Σάββατο 26 Ιουλίου 2014

Κάντε το σαν την Μαφία






Γράφει ο pitsirikos.net

Σε νέα διακοπή παροχής ηλεκτροδότησης σε πολίτη που χρήζει μηχανικής υποστήριξης προχώρησε η ΔΕΗ, μετά τον θάνατο της 56χρονης παραπληγικής που χρειαζόταν μηχανική υποστήριξη από τρία μηχανήματα όλο το 24ωρο και πέθανε στο σπίτι της στα Χανιά, μετά τη διακοπή του ρεύματος από την ΔΕΗ λόγω χρέους.

Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στην ΔΕΗ που -με την διακοπή του ρεύματος- αποφάσισε να κάνει ευθανασία σε εκείνους τους συνανθρώπους μας που ταλαιπωρούνται από αρρώστιες και είναι κατάκοιτοι.

Αλλά διαπιστώνω πως οι υπεύθυνοι της ΔΕΗ μπορεί να αντιμετωπίσουν προβλήματα με την Δικαιοσύνη και την κοινή γνώμη, οι οποίες δεν φαίνεται να εκτιμούν την κοινωνική προσφορά της ευθανασίας που κάνει η ΔΕΗ.

Για να μην έχουν περιπέτειες με την Δικαιοσύνη, οι υπεύθυνοι της ΔΕΗ θα μπορούσαν, αντί για διακοπή ρεύματος, να κάνουν υπερτροφοδότηση ρεύματος, ώστε να καίγονται τα μηχανήματα των πολιτών που υποστηρίζονται μηχανικά, και να πεθαίνουν.

Έτσι, η ΔΕΗ θα τους κάνει ευθανασία αλλά κανείς δεν θα μπορεί να την κατηγορήσει.

Δηλαδή, η ΔΕΗ πρέπει να κάνει αυτό που κάνει και η Μαφία:

Να το κάνει να φαίνεται σαν ατύχημα

ελεεινέ και τρισάθλιε αναγνώστη...(εξαιρετικό)



Ακόμη κι αν καμωνόμαστε πως θεωρούμε "ακόμη και τους Παλαιστίνιους" ανθρώπους, κατά βάθος μέσα μας τους βλέπουμε αλλιώτικους. Θες η εικόνα τους, θες το ντύσιμο, θες η γλώσσα, τα βαθιά ριζωμένα μέσα μας στερεότυπα που όσο κι αν προσπαθήσεις μέσα από μια διαδικασία εκλογίκευσης να τα υπερβείς, δείχνει εξαιρετικά δύσκολο, όλα αυτά μας κάνουν να τους βλέπουμε "αλλιώτικους".

Αλλά ο πόνος μιας "γυφτοντυμένης" (για τα γούστα μας) μάνας για το παιδί της που βλέπει σφαγμένο, δεν έχει καμιά μα καμιά διαφορά από τον πόνο μιας καριόλας των ΒΠ που βλέπει το παιδί της σκοτωμένο μέσα στα συντρίμια του ολοκαίνουργιου GTI που τούκανε δώρο στα γενέθλια. Δεν έχει καμιά διαφορά ρε σεις. Ίδια πονάνε κι οι δυο. Κι οι πατεράδες που χάνουν τα παιδιά τους επίσης. Μην τους βλέπετε αξύριστους μαυριδερούς και κακοντυμένους. Πονάνε πολύ πιστέψτε τους όταν τους βλέπετε να σπαράζουν. 

Δεν το κάνουν για τις κάμερες. Αλήθεια το κάνουν.
         



Δεν είναι σημαντικότερη μια ίωση του παιδιού μιας τηλεπερσόνας από τη σφαγή τρακοσίων παιδιών στη Γάζα, για να τους δίνετε τον ίδιο χώρο στα ΜΜΕ. Κι όμως άθλιε αναγνώστη, κι όμως ελεεινέ και τρισάθλιε αναγνώστη, τρις χειρότερε από αυτόν που σου σερβίρει όλο αυτό το σκουπιδομάνι, ξέρω καλά πως εγώ που σου γράφω για τα παιδιά αυτά θα μου κάνεις 5 χιλιάδες κλικ, κι ο άλλος που θα σου πει για το μουνί της τηλεπερσόνας που έπιασε δάκο, θα του κάνεις 55 χιλιάδες.

Αλλά εγώ ρε ξεφτίλα αναγνώστη δεν θα σου πω ποτέ για το μουνί της τηλεπερσόνας, ακόμη κι αν μείνω ο μοναδικός αναγνώστης των κειμένων μου. 


Καλύτερα να ψοφάς γραφικός παρά να ζεις ξεφτίλας.

Είναι πολύ το αίμα. Πολύ. Και είναι άδικο.


Δεν υπάρχει σφαγή "χριστιανών" και "μουσουλμάνων" ή "ισραηλιτών" και "τζιχαντιστών" πώς διάολο λέγονται ανάθεμά με κι αν ξέρω τι σκατά είναι όλοι τούτοι κι ανάθεμα κι αν ξέρουν κι οι ίδιοι...
    



Η σφαγή είναι μεταξύ μορφωμένων πλουσίων και αμόρφωτων φτωχών. Ακριβώς όμως επειδή είναι και μορφωμένοι και πλούσιοι, δεν είναι μαλάκες να κάνουν τη βρώμικη δουλειά. Βάζουν μπροστά τους δικούς τους ομόθρησκους αμόρφωτους φτωχούς να στραφούν κατά των "αλλοθρήσκων" αμόρφωτων φτωχών.

Δεν υπάρχουν ούτε εθνικοί αγώνες ούτε εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα. Παπάρια. 
Τα πάντα είναι ταξικά. Και ένας μη πόλεμος τελικά, δεν είναι μη πόλεμος, είναι συνθηκολόγηση στα τέσσερα. Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνευση χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη. Ούτε καν εκεχειρία.

Όποιος δεν παίρνει σαφή θέση μπροστά σε ένα τέτοιο ανείπωτο έγκλημα, είναι χειρότερος κι από τον ίδιο τον δράστη.

Την πολιτική των "ίσων αποστάσεων" που κάνει ίσα κι όμοια τον βιαστή με το θύμα του, η κυβέρνηση να την βάλει στον κώλο της. Σόρυ αλλά δεν μπορώ άλλο. 



Είναι πολύ το αίμα. Πολύ. Και είναι άδικο.

«Φώναξε. Η ζωή μας χάνεται, πάει…»

Γάζα_ματωμπαιδπαπούτσι_Ιούλιος_240714
Ένα παιδί ανά μία ώρα. Ένα νεκρό παιδί από ισραηλινά πυρά ανά μία ώρα. Αυτή είναι η στατιστική των τελευταίων 24ωρών, με βάση στοιχεία που δίνει ο ΟΗΕ, από τη Λωρίδα της Γάζας. Μια από τις πλέον πυκνοκατοικημένες περιοχές του πλανήτη έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο πεδίο βολής, όπου η φρίκη διαδέχεται τον...
αποτροπιασμό, την οργή, την απορία, την τρέλα, το μίσος, την απόγνωση.
Όσο και αν μοιάζει ακατόρθωτο, κάθε μέρα που ξημερώνει στη Γάζα, αυτά τα τελευταία 24ωρα, είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Ο ισραηλινός στρατός σφυροκοπά ανηλεώς από αέρος , εδάφους και θαλάσσης αυτό το μικρό κομμάτι εδάφους καταφέρνοντας αυτό που ακόμη και οι άπιστοι παραδέχονται: να φέρει την κόλαση επί της γης. Γιατί δεν μπορεί κανείς ν’ αντιληφθεί πώς αλλιώς θα μπορούσε να είναι η κόλαση αν δεν είναι να διαμελίζονται παιδικά κορμιά, να εξαφανίζονται από προσώπου γης οικογένειες που συγκεντρωμένες τρώνε πρωινό όλες μαζί για να ξορκίσουν το φόβο, να ισοπεδώνονται συνοικίες, να εκτελούνται εν ψυχρώ άμαχοι που ψάχνουν τους αγνοούμενους συγγενείς τους στα συντρίμμια (όπως φάνηκε στο συγκλονιστικό βίντεο που έκανε το γύρο του κόσμου), να πυροβολούνται τραυματιοφορείς και σωστικά συνεργεία.
Το Παλαιστινιακό Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, μέχρι τα ξημερώματα, της 23ης Ιουλίου 2014 είχε καταμετρήσει 663 νεκρούς και 3.457 τραυματίες. Από τους νεκρούς οι 541 ήταν άμαχοι, δηλαδή το 81,5% του συνόλου, και μάλιστα τα 161 παιδιά (δηλαδή το 24% του συνόλου) και 91 γυναίκες (το 13,7% του συνόλου). Και από τους τραυματίες οι 991 είναι παιδιά, δηλαδή το 28,6% και οι 703 γυναίκες, το 20,3%.
Είναι προφανές από τις εικόνες που όλοι βλέπουμε και από τα νούμερα αυτά ότι ασχέτως των προσχημάτων περί επίτευξης πλήγματος κατά της «τρομοκρατίας» κλπ κλπ (όλα αυτά τα τόσο τετριμμένα για την ισραηλινή διπλωματία εδώ και χρόνια), η εξαφάνιση από το χάρτη ολόκληρων συνοικιών μαζί με τους κατοίκους τους δεν φέρνει διόλου πιο κοντά την «πάταξη» της «Χαμάς». Τουλάχιστον, μέχρι στιγμής, εκτός από ποτάμια αθώου αίματος, δεν έχει προκύψει τίποτε άλλο από την ισραηλινή στρατιωτική επιχείρηση. Και υποθέτουμε ότι αν είχε όντως επιτευχθεί κάποιο σοβαρό «βήμα» στην κατεύθυνση της επίτευξης του συγκεκριμένου στόχου, θα είχε «πανηγυριστεί» δεόντως.
Εύλογα, λοιπόν, αναρωτιέται κανείς: πρόκειται για μια αιματηρή αποτυχία του ισραηλινού στρατού; Και μάλιστα, επιμένει σε αυτήν; Όχι, δεν πρόκειται για κανενός είδους αποτυχία. Όπως χαρακτηριστικά έγραφε σε άρθρο του στην ισραηλινή εφημερίδα Haaretz, ο ZviBar’el«κάθε κράτος χρειάζεται μια Χαμάς» γιατί «είναι ο εχθρός εκείνος που είναι αρκετά αδύναμος έτσι ώστε να μην αποτελεί πραγματικά μεγάλη απειλή αλλά ταυτόχρονα είναι και αρκετά κινητικός ώστε να αξιοποιείται εσωτερικώς για τη διατήρηση και της «εθνικής αλληλεγγύης»».
Παλαιστίνη_πέτρες_240714
Η φετινή ισραηλινή επιχείρηση κατά της Λωρίδας της Γάζας δεν είναι απλώς η πλέον αιματηρή. Δεν είναι απλώς η πλέον βάρβαρη και σε καμία περίπτωση δεν είναι αποτυχημένη ως προς το μήνυμα που θέλει να στείλει. Είναι ένα σαφέστατο μήνυμα ισχύος προς πάσα κατεύθυνση. Είναι ένα μήνυμα που λέει: θα σκοτώνω παιδιά, θα ισοπεδώνω σπίτια, θα εξαφανίζω έναν λαό, θα καταπατώ τις αποφάσεις του ΟΗΕ και το διεθνές δίκαιο και επί της ουσίας δεν θα αντιδρά κανείς, δεν θα με σταματά κανείς γιατί έχω την ισχύ (στρατιωτική, οικονομική) στα χέρια μου. Θα τα παρακολουθείτε όλοι με τρόμο στις οθόνες σας, θα παραλύετε από αποτροπιασμό αλλά θα βγάζετε στη συνέχεια το σκασμό γιατί «έτσι είναι η ζωή και δεν αλλάζει». Είναι ένα μήνυμα που λέει ότι θα ειρωνεύομαι τον ανείπωτο πόνο που προκαλώ λέγοντας, όπως ο Ισραηλινός πρέσβης στις ΗΠΑ Ρον Ντέρμερ, ότι «ο ισραηλινός στρατός επιδεικνύει τέτοια αυτοσυγκράτηση που θα έπρεπε να τιμηθεί με το Νόμπελ Ειρήνης»! Τέτοια ύβρις απέναντι σε εκατοντάδες νεκρούς…
Είναι ένα μήνυμα, που με πολλές παραλλαγές, ακούγεται ολοένα ηχηρότερα σε πολλές γωνιές τούτου του κόσμου. Ακούγεται στα αιματοκυλισμένα χωριά της ανατολικής Ουκρανίας, στις ρημαγμένες πόλεις του Ιράκ, στις φαβέλες της Βραζιλίας, στην ερημωμένη βορειοανατολική Συρία, στις διαδηλώσεις που γέμισαν τους δρόμους της Λισαβόνας, της Μαδρίτης, της Αθήνας και τόσων άλλων πόλεων: «μην τολμήσεις να σηκώσεις κεφάλι, θα σε λιώσω». Και η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι μόνο μία:
«θα τολμήσω γιατί δεν έχω άλλο τρόπο να ζήσω».

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΡΕΥΜΑ..

Το VIDEO της χθεσινής μας παρέμβασης στα γραφεία της ΔΕΗ-ΔΕΔΔΗΕ για τις διακοπές ρεύματος χωρίς μοντάζ κατόπιν απαίτησης της διευθύντριας για την πλήρη και αντικειμενική ενημέρωση των πολιτών

         

              

Στόχος μας να μην αφήσουμε κανένα, νοικοκυριό βυθισμένο στο σκοτάδι, και την εξαθλίωση.

         

Θα σταθούμε απέναντί τους με ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ, ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ, ΑΦΟΒΑ & ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ 



 6977651411     RHESUSGR WEB TV KEFALONIA 

    Παρασκευή 25 Ιουλίου 2014

    Πελάτης της ΔΕΗ....


    Φτάνω στη ΔΕΗ γύρω στις δέκα το πρωί. Είναι σαν να έχω ραντεβού με τους μισούς συμπολίτες μου. Για ακόμη μια φορά αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να αφήνουν αναξιοποίητο αυτόν τον τεράστιο, υπέροχο χώρο , με τις τζαμαρίες γύρω – γύρω στην είσοδο, που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για χιλιάδες χρήσεις, από εκθέσεις ζωγραφικής, μέχρι κατάλυμα για όλους τους αστέγους της πόλης. Διασχίζω την εσωτερική αυλή, έρημη λόγω ζέστης και φτάνω επιτέλους στον προορισμό μου. Μετά από μεγάλη προσπάθεια και αμέτρητα συγνώμη, πλησιάζω στο μηχάνημα με τους αριθμούς προτεραιότητας. Κόβω και το Α και το Β και το Γ, αφού δεν γνωρίζω πια τελικά θα μου χρειαστούν. 
                     

    Ανάμεσα στους καταρρακωμένους πελάτες, με ένα πάκο χαρτιά στα χέρια όλοι τους, σφραγισμένα από την αγωνία χείλη και βλέμματα στραμμένα από ντροπή και ταπείνωση προς το έδαφος, ξεχωρίζουν οι πανταχού παρών πια σεκιουριτάδες, κακοπληρωμένοι εργαζόμενοι, πιθανότατα οφειλέτες κι αυτοί, αναγκαίοι όμως για να προστατεύσουν τους υπαλλήλους από όσους πάνω στην απελπισία τους, ξεσπούν στο σαμάρι αντί για τον γάιδαρο – κυβέρνηση.
    Πρώτος σταθμός, οι πληροφορίες. Αναμονή, πάνω από μισή ώρα. Ο κόσμος έχει αποβλακωθεί από την ανέχεια και το ένα κυβερνητικό χτύπημα πάνω στο άλλο. 

    Δεν καταλαβαίνουν τι τους λένε, επαναλαμβάνουν τα δικά τους, δεν είναι καν ενημερωμένοι για τα δικαιώματά τους, άσε που στη θέση του δύσμοιρου υπαλλήλου βλέπουν οι περισσότεροι, τον τρισκατάρατο για τα ΜΜΕ, Φωτόπουλο.
    Βαριέμαι να περιμένω και μετακινούμαι στην ουρά των διακανονισμών. Προσπαθώ να αφοσιωθώ στις εκπομπές του «Κόκκινου» μη αντέχοντας την περιρρέουσα ατμόσφαιρα παρακμής, απαξίωσης του πολίτη, ασφυξίας. Μάταιος κόπος! Μια λαϊκή γυναίκα μπροστά, ξεσπά σε λυγμούς, αφορμή η επισήμανση του υπαλλήλου: «Κυρία μου, έχετε μεγάλη κατανάλωση» «Πεντακόσια ευρώ σ΄ένα σπίτι τριάντα πέντε τετραγωνικών; Ούτε θερμοσίφωνα ανάβω», φωνάζει, «είμαστε και οι τρεις άνεργοι, που θα τα βρω!» «Τι να σας πω! Πηγαίνετε στον προϊστάμενο».

    Ο προϊστάμενος μιλά σε έντονο ύφος στο τηλέφωνο. Η κυρία σέρνεται προς τα εκεί. Την αποτρέπει να πλησιάσει με χαρακτηριστική κίνηση του χεριού. Δεν το καταλαβαίνει και τον πλησιάζει. Αφήνει τη συσκευή κάτω. «Σου είπα να περιμένεις» ουρλιάζει. Η γυναίκα πισωπατεί έντρομη, αυτός συνεχίζει την τηλεφωνική του συνομιλία. Η κυρία ακουμπά στην παραστάδα της πόρτας του. Της κάνει νόημα να πάει παραπέρα, η γυναίκα – πελάτης, μην το ξεχνάμε - κάνει μεταβολή κλαίγοντας και προχωρά προς την έξοδο. Μου έχουν ανάψει τα λαμπάκια. Την αδράχνω από το μπράτσο και την τραβώ προς το μέρος του. Με κοιτάζει άγρια, εγώ να δείτε! Αφήνει το τηλέφωνο, σηκώνεται όρθιος «Περάστε έξω και οι δύο» φωνάζει. «Δεν πάμε πουθενά, θα εξυπηρετήσετε την κυρία τώρα» «Μα δεν καταλαβαίνει τι της λέω. Και χθες εδώ ήτανε» «Δουλειά σας είναι να της δώσετε να καταλάβει» 

    «Εσείς τι είστε;» «Πελάτης της ΔΕΗ, όπως και η παραπληγική που σκοτώσατε στην Κρήτη. Με κανέναν εργαζόμενο στην οικογένεια, φαντάζομαι η κυρία δικαιούται κοινωνικό τιμολόγιο, εξηγήστε της τι πρέπει να κάνει.» 

    Σκύβει το κεφάλι και της δείχνει την καρέκλα μπροστά στο γραφείο του. Επιστρέφω στη θέση μου στην ουρά.
    Δεν είναι βέβαια όλοι σαν κι αυτόν. Κατανοώ, πως έχουν τεράστιο όγκο δουλειάς και ότι παλεύουν με μια θηριώδη γραφειοκρατία. Όμως, λίγο μεγαλύτερη ευαισθησία μια κάποια ενσυναίσθηση προς τον αδύναμο, θα έκανε τον κόσμο μας καλύτερο.

    Και τώρα στα δικά μου. Δεν έχει σημασία αν πληρώνω κανονικά τις δόσεις, σύμφωνα με τον διακανονισμό, έπρεπε ταυτόχρονα να εξοφλήσω και τον τρέχοντα λογαριασμό, δηλαδή να δώσω στη ΔΕΗ το διπλάσιο των μηνιαίων μου εσόδων, για να μην κοπεί το ρεύμα. Η διακοπή γίνεται αυτόματα, χωρίς πρόσθετη προειδοποίηση, πέραν αυτής που είναι τυπωμένη στον λογαριασμό. Ούτε τηλεφώνημα, ούτε τίποτα, χραπ και τέρμα. Απαίτησα και το πέτυχα, να μεταφερθεί πρώτα το χαράτσι στην ΔΟΥ και μετά να κάνω νέον διακανονισμό, υπέβαλλα καλού – κακού εγγράφως το αίτημα σε δύο αντίγραφα και εξασφάλισα, όχι με ευκολία είναι αλήθεια, την υπογραφή του Προϊσταμένου.

    Στη μία το μεσημέρι, βγήκα επιτέλους, κατάκοπη, αλλά ικανοποιημένη στον δρόμο. Κάθισα στο πεζούλι και απόλαυσα μετά από τόσες ώρες το τσιγάρο μου.

     — with τοπα τοπες and Σάνια Μωραΐτου.

    Ισραήλ: Δολοφονίες παιδιών με ποπ κορν

    Αναδημοσίευση από Infowar

    14open_sderot1-master1050

    Σαν ταινία στο σινεμά αντιμετωπίζουν αρκετοί Ισραηλινοί την καθημερινή δολοφονία δεκάδων παιδιών από τον ισραηλινό στρατό.

    Όσοι δεν αρκούνται από τις εικόνες της ισραηλινής τηλεόρασης ανεβαίνουν πλέον και σε λόφους κοντά στη Γάζα όπου παρακολουθούν ζωντανά τις επιθέσεις του ισραηλινού στρατού σε κατοικημένες περιοχές.


    Όπως αναφέρουν οι New York Times πρόκειται για συνήθεια χρόνων και έχει καταγραφεί και σε αφιέρωμα της σουηδικής τηλεόρασης το 2009.



    «Ναι είμαι λίγο φασίστας» δήλωνε τότε μια από τους θεατές σημειώνοντας ότι από τη στιγμή που οι κάτοικοι της Γάζας ψήφισαν την Χαμάς ο ισραηλινός στρατός πρέπει να ισοπεδώσει όλη την πόλη σκοτώνοντας όλους τους κατοίκους της.


      


    Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες οι συγκεντρωμένοι ξεσπούν σε χειροκροτήματα κάθε φορά που ο ισραηλινός στρατός πραγματοποιεί μια επίθεση στις πυκνοκατοικημένες περιοχές της Γάζας.

    Αρκετές φορές στο παρελθόν η πλειονότητα του ισραηλινού πληθυσμού έχει εκφράσει τη στήριξή της στις επιθέσεις που αφήνουν πίσω τους χιλιάδες νεκρούς – ανάμεσά τους και εκατοντάδες παιδιά. Η δημοτικότητα του εκάστοτε πρωθυπουργού εκτοξεύεται στα ύψη κάθε φορά που πραγματοποιείται μια πολύνεκρη επίθεση εναντίον Παλαιστινίων.

    Πριν από χρόνια αίσθηση είχαν προκαλέσει T-Shirt τα οποία φορούσαν ισραηλινοί στρατιώτες και στα οποία εμφανίζονταν έγκυες παλαιστίνιες γυναίκες στο στόχαστρο πυροβόλου όπλου. «Χτυπάς μια και σκοτώνεις δυο» ανέφερε το κείμενο πάνω στο T-shirt.

    Σχολιάζοντας την κυκλοφορία τους η Όρνα Σασον Λεβί, καθηγήτρια κοινωνιολογίας στο ισραηλινό πανεπιστήμιο του Μπαρ Ιλάν εξηγούσε ότι «τα μπλουζάκια είναι χαρακτηριστικά του πολιτισμού των Ισραηλινών».

    «Φυσικά το μήνυμά τους είναι συμβολικό, δεν φέρνει το ίδιο τη βία. Όσοι το φοράνε όμως είναι σαν να λένε: «αυτός είναι ο πολιτισμός μας, είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτόν. Είμαστε υπερήφανοι όταν σκοτώνουμε νεογέννητα παιδιά παλαιστινίων και έγκυες γυναίκες».

    Capture

    MEGaρχίδια μου.....


    Κείμενο tweet