O Μάκης Καππάτος στη χθεσινή συγκέντρωση αξιοπρέπειας ....για Το Καφενείο της Καμπάνας
"δεν ανέχομαι άλλο αυτό το σχοινί σε αυτή τη πόρτα"
20 Δεκ 2012
Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2015
Μάκης Καππάτος : η πλατεία της ντροπής
O Μάκης Καππάτος στη χθεσινή συγκέντρωση αξιοπρέπειας ....για Το Καφενείο της Καμπάνας
"δεν ανέχομαι άλλο αυτό το σχοινί σε αυτή τη πόρτα"
20 Δεκ 2012
Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2015
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
ΕΝΙΑΙΑ ΚΙΝΗΣΗ BLOGGERS ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΚΒΙΑΣΜΟ!
Για την πείνα των παιδιών μας ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για τους άστεγους των δρόμων ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για τις αυτοκτονίες των συνανθρώπων μας ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για τους πολίτες που πεθαίνουν από τη φτώχεια ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για τις παραγωγικές ή μη ηλικίες που είναι στα αζήτητα ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για τα παιδιά μας που φεύγουν στο εξωτερικό μετανάστες ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για την τρίτη ηλικία που δεν έχει φάρμακα και περίθαλψη ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
Για τα δυσβάσταχτα χρέη που μας φόρτωσαν χωρίς να φταίμε ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!
@ydragasakis 9 ώρεςΠριν από 9 ώρες
Σε σχέση με δεσμεύσεις προηγούμενων κυβερνήσεων, ο Σάυλοκ του Σαίξπηρ ήταν πιο ειλικρινής. Ζητούσε κατευθείαν ανθρώπινο κρέας #vouli
Μόλις ο Τσίπρας έστειλε σαφές "μήνυμα" προς την ΕΕ (και όχι μόνον)
"Θα κριθεί τις επόμενες μέρες αν η Ευρώπη θέλει να κρατήσει τη συνοχή της". (...)
.jpg)
FEB
11 Όλοι στην πλατεία Καμπάνας τη μέρα της διαπραγμάτευσης για το χρέος
Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2015
Η εξουσία δεν βρίσκεται στο Κοινοβούλιο
Ελλάδα / Τουρκία / Κύπρος | Αριστερά | Γνώμη / Ανάλυση 
Tuesday February 10, 2015 15:10
by Andrew Flood - WSM - Anarkismo 
http://www.anarkismo.net/article/27879
Μετά την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ
Σήμερα, σε όλη την Ευρώπη, η Αριστερά είναι ενθουσιασμένη καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στην κορυφή των αποτελεσμάτων των ελληνικών εκλογών. Κάποιοι στην αριστερά έχουν προχωρήσει τόσο πολύ που ισχυρίζονται ότι η εκλογή αυτή θα σηματοδοτήσει το τέλος των πολιτικών της λιτότητας, κατά την ορολογία της αγγλικής Αριστεράς, ένα τέλος στην ιδέα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση (There Is No Alternative - ΤΙΝΑ). Μια άλλη ένδειξη ότι κάτι σημαντικό συμβαίνει είναι ότι πριν τις εκλογές ένα νέο κύμα φυγής κεφαλαίων ξεκίνησε από την Ελλάδα, με την εκτίμηση ότι 8 δισεκατομμύρια ευρώ μεταφέρθηκαν από τη χώρα κατά τη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων.
Μετά την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα - Η εξουσία δεν βρίσκεται στο Κοινοβούλιο
Σήμερα, σε όλη την Ευρώπη, η Αριστερά είναι ενθουσιασμένη καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στην κορυφή των αποτελεσμάτων των ελληνικών εκλογών. Κάποιοι στην αριστερά έχουν προχωρήσει τόσο πολύ που ισχυρίζονται ότι η εκλογή αυτή θα σηματοδοτήσει το τέλος των πολιτικών της λιτότητας, κατά την ορολογία της αγγλικής Αριστεράς, ένα τέλος στην ιδέα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση (There Is No Alternative - ΤΙΝΑ). Μια άλλη ένδειξη ότι κάτι σημαντικό συμβαίνει είναι ότι πριν τις εκλογές ένα νέο κύμα φυγής κεφαλαίων ξεκίνησε από την Ελλάδα, με την εκτίμηση ότι 8 δισεκατομμύρια ευρώ μεταφέρθηκαν από τη χώρα κατά τη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων.
Από μια αναρχική, μη εκλογικίστικη προοπτική, μπορούμε να ελπίζουμε ότι η εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ αντιπροσωπεύει την υψηλή στάθμη στην οποία βρίσκεται η ταλάντευση προς τον εκλογικισμό ως αποτέλεσμα της ήττας της μαζικής αντίστασης στην επιβολή της κρίσης. Αυτό δεν θα συμβεί σήμερα ή αύριο, θα χρειαστεί μια περίοδος εβδομάδων ώστε να εδραιωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, για αρκετό διάστημα, για να αποδειχθεί ότι το πρόβλημα με το παλαιό αριστερό εκλογικό σώμα δεν περιοριζόταν μόνο στους διεφθαρμένους σοσιαλδημοκράτες και ψεύτες πολιτικούς. Το αντίθετο, ότι, μάλλον, βρίσκεται στην ίδια τη φύση του εκλογικού συστήματος, ένα σύστημα που δέχεται νέους ιδεαλιστές αναμορφωτές και φτύνει τους γηραιότερους, διεφθαρμένους υπερασπιστές του status quo. Μια διαδικασία που είδαμε πρόσφατα στην Ιρλανδία τόσο με την προηγούμενη κυβέρνηση του Πράσινου Κόμματος, αλλά και με τις σημερινές κυβερνήσεις του Εργατικού Κόμματος.
Αμφότερες οι κυβερνήσεις αυτές ήρθαν στην εξουσία αφότου οι πολιτικοί που τις απάρτιζαν εκπαιδεύτηκαν κατάλληλα. Σίγουρα δεν έχουμε την ίδια περίπτωση με τον ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα, που, όπως το Podemos της Ισπανίας, ορίζεται από τον νεανικό του ιδεαλισμό και την αποφασιστικότητα να συντρίψει το καλούπι της ρεαλιστικής πολιτικής και του δόγματος business as usual. Αλλά η διαφθορά και ο πραγματισμός είναι τα συμπτώματα της αποτυχίας του να επιτύχουμε ριζικές αλλαγές και όχι η αιτία. Μαζί με την πεποίθηση ότι η αλλαγή που δεν ήταν δυνατή τώρα, θα είναι δυνατή στο μέλλον, εάν και μόνο καταλάβουμε και διατηρήσουμε την εξουσία. Το κόστος του να ξαναμάθουμε αυτό το μάθημα, καθώς και το ότι τα παραδείγματα Αλιέντε και Μιτεράν ξεχάστηκαν πολύ γρήγορα, μπορεί να έχει ως επακόλουθο να χυθεί σε αίμα στην Ελλάδα, ανάλογα με το πώς αναπτύσσεται η σύγκρουση μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ που βρίσκεται στην εξουσία και του υπόλοιπου ελληνικού κράτους.
Γιατί τόσο σκυθρωποί; Αλλά ας κάνουμε ένα βήμα πίσω και ας εξηγήσουμε την απαισιόδοξή μας προοπτική. Πρώτα απ’ όλα μια γρήγορη, απλή εξήγηση. Η εξουσία δεν έγκειται αποκλειστικά ή ακόμη και κυρίως στο κοινοβούλιο και δεν είχε ποτέ. Αντίθετα, οι αποφάσεις που οι βουλευτές μπορούν να πάρουν καθορίζονται κυρίως από δύο δυνάμεις. Η πρώτη «ήπια» δύναμη είναι το αόρατο χέρι της αγοράς.
Οι κυβερνήσεις που παίρνουν ή ακόμη είναι πιθανό να πάρουν αποφάσεις που δεν θα ήθελε η «αγορά» αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της διαφυγής τεράστιων χρηματικών ποσών από τη χώρα, ένα χτύπημα από την πλευρά του κεφαλαίου που αφαιρεί τη δυνατότητα να διατεθεί για τις μεταρρυθμίσεις. Η δεύτερη «σκληρή» δύναμη είναι ότι ο στρατιωτικός μηχανισμός και οι δημόσιες και κρατικές υπηρεσίες. Οι μηχανισμοί αυτοί ποτέ δεν ελέγχθηκαν και δεν ελέγχονται από την εκλεγμένη εκτελεστική εξουσία σε κάθε χώρα. Στην Ελλάδα ειδικότερα υπάρχει αντίσταση τόσο από τη δημόσια διοίκηση όσο και το στρατό. Επιπλέον, το μυστικό κράτος με τη μορφή μεγάλων τμημάτων της αστυνομίας θα αντισταθεί στη δημοκρατική βούληση που εκφράστηκε στις τελευταίες εκλογές, με την ίδια ακριβώς ζέση και ζήλο που αντιμετώπισε τις κινητοποιήσεις τους δρόμους ξανά και ξανά κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών.
Το 1981 η πρώτη από αυτές τις δυνάμεις, η «ήπια» δύναμη της αγοράς χρειάστηκε δύο χρόνια για να διαβρώσει και να αντιστρέψει τις πολιτικές της αριστερής κυβέρνησης που εξελέγη υπό τον Μιτεράν στη Γαλλία. Και αυτό, παρά τη συμμετοχή των τεσσάρων υπουργών του Κομμουνιστικού Κόμματος στο υπουργικό συμβούλιο. Στη Χιλή το 1973 η δεύτερη «σκληρή» δύναμη αναπτύχθηκε όταν ο στρατός και οι μυστικές κρατικές ανέτρεψαν την κυβέρνηση Αλιέντε με πραξικόπημα, δολοφόνησαν τον πρόεδρο και χιλιάδες άλλους αριστερούς με αποτέλεσμα την επιβολή μιας χρόνιας στρατιωτικής δικτατορίας.
Η πίστη του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία θα είναι μία από αυτές τις διαδρομές, είτε μια μαλακή τρομοκρατία της αγοράς αναγκαζόμενος να εγκαταλείψει τις προεκλογικές υποσχέσεις ή, αν αυτό αποτύχει, ένα πραξικόπημα που θα ανατρέψει τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό θα είναι αναπόφευκτο, εκτός εάν ο ΣΥΡΙΖΑ μετατρέψει την πολιτική που σκοπεύει να εφαρμόσει σε κάτι πιο αποδεκτό από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το στρατό και τον κρατικό μηχανισμό. Ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να πιστεύει ότι μπορεί να κερδίσει ένα παιχνίδι του κοτόπουλου με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), αλλά αυτό δεν φαίνεται να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη από πολλούς που βρίσκονται εκτός των κομματικών τειχών, αν και είναι αδύνατο να αποκλειστεί παντελώς κάποιος προαποφασισμένος συμβιβασμός. Δεν έχω την πρόθεση να συζητήσω κάτι άλλο από αυτές τις λεπτομέρειες για το τι είδους διακανονισμοί μπορεί να γίνουν με την τρόικα ή όχι, το διαδίκτυο έχει πλημμυρίσει με απόψεις επί του ζητήματος αυτού.
Εάν συνέβαινε αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ θα κατέληγε να μοιάζει περισσότερο με το ΠΑΣΟΚ (το παλαιότερο σοσιαλιστικό κόμμα που ήταν στην κυβέρνηση), αλλά χωρίς, προς το παρόν, τη διαφθορά που καθόρισε αυτό το κόμμα. Σε αυτή την περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται ο βοσκός για τον καπιταλισμό που επιτηρεί προσεκτικά τις αγέλες, να μην εκραγούν οι δρόμοι και οι κοινωνικές οργανώσεις που έχουν δημιουργηθεί στους εργασιακούς χώρους όσον αφορά το ασφαλές πεδίο της επαναδιαπραγμάτευσης των όρων της λιτότητας. Αυτό είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα φανεί λογικό, ως προστασία έναντι των μαλακών και σκληρών λύκων που θα πλησιάσουν στις πύλες.
Πράγματι, αν αυτή είναι η πορεία που ακολουθήθηκε, οι ίδιοι οι αριστεροί που διακηρύσσουν τώρα και χωρίς κριτική ότι η εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ είναι το ίδιο το τέλος της ΤΙΝΑ, σε μερικούς μήνες να υπερασπίζονται τη δραστηριότητα του ΣΥΡΙΖΑ με την αιτιολογία ότι, δεδομένων των δυνάμεων που παρατάχθηκαν εναντίον τους, δεν υπάρχει εναλλακτική λύση.
Ορισμένες αναγκαίες επεκτάσεις και επεξηγήσεις
Η ανωτέρω περίληψη προϋποθέτει μια κάποια γνώση και αν γνωρίζουμε τη σημασία των παραδειγμάτων που έφερα πριν, δεν είναι μια σειρά απλών ισχυρισμών. Έτσι, παρακάτω μετατρέπω αυτές τις σύντομες αναφορές σε πιο αναλυτικές εξηγήσεις.
Η αναφορά στην Ιρλανδία είναι πιθανώς ιδιαίτερα σημαντικό για τους αναγνώστες, καθώς στη χώρα αυτή η κυβέρνηση προσπάθησε να ασκήσει εξουσία μέσω της συναίνεσης και του λαϊκισμού. Εδώ η αδυναμία να εφαρμοστούν οι όποιες δεσμεύσεις θεωρούνται γενικά ως ένδειξη ότι οι πολιτικοί είναι ψεύτες. Οι συνδέσεις του 1% με τους πολιτικούς ώστε να διασφαλιστεί ο πλούτος τους θεωρείται προϊόν διαφθοράς. Η μεγάλη επιτυχία –μιλώντας με κρατικούς όρους – είναι ότι οι περισσότεροι αστυνομικοί είναι άοπλοι και θεωρείται ότι ασχολούνται κατά κύριο λόγο με την εγκληματικότητα και όχι τον πολιτικό έλεγχο. Αυτό είναι ασυνήθιστο στην Ευρώπη, όπου οι περισσότερες διαδηλώσεις συνοδεύονται, αν δεν καταστέλλονται προφανώς, από τα ΜΑΤ.
Επειδή δεν μιλάμε για το πώς θεωρείται η Γκάρντα (Garda, η ιρλανδική αστυνομία) από τους Ιρλανδούς γενικά, εννοούμε τη χρήση ευρείας αστυνομικής δράσης εναντίον διαφόρων κοινοτήτων που θεωρείται μεγάλο σοκ για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Το επίπεδο αυτού του σοκ αποδεικνύεται από τη διαδεδομένη πεποίθηση ότι υπενθυμίζοντας στα μέλη της Garda τον όρκο που έχουν δώσει θα είναι αρκετή για να διορθώσει τη συμπεριφορά τους. Έτσι, όταν παίρνουμε υπόψη μας αυτά τα διεθνή παραδείγματα είναι ίσως πιο εύκολο να κατανοήσουμε τις δυνάμεις στους χώρους εργασίας κάτω από την επιφάνεια.
Φυγή κεφαλαίων
Όταν η αριστερά μιλά για το κεφάλαιο αυτό σημαίνει πρωτίστως μετοχές, μερίσματα και ομόλογα. Ο σύγχρονος καπιταλισμός έχει αναπτυχθεί έτσι ώστε η τεχνολογία, αφενός, και οι κανόνες που θεσπίζονται από παγκόσμιους θεσμούς όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, αφετέρου, να κάνουν την μεταφορά των κονδυλίων για τους σούπερ πλούσιους (το ανώτατο 0,01%) από χώρα σε χώρα να είναι δυνατή με μια μόνο πληκτρολόγηση. Όταν η κυβέρνηση της Κύπρος προσπάθησε να πληρώσει για την τραπεζική της κρίση μέσω της κατάσχεσης κεφαλαίων οι υπερπλούσιοι κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό να μεταφέρει τον πλούτο τους αλλού αφήνοντας τους μικροκαταθέτες να πληρώσουν τα σπασμένα.
Είναι κάπως πιο περίπλοκο για το υπόλοιπο 1%, αλλά ακόμα κι έτσι δεν είναι τόσο περίπλοκη ή μεγάλη διαδικασία να ρευστοποιήσουν τις επενδύσεις σε μια χώρα και να τις μεταφέρουν σε μια άλλη. Η έναρξη μιας οικονομικής κρίσης συμβαίνει συχνά, όταν εκείνο το κορυφαίο 1% πανικοβάλλεται και αρχίζει να μεταφέρει τον πλούτο του έξω από μια χώρα.
Συχνά αυτό είναι αποτέλεσμα του φόβου μιας τραπεζικής κατάρρευσης. Πράγματι, οι τεράστιες μεταβιβάσεις πλούτου ως αποτέλεσμα του φόβου της κατάρρευσης μπορεί στη συνέχεια να εξασφαλίσουν την κατάρρευση, την απειλή αυτή που πανικόβαλε την ιρλανδική κυβέρνηση όσον αφορά τις τραπεζικές εγγυήσεις. Αλλά η φυγή κεφαλαίων μπορεί επίσης να συμβεί και λόγω της ανησυχίας ότι η εκλογή της νέας κυβέρνησης θα είναι λιγότερο ευνοϊκή για τους πλούσιους. Αυτό θα συμβεί σίγουρα αν –σε μια κατάσταση φρίκης- μια νέα κυβέρνηση προτίθεται να επιχειρήσει μια μεταφορά πλούτου από τους πλούσιους προς την υπόλοιπη κοινωνία. Η φυγή κεφαλαίων αφαιρεί τον πλούτο που θα μπορούσε να έχει κάνει δυνατή μια τέτοια μεταφορά, καθώς και να αναγκάσει μια αντιστροφή αυτών των πολιτικών. Τα γερά δομημένα πολιτικά κόμματα το γνωρίζουν αυτό -είναι άγραφος όριο για το τι πολιτικές μπορεί να περάσει ότι, επειδή είναι άγραφη, είναι συχνά αόρατη στο ευρύ κοινό. Αλλά ας δούμε ένα παράδειγμα.
1981 κυβέρνηση Μιτεράν
Το 1981 για 1η φορά κατά την 5η Δημοκρατία, ο σοσιαλιστής, Φρανσουά Μιτεράν, ανακηρύχθηκε πρόεδρος της Γαλλίας. Εκλέχτηκε με βάση ένα ριζοσπαστικό αριστερό πρόγραμμα με το Κομμουνιστικό Κόμμα ως εταίρο του συνασπισμού. Το πρόγραμμα αυτό αρχικά δεν αποδείχθηκε ζεστός αέρας, καθώς στις αρχικές πολιτικές επιτυχίες περιλαμβάνονταν μια αύξηση κατά 15% του κατώτατου μισθού, τουλάχιστον 5 εβδομάδες διακοπές, ανώτατο όριο εργασίας 39 ωρών την εβδομάδα και αύξηση της κοινωνικής πρόνοιας, συμπεριλαμβανομένης μιας αύξησης 64% έως 81% σε κρατικές συντάξεις και από 44% έως 81% σε επίδομα παιδιών. Αυτό έπρεπε να καταβληθεί διαμέσου ενός φόρου περιουσίας και την εθνικοποίηση βασικών βιομηχανιών. Πολλοί κατασταλτικοί νόμοι καταργήθηκαν επίσης, συμπεριλαμβανομένης της θανατικής ποινής και καθορίστηκαν όρια στην αστυνομική εξουσία όσον αφορά το σταμάτημα και την έρευνα στο δρόμο.
Το 1% (οι μεγαλοκεφαλαιούχοι) απάντησε με μεταφορά πλούτου από τη Γαλλία, μια διαδικασία που το 1981 ήταν πολύ πιο αργή και πιο περίπλοκη απ’ ό,τι σήμερα, αλλά που μέσα σε δύο χρόνια γονάτισε την κυβέρνηση Μιτεράν. Μέχρι τον Μάρτιο του 1983 ο Μιτεράν αναγκάστηκε να ανακοινώσει μια «στροφή λιτότητας» και να αντιστρέψει κάποιες από ό, τι είχε δοθεί. Παρά το γεγονός αυτό είχε επανεκλεγεί, αλλά κατά τη διάρκεια της δεύτερης περιόδου διακυβέρνησής του, το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών εντάθηκε και η ανεργία και η φτώχεια αυξήθηκαν, καθώς η οικονομία εισήλθε σε ύφεση. Μέχρι τη στιγμή που έφυγε από την κυβέρνηση θεωρήθηκε από πολλούς ως ένας ακόμη διεφθαρμένος πολιτικός μέρος και αυτός μιας μακράς σειράς.
Ο ελληνικός στρατός και ο μυστικός κρατικός μηχανισμός
Το 1974 η Ελλάδα κυβερνιόταν από μια στρατιωτική δικτατορία, που ανατράπηκε μόνο λόγω του μαζικού αγώνα εναντίον της. Τον Απρίλιο του 1967 εκδηλώθηκε ένα στρατιωτικό πραξικόπημα και τεθωρακισμένα κατέλαβαν το κέντρο της Αθήνας, ενώ στρατιωτικές μονάδες συνέλαβαν αριστερούς, ακτιβιστές και πολιτικούς - περίπου 10.000 συνελήφθησαν συνολικά. Πολλές από τις δραστηριότητες αυτές από αυτά ήταν έργο της στρατιωτικής αστυνομίας, ο διοικητής της οποίας είπε αργότερα: "Μέσα σε είκοσι λεπτά κάθε πολιτικός, κάθε αναρχικός που ήταν στους καταλόγους μας περικυκλώθηκε ... Ήταν ένα απλή, διαβολικό σχέδιο". Στα χρόνια που ακολούθησαν εκτιμάται ότι 3.500 άνθρωποι βασανίστηκαν.
Η μαχητική αντίσταση, συμπεριλαμβανομένων και των εξεγέρσεων, είναι σχετικά αποδεκτή από ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού πληθυσμού λόγω της μνήμης αυτής της εποχής και του αγώνα που έφερε το τέλος της δικτατορίας. Ο στρατός δεν ξεκαθαρίστηκε ποτέ πραγματικά ή δεν μειώθηκε, έτσι ώστε σήμερα όσον αφορά τον πληθυσμό και το ΑΕΠ παραμένει ένας από τους καλύτερα χρηματοδοτούμενους στρατούς στην Ευρώπη. Παράλληλα με αυτό, υπάρχει ένα μεγάλο «μυστικό κράτος», μία πτυχή του οποίου, που έχει έρθει στο φως τα τελευταία δύο χρόνια είναι η πολύ σημαντική αλληλουχία μεταξύ των μελών του νεοφασιστικού κόμματος της Χρυσής Αυγής και της αστυνομίας.
Η πίστη του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία θα είναι μία από αυτές τις διαδρομές, είτε μια μαλακή τρομοκρατία της αγοράς αναγκαζόμενος να εγκαταλείψει τις προεκλογικές υποσχέσεις ή, αν αυτό αποτύχει, ένα πραξικόπημα που θα ανατρέψει τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό θα είναι αναπόφευκτο, εκτός εάν ο ΣΥΡΙΖΑ μετατρέψει την πολιτική που σκοπεύει να εφαρμόσει σε κάτι πιο αποδεκτό από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το στρατό και τον κρατικό μηχανισμό. Ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να πιστεύει ότι μπορεί να κερδίσει ένα παιχνίδι του κοτόπουλου με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), αλλά αυτό δεν φαίνεται να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη από πολλούς που βρίσκονται εκτός των κομματικών τειχών, αν και είναι αδύνατο να αποκλειστεί παντελώς κάποιος προαποφασισμένος συμβιβασμός. Δεν έχω την πρόθεση να συζητήσω κάτι άλλο από αυτές τις λεπτομέρειες για το τι είδους διακανονισμοί μπορεί να γίνουν με την τρόικα ή όχι, το διαδίκτυο έχει πλημμυρίσει με απόψεις επί του ζητήματος αυτού.
Εάν συνέβαινε αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ θα κατέληγε να μοιάζει περισσότερο με το ΠΑΣΟΚ (το παλαιότερο σοσιαλιστικό κόμμα που ήταν στην κυβέρνηση), αλλά χωρίς, προς το παρόν, τη διαφθορά που καθόρισε αυτό το κόμμα. Σε αυτή την περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται ο βοσκός για τον καπιταλισμό που επιτηρεί προσεκτικά τις αγέλες, να μην εκραγούν οι δρόμοι και οι κοινωνικές οργανώσεις που έχουν δημιουργηθεί στους εργασιακούς χώρους όσον αφορά το ασφαλές πεδίο της επαναδιαπραγμάτευσης των όρων της λιτότητας. Αυτό είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα φανεί λογικό, ως προστασία έναντι των μαλακών και σκληρών λύκων που θα πλησιάσουν στις πύλες.
Πράγματι, αν αυτή είναι η πορεία που ακολουθήθηκε, οι ίδιοι οι αριστεροί που διακηρύσσουν τώρα και χωρίς κριτική ότι η εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ είναι το ίδιο το τέλος της ΤΙΝΑ, σε μερικούς μήνες να υπερασπίζονται τη δραστηριότητα του ΣΥΡΙΖΑ με την αιτιολογία ότι, δεδομένων των δυνάμεων που παρατάχθηκαν εναντίον τους, δεν υπάρχει εναλλακτική λύση.
Ορισμένες αναγκαίες επεκτάσεις και επεξηγήσεις
Η ανωτέρω περίληψη προϋποθέτει μια κάποια γνώση και αν γνωρίζουμε τη σημασία των παραδειγμάτων που έφερα πριν, δεν είναι μια σειρά απλών ισχυρισμών. Έτσι, παρακάτω μετατρέπω αυτές τις σύντομες αναφορές σε πιο αναλυτικές εξηγήσεις.
Η αναφορά στην Ιρλανδία είναι πιθανώς ιδιαίτερα σημαντικό για τους αναγνώστες, καθώς στη χώρα αυτή η κυβέρνηση προσπάθησε να ασκήσει εξουσία μέσω της συναίνεσης και του λαϊκισμού. Εδώ η αδυναμία να εφαρμοστούν οι όποιες δεσμεύσεις θεωρούνται γενικά ως ένδειξη ότι οι πολιτικοί είναι ψεύτες. Οι συνδέσεις του 1% με τους πολιτικούς ώστε να διασφαλιστεί ο πλούτος τους θεωρείται προϊόν διαφθοράς. Η μεγάλη επιτυχία –μιλώντας με κρατικούς όρους – είναι ότι οι περισσότεροι αστυνομικοί είναι άοπλοι και θεωρείται ότι ασχολούνται κατά κύριο λόγο με την εγκληματικότητα και όχι τον πολιτικό έλεγχο. Αυτό είναι ασυνήθιστο στην Ευρώπη, όπου οι περισσότερες διαδηλώσεις συνοδεύονται, αν δεν καταστέλλονται προφανώς, από τα ΜΑΤ.
Επειδή δεν μιλάμε για το πώς θεωρείται η Γκάρντα (Garda, η ιρλανδική αστυνομία) από τους Ιρλανδούς γενικά, εννοούμε τη χρήση ευρείας αστυνομικής δράσης εναντίον διαφόρων κοινοτήτων που θεωρείται μεγάλο σοκ για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Το επίπεδο αυτού του σοκ αποδεικνύεται από τη διαδεδομένη πεποίθηση ότι υπενθυμίζοντας στα μέλη της Garda τον όρκο που έχουν δώσει θα είναι αρκετή για να διορθώσει τη συμπεριφορά τους. Έτσι, όταν παίρνουμε υπόψη μας αυτά τα διεθνή παραδείγματα είναι ίσως πιο εύκολο να κατανοήσουμε τις δυνάμεις στους χώρους εργασίας κάτω από την επιφάνεια.
Φυγή κεφαλαίων
Όταν η αριστερά μιλά για το κεφάλαιο αυτό σημαίνει πρωτίστως μετοχές, μερίσματα και ομόλογα. Ο σύγχρονος καπιταλισμός έχει αναπτυχθεί έτσι ώστε η τεχνολογία, αφενός, και οι κανόνες που θεσπίζονται από παγκόσμιους θεσμούς όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, αφετέρου, να κάνουν την μεταφορά των κονδυλίων για τους σούπερ πλούσιους (το ανώτατο 0,01%) από χώρα σε χώρα να είναι δυνατή με μια μόνο πληκτρολόγηση. Όταν η κυβέρνηση της Κύπρος προσπάθησε να πληρώσει για την τραπεζική της κρίση μέσω της κατάσχεσης κεφαλαίων οι υπερπλούσιοι κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό να μεταφέρει τον πλούτο τους αλλού αφήνοντας τους μικροκαταθέτες να πληρώσουν τα σπασμένα.
Είναι κάπως πιο περίπλοκο για το υπόλοιπο 1%, αλλά ακόμα κι έτσι δεν είναι τόσο περίπλοκη ή μεγάλη διαδικασία να ρευστοποιήσουν τις επενδύσεις σε μια χώρα και να τις μεταφέρουν σε μια άλλη. Η έναρξη μιας οικονομικής κρίσης συμβαίνει συχνά, όταν εκείνο το κορυφαίο 1% πανικοβάλλεται και αρχίζει να μεταφέρει τον πλούτο του έξω από μια χώρα.
Συχνά αυτό είναι αποτέλεσμα του φόβου μιας τραπεζικής κατάρρευσης. Πράγματι, οι τεράστιες μεταβιβάσεις πλούτου ως αποτέλεσμα του φόβου της κατάρρευσης μπορεί στη συνέχεια να εξασφαλίσουν την κατάρρευση, την απειλή αυτή που πανικόβαλε την ιρλανδική κυβέρνηση όσον αφορά τις τραπεζικές εγγυήσεις. Αλλά η φυγή κεφαλαίων μπορεί επίσης να συμβεί και λόγω της ανησυχίας ότι η εκλογή της νέας κυβέρνησης θα είναι λιγότερο ευνοϊκή για τους πλούσιους. Αυτό θα συμβεί σίγουρα αν –σε μια κατάσταση φρίκης- μια νέα κυβέρνηση προτίθεται να επιχειρήσει μια μεταφορά πλούτου από τους πλούσιους προς την υπόλοιπη κοινωνία. Η φυγή κεφαλαίων αφαιρεί τον πλούτο που θα μπορούσε να έχει κάνει δυνατή μια τέτοια μεταφορά, καθώς και να αναγκάσει μια αντιστροφή αυτών των πολιτικών. Τα γερά δομημένα πολιτικά κόμματα το γνωρίζουν αυτό -είναι άγραφος όριο για το τι πολιτικές μπορεί να περάσει ότι, επειδή είναι άγραφη, είναι συχνά αόρατη στο ευρύ κοινό. Αλλά ας δούμε ένα παράδειγμα.
1981 κυβέρνηση Μιτεράν
Το 1981 για 1η φορά κατά την 5η Δημοκρατία, ο σοσιαλιστής, Φρανσουά Μιτεράν, ανακηρύχθηκε πρόεδρος της Γαλλίας. Εκλέχτηκε με βάση ένα ριζοσπαστικό αριστερό πρόγραμμα με το Κομμουνιστικό Κόμμα ως εταίρο του συνασπισμού. Το πρόγραμμα αυτό αρχικά δεν αποδείχθηκε ζεστός αέρας, καθώς στις αρχικές πολιτικές επιτυχίες περιλαμβάνονταν μια αύξηση κατά 15% του κατώτατου μισθού, τουλάχιστον 5 εβδομάδες διακοπές, ανώτατο όριο εργασίας 39 ωρών την εβδομάδα και αύξηση της κοινωνικής πρόνοιας, συμπεριλαμβανομένης μιας αύξησης 64% έως 81% σε κρατικές συντάξεις και από 44% έως 81% σε επίδομα παιδιών. Αυτό έπρεπε να καταβληθεί διαμέσου ενός φόρου περιουσίας και την εθνικοποίηση βασικών βιομηχανιών. Πολλοί κατασταλτικοί νόμοι καταργήθηκαν επίσης, συμπεριλαμβανομένης της θανατικής ποινής και καθορίστηκαν όρια στην αστυνομική εξουσία όσον αφορά το σταμάτημα και την έρευνα στο δρόμο.
Το 1% (οι μεγαλοκεφαλαιούχοι) απάντησε με μεταφορά πλούτου από τη Γαλλία, μια διαδικασία που το 1981 ήταν πολύ πιο αργή και πιο περίπλοκη απ’ ό,τι σήμερα, αλλά που μέσα σε δύο χρόνια γονάτισε την κυβέρνηση Μιτεράν. Μέχρι τον Μάρτιο του 1983 ο Μιτεράν αναγκάστηκε να ανακοινώσει μια «στροφή λιτότητας» και να αντιστρέψει κάποιες από ό, τι είχε δοθεί. Παρά το γεγονός αυτό είχε επανεκλεγεί, αλλά κατά τη διάρκεια της δεύτερης περιόδου διακυβέρνησής του, το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών εντάθηκε και η ανεργία και η φτώχεια αυξήθηκαν, καθώς η οικονομία εισήλθε σε ύφεση. Μέχρι τη στιγμή που έφυγε από την κυβέρνηση θεωρήθηκε από πολλούς ως ένας ακόμη διεφθαρμένος πολιτικός μέρος και αυτός μιας μακράς σειράς.
Ο ελληνικός στρατός και ο μυστικός κρατικός μηχανισμός
Το 1974 η Ελλάδα κυβερνιόταν από μια στρατιωτική δικτατορία, που ανατράπηκε μόνο λόγω του μαζικού αγώνα εναντίον της. Τον Απρίλιο του 1967 εκδηλώθηκε ένα στρατιωτικό πραξικόπημα και τεθωρακισμένα κατέλαβαν το κέντρο της Αθήνας, ενώ στρατιωτικές μονάδες συνέλαβαν αριστερούς, ακτιβιστές και πολιτικούς - περίπου 10.000 συνελήφθησαν συνολικά. Πολλές από τις δραστηριότητες αυτές από αυτά ήταν έργο της στρατιωτικής αστυνομίας, ο διοικητής της οποίας είπε αργότερα: "Μέσα σε είκοσι λεπτά κάθε πολιτικός, κάθε αναρχικός που ήταν στους καταλόγους μας περικυκλώθηκε ... Ήταν ένα απλή, διαβολικό σχέδιο". Στα χρόνια που ακολούθησαν εκτιμάται ότι 3.500 άνθρωποι βασανίστηκαν.
Η μαχητική αντίσταση, συμπεριλαμβανομένων και των εξεγέρσεων, είναι σχετικά αποδεκτή από ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού πληθυσμού λόγω της μνήμης αυτής της εποχής και του αγώνα που έφερε το τέλος της δικτατορίας. Ο στρατός δεν ξεκαθαρίστηκε ποτέ πραγματικά ή δεν μειώθηκε, έτσι ώστε σήμερα όσον αφορά τον πληθυσμό και το ΑΕΠ παραμένει ένας από τους καλύτερα χρηματοδοτούμενους στρατούς στην Ευρώπη. Παράλληλα με αυτό, υπάρχει ένα μεγάλο «μυστικό κράτος», μία πτυχή του οποίου, που έχει έρθει στο φως τα τελευταία δύο χρόνια είναι η πολύ σημαντική αλληλουχία μεταξύ των μελών του νεοφασιστικού κόμματος της Χρυσής Αυγής και της αστυνομίας.
Ο βαθμός κατά τον οποίο είτε ο στρατός είτε οι αστυνομικές δυνάμεις θα ακολουθήσουν τις οδηγίες μιας ριζοσπαστικής αριστερής κυβέρνησης είναι αμφίβολος στην καλύτερη περίπτωση. Το 1967 το πραξικόπημα στην Ελλάδα έδειξε το πιθανό ανθρώπινο κόστος ενός πραξικοπήματος, κάτι που έγινε και με το πραξικόπημα στη Χιλή το 1973.
Χιλή και Αλιέντε
Τον Νοέμβριο του 1970, ο ριζοσπαστική μαρξιστής Σαλβαδόρ Αλιέντε εξελέγη πρόεδρος της Χιλής, μίας άλλης χώρας με υπέρμετρη στρατιωτική παρουσία και ένα ουσιαστικό μυστικό μηχανισμό. Ευρισκόμενος στην εξουσία, ο Αλιέντε άρχισε να εφαρμόζει αυτό που ονόμαζε Δρόμο της Χιλής προς το Σοσιαλισμό. Λόγω της σχετικής φτώχειας της Χιλής το πρόγραμμα αυτό ήταν σε ορισμένα σημεία πιο περιορισμένη από ό,τι το αντίστοιχο πρόγραμμα του Μιτεράν το 1981 στη Γαλλία, αλλά περιελάμβανε εθνικοποιήσεις μεγάλης κλίμακας, ανακούφιση της φτώχειας, προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας και άλλα μέτρα. Ο όλος αντίκτυπος φαίνεται από την αύξηση κατά 28% της αγοραστικής δύναμης που συνέβη για τους περισσότερους ανθρώπους κατά τους πρώτους εννέα μήνες του Αλιέντε στην εξουσία.
Οι κανόνες του παγκόσμιου χρηματοοικονομικού παιχνιδιού και η διαθέσιμη τεχνολογία σήμαινε ότι αν και συνέβη φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό η διαδικασία αυτή δεν είχε τη δύναμη που είχε μια δεκαετία αργότερα στη Γαλλία. Και η φύση του χιλιάνικου κεφαλαίου σήμαινε ότι μέρος του δεν θα μπορούσε να μεταφερθεί εύκολα. Δεν είναι δυνατόν, για παράδειγμα, να μετακινήσεις ένα ορυχείο χαλκού σε άλλη χώρα και η εξόρυξη χαλκού αποτελούσε τεράστιο μέρος της οικονομίας. Ο χαλκός εξακολουθεί να παρέχει το 20% του ΑΕΠ και το 60% των εξαγωγών της χώρας. Η φυγή κεφαλαίων και οι άλλες μέθοδοι της οικονομικής τρομοκρατίας της άρχουσας ελίτ έσπρωξαν την οικονομία σε ύφεση με αποτέλεσμα τη μείωση των συναλλαγματικών αποθεμάτων. Παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση Αλιέντε προώθησε την οικονομία με τις μεταρρυθμίσεις της.
Τον Ιούνη του 1973 έγινε η πρώτη, αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος. Ο Αλιέντε δεν ήταν σε θέση να χρησιμοποιήσει τους καραμπινιέρους (εθνική αστυνομία) και υποπτεύθηκε ότι οι μυστικές υπηρεσίες δεν ήταν πιστές στην κυβέρνησή του. Η σύγχρονη επαναστατική αριστερά μερικές φορές παρουσιάζει την όλη ιστορία σαν να ήταν η χιλιανή αριστερά που κατά ανόητο τρόπο αγνόησε το πραξικόπημα που ερχόταν, ενώ στην πραγματικότητα γνώριζε τους κινδύνους και τμήματα της Αριστεράς οπλιζόταν στο πλαίσιο μιας σχετικής προετοιμασίας.
Στις 11 του Σεπτέμβρη του 1973, ο Αουγκούστο Πινοτσέτ, επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων, ξεκίνησε ένα πραξικόπημα που υποστηρίχθηκε και τουλάχιστον εν μέρει, οργανώθηκε από τη CIA. Μαχητικά αεροσκάφη επιτέθηκαν στο κυβερνητικό μέγαρο, και ένα μικρό επίπεδο ελαφρά οπλισμένης εργατικής πολιτοφυλακής δεν μπόρεσε να δώσει μια καμία απάντηση.
Ο Αλιέντε πήγε στο ραδιοφωνικό σταθμό για μια τελευταία φορά να πει ότι «Εργαζόμενοι της χώρας μου, έχω πίστη στη Χιλή και το πεπρωμένο της. Άλλοι άνθρωποι θα είναι αυτοί που ξεπεράσουν αυτή τη σκοτεινή και πικρή στιγμή της προδοσίας που επιδιώκει να επικρατήσει. Λάβετε υπόψη ότι, αργά ή γρήγορα, οι μεγάλες λεωφόροι θα είναι και πάλι ανοικτές για να περάσει οι ελεύθεροι άνθρωποι για να φτιάξουν μια καλύτερη κοινωνία. Ζήτω η Χιλή! Ζήτω ο λαός! Ζήτω οι εργαζόμενοι!". Ο Αλιέντε πέθανε λίγο αργότερα κρατώντας στα χέρια το AK47 που τού είχε χαρίσει ο Φιντέλ Κάστρο του είχε δώσει, είτε σε χέρια συντρόφων του είτε στα χέρια των στρατιωτικών. Ο στρατός συνέλαβε δεκάδες χιλιάδες συνδικαλιστές, κοινωνικούς αγωνιστές και μέλη αριστερών οργανώσεων του. Αρκετοί βασανίστηκαν και πολλοί δολοφονήθηκαν - τουλάχιστον 3000. Χιλιάδες κατέφυγαν στην εξορία και για 17 χρόνια η στρατιωτική χούντα κυβέρνησε τη χώρα. Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων ο στρατός συνέχισε να συλλαμβάνει και να προχωρά σε βασανιστήρια και σε πολλές περιπτώσεις εξαφανίστηκαν αγωνιστές ακτιβιστές. Μερικοί δολοφονήθηκαν και τα πτώματά τους ρίχτηκαν από ελικόπτερα στον ωκεανό, έτσι ώστε να μην βρεθούν ποτέ.
Επιστροφή στην Ελλάδα
Η ελληνική οικονομία έχει ήδη καταστραφεί από τα χρόνια της λιτότητας - ο όλος αντίκτυπος μπορεί να συγκριθεί με τη Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930.
Χιλή και Αλιέντε
Τον Νοέμβριο του 1970, ο ριζοσπαστική μαρξιστής Σαλβαδόρ Αλιέντε εξελέγη πρόεδρος της Χιλής, μίας άλλης χώρας με υπέρμετρη στρατιωτική παρουσία και ένα ουσιαστικό μυστικό μηχανισμό. Ευρισκόμενος στην εξουσία, ο Αλιέντε άρχισε να εφαρμόζει αυτό που ονόμαζε Δρόμο της Χιλής προς το Σοσιαλισμό. Λόγω της σχετικής φτώχειας της Χιλής το πρόγραμμα αυτό ήταν σε ορισμένα σημεία πιο περιορισμένη από ό,τι το αντίστοιχο πρόγραμμα του Μιτεράν το 1981 στη Γαλλία, αλλά περιελάμβανε εθνικοποιήσεις μεγάλης κλίμακας, ανακούφιση της φτώχειας, προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας και άλλα μέτρα. Ο όλος αντίκτυπος φαίνεται από την αύξηση κατά 28% της αγοραστικής δύναμης που συνέβη για τους περισσότερους ανθρώπους κατά τους πρώτους εννέα μήνες του Αλιέντε στην εξουσία.
Οι κανόνες του παγκόσμιου χρηματοοικονομικού παιχνιδιού και η διαθέσιμη τεχνολογία σήμαινε ότι αν και συνέβη φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό η διαδικασία αυτή δεν είχε τη δύναμη που είχε μια δεκαετία αργότερα στη Γαλλία. Και η φύση του χιλιάνικου κεφαλαίου σήμαινε ότι μέρος του δεν θα μπορούσε να μεταφερθεί εύκολα. Δεν είναι δυνατόν, για παράδειγμα, να μετακινήσεις ένα ορυχείο χαλκού σε άλλη χώρα και η εξόρυξη χαλκού αποτελούσε τεράστιο μέρος της οικονομίας. Ο χαλκός εξακολουθεί να παρέχει το 20% του ΑΕΠ και το 60% των εξαγωγών της χώρας. Η φυγή κεφαλαίων και οι άλλες μέθοδοι της οικονομικής τρομοκρατίας της άρχουσας ελίτ έσπρωξαν την οικονομία σε ύφεση με αποτέλεσμα τη μείωση των συναλλαγματικών αποθεμάτων. Παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση Αλιέντε προώθησε την οικονομία με τις μεταρρυθμίσεις της.
Τον Ιούνη του 1973 έγινε η πρώτη, αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος. Ο Αλιέντε δεν ήταν σε θέση να χρησιμοποιήσει τους καραμπινιέρους (εθνική αστυνομία) και υποπτεύθηκε ότι οι μυστικές υπηρεσίες δεν ήταν πιστές στην κυβέρνησή του. Η σύγχρονη επαναστατική αριστερά μερικές φορές παρουσιάζει την όλη ιστορία σαν να ήταν η χιλιανή αριστερά που κατά ανόητο τρόπο αγνόησε το πραξικόπημα που ερχόταν, ενώ στην πραγματικότητα γνώριζε τους κινδύνους και τμήματα της Αριστεράς οπλιζόταν στο πλαίσιο μιας σχετικής προετοιμασίας.
Στις 11 του Σεπτέμβρη του 1973, ο Αουγκούστο Πινοτσέτ, επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων, ξεκίνησε ένα πραξικόπημα που υποστηρίχθηκε και τουλάχιστον εν μέρει, οργανώθηκε από τη CIA. Μαχητικά αεροσκάφη επιτέθηκαν στο κυβερνητικό μέγαρο, και ένα μικρό επίπεδο ελαφρά οπλισμένης εργατικής πολιτοφυλακής δεν μπόρεσε να δώσει μια καμία απάντηση.
Ο Αλιέντε πήγε στο ραδιοφωνικό σταθμό για μια τελευταία φορά να πει ότι «Εργαζόμενοι της χώρας μου, έχω πίστη στη Χιλή και το πεπρωμένο της. Άλλοι άνθρωποι θα είναι αυτοί που ξεπεράσουν αυτή τη σκοτεινή και πικρή στιγμή της προδοσίας που επιδιώκει να επικρατήσει. Λάβετε υπόψη ότι, αργά ή γρήγορα, οι μεγάλες λεωφόροι θα είναι και πάλι ανοικτές για να περάσει οι ελεύθεροι άνθρωποι για να φτιάξουν μια καλύτερη κοινωνία. Ζήτω η Χιλή! Ζήτω ο λαός! Ζήτω οι εργαζόμενοι!". Ο Αλιέντε πέθανε λίγο αργότερα κρατώντας στα χέρια το AK47 που τού είχε χαρίσει ο Φιντέλ Κάστρο του είχε δώσει, είτε σε χέρια συντρόφων του είτε στα χέρια των στρατιωτικών. Ο στρατός συνέλαβε δεκάδες χιλιάδες συνδικαλιστές, κοινωνικούς αγωνιστές και μέλη αριστερών οργανώσεων του. Αρκετοί βασανίστηκαν και πολλοί δολοφονήθηκαν - τουλάχιστον 3000. Χιλιάδες κατέφυγαν στην εξορία και για 17 χρόνια η στρατιωτική χούντα κυβέρνησε τη χώρα. Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων ο στρατός συνέχισε να συλλαμβάνει και να προχωρά σε βασανιστήρια και σε πολλές περιπτώσεις εξαφανίστηκαν αγωνιστές ακτιβιστές. Μερικοί δολοφονήθηκαν και τα πτώματά τους ρίχτηκαν από ελικόπτερα στον ωκεανό, έτσι ώστε να μην βρεθούν ποτέ.
Επιστροφή στην Ελλάδα
Η ελληνική οικονομία έχει ήδη καταστραφεί από τα χρόνια της λιτότητας - ο όλος αντίκτυπος μπορεί να συγκριθεί με τη Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930.
Η ανεργία στους νέους φτάνει στο 60% ενώ υπάρχει πτώση κατά 30% των πραγματικών εισοδημάτων. Πριν από την εκλογή έχει ήδη υπάρξει σημαντική διαφυγή κεφαλαίων, αλλά σε κάθε περίπτωση, οι ελληνικές τράπεζες εξαρτώνται ήδη από τα κεφάλαια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), προκειμένου να παραμείνουν ανοικτές. Ακόμη και η παραμικρή κίνηση να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να εφαρμόσει το πρόγραμμά του, θα ληφθεί από την ΕΚΤ ως παραβίαση των όρων υπό τους οποίους παρέχεται η υποστήριξη αυτή και αν ανακληθεί τότε μια εκτεταμένη κατάρρευση των τραπεζών είναι πιθανή, μάλιστα ίσως και αναπόφευκτη. Ένα πραξικόπημα φαίνεται σχεδόν αδιανόητο για τον πληθυσμό της ΕΕ, αλλά αν πρόκειται να εξελιχθεί κατά πάσα πιθανότητα δεν θα είναι τόσο κτηνώδες όσο το πραξικόπημα κατά του Αλιέντε στη Χιλή. Μάλλον είναι πιθανό να δούμε την νεοφασιστική Χρυσή Αυγή να χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει χάος στους δρόμους της χώρας, η αστυνομία να στέκεται απλώς απαθής, στη συνέχεια να σημειώνονται δολοφονίες και καταστροφές και έτσι να επέμβει ο στρατός για να αποκατασταθεί η σταθερότητα και να «σωθεί η δημοκρατία». Η οποία θα αρχίσει φυσικά με μια υπηρεσιακή κυβέρνηση αποδεκτή από το 1% πριν διεξαχθούν νέες εκλογές. Μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι, όσον αφορά το μυστικό κράτος της ΕΕ τα σχέδια για ένα τέτοιο ενδεχόμενο βρίσκονται ήδη σε ισχύ. Αλλά ας είμαστε σαφείς. Δεν λέμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αγνοεί τους κινδύνους αυτούς.
Στα παλαιότερα μέλη του θα πρέπει να περιλαμβάνονται και εκείνοι που αγωνίστηκαν κατά των προηγούμενων στρατιωτικών δικτατοριών. Πολλά από τα νεότερα μέλη που προέρχονται από τις διαδηλώσεις κατά της λιτότητας του 2009 θα έχουν βιώσει την κατάσταση με τους μυστικούς μηχανισμούς, με τη μορφή των ΜΑΤ, και μάλιστα από πρώτο χέρι. Άλλοι θα έχουν ήδη αντιμετωπίσει την Χρυσή Αυγή και να γνωρίζουν τις σχέσεις μεταξύ της Χρυσής Αυγής και της αστυνομίας. Ακόμη και ο Pablo Iglesias, ο ηγέτης του ισπανικού ισοδύναμου του ΣΥΡΙΖΑ Podemos, κάλυψε πολλά από τα θέματα που συζητήσαμε εδώ, συμπεριλαμβανομένης και της Χιλής, και το να κερδίσει τις εκλογές δεν σημαίνει ότι θα κερδίσει ολοκληρωτικά.
Οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι και μπορούμε να υποθέσουμε ότι η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ είναι να βασιστεί εν μέρει σε δύσκολα μέτρα για δύσκολους καιρούς, και εν μέρει στην ελπίδα να δώσει λίγο χώρο στα κοινωνικά κινήματα που δρουν στη βάση της ελληνικής κοινωνίας ώστε να αναπτυχθούν περαιτέρω και να στερεοποιηθούν, αλλά και –δυστυχώς- εν μέρει στις ψευδαισθήσεις στους κόλπους της δημοκρατίας της ΕΕ όσον αφορά την ικανότητα της αριστεράς στην ΕΕ να έρθει ως δύναμη διάσωσης.
Γιατί γράφουμε όλα αυτά;
Ο σκοπός μας εδώ δεν είναι να πείσουμε για τα πάντα όσους ζουν αυτή την κατάσταση στην Ελλάδα – μιας και δεν έχουμε πολλούς Έλληνες αναγνώστες, και η ώρα είναι περασμένη. Μάλλον θέλουμε να προετοιμάσουμε τους αναγνώστες μας στην Ιρλανδία και αλλού για ό,τι ενδέχεται να έρθει. Ας γίνουμε και πάλι σαφείς. Δεν είμαστε εκλογιστές αλλά είμαστε πρόθυμοι να κινητοποιηθούμε για να υπερασπιστεί το δικαίωμα μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ να τηρήσει τις υποσχέσεις που την έφεραν στην εξουσία. Σε μια ελαφρά μορφή αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να διαμαρτυρηθούμε ενάντια στις προσπάθειες της ΕΚΤ (και του 1%) να αναγκάσει τον ΣΥΡΙΖΑ να κάνει πίσω όσον αφορά την πολιτική του μέσω μιας μαλακής οικονομικής τρομοκρατίας. Σε μια πιο σκληρή μορφή αυτό μπορεί να σημαίνει ότι είμαστε πρόθυμοι να κινητοποιηθούμε ενάντια σε οποιαδήποτε μορφή πραξικοπήματος από τις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες και το στρατό.
Δεν είναι απαραίτητο να πιστέψουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πάρει τον καλύτερο δρόμο για να μπορέσουμε να εκμεταλλευτούμε αυτή την στάση. Είναι σαφές ότι αυτό που θα είναι το “κλειδί” είναι ό,τι συμβαίνει και θα συμβεί στους δρόμους και στους χώρους εργασίας στην Ελλάδα. Υπάρχει ο φόβος ότι έχει καταβληθεί τόση προσπάθεια για την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ που τα κοινωνικά κινήματα έχουν εν μέρει συρρικνωθεί. Όμως, μετά τις εκλογές θα απαιτήσουν εφαρμογή των όσων έχουν υποσχεθεί και θα κινητοποιηθούν όχι μόνο έναντι των οικονομικών και στρατιωτικών απειλών, αλλά και για να ζητήσουν αλληλεγγύη από αλλού στην Ευρώπη.
Τι θα σημάνει αυτό
Κάνοντας αυτές τις προβλέψεις, αν αποδειχθεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει άλλο δρόμο και δεν εφαρμόσει τις πολιτικές για τις οποίες ήρθε στην εξουσία, ελπίζουμε ότι θα καταλάβετε ότι η διαφθορά και οι ψεύτες πολιτικοί θα είναι μόνο μια μερική απάντηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τόσο ένα νεαρό κόμμα, υπό την έννοια ότι υπάρχει μόνο για λίγα χρόνια και με την έννοια ότι πολλοί από τους ακτιβιστές του είναι νέοι, ή τουλάχιστον μόνο πρόσφατα έχουν πολιτικοποιηθεί. Εάν αυτοί που συνθέτουν τις τάξεις του ήθελαν την εξουσία πάνω απ’ όλα θα έπρεπε σίγουρα να είχαν ενταχθεί σε άλλο κόμμα χρόνια πριν, κατά πάσα πιθανότητα στο ΠΑΣΟΚ.
Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ είναι τόσο πρόσφατη που μπορεί να υπάρχουν πολύ λίγοι που βρίσκονται στην ηγεσία του που να επιθυμούν εξουσία και οι οποίοι θα διαθέτουν πραγματικούς λόγους για οποιαδήποτε υποχώρηση από τις υποσχέσεις τους – και αυτή είναι η φύση του ίδιου του εκλογικισμού και του πώς συνδέεται και ελέγχεται από τα συμφέροντα του 1%. Η ανακάλυψη, όταν έρχονται αντιμέτωποι με την απειλή της φυγής κεφαλαίων από τη μία πλευρά και του στρατιωτικού πραξικοπήματος, από την άλλη, είναι ότι σύμφωνα με τους κανόνες του εκλογικίστικου παιχνιδιού δεν υπάρχει εναλλακτική λύση μετά από όλα αυτά.
Από αύριο θα αρχίσει να λέγεται μία από αυτές τις δύο ιστορίες. Η μια θα μπορούσε να αφορά την πειθαρχία της αγοράς φέρνοντας τον ΣΥΡΙΖΑ στην ευθεία γραμμή, η δεύτερη -λιγότερο πιθανή (μόνο επειδή η φυγή κεφαλαίων και η δράση της ΕΚΤ θα είναι αρκετά)- μπορεί να είναι η προετοιμασία ενός πραξικοπήματος. Κατά πάσα πιθανότητα για κάποιο χρονικό διάστημα δεν θα είναι ξεκάθαρη ποια θα υπερτερεί. Είτε έτσι είτε αλλιώς, η αλληλεγγύη μας στο ελληνικό κοινωνικό κίνημα των δρόμων είναι δεδομένη, σε εκείνους που μάχονται ενάντια στα μέτρα λιτότητας και ειδικά σε εκείνους που επίσης μάχονται το ρατσισμό και την άνοδο της άκρας δεξιάς. Σκοπεύουμε να παρακολουθήσουμε την κατάσταση, να κινητοποιηθούμε και να μάθουμε από αυτό, γιατί στον αγώνα των Ελλήνων βλέπουμε τον δικό μας αγώνα.
Το μόνο πράγμα που μας φαίνεται βέβαιο είναι ότι από αύριο θα πρέπει να σας δούμε στους δρόμους.
*Ελληνική μετάφραση: «Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης», 8-9 Φλεβάρη 2015.
**Σχετικός σύνδεσμος: http://www.wsm.ie/greece
Related Link: http://www.wsm.ie/greece
Οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι και μπορούμε να υποθέσουμε ότι η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ είναι να βασιστεί εν μέρει σε δύσκολα μέτρα για δύσκολους καιρούς, και εν μέρει στην ελπίδα να δώσει λίγο χώρο στα κοινωνικά κινήματα που δρουν στη βάση της ελληνικής κοινωνίας ώστε να αναπτυχθούν περαιτέρω και να στερεοποιηθούν, αλλά και –δυστυχώς- εν μέρει στις ψευδαισθήσεις στους κόλπους της δημοκρατίας της ΕΕ όσον αφορά την ικανότητα της αριστεράς στην ΕΕ να έρθει ως δύναμη διάσωσης.
Γιατί γράφουμε όλα αυτά;
Ο σκοπός μας εδώ δεν είναι να πείσουμε για τα πάντα όσους ζουν αυτή την κατάσταση στην Ελλάδα – μιας και δεν έχουμε πολλούς Έλληνες αναγνώστες, και η ώρα είναι περασμένη. Μάλλον θέλουμε να προετοιμάσουμε τους αναγνώστες μας στην Ιρλανδία και αλλού για ό,τι ενδέχεται να έρθει. Ας γίνουμε και πάλι σαφείς. Δεν είμαστε εκλογιστές αλλά είμαστε πρόθυμοι να κινητοποιηθούμε για να υπερασπιστεί το δικαίωμα μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ να τηρήσει τις υποσχέσεις που την έφεραν στην εξουσία. Σε μια ελαφρά μορφή αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να διαμαρτυρηθούμε ενάντια στις προσπάθειες της ΕΚΤ (και του 1%) να αναγκάσει τον ΣΥΡΙΖΑ να κάνει πίσω όσον αφορά την πολιτική του μέσω μιας μαλακής οικονομικής τρομοκρατίας. Σε μια πιο σκληρή μορφή αυτό μπορεί να σημαίνει ότι είμαστε πρόθυμοι να κινητοποιηθούμε ενάντια σε οποιαδήποτε μορφή πραξικοπήματος από τις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες και το στρατό.
Δεν είναι απαραίτητο να πιστέψουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πάρει τον καλύτερο δρόμο για να μπορέσουμε να εκμεταλλευτούμε αυτή την στάση. Είναι σαφές ότι αυτό που θα είναι το “κλειδί” είναι ό,τι συμβαίνει και θα συμβεί στους δρόμους και στους χώρους εργασίας στην Ελλάδα. Υπάρχει ο φόβος ότι έχει καταβληθεί τόση προσπάθεια για την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ που τα κοινωνικά κινήματα έχουν εν μέρει συρρικνωθεί. Όμως, μετά τις εκλογές θα απαιτήσουν εφαρμογή των όσων έχουν υποσχεθεί και θα κινητοποιηθούν όχι μόνο έναντι των οικονομικών και στρατιωτικών απειλών, αλλά και για να ζητήσουν αλληλεγγύη από αλλού στην Ευρώπη.
Τι θα σημάνει αυτό
Κάνοντας αυτές τις προβλέψεις, αν αποδειχθεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει άλλο δρόμο και δεν εφαρμόσει τις πολιτικές για τις οποίες ήρθε στην εξουσία, ελπίζουμε ότι θα καταλάβετε ότι η διαφθορά και οι ψεύτες πολιτικοί θα είναι μόνο μια μερική απάντηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι τόσο ένα νεαρό κόμμα, υπό την έννοια ότι υπάρχει μόνο για λίγα χρόνια και με την έννοια ότι πολλοί από τους ακτιβιστές του είναι νέοι, ή τουλάχιστον μόνο πρόσφατα έχουν πολιτικοποιηθεί. Εάν αυτοί που συνθέτουν τις τάξεις του ήθελαν την εξουσία πάνω απ’ όλα θα έπρεπε σίγουρα να είχαν ενταχθεί σε άλλο κόμμα χρόνια πριν, κατά πάσα πιθανότητα στο ΠΑΣΟΚ.
Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ είναι τόσο πρόσφατη που μπορεί να υπάρχουν πολύ λίγοι που βρίσκονται στην ηγεσία του που να επιθυμούν εξουσία και οι οποίοι θα διαθέτουν πραγματικούς λόγους για οποιαδήποτε υποχώρηση από τις υποσχέσεις τους – και αυτή είναι η φύση του ίδιου του εκλογικισμού και του πώς συνδέεται και ελέγχεται από τα συμφέροντα του 1%. Η ανακάλυψη, όταν έρχονται αντιμέτωποι με την απειλή της φυγής κεφαλαίων από τη μία πλευρά και του στρατιωτικού πραξικοπήματος, από την άλλη, είναι ότι σύμφωνα με τους κανόνες του εκλογικίστικου παιχνιδιού δεν υπάρχει εναλλακτική λύση μετά από όλα αυτά.
Από αύριο θα αρχίσει να λέγεται μία από αυτές τις δύο ιστορίες. Η μια θα μπορούσε να αφορά την πειθαρχία της αγοράς φέρνοντας τον ΣΥΡΙΖΑ στην ευθεία γραμμή, η δεύτερη -λιγότερο πιθανή (μόνο επειδή η φυγή κεφαλαίων και η δράση της ΕΚΤ θα είναι αρκετά)- μπορεί να είναι η προετοιμασία ενός πραξικοπήματος. Κατά πάσα πιθανότητα για κάποιο χρονικό διάστημα δεν θα είναι ξεκάθαρη ποια θα υπερτερεί. Είτε έτσι είτε αλλιώς, η αλληλεγγύη μας στο ελληνικό κοινωνικό κίνημα των δρόμων είναι δεδομένη, σε εκείνους που μάχονται ενάντια στα μέτρα λιτότητας και ειδικά σε εκείνους που επίσης μάχονται το ρατσισμό και την άνοδο της άκρας δεξιάς. Σκοπεύουμε να παρακολουθήσουμε την κατάσταση, να κινητοποιηθούμε και να μάθουμε από αυτό, γιατί στον αγώνα των Ελλήνων βλέπουμε τον δικό μας αγώνα.
Το μόνο πράγμα που μας φαίνεται βέβαιο είναι ότι από αύριο θα πρέπει να σας δούμε στους δρόμους.
*Ελληνική μετάφραση: «Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης», 8-9 Φλεβάρη 2015.
**Σχετικός σύνδεσμος: http://www.wsm.ie/greece
Related Link: http://www.wsm.ie/greece
Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2015
Ακούστε εκτελεσθέντες, εξορισθέντες, φυλακισθέντες, άκου παππού, άκου μάνα: ΝΙΚΑΜΕ
http://tripioevro.blogspot.gr/
Είναι αλήθεια ότι ο Αλέξης Τσίπρας είχε υποσχεθεί στη Θεσσαλονίκη την άμεση επαναφορά τού κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ και του αφορολόγητου στα 12.000 ευρώ. Κι όταν υπόσχεσαι κάτι και δεν το τηρείς χωρίς να έχουν αλλάξει δραματικώς οι εξωτερικοί παράγοντες που επικαλείσαι για την μη άμεση εφαρμογή των δεσμεύσεών σου, οφείλεις να ζητάς και μια συγγνώμη. Οσοι, όμως, επιχειρούν να πλήξουν την αξιοπιστία τού πρωθυπουργού χρησιμοποιώντας αυτήν την υπαναχώρηση ως επιχείρημα κωλοτούμπας μάλλον μπερδεύουν, καλοπροαίρετα ή κακοπροαίρετα, το δέντρο με το δάσος. Η χθεσινή ομιλία Τσίπρα ήταν συγκλονιστική, μίλησε στην καρδιά και στο μυαλό όχι μόνο των ελλήνων αλλά κάθε λαού που θέλει να αισθάνεται ελεύθερος, κυρίαρχος κι αξιοπρεπής. Γι' αυτό και καταγράφηκε στην Ιστορία με χρυσά γράμματα από τη στιγμή που ολοκληρώθηκε. Φαίνεται κι από την αμηχανία των πολιτικών του αντιπάλων, οι οποίοι έσπευσαν να αποδώσουν σε θεατρινισμό ακόμα και το λυγμό στη χροιά τής φωνής τού Αλέξη Τσίπρα όταν τόνιζε πως είμαστε κάθε λέξη από το Σύνταγμα αυτής της χώρας και πως δεν διαπραγματευόμαστε την αξιοπρέπεια και την περηφάνια αυτού του λαού, του οποίου είμαστε σάρκα από τη σάρκα του. Τί να καταλάβουν, όμως, από γνήσια συγκίνηση οι επαγγελματίες υπηρέτες τού μεγάλου κεφαλαίου από τη μία πλευρά και οι νταβατζήδες τής εργατικής τάξης από την άλλη;...
Η κυβέρνηση της Αριστεράς δεσμεύτηκε και χθες να αντιπαρατεθεί με την εγχώρια ελίτ, όπως αυτή εκπροσωπείται χαρακτηριστικώς κι από τους μιντιάρχες, αλλά και με το διεθνή νεοφιλελευθερισμό, το μοντέλο τής άγριας λιτότητας που εξουθενώνει λαούς σε όλο τον πλανήτη και νεκρανασταίνει το φάντασμα του φασισμού. Είμαστε, βεβαίως, ακόμα στην αρχή τής νέας μεταπολίτευσης, αλλά η μέχρι σήμερα στάση τού πρωθυπουργού και των υπουργών του αποτελεί έμπρακτο στεφάνι τιμής στους Αριστερούς που εκτελέστηκαν, εξορίστηκαν, φυλακίστηκαν, διώχθηκαν για τα πολιτικά τους φρονήματα αλλά δεν έπαψαν ούτε στιγμή να πιστεύουν στη λαοκρατία, σε ένα πολίτευμα όπου οι τύχες των πολλών δεν θα αποφασίζονται από τους λίγους, στο οποίο ο καθένας θα αμείβεται ανάλογα με την ποιότητα και την ποσότητα της δουλειάς του κι όπου η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο θα αποτελεί παρελθόν. Ο αγώνας για λαϊκή κυριαρχία κι εθνική ανεξαρτησία, άλλωστε, δεν είναι απλώς διακηρύξεις αλλά βιώματα για προσωπικότητες του μεγέθους τού Μανώλη Γλέζου, που πολύ θα ήθελα στην Προεδρία της Δημοκρατίας αντί του δημοσιοσχεσίτικου τίποτα που λέγεται Δ. Αβραμόπουλος. Κι αυτή η κυβέρνηση έχει καταφέρει να ενώσει τη συντριπτική πλειονότητα των ελλήνων-Αριστερούς, δεξιούς, κεντρώους- γιατί όσο κι αν ταπεινώνεις τον οποιοδήποτε λαό, όσο κι αν αυτός είναι εθισμένος στο ραγιαδισμό, όσα πραγματικά ή ψεύτικα ελαττώματα κι αν του προσάπτουν οι ξένοι, κάτω από την επιφάνεια κοχλάζει το ηφαίστειο του φιλότιμου. Ο Αλέξης Τσίπρας, ο Γιάνης Βαρουφάκης και οι υπόλοιποι υπουργοί δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να ξυπνήσουν έναν κοιμισμένο γίγαντα...
Δεν φοβάμαι για το πώς μπορεί να καταλήξει αυτή η εβδομάδα. Τόσο η κυβέρνηση στις Βρυξέλλες όσο κι ο λαός στους δρόμους των μεγάλων πόλεων θα πράξουν το καθήκον τους και θα πολεμήσουν μέχρις εσχάτων ένα άθλιο σύστημα που ισοπεδώνει ανθρώπινες ψυχές για να μπορούν να επιβιώνουν πλουσιοπάροχα λίγοι κι εκλεκτοί. Οπως θα έλεγε στα ελληνικά κι ο ηγέτης τού ισπανικού Podemos, Πάμπλο Ιγκλέσιας "φυσά άνεμος δημοκρατικής αλλαγής στην Ευρώπη" κι αυτός είναι που θα σαρώσει σάπια κατεστημένα και θα θέσει ένα τέρμα στον νέας κοπής γερμανικό ιμπεριαλισμό. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα κι ο γερμανικός λαός πλέον τάσσεται κατά τής πολιτικής που εφαρμόζει στη χώρα μας η Ανγκ. Μέρκελ και ζητά "κούρεμα" του ελληνικού χρέους. Οι γερμανοί, άλλωστε, γνωρίζουν πολύ καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο λαό στην Ευρώπη πού οδηγούν πολιτικές ταπείνωσης μιας χώρας, όπως αυτές που επιβλήθηκαν στη Γερμανία μετά από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Γι' αυτό όσο υπερβολικό κι αν διαβάζεται, από τη μικρή Ελλάδα των 10.000.000 πολιτών, στους οποίους επιτέλους θα προστεθούν και τα παιδιά των μεταναστών που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε αυτόν τον τόπο, ξεκινά μια παγκόσμια επανάσταση υπέρ της κοινωνικής δικαιοσύνης, της δίκαιης αναδιανομής τού παραγόμενου πλούτου και της πραγματικής δημοκρατίας...
Επί αιώνες αναζητούμε μια νέα ταυτότητα με την οποία θα πλασάρουμε τους εαυτούς μας στην οικουμένη, πέρα από το μεγαλείο τού κλασικού πολιτισμού. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι την ξαναβρίσκουμε στην ίδια πηγή στην οποία είχαμε εγκαταλείψει την εθνική μας ιδιαιτερότητα για να ενδυθούμε αλλότρια κοστούμια υποτέλειας που δεν μας ταίριαζαν, δηλαδή στην άμεση δημοκρατία τού χρυσού αιώνα τής Αθήνας, τότε που ο λαός (με τα δεδομένα τής εποχής) αποφάσιζε για την τύχη του. Οχι πάντοτε ορθά, αλλά σε έναν κόσμο όπου δεν ξέρουμε καν τί γινόμαστε όταν πεθαίνουμε μην περιμένετε να αποδεχθώ ότι υπάρχουν 300 σοφοί που μόνο εκείνοι ξέρουν το καλό μου. Γι' αυτό κι όσο η σημερινή κυβέρνηση θα εξουσιάζει από το λαό, με το λαό, για το λαό θα τυγχάνει της στήριξης της συντριπτικής πλειονότητάς του..
Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση
Γιατί;
http://pitsirikos.net/
Καθώς ο Αλέξης Τσίπρας ολοκλήρωνε χτες το βράδυ τις προγραμματικές δηλώσεις του στη Βουλή, με επισκέφτηκαν κάποια ερωτήματα:
Γιατί οι Έλληνες περίμεναν πέντε ολόκληρα χρόνια, για να πετάξουν από την κυβέρνηση τα κόμματα και τους πολιτικούς που οδήγησαν την χώρα στην χρεοκοπία και το αδιέξοδο;
Γιατί οι Έλληνες δεν αντέδρασαν αμέσως;
Γιατί οι Έλληνες επέτρεψαν να δεθεί η χώρα τους χειροπόδαρα και να είναι καταχρεωμένη για δεκαετίες;
Γιατί οι Έλληνες ανέχτηκαν τους άθλιους ολιγάρχες, τα άθλια ΜΜΕ και τα άθλια παπαγαλάκια;
Γιατί οι Έλληνες ανέχτηκαν «πνευματικούς ανθρώπους» που τη μία γράφουν τους λόγους των ξεπουλημένων πολιτικών, την επόμενη τους γεμίζουν τα ποτήρια και αποθεώνουν τους Δένδιες για την πυγμή τους να ξυλοφορτώνουν τους πολίτες, την μεθεπόμενη διορίζονται σε δημόσιες θέσεις, και σήμερα ειρωνεύονται τον Αλέξη Τσίπρα που δεν έχει την σκατοψυχία του Αντώνη Σαμαρά, του γελοίου ακροδεξιού που τόσο αγάπησαν;
Γιατί οι Έλληνες πίστεψαν πως ένα φρικαλέο σύστημα ξεπουλημένων πολιτικών, νταβατζήδων μαφιόζων ολιγαρχών και σφουγγοκωλάριων θα τους έβγαζε από την ασφυκτική κατάσταση στην οποία αυτό το ίδιο σύστημα τους οδήγησε;
Δεν ακούω πειστικές απαντήσεις. Ακούω μόνο βλακώδεις δικαιολογίες.
Θέλατε Σαμαράδες και Βενιζέλους. Θέλατε τζάκια και γελοία υποκείμενα.
Τώρα, που η χώρα βρέθηκε ένα βήμα πριν από την διάλυση, προέκυψε Αλέξης Τσίπρας.
Κανονίστε να τον κάνετε σαν τα μούτρα σας.
Από: Stathis Kouvelakis
Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν μαχητικός και εξέθεσε όλα τα βασικά σημεία των δεσμεύσεων της Θεσ/κης με δύο μόνο (απ'όσο μπόρεσα να σημειώσω) "προσαρμογές" προς τα κάτω: η αποκατάσταση στα 751 θα γίνει μεν σταδιακά αλλά έως το 2016. Δεν μίλησε για όρο "διαγραφή" του (μεγαλύτερου μέρους του) χρέους αλλά για "απομείωση" και "αναδιάρθρωση", μια πιό ήπια διατύπωση που θέτει παρ'όλα αυτά το θέμα. Επιπλέον επανέφερε το θέμα του κατοχικού δανείου, που είναι ως γνωστόνκόκκινο πανί για την Γερμανία.
Η τομή σε σχέση με τις μνημονιακές πολιτικές είναι αδιαμφισβήτητη (εργασιακά, ΕΝΦΙΑ, αφορολόγητο, 13η σύνταξη, ανθρωπιστική κρίση, επαναπροσλήψεις κ. α.). Και όλα αυτά ελέχθησαν ενώ ήξερε ότι ταυτές τις δηλώσεις τις παρακολούθησαν όλες οι ευρωπαϊκές ηγεσίες.
Η εκτίμησή μου είναι βρισκόμαστε σε τροχιά μη αντιστρεπτής πλέον ρήξης.
Μου φαινεται εντελώς αδιανόητο το Eurogroup και η ΕΕ να συναινέσουν στην πολιτική που εξαγγέλθηκε, όσο "μετριοπαθής" κι αν φαίνεται σε κάποιους.
Η είσοδος του λαϊκού παράγοντα, στην Ελλάδα και Ευρώπη, στον οποίο αναφέρθηκε επίσης ρητά ο πρωθυπουργός, θα έρθει να σφραγίσει την πορεία σύγκρουσης και να θα της δώσει άλλα ποιοτικά χαρακτηριστικά.
Πάμε για συγκλονιστικά γεγονότα, που θα σφραγίσουν την ιστορία του τόπου και της Ευρώπης.
Με τον λαό ενεργό, με την διεθνή αλληλεγγύη, με την προσήλωση στις δεσμεύσεις του Σύριζα μπορούμε να νικήσουμε!
Να θυμάσαι ότι στο πάρτι της ζωής σου εσύ δίνεις το ρυθμό!!!!
Όλοι στη πλατεία Καμπάνας τη μέρα της διαπραγμάτευσης για το χρέος
Γιατί οι Έλληνες περίμεναν πέντε ολόκληρα χρόνια, για να πετάξουν από την κυβέρνηση τα κόμματα και τους πολιτικούς που οδήγησαν την χώρα στην χρεοκοπία και το αδιέξοδο;
Γιατί οι Έλληνες δεν αντέδρασαν αμέσως;
Γιατί οι Έλληνες επέτρεψαν να δεθεί η χώρα τους χειροπόδαρα και να είναι καταχρεωμένη για δεκαετίες;
Γιατί οι Έλληνες ανέχτηκαν τους άθλιους ολιγάρχες, τα άθλια ΜΜΕ και τα άθλια παπαγαλάκια;
Γιατί οι Έλληνες ανέχτηκαν «πνευματικούς ανθρώπους» που τη μία γράφουν τους λόγους των ξεπουλημένων πολιτικών, την επόμενη τους γεμίζουν τα ποτήρια και αποθεώνουν τους Δένδιες για την πυγμή τους να ξυλοφορτώνουν τους πολίτες, την μεθεπόμενη διορίζονται σε δημόσιες θέσεις, και σήμερα ειρωνεύονται τον Αλέξη Τσίπρα που δεν έχει την σκατοψυχία του Αντώνη Σαμαρά, του γελοίου ακροδεξιού που τόσο αγάπησαν;
Γιατί οι Έλληνες πίστεψαν πως ένα φρικαλέο σύστημα ξεπουλημένων πολιτικών, νταβατζήδων μαφιόζων ολιγαρχών και σφουγγοκωλάριων θα τους έβγαζε από την ασφυκτική κατάσταση στην οποία αυτό το ίδιο σύστημα τους οδήγησε;
Δεν ακούω πειστικές απαντήσεις. Ακούω μόνο βλακώδεις δικαιολογίες.
Θέλατε Σαμαράδες και Βενιζέλους. Θέλατε τζάκια και γελοία υποκείμενα.
Τώρα, που η χώρα βρέθηκε ένα βήμα πριν από την διάλυση, προέκυψε Αλέξης Τσίπρας.
Κανονίστε να τον κάνετε σαν τα μούτρα σας.
Δεν ξέρω αν η κυβέρνηση μαζί με τον λαό, καταφέρουν να σώσουν την Ελλάδα. Πάντως την τιμή της την έχουν σώσει ήδη.
Και, ακόμη κι αν "αποτύχουμε", θα έχουμε πετύχει την "εντιμον πτώσιν".
Κοινώς, αν είναι να ψοφήσουμε, ας ψοφήσουμε τουλάχιστον με αξιοπρέπεια...
Και, ακόμη κι αν "αποτύχουμε", θα έχουμε πετύχει την "εντιμον πτώσιν".
Κοινώς, αν είναι να ψοφήσουμε, ας ψοφήσουμε τουλάχιστον με αξιοπρέπεια...
Από: Stathis Kouvelakis
Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν μαχητικός και εξέθεσε όλα τα βασικά σημεία των δεσμεύσεων της Θεσ/κης με δύο μόνο (απ'όσο μπόρεσα να σημειώσω) "προσαρμογές" προς τα κάτω: η αποκατάσταση στα 751 θα γίνει μεν σταδιακά αλλά έως το 2016. Δεν μίλησε για όρο "διαγραφή" του (μεγαλύτερου μέρους του) χρέους αλλά για "απομείωση" και "αναδιάρθρωση", μια πιό ήπια διατύπωση που θέτει παρ'όλα αυτά το θέμα. Επιπλέον επανέφερε το θέμα του κατοχικού δανείου, που είναι ως γνωστόνκόκκινο πανί για την Γερμανία.
Η τομή σε σχέση με τις μνημονιακές πολιτικές είναι αδιαμφισβήτητη (εργασιακά, ΕΝΦΙΑ, αφορολόγητο, 13η σύνταξη, ανθρωπιστική κρίση, επαναπροσλήψεις κ. α.). Και όλα αυτά ελέχθησαν ενώ ήξερε ότι ταυτές τις δηλώσεις τις παρακολούθησαν όλες οι ευρωπαϊκές ηγεσίες.
Η εκτίμησή μου είναι βρισκόμαστε σε τροχιά μη αντιστρεπτής πλέον ρήξης.
Μου φαινεται εντελώς αδιανόητο το Eurogroup και η ΕΕ να συναινέσουν στην πολιτική που εξαγγέλθηκε, όσο "μετριοπαθής" κι αν φαίνεται σε κάποιους.
Η είσοδος του λαϊκού παράγοντα, στην Ελλάδα και Ευρώπη, στον οποίο αναφέρθηκε επίσης ρητά ο πρωθυπουργός, θα έρθει να σφραγίσει την πορεία σύγκρουσης και να θα της δώσει άλλα ποιοτικά χαρακτηριστικά.
Πάμε για συγκλονιστικά γεγονότα, που θα σφραγίσουν την ιστορία του τόπου και της Ευρώπης.
Με τον λαό ενεργό, με την διεθνή αλληλεγγύη, με την προσήλωση στις δεσμεύσεις του Σύριζα μπορούμε να νικήσουμε!
Κι εσείς που σνομπαρετε την συγκέντρωση της Τετάρτης μην νομίζετε οτι αυτό σας κάνει περισσότερο επαναστάτες...
αναρχογατουλης
Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2015
τί λέτε; έντιμος συμβιβασμός ή κλειστές τράπεζες και δραχμή;
http://www.badarts.gr/
φίλες και φίλοι, καλή σας μέρα
ΝΙΚΗΤΗΣ σε μια σύγκρουση αναδεικνύεται αυτός που επιβάλλει το δίλημμα, όχι αυτός που το υφίσταται. Νικητής σε μια σύγκρουση αναδεικνύεσαι όταν η απειλή του διλήμματος που διατυπώνεις δεν είναι μπλόφα αλλά βεβαιότητα.
ΤΟ δίλημμα σήμερα το διατυπώνει ο επιτιθέμενος καπιταλιστής:
Ή θα πάρετε τα μέτρα (μέτρα: η επίθεση για να κλείσουν τα μαγαζάκια μέσω της λιτότητας θα συνεχιστεί μέχρι να ολοκληρωθεί), ή δεν έχει χρήμα. Διαλέξτε!
ΕΑΝ θέλουμε να νικήσουμε, πρέπει εμείς να διατυπώσουμε το δίλημμα -επιτιθέμενοι:
Ή θα μας δώσετε χρήματα για να δίνουμε και εμείς 1000 εβρά επίδομα για τρία χρόνια στους ανέργους μας, για να παίρνουν χίλια εβρά οι εργαζόμενοί μας ή φεύγουμε από το εβρό, τυπώνουμε εμείς χρήμα και τους τα δίνουμε. Διαλέξτε!
ΟΣΟ για το εάν υπάρχει χρήμα, η απάντηση είναι απλή: υπάρχει, μπορεί να υπάρξει, τόσο χρήμα, όσα εμπορεύματα υπάρχουν: υπάρχουν πολλά εμπορεύματα, άρα υπάρχει, μπορεί να υπάρξει πολύ χρήμα (Κάρολος Μαρξ).
ΑΚΟΥΩ διαφωνίες. Και συνεχίζω.
ΣΥΖΗΤΩ με φίλους και φίλες αυτές τις μέρες και όλοι και όλες συμφωνούμε ότι δεν γνωρίζουμε, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ποια θα είναι η εξέλιξη και η έκβαση της σύγκρουσης. Γνωρίζουμε, είμαστε βέβαιοι ότι η σύγκρουση είναι μια διαδικασία που κλιμακώνεται, όπως ο πόλεμος, ο έρωτας, η πολιτική και άλλα συγκρουσιακά φαινόμενα του κοινωνικού βίου. Δεν γνωρίζουμε, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε διότι δεν θέλουμε να γνωρίζουμε. Και δεν θέλουμε να γνωρίζουμε διότι δεν έχουμε αποφασίσει εάν θέλουμε να φτάσει η σύγκρουση στα άκρα, στη ρήξη ή όχι. Δεν αποφασίζω σημαίνει ότι αντιμετωπίζω ένα δίλημμα το οποίο δεν θέλω, δεν μπορώ να εξαλείψω προκρίνοντας μία από τις δύο επιλογές, λύσεις, κατευθύνσεις, προσανατολισμούς. Ας αφήσουμε λοιπόν τις υπεκφυγές, ας αφήσουμε στην άκρη το ερώτημα που πάνε τα πράγματα, τι θα γίνει κι ας δούμε εμείς τι θέλουμε.
ΤΟ δίλημμα που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι: θέλουμε να οδηγηθεί η σύγκρουση στα άκρα, στην τελική φάση ή θέλουμε να σταματήσει σε κάποια φάση, πριν την τελική; Προκαταβολικά, θα ήθελα να εκθέσω ευθύς αμέσως και ευθαρσώς και σαφηνώς τη γνώμη μου, την επιθυμία μου: να οδηγηθεί η σύγκρουση στα άκρα. Αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι εύκολο να προκρίνουμε τη μία ή την άλλη επιλογή· κατανοώ τη δυσκολία να επιλέξουμε τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Γιατί είναι δύσκολο; Σε αυτό το ερώτημα θα επιχειρήσω να απαντήσω σήμερα. Θα δείξω ότι η δυσκολία είναι παράγωγo αφενός της στάσης θέλω να τα έχω καλά με όλους και αφετέρου της απροθυμίας να υποστώ τις συνέπειες της ρήξης.
Η μικροαστικής προέλευσης στάση θέλω να τα έχω καλά με όλους έχει ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα την ήττα. Πρόκειται για μια εναγώνια επιθυμία εξοβελισμού της σύγκρουσης. Οι μικροαστοί αποφεύγουν τη σύγκρουση γιατί γνωρίζουν πολύ καλά ότι θα ηττηθούν. Η μικρομεσοαστική τάξη είναι είναι εγγενώς ηττοπαθής. Επειδή όμως η σύγκρουση είναι ανεκρίζωτη, δεν μπορούν να αποφύγουν την ήττα – η διαρκής σύγκρουση επιφέρει διαρκώς ήττες – εξ ου και η μικροαστική ηττοπάθεια. Προκειμένου να μειώσουν το ψυχικό βάρος της ήττας έχουν αναπτύξει, καλλιεργήσει θα έλεγα, μια στάση απέναντι στην ήττα την οποία αποκαλούμε τώρα έντιμη ή περήφανη ή αξιοπρεπή ήττα. Η στάση αυτή είναι εγγεγραμμένη στο κοινωνικό και πολιτικό DNA των μικρομεσοαστών. Ρέπουν προς την περήφανη ήττα, ηδονίζονται, καβλώνουν θα έλεγα μιλώντας ως οικοδόμος. Με όρους γαμηστικούς μιλώντας, ο μικρομεσοαστός δεν έχει πρόβλημα να τον γαμήσουν πέντε φορές, αρκεί να γαμήσει κι αυτός τέσσερις. Το 5-4 είναι μια έντιμη, περήφανη, αξιοπρεπής ήττα. Γυρίστε το βλέμμα σας στην νεοελληνική ιστορία και θα το διαπιστώσετε.
Η έντιμη, περήφανη, αξιοπρεπής ήττα έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα: εάν η ήττα είναι απώλεια, με την έντιμη ήττα δεν τα χάνεις όλα. Αλλά από έντιμη σε έντιμη ήττα φτάνεις στο σημείο να τα χάσεις όλα: εάν δεν θέλεις να τα χάσεις όλα, θα τα χάσεις όλα. Αυτό είναι το διακύβευμα της εποχής μας. Εάν ρισκάρεις, θελήσεις να τα χάσεις όλα, συνειδητά και αποφασιστικά, θα νικήσεις – θα επιλύσεις δηλαδή πολλά προβλήματα.
ΔΕΝ έχω κανένα πρόβλημα με τον συμβιβασμό, απολύτως κανένα. Ούτε με την ήττα. Γνωρίζω ότι είναι δύο από τα τρία ενδεχόμενα της σύγκρουσης – το άλλο είναι η νίκη (υπάρχει και η πύρρειος!). Αποδέχομαι την ήττα αλλά δεν θέλω να εκλαμβάνω την ήττα ως νίκη! Η Προμήθεια του Αισχύλου τελειώνει με συμβιβασμό – έχουμε ενδείξεις ότι στον μη σωσμένο Προμηθέα Λυόμενο, το τρίτο δράμα της τριλογίας, ο δεσμώτης Προμηθέας ελευθερώνεται χωρίς να διαταραχθεί η Κυριαρχία του Δία. Αλλά δεν προτίθεμαι να βάλω κανένα επίθετο μπροστά στον συμβιβασμό – ο συμβιβασμός είναι συμβιβασμός, καταγράφει την κατανομή ισχύος σε μια δεδομένη στιγμή της συγκρουσιακής διαδικασίας. Κάνουμε ό,τι μπορούμε: ενδέχεται η κατανομή ισχύος, ο συσχετισμός της δύναμης να αλλάξει, να μεταβληθεί προς όφελός μας ή σε βάρος μας. Η έκφραση έντιμος συμβιβασμός είναι μια εκτρωματική συνάντηση περιγραφικής και ταυτόχρονα κανονιστικής (αξιολογικής) προσέγγισης.
ΘΕΩΡΩ λοιπόν ότι η αδυναμία μας, η απροθυμία μας να επιλέξουμε μεταξύ του έντιμου συμβιβασμού, η οποία προσλαμβάνεται ως έντιμη ήττα, οφείλεται στην λατρεία της έντιμης ήττας, η οποία προέρχεται από τη στάση θέλω να τα έχω καλά με όλους. Εάν δεν επανεξετάσουμε, εάν δεν αναθεωρήσουμε κι αν δεν πετάξουμε στα σκουπίδια αυτή τη στάση, δεν θα μπορέσουμε να πετάξουμε και τη λατρεία της έντιμης ήττας, του έντιμου συμβιβασμού. Αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι καθόλου μα καθόλου εύκολο. Στάσεις που διαμορφώθηκαν κατά τη διάρκεια δεκαετιών, να μη πω αιώνων, δεν αλλάζουν μέσα σε λίγες μέρες ή μήνες.
ΑΣ δούμε τώρα τη δεύτερη δυσκολία. Γνωρίζουμε ποιες θα είναι οι συνέπειες της κλιμάκωσης της σύγκρουσης μέχρι τα άκρα; Δεχόμαστε να τις αντιμετωπίσουμε, είμαστε πρόθυμοι να τις αντιμετωπίσουμε και να τις βιώσουμε; Νομίζω πως το γνωρίζουμε: θα φτάσουμε στο δίλημμα, εβρό ή δραχμή, παραμονή ή έξοδος από το εβρό. Την εξέλιξη αυτή την είχε είχε αντιληφθεί ο Αλαβάνος, λόγου χάριν, διότι γνωρίζει ότι η κλιμάκωση της σύγκρουσης θα φτάσει σε αυτό το δίλημμα και η απάντησή του είναι έξοδος από το εβρό. Σήμερα κατανοούμε γιατί απομακρύνθηκε και βάλανε στη θέση του τον Τσίπρα. (Είχε διαδοθεί, διαρρεύσει ότι ο Αλαβάνος έφυγε γιατί αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας!).
Ο ΣΥΡΙΖΑ αρνείται μετά βδελυγμίας την έξοδο από το εβρό. Κατά συνέπεια, στο δίλημμα που θα θέσουν οι άλλοι ή κάνεις ό, τι σου λέμε ή τέρμα τα δίφραγκα, δεν υπάρχει χρήμα για σένα, δηλαδή σε διώχνουμε από το εβρό, η επιλογή είναι μία: παραμονή στο εβρό. Επικαλείται το επιχείρημα ότι η σύγκρουση δεν θα φτάσει σε αυτό το σημείο διότι μια ενδεχόμενη έξοδος της ελληνικής οικονομίας από το εβρό θα είχε τρομακτικές συνέπειες για τον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο καπιταλισμό. Άρα μπλοφάρουν, άρα θα υποχωρήσουν και η λιτότητα θα σταματήσει, θα νικήσουμε. Θα μας παραχωρήσουν ένα μέρος από αυτά που ζητάμε (μερικός περιορισμός της λιτότητας) κι όλο αυτό ονομάζεται έντιμος συμβιβασμός.
ΜΠΛΟΦΑΡΟΥΝ ή είναι αποφασισμένοι; Άλλοι υποστηρίζουν το πρώτο, άλλοι το δεύτερο. Εάν θέλετε να διαβάσετε τη γνώμη μου, ευθύς αμέσως τη γράφω: δεν μπλοφάρουν, είναι αποφασισμένοι. Μπορεί να κάνω λάθος, δεν ξέρω, θα δούμε, μέχρι τον Ιούνιο το αργότερο θα το γνωρίζουμε. Αλλά οι υποστηρικτές του έντιμου συμβιβασμού μάλλον δέχονται κι αυτοί ότι οι επιτιθέμενοι καπιταλιστές είναι αποφασισμένοι. Δεν μπορούν να διανοηθούν την ήττα, διότι περί ήττας πρόκειται, τη λέξη ήττα δεν θέλουν ούτε να την ακούνε.
ΕΜΕΙΣ είμαστε ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ να φτάσουμε στα άκρα, να φύγουμε από το εβρό; Είμαστε ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ να ζήσουμε χωρίς χρήμα για ένα μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα; Μπορούμε να φανταστούμε τη ζωή μας χωρίς χρήμα; Πελάτες δεν θα έχουμε να πουλήσουμε τα εμπορεύματά μας, ενοίκια δεν θα εισπράττουμε, σόπιγκ θέραπι δεν θα μπορούμε να κάνουμε, πω πω δράμα, μεγάλο δράμα! Τί θα τρώμε, πώς θα ζούμε; Θα έχουμε αυτοκίνητο και δεν θα μπορούμε να το κινήσουμε; Τί θα κάνουμε όλη μέρα σπίτι αν δεν πάμε στη δουλεΊά μας; Ούτε μπαρότσαρκες; Αυτό αν είναι δυστυχία!
ΑΝ γινόταν δημοψήφισμα με διακύβευμα την παραμονή στο εβρό ή την έξοδο από αυτό, υπέρ της παραμονής θα ψήφιζαν πάνω από το 70%. Ή μήπως πάνω από το 60%, το 70% θα προτιμούσαν την έξοδο από το εβρό; Δεν ξέρω ποιες είναι οι διαθέσεις των Υποτελών αυτή τη στιγμή. Εάν ισχύει το πρώτο, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί και να κάνει δημοψήφισμα και τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος θα είναι το άλλοθι του εθνικού τουρλώματος: θα μας γαμήσουν πέντε φορές και δεν θα γαμήσουμε ούτε μία: ο έντιμος συμβιβασμός θα καταλήξει σε μια κατάσταση που θα την αποκαλέσω γλεντοκώλα Ελλάς! Αν δεν γνωρίζετε τι σημαίνει η λέξη γλεντοκώλα, πολύ ευχαρίστως να σας τη εξηγήσω. Και εκτός από το δημοψήφισμα, μπορεί να κάνει και εκλογές, να πάρει κάνα 60% και μετά να δεις πρωκτικές διεισδύσεις κατά ριπάς! Πονάνε τα παλικάρια;
Εάν ισχύει το δεύτερο, δεν πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να ταχθεί αναφανδόν υπέρ της εξόδου από το εβρό;Δεν θα ήταν ανακολουθία, οι μεν εργαζόμενοι και ψηφοφόροι του να επιλέγουν την έξοδο από το εβρό, έχοντας επίγνωση του τι λένε και του τι κάνουν, ο δε ΣΥΡΙΖΑ να υστερεί; Δεν πρέπει αυτή η αναντιστοιχία να αποκατασταθεί; Εμείς θα ακολουθήσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ ή ο ΣΥΡΙΖΑ εμάς;
ΤΑΣΣΟΜΑΙ αναφανδόν υπέρ της κλιμάκωσης της σύγκρουσης. Θεωρώ ότι εμείς πρέπει να βάλουμε το δίλημμα, όχι οι επιτιθέμενοι – να το επιβάλουμε, όχι να υποχρεωθούμε να το υποστούμε. Μπορώ και το υποστηρίζω αυτό διότι η κατάστασή μας εδώ στην Καστανούσα δεν θα αλλάξει και πολύ εάν κλείσουν οι τράπεζες – μπορούμε πολύ άνετα να ζήσουμε χωρίς χρήμα. Και χωρίς ρεύμα ζούμε και χωρίς τηλέφωνο ζούμε! Παρόλο όμως που και η κατάσταση πολλών άλλων (1,5 εκ. άνεργοι, 2,5 εκ. φτωχοί και άλλα 2 στα πρόθυρα της κοινωνικής καταβαράθρωσης [αναμενόμενο χάσιμο δουλείάς, αναμενόμενο κλείσιμο μαγαζιού], η πλειονότητα των Υποτελών) μοιάζει με τη δική μας, δεν μπορούνε να ζήσουν χωρίς χρήμα, τη βγάζουν με τα ολίγα που μπορούν και εξασφαλίζουν. Να γιατί υπέρ της παραμονής μπορεί και να ψηφίσουν πολλοί και πολλές – πόσοι και πόσες όμως δεν μπορώ να γνωρίζω.
Εάν λοιπόν οι επιτιθέμενοι καπιταλιστές είναι αποφασισμένοι να μας βάλουν το δίλημμα κι αν επιλέξουμε το εβρό, θα μας πουν, πολύ ωραία, ας δούμε τι λέει το μέιλ του Χαρδούβελη: ή θα πάρετε τα μέτρα που δεν θέλησε να πάρει η κυβέρνηση Σαμαρά ή δεν έχει φράγκα. Εμείς προτείνουμε να πάρουμε το 65% των προτεινόμενων μέτρων, όχι το 100%. Να ποιος είναι ο έντιμος συμβιβασμός: ενδέχεται να δεχτούν αυτή την πρόταση, αποδεχόμενοι όμως εμείς τη δέσμευση ότι το υπόλοιπο 35% των μέτρων θα το πάρουμε μετά από λίγους μήνες ή μετά από ένα χρόνο.
Ή θα πάρετε τα μέτρα, ή η επίθεση για να κλείσουν τα μαγαζάκια μέσω της λιτότητας θα συνεχιστεί μέχρι να ολοκληρωθεί, ή δεν έχει χρήμα. Διαλέξτε!
Να το δίλημμα που εμείς πρέπει ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ να διατυπώσουμε, με την απειλή να μην είναι μπλόφα αλλά ετοιμότητα, βεβαιότητα, επίγνωση των συνεπειών:
Ή θα μας δώσετε χρήματα για να δίνουμε κι εμείς 1000 εβρά επίδομα για τρία χρόνια στους ανέργους μας ή κόβουμε εμείς χρήμα και τους τα δίνουμε. Διαλέξτε!
ΟΣΟ για το εάν υπάρχει χρήμα, η απάντηση είναι απλή: υπάρχει, μπορεί να υπάρξει, τόσο χρήμα, όσα εμπορεύματα υπάρχουν: υπάρχουν πολλά εμπορεύματα, άρα υπάρχει, μπορεί να υπάρξει πολύ χρήμα (Κάρολος Μαρξ).
Ακούω διαφωνίες.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)