτών.
Δεν παίζει ρόλο αν ο μισθός είναι κρατικός ή από άγριο μεροκάματο. Δεν έχει σημασία αν τα χρήματα που θα δώσεις στο Κράτος θα είναι λυγδιασμένα από το πολύωρο ξύσιμο των αχαμνών σε ένα γραφείο ή λερωμένα από ασβέστη και γράσο. Το αποτέλεσμα είναι ότι στην ίδια πρώτη σειρά στέκονται να δώσουν τον οβολό τους για την “ελευθερία”.

Δεν περνά στιγμή από το μυαλό τους ότι κατάφεραν μετά την Δημοκρατία να καταστήσουν και την Ελευθερία πουτάνα με το ζόρι. Όποιος τα “σκάει” την απολαμβάνει για ένα λεπτό. Μόνο ένα λεπτό διότι το Κράτος-νταβατζής έχει ήδη βρει και άλλους λόγους για πληρωμή να σου επιβάλλει πριν ακόμη ντυθείς και δέσεις τα καινούργια σου παπούτσια έχοντας τελειώσει την γρήγορη συνουσία στα μπουρδέλα-ταμεία των εισπρακτικών ιδρυμάτων. 'Ενα λεπτό κρατάει η Ελευθερία σου: Από την ώρα που ο εισπράκτορας παίρνει τον οβολό σου κι εσύ το αποδεικτικό έγγραφο στα χέρια σου. Μέτρα τις αποδείξεις είσπραξης που σου παρέδωσε το Κράτος από το 2010 μέχρι σήμερα και άθροισε τα λεπτά εικονικής ελευθερίας σου.Όσον αφορά την πραγματική Ελευθερία είναι σαν αυτόν τον τόπο. Έχει ψηλά και άγρια βουνά. Δεν περπατιούνται με καινούργια λουστρίνια ακόμα κι αν δε σε “χτυπάνε”, ούτε δείχνουν την αξιοθρήνητη ελεημοσύνη να δεχθούν να τα ανέβεις με δεκανίκια.

ΘΕΑΤΡΟ ΔΙΔΕΛΦΥΣ: ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ (ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ)‏

ΘΕΑΤΡΟ ΔΙΔΕΛΦΥΣ: ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ

Κι αυτή την Αποκριά, δόθηκε από το Θέατρο Δίδελφυς, με ιδιαίτερο τρόπο το Πολιτισμικό στίγμα τής Γιορτήςμε Χορό και Δρώμενα, που συμπυκνώνουν το Διαχρονικό και Πανανθρώπινο νόημά της και διερμηνεύουν το Πνεύμα της μέσα από τον πλούτο τής Ελληνικής Πολιτισμικής Λαογραφικής Παράδοσης. Μια γιορτή Χαράς και Ελευθερίας, και γλυκοθλιμμένης γνώσης για το δώρο τής ζωής που νικά από την παλιά γιορτή των Ανθεστηρίων και την μαγεμένη ανατριχίλα τής Άνοιξης ως την έκσταση τής Ανάστασης.

Ιδιαίτερης σημασίας είναι ότι τα Δρώμενα αυτά γίνονται καταμεσής τού Αστικού πλέγματος, στο κέντρο τής Πόλης αλλά και τις υπαίθριες προεκτάσεις του, προσπαθώντας λες να προκαλέσουν μιαν αναπάντεχη Άνοιξη σαν λουλούδια που αγωνίζονται να φυτρώσουν μέσα στο κάθε είδους τσιμέντο ...
Επίσης ξεχωριστής σημασίας για τους ηθοποιούς και τους ανθρώπους τής τέχνης εν γένει, είναι -μέσω τής συμμετοχής τους στα δρώμενα- ο μυητικός επαναπροσδιορισμός τού γιατί λειτουργώ Τέχνη, γιατί λειτουργώ Θέατρο !

    

Γεώργιος Κακής Κωνσταντινάτος
Ηθοποιός Σκηνοθέτης Εικαστικός

kakis111@gmail.com

Αθήνα, Φεβρουάριος 2015

Την αλήθεια κι ας μη βολεύει

http://www.efsyn.gr/

varoufakis1.jpg

Είπε ο Γ. Βαρουφάκης ότι δεν είχε εντολή για ρήξη, αλλά για συμφωνία | REUTERS/Francois Lenoir

  

Συντάκτης: 

Τάσος Παππάς

Είπε ο Γ. Βαρουφάκης ότι δεν είχε εντολή για ρήξη, αλλά για συμφωνία. Σωστό.

Είχε όμως επίσης πει, όταν ξεκίναγαν οι συζητήσεις,  ότι αν πηγαίνεις σε μια διαπραγμάτευση δηλώνοντας προκαταβολικά πως δεν θα επιδιώξεις τη σύγκρουση και δεν θα απειλήσεις με ρήξη, περιορίζεις τις κινήσεις σου και στέλνεις στους αντιπάλους σου το μήνυμα ότι είσαι διαθέσιμος, δηλαδή πρόθυμος να κάνεις εκπτώσεις. Δεν έχεις να κάνεις με φίλους και συμμάχους.

Παλιές καραβάνες είναι, δεξιοτέχνες της ίντριγκας είναι, σαν τσακάλια συμπεριφέρονται και ξέρουν πως να μανιπουλάρουν τους ατίθασους, όταν μάλιστα αυτοί καίγονται για ρευστότητα. Η εσκεμμένη ασάφεια του κειμένου επιτρέπει προς το παρόν και στις δύο πλευρές να δώσουν τις ερμηνείες που θέλουν. Σύντομα όμως τα πράγματα θα ξεκαθαρίσουν.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ δεν έχει πάρει πράγματι εντολή για αναμέτρηση μέχρι τελικής πτώσεως με τους εταίρους. Η εξουσιοδότηση που έχει είναι να προσπαθήσει να εφαρμόσει το πρόγραμμά της εντός της ευρωζώνης.

Το ερώτημα που προκύπτει μετά τις εξελίξεις είναι το εξής:«το ριζοσπαστικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να υλοποιηθεί στο πλαίσιο του ευρώ;». Το ερώτημα αυτό θα τίθεται συνεχώς και θα απαιτεί καθαρές και όχι μεσοβέζικες απαντήσεις.

Αν θέλεις να οικοδομήσεις σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες, αν θέλεις να διαφοροποιηθείς από τα κόμματα που μέχρι τώρα κυβέρνησαν τη χώρα πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες, οφείλεις να πεις την αλήθεια, χωρίς ευφημισμούς και γλυκερές εξιδανικεύσεις.

Και βεβαίως, αν διαπιστώσεις στην πορεία ότι το πρόγραμμά σου και το ευρώ δεν είναι δυνατόν να συνυπάρξουν αρμονικά, πρέπει να τους καλέσεις να αποφασίσουν τι από τα δύο θέλουν. Και με τον χωροφύλακα και με τον αστυφύλακα δεν γίνεται.

τι κάνεις ρε δοσίλογε; -μια χαρά γερμανοτσολιά.

Παύλος Κιρκασίδης

16 hrs · 

 

Βιοτεχνία κουκούλας. Αυτό θα ανοίξω. Τρεις βάρδιες σε πέντε γραμμές παραγωγής και δεν θα προλαβαίνω τη ζήτηση.

Όσοι δε βλέπουν τις "νέες ευκαιρίες" που δημιουργούνται σε περιόδους κρίσης, κακό του κεφαλιού τους... tongue emoticon


   

αναρχογατουλης ‏@anarhogatoulis  48 λεπτάΠριν από 48 λεπτάΘεσσαλονίκη, Κεντρική Μακεδονία

Αν του γαμ@@@ οτι εχει και δεν εχει θα θεωρηθει μονομερης ενεργεια απο τους φιλους του τους Γερμανους;

  

adiasistos @adiasistos · 21 Φεβ

Είναι τόσο συχνή πλέον η κατηγορία για προδότες που ακούς στο δρόμο - τι κάνεις ρε δοσίλογε; -μια χαρά γερμανοτσολιά.

Χωρίς γουάν και ρούβλια!

\

Χωρίς γουάν και ρούβλια!

Γράφει ο Παύλος Παπαδάτος.     http://vlahatasamis.gr/

Στο προηγούμενο άρθρο μου έγραφα ότι: «Είτε η πέτρα πάει στο αυγό, είτε το αυγό στην πέτρα, πάντα το αυγό θα σπάσει. Η προσέγγιση λοιπόν προς δανειστές δεν γίνεται με έπαρση και άνετο στυλάκι… Γιατί αλλού ξεκινάς να πας και αλλού σε βγάζει ο δρόμος, γιατί απλούστατα …ήσουν εντελώς ανυποψίαστος και ούτε καν καλά ντυμένος…!»

Πραγματικά λυπάμαι για την άκαμπτη στάση των Ευρωπαίων απέναντι στη χώρα μας, με ανησυχεί όμως και η έλλειψη σοβαρότητας εκ μέρους μας.

Ο κύριος Βαρουφάκης, στις συναντήσεις του στο Eurogroup της 11ης και 16ης Φεβρουαρίου, αντί να παραδώσει συγκεκριμένες κοστολογημένες προτάσεις, έκανε δύο «ομιλίες-διαλέξεις» και μίλησε για αποδοχή του προγράμματος κατά 70% απορρίπτοντας το υπόλοιπο 30% χωρίς να διευκρινίζει τι περιλαμβάνεται στο 70% και τι στο 30%. Το αποτέλεσμα; Ούτε καν ο Κύπριος υπουργός δεν μας πήρε στα σοβαρά, δηλώνοντας ευγενικά ότι δεν κατάλαβε τι θέλουμε!

Ανεξαρτήτως του τι θέλουμε, κανένας Ευρωπαίος ηγέτης δεν θα μας δανείσει προκειμένου να αυξήσουμε μισθούς, συντάξεις και κυρίως τις κρατικές δαπάνες, ώστε να συνεχίσουμε να έχουμε ένα κράτος - πρωταγωνιστή σκανδάλων, γεμάτο από καταχραστές του δημόσιου χρήματος, τη στιγμή μάλιστα που ο κύριος Βαρουφάκης, εντελώς αναίτια και απροκάλυπτα, αποκαλεί την Ελλάδα χρεοκοπημένη και αφερέγγυα χώρα.

Ας όψεται όμως η προηγούμενη κυβέρνηση, που ενώ τον Ιούλιο του 2014 είχε την ευκαιρία να κλείσει την υπόθεση του προγράμματος, δεν το έκανε, και έτσι σήμερα αντί η ανάπτυξη να τρέχει με 3%, τρέχουμε ολοταχώς προς μία αδιανόητη σύγκρουση.

Η αναπτυξιακή όμως πορεία και η αξιοπρέπεια της χώρας μας εξαρτάται κυρίως από εμάς και όχι από τον κύριο Σόιμπλε και την παρέα του. Εξ άλλου καμία χώρα στον κόσμο ολόκληρο δεν πρόκειται ποτέ να αποπληρώσει τα χρέη της και απλούστατα οι αγορές τις εμπιστεύονται και τις αναχρηματοδοτούν.

Όσο όμως εμείς δεν κάνουμε δομικές αλλαγές στη θλιβερή δημόσια διοίκηση της χώρας, δεν εκσυγχρονίζουμε το φορολογικό μας σύστημα, δεν δίνουμε κίνητρα προσέλκυσης κεφαλαίων, δεν δημιουργούμε περιβάλλον φιλικό προς επενδυτές, δεν δίνουμε έμφαση στην παραγωγή και δεν προβαίνουμε σε αποκρατικοποιήσεις με μοναδικό - εν ανάγκη - τίμημα την εισαγωγή κεφαλαίου και απορρόφηση συγκεκριμένου αριθμού εργαζομένων, ανάπτυξη και αναχρηματοδότηση από τις αγορές δεν πρόκειται να δούμε.

Σημείωση

Ας καλλιεργήσουμε καλές σχέσεις με τους εταίρους μας και ας εγκαταλείψουμε το άνετο στυλάκι που δεν εμπνέει ίχνος σοβαρότητας. Οι δε αναζητήσεις άλλων συμμαχιών μού θυμίζουν κάτι από τον τρίτο δρόμο του Ανδρέα Παπανδρέου με Αραφάτ και Καντάφι. Αν συνεχίσουμε έτσι, στο τέλος θα μείνουμε όχι μόνο χωρίς ευρώ αλλά χωρίς γουάν και ρούβλια!

Spyrogiannis Georgios Perdikis 

κριμα κυριε Παπαδατο που ΔΕΝ υπογραψατε την επιστολη των ''42'' καποιοι ΔΕΝ θα αλλαξετε ποτε ..

Κείμενο γερμανοτσολιάδων "η κυβέρνηση υβρίζει τη Γερμανία, τον μεγαλύτερο χρηματοδότη μας"

                          


Κείμενο που θα ζήλευε κι ο Αρτέμης Μάτσας: 42 πανεπιστημιακοί κι άλλοι προσβάλλονται όταν προσβάλλεται η Γερμανία (διαβάστε το)
Με κείμενο τους το οποίο αναρτήθηκε στην «Athens Voice» 42 πανεπιστημιακοί κι άλλοι πολίτες του «κύρους» ενός Θάνου Τζήμερου, για παράδειγμα, διαμαρτύρονται για την επίθεση στη Γερμανία από την κυβέρνηση και ζητούν εναλλακτική πολιτική λύση. Ανάμεσα σε άλλα υποστηρίζουν πως προσβάλλονται όταν λοιδορείται ο «μεγαλύτερος χρηματοδότης» της χώρας μας, η Γερμανία.

www.koutipandoras.gr

Το κείμενο με τις υπογραφές έχει ως εξής:
"Η αξιοπρέπεια της χώρας προσβάλλεται"
Την ώρα που η κυβέρνηση μάς βομβαρδίζει με όλα τα μέσα ότι αγωνίζεται για την αξιοπρέπεια των πολιτών, εμείς νιώθουμε ότι η αξιοπρέπεια της χώρας προσβάλλεται.
Προσβάλλεται όταν για δεύτερη φορά σε μια τετραετία βρίσκεται στη διεθνή ημερήσια διάταξη το θέμα Grexit, δηλαδή η αντιμετώπιση της χώρας μας σαν παρία της Ευρώπης.
Προσβάλλεται όταν η κυβέρνηση βγαίνει στη γύρα, ζήτουλας για νέα δανεικά, και συγχρόνως υβρίζει και λοιδορεί τον μεγαλύτερο χρηματοδότη της χώρας μας, που είναι η Γερμανία.
Προσβάλλεται όταν περισσεύουν οι κυβερνητικές γελοιότητες, που ξεκινούν από τις ενδυματολογικές εμφανίσεις, συνεχίζουν με την αμετροέπεια ότι θα αλλάξουν την Ευρώπη και καταλήγουν να διαπραγματεύονται με τους ίδιους εκπροσώπους των εταίρων μας, αλλά να τους αλλάζουν όνομα, ώστε να ξορκίσουν την «τρόικα».
Προσβάλλεται όταν όχι μόνο δεν προωθούνται μέτρα για να ανακάμψει η οικονομία μας και να πάψουμε να είμαστε το μαύρο πρόβατο της Ευρώπης, αλλά ματαιώνονται και όσα λίγα, δειλά και ανεπαρκή μέτρα ελήφθησαν στο διάστημα της κρίσης.
Προσβάλλεται όταν βλέπουμε την οικονομία να ξαναγίνεται βορά του υδροκεφαλικού κράτους και των συντεχνιών, την εκπαίδευση να ξαναγίνεται βορά των κομματικών εγκάθετων, τις λίγες ξένες επενδύσεις που με δυσκολία προσελκύσαμε να πολεμιούνται και να ματαιώνονται.
Προσβάλλεται όταν η κοινωνία μας έχει ποτιστεί με το ξενοφοβικό ψευδο-νταηλίκι τόσο, ώστε να χειροκροτεί μια κυβέρνηση που πουλάει αντι-δυτικισμό και εθνικισμό, με πρωτοπόρα στο χειροκρότημα τη ναζιστική «Χρυσή Αυγή».
Για τους λόγους αυτούς κάνουμε έκκληση σε όλους τους Έλληνες δημοκράτες, που πιστεύουν στις ευρωπαϊκές αξίες και στην ανάγκη μεταρρυθμίσεων για την ανόρθωση της χώρας, να παραμερίσουν άλλες πολιτικές και προσωπικές διαφορές και να ενωθούν σε μια κοινή προσπάθεια για να προσφέρουν στον Έλληνα πολίτη μια εναλλακτική λύση στην απελπιστική αυτή κατάσταση. Μια εναλλακτική λύση που είναι απαραίτητη και υπάρχει σε όλες τις προηγμένες δημοκρατίες, αλλά όχι στη δική μας.

Αβραντίνης Αναστάσιος
Αδάμου Νίκος
Αναστασόπουλος Γεώργιος
Ανδριανόπουλος Ανδρέας
Αργυρίδης Κωνσταντίνος
Βεζιρτζόγλου Χρήστος
Βουρλούμης Παναγιώτης
Γιαννής Νίκος
Γουσέτης Διονύσης
Δέλλας Χάρης
Δήμου Νίκος
Εμπέογλου Νίκος
Εφραιμίδης Αντώνης
Καραμάργιου Ιωάννα
Κατσούδας Δημήτριος
Κατσούλης Ηλίας
Κελμ Ματθίας
Κουμπή Βάλλη
Κρούστης Αντώνης
Κυριαζής Δημοσθένης
Κυριακόπουλος Νίκος
Μανούσος Δημήτριος
Μαράτος Τηλέμαχος
Μεϊμάρογλου Γιάννης
Μίχας Τάκης
Μιχελής Λεωνίδας
Μπακάλης Στέφανος
Μπήτρος Γεώργιος
Μπήτρος Κωνσταντίνος
Ξανθόπουλος Τόλης
Ξαφά Μιράντα
Παλαιολόγος Γιάννης
Παπανδρόπουλος Αθανάσιος
Παπασωτηρίου Χαράλαμπος
Παρασκευόπουλος Σπυρίδων
Περράκης Στέλιος
Πετρολέκας Σταύρος
Σαρηγιαννίδης Γεώργιος
Στεργίδης Κωνσταντίνος
Στρίγκνιτς Ανδρέας
Τζήμερος Θάνος
Τόντσεφ Πλάμεν
Τριδήμας Γεώργιος
Φαράκλας Γιάννης
Φούντας Στέλιος
Χρηστίδης Κωνσταντίνος
Ψαχαρόπουλος Γεώργιος

giogros katsaros ‏@mad_tax_payer  22 Φεβ

Το κειμενο των "42 προσωπικοτητων" ειναι γραμμενο απο ανθρωπους που βλεπουν την Ελλαδα σα λογοτυπο και οχι σα χωρα με ανθρωπους με αναγκες

Αριστερός καραμανλισμός;

http://www.efsyn.gr/

perikliskorovesis.jpg

Περικλής Κοροβέσης - Εφημερίδα τών Συντακτών

Συντάκτης: 

Περικλής Κοροβέσης

Σε όλα τα παιχνίδια υπάρχουν κανόνες. Θεωρητικά, κάθε παίκτης ξέρει τους νόμους του παιχνιδιού και αυτό του δίνει μια ισότητα. Μπορεί να κερδίσει ή να χάσει, όσο και οι άλλοι συμπαίκτες του. Εκτός αν υπάρχει κάποια απάτη, που ανατρέπει τους νόμους του παιχνιδιού. Αλλά αυτό θεωρείται αθέμιτο.

Εντούτοις, στις υπόλοιπες ανθρώπινες σχέσεις, και σε αυτές βάζω όλες τις συναλλαγές των ανθρώπων, από τον περιπτερά της γειτονιάς μας μέχρι τις υπερεθνικές σχέσεις μεταξύ κρατών, η απάτη θεωρείται θεμιτή.

Και για να το πούμε σε καθαρότερα ελληνικά: το να ρίξεις τον άλλο θεωρείται μαγκιά και εξυπνάδα. Και αυτό το παιχνίδι παίζεται μεταξύ ισχυρού και ανίσχυρου. Εδώ, κάθε έννοια δημοκρατίας και ισότητας απουσιάζει. Ο δυνατός θα επιβάλει τα συμφέροντά του και ο αδύναμος θα υποκύψει, μη διαθέτοντας κάποια εναλλακτική λύση που να είναι άμεσα εφαρμόσιμη.

Στη χώρα μας ζούμε μια ανθρωπιστική κρίση. Αν κάποιος άστεγος απανθρακωθεί ή κάποιος συνταξιούχος αυτοκτονήσει, είναι ειδήσεις που δεν απασχολούν ιδιαίτερα τα ΜΜΕ, και σχεδόν το έχουμε συνηθίσει, όπως και τόσα άλλα.

Ποιος από μας έχει δώσει ένα περισσευούμενο δωμάτιο σε κάποιον άστεγο;

Πόσα εξοχικά σπίτια μένουν άδεια σχεδόν όλο τον χρόνο;

Μαζέψαμε ποτέ κάποιον πρόσφυγα που η χώρα του καίγεται από τον πόλεμο; Κάποιοι το έκαναν. Και μας συγκίνησαν. Και είμαστε περήφανοι γι’ αυτούς.

Αλλά οι πολλοί είναι από την άλλη πλευρά. Και μπορεί να μην ψήφισαν Χρυσή Αυγή, αλλά δημιούργησαν το κλίμα για να υπάρχει. Από εμπειρικές παρατηρήσεις, σχηματίζω την εντύπωση πως η μεγάλη πλειοψηφία αυτής της χώρας αρνούνται να είναι πολίτες. Είναι καταναλωτές που έχασαν το επίπεδο ζωής που είχαν πριν από την κρίση, και αυτό διεκδικούν με την ψήφο τους στον ΣΥΡΙΖΑ.

Στον πρώτο μήνα ζωής της νέας κυβέρνησης, με τα δείγματα γραφής που μας έχει δώσει, δεν θα την έλεγα κυβέρνηση της Αριστεράς, αλλά κράτος στο όνομα της Αριστεράς. Και για να ακριβολογήσω θα επιστράτευα ένα νεολογισμό: «Αριστερός καραμανλισμός» κατά το αντίστοιχο «Αριστερός περονισμός».

Οι ομοιότητες Τσίπρα-Περόν είναι εκπληκτικές. Απόλυτα κυρίαρχος ενός κόμματος, που δεν δείχνει να έχει οποιαδήποτε σχέση με δημοκρατικές διαδικασίες, λατρεία για την εξουσία και έξω από οποιονδήποτε έλεγχο. Και βέβαια, μεγάλα ιδανικά ή μεγάλα λόγια. Ο Παυλόπουλος έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Τον άνθρωπο τον εκτιμώ και τον σέβομαι. Αλλά είμαστε από άλλους κόσμους.

Χάθηκε κάποιο γεροντάκι από το ΕΑΜ γι’ αυτό το αξίωμα; ΄Η μήπως αυτή η κίνηση του πρωθυπουργού εντάσσεται στην αναδιάρθρωση του πολιτικού συστήματος; Το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ αποχώρησε από τη σκηνή και τον ρόλο του τον πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ. Η Ν.Δ. του Σαμαρά, όπως ο ίδιος την εξέφραζε, ήταν το «πλατύ όργανο» της Χ.Α. Αρα, ο αποκεφαλισμός του είναι θέμα χρόνου.

Η Κεντροδεξιά χωρίς Σαμαρά και η Κεντροαριστερά του Τσίπρα έχουν ήδη διαύλους επικοινωνίας. Ο ένας είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο άλλος οι ΑΝ.ΕΛΛ., που ουδέποτε αποχωρίστηκαν τη δεξιά τους ταυτότητα. Και ανά πάσα στιγμή μπορεί να γυρίσουν στο κόμμα-μητέρα.

Αν ισχύει αυτή μου η ανάγνωση της πραγματικότητας, τότε ποιο είναι το μέλλον αυτής της χώρας; Εχουμε πράγματι δυνατότητες να διαπραγματευτούμε; Ποιο πετρέλαιο και ποιο φυσικό αέριο μπορούμε να έχουμε για να το διαπραγματευτούμε με την Ε.Ε.; Κανένα από αυτά τα δύο αγαθά δεν διαθέτουμε. Εχουμε τα υπέροχα οικολογικά προϊόντα που γίνονται ανάρπαστα στην Ευρώπη και που θα μπορούσαμε να τα διαθέσουμε αλλού.

Αν οι εταίροι μας δεν ήταν έτοιμοι να βρουν μια λύση μαζί μας; Σήμερα η Ε.Ε. είναι 28 χώρες (μαζί με την προσθήκη της Κροατίας). Για ποιο λόγο να μας κάνουν οποιαδήποτε χάρη, όταν η πλούσια Ευρώπη έχει καταλάβει την υπόλοιπη φτωχή Ευρώπη και κερδίζει από αυτήν, όπως έκανε και παλιότερα με τις παλιές αποικίες;

Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι ένα θέαμα. Και έχουμε βρει έναν καλό πρωταγωνιστή. Τον σταρ Βαρουφάκη. Αλλά κάποτε όλα τα σίριαλ τελειώνουν, ενώ η πραγματικότητα παραμένει αδυσώπητη.

Αλλά μια αριστερή κυβέρνηση θα μπορούσε να αρχίσει αλλιώτικα. Χρέος. Ποιο χρέος; Διεθνής Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου. Το πραγματικό το πληρώνουμε με ρήτρα ανάπτυξης.

Γερμανικές αποζημιώσεις και αποπληρωμή του κατοχικού δανείου. Επανατοποθέτηση του προβλήματος της Ευρώπης των Λαών (τα σχετικά κείμενα του ΣΥΡΙΖΑ είναι επαρκή).

Αναφορά στην Ευρώπη των επαναστάσεων ως θεμελιακή αξία του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Οταν ψήφιζα ΣΥΡΙΖΑ, αυτό το νόημα είχε η ψήφος μου (και πολλά άλλα). Μήπως ήρθε η ώρα για έναν ΣΥΡΙΖΑ των πολιτών, που να βγαίνει από τις πλατείες; Μήπως Αμεση Δημοκρατία παντού, εδώ και τώρα;

Ο Μανώλης Γλέζος δηλώνει "παρών"....εσύ;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ..
Σιωπάς, σε λένε δειλό. Μιλάς, σε λένε εχθρό...
- "αριστεροί" του κώλου !!!

Niki Vikou

7 hrs · 

Το να πιάνουν στο στόμα τους τον Γλέζο άνθρωποι που η πιο επαναστατική πράξη που έκαναν στη ζωή τους είναι ένα ξενοπήδημα σαν έλειπε η κυρά τους στη μαμά της, για τις συνέπειες του οποίου τρέμουν ακόμα, χρόνια μετά, δεν είναι μόνον θράσος απύθμενο είναι και ύβρις, με την αρχαιοελληνική έννοια της λέξης.

Gerasimos Bozas

12 hrs · Argostólion · 

θα ήθελα να ξέρω όλοι εσείς που τα χώνεται άγρια στο Μ. Γλέζο τι θέση είχατε πάρει το 2010 -11-12-13-14 ) ή τώρα τελευταία γίνατε "εραστές του ΣΥΡΙΖΑ για την Ελλάδα ρε γαμώτο"......

Ο Μ. Γλέζος και η ψευδαίσθηση[ Γιώργος Παππάς / Ελλάδα / 22.02.15 ]

        

Όταν, 74 χρόνια πριν, ο Μανώλης Γλέζος κι ο Λάκης Σάντας κατέβαζαν τη γερμανική σημαία απ’ την Ακρόπολη ενεργούσαν χωρίς λογιστικούς υπολογισμούς, χωρίς να έχουν προβεί σε ανάλυση κόστους-οφέλους της πράξης τους. Δε γνώριζαν φυσικά αν θα υπάρχουν αντίποινα απ’ την ενέργειά τους, η πράξη τους δεν ήταν αποτέλεσμα συλλογικής κομματικής απόφασης, δεν ενεργοποίησε άμεσο κίνημα ανατροπής του ναζισμού και δεν είχε ως απτό αποτέλεσμα την απελευθέρωση της Ελλάδας το επόμενο πρωί. Υπ’ αυτή την έννοια θα μπορούσε να θεωρηθεί πως, αυτή καθ’ αυτή, η θυμική εκδήλωση ατομικού ηρωισμού συντελούσε στην ψευδαίσθηση -τότε- του ελληνικού λαού για απελευθέρωση. 

Δεν είναι καθόλου έτσι όμως. Οι Γλέζος και Σάντας ρίσκαραν τη βιολογική τους συνέχεια, σε περίπτωση που τους έπιαναν, προς χάριν μιας συμβολικής και στιγμιαίας νίκης κατά του ναζί κατακτητή. Κράτησαν ζεστή τη χόβολη της ελπίδας για λευτεριά, αποκαθηλώνοντας, εξαφανίζοντας, έστω και για λίγες ώρες, το σύμβολο της ήττας του λαού μας, το λάβαρο της Γερμανικής κατοχής. Η εικόνα του ουρανού της κατεχόμενης Αθήνας χωρίς τη βρωμιά της ναζιστικής σβάστικας, απ’ το ξημέρωμα μέχρι τις 11 το πρωί της 31ης Μαΐου του ’41, είχε τεράστια ηθική απήχηση στον κατεχόμενο λαό. 

Ο πόλεμος όμως δεν κερδήθηκε ούτε εκείνο το βράδυ, στις 30 του Μάη, ούτε απ’ την ολιγόωρη απελευθέρωση της θέασης του αττικού ουρανού. Ούτε εκείνη τη χρονιά, ούτε την επόμενη, ούτε μόνο από τους Έλληνες. Διανύθηκε πολύς δρόμος κι από πολλούς, κινήματα αντίστασης κι αγώνα γεννήθηκαν στην κατεχόμενη Ευρώπη, χάθηκαν και κερδήθηκαν πολλές μάχες, μέχρι την ήττα του ναζισμού και τη συνθηκολόγηση των Γερμανών το ’45. 

Η «ψευδαίσθηση» του ’41 ήταν ο πρώτος σπόρος για την οριστική, καθαρή ανάσα του ’45. 

Τα ξέρει καλύτερα απ´ όλους μας αυτά ο Μανώλης ο Γλέζος. Γι’ αυτό και δηλώνει ηχηρό παρών σ’ ολόκληρη τη ζωή του στις πρώτες γραμμές των μαχών της αριστεράς και της κοινωνίας. Αγωνιώντας να κοντράρει σθεναρά όσους αντιλαμβάνονται ως ψευδαίσθηση τα οράματα της αριστεράς, αλλά και όσους επιθυμούν να τα μεταποιήσουν σε ψευδαίσθηση. Ακόμη και με υπερβολή στην έκφραση της αγωνίας του.

Παύλος Κιρκασίδης

10 hrs · 

Πότε επιτέλους θα πάψει να μιλάει ο Γλέζος για "να μη ρίχνει την ψυχολογία" στους ζουγανέληδες ?

Ή αλλιώς, οι μούτσοι που γαμούσαμε γίναν καπεταναίοι... tongue emoticon

.......................
O γνωστός για τις του απόψεις "Χάρρυ Κλίν", που μόνο στην Αριστερά (σε "καμία" Αριστερά) δεν θα μπορούσαν να χωρέσουν, (αναζητείστε άρθρα του για "λαθρομετανάστες" στην Ελλάδα που έρχονται να αντικαταστήσουν τους Έλληνες) επικρίνει τον Γλέζο που βλάπτει την Αριστερά...

Τι έχουν πάθει όλοι οι εθνικοί μας γελωτοποιοί σήμερα ? Δεν φοβούνται μέρα πούναι και καίει ο κόσμος τον καρνάβαλο ?

Αλίνα Αναγνωστάκου

Ο Γλέζος είναι ο τελευταίος που θα βλάψει την Αριστερά. Μην τρελαθούμε τελείως γιατί πράγματι είμαστε στο τσακ να χάσουμε το μέτρο! Άριστα έκανε και που μίλησε και που είπε ό,τι είπε. Υποχρέωσή του ήταν. και δεν είμαι από εκείνους που έχουν γκρινιάξει ούτε από εκείνους που έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους ούτε από αυτούς που είδαν φως και μπήκαν.

Καλή αυριανή. (μέρα - όχι φυλλάδα)

Θα καθαρίσει μωρέ το Τοπίο, μη φοβάστε!

smile emoticon

Νίκος Ονάσογλου Δ'

5 mins · Athens · 

αν ο Γλέζος έκανε γνωστή την πρόθεσή του να κατεβάσει την σημαία από την ακρόπολη, Ζουγανέλληδες και χαρυνκλήδες θα τον έλεγαν ανεύθυνο που θέλει να εξοργίσει τους Γερμανούς την ώρα που θα μπορούσαμε να έχουμε μια συμβιβαστική συνύπαρξη....

Χάρρυ Κλυνν και Ζουγανέλης κάνουν μάθημα στον Γλέζο. Ο Σεφερλής τι λέει;

«Βλάπτεις, δυστυχώς, σοβαρά την Αριστερά σύντροφε, την τραυματίζεις, κι εκεί που είναι να σηκωθεί για να σταθεί στα πόδια της, μπανγκ-μπανγκ την ξαναρίχνεις στο χώμα. Κουράστηκαν οι πολίτες να ακούνε πόσο δίκαιο έχεις εσύ και πόσο άδικο έχουν οι άλλοι… Πόσο «ήρωας» είσαι εσύ και πόσο δεν είναι οι άλλοι».
Χάρρυ Κλυνν! Που κουράστηκε ν” ακούει πόσο ήρωας είναι ο Γλέζος. Γιατί ο Χάρυ Κλυν μέχρι και με τη Νέα Δημοκρατία έχει συνεργαστεί για να βγει δήμαρχος, προκειμένου «να σταθεί στα πόδια της» η Αριστερά.

Από κοντά κι ο Γιάννης Ζουγανέλης. Κι αυτός ενοχλήθηκε από την τοποθέτηση του Γλέζου. Γιατί ο Γλέζος δεν αφήνει τον κόσμο -και τον Ζουγανέλη μαζί- να χαρεί: «Άσε να ελπίσουμε για να δημιουργήσουμε επιτέλους».

Μα, εμπόδισε κανένας τον Ζουγανέλη να δημιουργεί τόσα χρόνια; Ακόμη και σε εκπομπή στον ΣΚΑΙ έδειξε το πάθος του για ελπίδα ο Γιάννης Ζουγανέλης. Ξεφτιλίζοντας μικρά παιδιά, βάζοντάς τα να τραγουδούν καψουροτράγουδα και κρίνοντας το πόσο παθιασμένα τα λένε και πόσο σέξι είναι η εμφάνισή τους.

Οσονούπω, θα καταδικάσει τις δηλώσεις Γλέζου και ο Σεφερλής. Δεν μπορεί να μη δυσανασχέτησε κι αυτός!…

Γιώργος Αλεξάτος

6 hrs · Edited · 

ΟΠΩΣ ΜΙΚΡΟΜΑΘΕΙΣ ΔΕΝ ΓΕΡΟΝΤΑΦΗΝΕΙΣ...
Γύρω στα 400 λάικ κάτω από ανάρτηση υβριστική προς τον Γλέζο.
Ανάμεσά τους φιγουράρουν και ονόματα στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, βουλευτών και δημοσιογράφων, με πολύχρονη θητεία στο ΚΚΕ, μέχρι το 1991.
Προβοκάτορες όποιοι δεν συμφωνούσαμε με τον Μπρέζνιεφ, ξεφτίλα ο Μπρέζνιεφ μετά. Χαφιέδες όσοι δεν χειροκρατούσαμε τα τανκς του Γιαρουζέλσκι, κάτω ο δικτάτορας Γιαρουζέλσκι αργότερα. Πουλημένο τομάρι ο αναθεωρητής Γλέζος τότε, σύντροφος και τιμή της Αριστεράς αργότερα, άντε στο διάολο, κωλόγερε, τώρα...
24 χρόνια αφότου έφυγαν από το ΚΚΕ. Σαν να μην πέρασε μια μέρα...

Petros

Καλημέρα στους Ανθρώπους και σ αυτούς που δεν έχουν να χάσουν τίποτα από μια επίσημη πτώχευση, αφού είναι ήδη πτωχευμένοι.
Το να έχει κάποιος μια άποψη διαφορετική από την δικιά μου είναι καλοδεχούμενη και προοδευτική. Το να βρίζει όμως τον Γλέζο επειδή θέλει να είναι συνεπείς με την ζωή του, είναι ανήθικο, βρώμικο και αντιδραστικό.
Επειδή ο βρεγμένος την βροχή δεν την φοβάται, έτσι και ο πτωχευμένος την πτώχευση δεν την φοβάται.
Στην περίπτωση μας, φωνάζουν και θέλουν συμφωνία με τους εχθρούς μας, αυτοί που έχουν να χάσουν, αφού έχουν χρήματα στις τράπεζες. Εμείς που δεν έχουμε, δηλαδή οι πολλοί, έχουμε πολλά να κερδίσουμε, αφού μια πτώχευση για τους λίγους θα απαλλάξει τα παιδιά μας και τις επόμενες γενιές να δουλεύουν για τους κλέφτες και καταπιεστές μας.