Συνεργάσιμοι/ες; Όχι, ευχαριστούμε!,

• 
  

 της Τόνιας Κατερίνη

Το σχέδιο απέναντι στο οποίο βρισκόμαστε σήμερα αντιμέτωποι/ες έχει την αφετηρία του στη δεκαετία του ’80 όταν από οι πολιτικές του welfare (της κοινωνικής προστασίας) δίνουν τη θέση τους στις πολιτικές του workfare (της ανταπόδοσης μέσω της απορυθμισμένης εργασίας) ενώ η κερδοφορία του κεφαλαίου δεν προέρχεται πια κατά προτεραιότητα από τον παραγωγικό τομέα, αλλά από τις χρηματοπιστωτικές δραστηριότητες. 

 

Στο πεδίο αυτό, αναπτύσσονται ποικίλες πρακτικές υψηλής κερδοφορίας του κεφαλαίου που αφορούν, κατά κύριο λόγο, τους μεγάλους παίκτες –ταυτόχρονα, όμως, εμπλέκουν το σύνολο σχεδόν της κοινωνίας, διαμορφώνοντας νέες οικονομικές και κοινωνικές συμπεριφορές. Η εμπλοκή αυτή επιτυγχάνεται αρχικά μέσω του Χρηματιστηρίου και στη συνέχεια με την παραγωγή και πώληση ποικίλων τραπεζικών προϊόντων· τα πιο διαδεδομένα είναι τα καταναλωτικά δάνεια και οι κάρτες, αλλά τον κορμό αποτελούν τα ενυπόθηκα στεγαστικά δάνεια.

Αυτή η τελευταία υπερδραστηριότητα των τραπεζών είχε σημαντικές και καθόλου τυχαίες επιπτώσεις. Εκτόξευσε τις τιμές των ακινήτων, ανεβάζοντας την εργολαβική κερδοφορία, η οποία παραδοσιακά κυμαινόταν μεταξύ 20 και 30%, σε ποσοστά ενίοτε άνω του 200%. Και, την ίδια στιγμή, δημιούργησε χρέη με εξασφάλιση ακίνητα, η αξία των οποίων είναι σήμερα πολύ μικρότερη του δανείου. Παράλληλα η χορήγηση επισκευαστικών ενυπόθηκων δανείων, που χρησιμοποιούνταν εν γνώσει των τραπεζών, για να καλύψουν πραγματικές ή έντεχνα κατασκευασμένες καταναλωτικές ανάγκες, αλλά και τις σημαντικές ανάγκες που προκαλούσε η αποδιάρθρωση των κοινωνικών παροχών, υποθήκευσε δόλια τη ζωή πλήθους νοικοκυριών.

Έτσι, μεγάλο μέρος της κοινωνίας βρέθηκε με υποθηκευμένο μέλλον, στη βάση μιας ψευδεπίγραφης ευημερίας. Το πρότυπο του υπερχρεωμένου ανθρώπου κατασκευάστηκε μεθοδικά. Ακόμα και όταν σταμάτησε να τροφοδοτεί, πληρώνοντας, την υπερκερδοφορία των τραπεζών, ο υπερχρεωμένος άνθρωπος παρέμεινε πολύτιμο «υπόδειγμα» για την άσκηση νέων πολιτικών της κοινωνίας του ελέγχου. Από αυτή τη σκοπιά, η μεθοδική κατασκευή του χρεωμένου ανθρώπου δεν είναι απλώς παράγωγο της «κρίσης» αλλά μια στρατηγική για την αναπαραγωγή των σχέσεων εξουσίας, με την υποθήκευση όχι μόνο της περιουσίας και της εργασίας, αλλά και των ατομικών στρατηγικών ζωής δια βίου.

Σήμερα, εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά κινδυνεύουν άμεσα να χάσουν την ακίνητη περιουσία τους, ακόμα και την πρώτη κατοικία. Σε πολλές περιπτώσεις, η περιουσία αυτή θα εκποιηθεί σε τίμημα μικρότερο του ενός τρίτου της αξίας της. Πρόκειται για μια αναδιανομή πλούτου προς όφελος των πλουσίων χωρίς προηγούμενο στη σύγχρονη ιστορία. Η κατάσχεση και ο πλειστηριασμός της ακίνητης περιουσίας, πέρα από τον άμεσο κίνδυνο απώλειας της στέγης, σημαίνει και την καταστροφή του τελευταίου αναχώματος ασφάλειας: έπειτα από αυτή, το άτομο αφήνεται «γυμνό» στην αρένα της επισφάλειας και της εκμετάλλευσης.

Πέρα από την πτωχευτική δυνατότητα που δίνει στα νοικοκυριά ο λεγόμενος νόμος Κατσέλη, ο οποίος παραμένει σε ισχύ μέχρι στιγμής, εδώ και λίγους μήνες έχουμε διαδοχικές αλλαγές του νομικού πλαισίου για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά. Από την κατάργηση της προστατευτικής ρύθμισης Παπαθανασίου, που έθετε ένα όριο οφειλής (200.000 ευρώ), κάτω από το οποίο απαγορευόταν η κατάσχεση, περάσαμε στην προσωρινή, υπό πολλές προϋποθέσεις, και μόνο για ένα χρόνο προστασία της κύριας κατοικίας. Ήδη δε τον τελευταίο καιρό, και και με τη δημοσιευμένη πλέον απόφαση της Τράπεζας της Ελλάδας στο ΦΕΚ 1582, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο θεσμικό πλαίσιο, που καταργεί την έννοια της προστασίας και αλλάζει ριζικά την αντίληψη διαχείρισης των υπερχρεωμένων δανειοληπτών. Πρόκειται για τη θεσμοθέτηση της εξωδικαστικής διαδικασίας διαπραγμάτευσης με τις τράπεζες, υπό τον έλεγχο των τραπεζών, και με κύριους άξονες τη συνθήκη του «συνεργάσιμου» δανειολήπτη και το ελάχιστο εισόδημα «αξιοπρεπούς» διαβίωσης. Έχει ενδιαφέρον εδώ ότι σε μια αμιγώς οικονομική συναλλαγή εισάγονται δυο έννοιες με «ηθικό» πρόσημο –η αξιοπρέπεια από τη μια και η συνεργασιμότητα από την άλλη.

Παρότι η «αξιοπρεπής» διαβίωση δεν έχει ακόμα με ακρίβεια προσδιοριστεί, είναι φανερό ότι βρισκόμαστε απέναντι σε μια οριζόντια ρύθμιση εδραζόμενη σε αμφίβολα στατιστικά δεδομένα, παραχαραγμένα σε ό,τι αφορά στα κοινωνικά παρεχόμενα αγαθά. Μια ρύθμιση που αγνοεί πλήρως το κοινωνικό κεκτημένο της διαβίωσης, θεμελιώδη παράμετρο της αξιοπρέπειας, αν όντως την εννοούμε.

Αλλά τι είναι ο «συνεργάσιμος»;

Πέρα από τους βασικούς στόχους των νέων πολιτικών για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, που αφορούν α) τη διαχείριση του κοινωνικού πλούτου (εν προκειμένω της μικρής ακίνητης ιδιοκτησίας), β) τον έλεγχο των αξιών της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας και γ) την κερδοφορία την τραπεζών, ένα από τα βασικά προβλήματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν είναι η αξιοπιστία του υπό κατάρρευση, πλέον, πιστοληπτικού συστήματος. Από μεγάλο μέρος των δανειοληπτών εκδηλώνεται μια βουβή απειθαρχία: ένα σιωπηλό «δεν πληρώνω», αποτέλεσμα κυρίως ανάγκης αλλά και θυμού. Σιγά σιγά, στόμα με στόμα, έσπασε το δέος απέναντι στα απειλητικά τηλεφωνήματα των εισπρακτικών εταιριών. Οι άνθρωποι είναι πια περισσότερο ενήμεροι για τα δικαιώματά τους, και είναι πολλοί και πολλές, άτομα και συλλογικότητες που δουλεύουν συστηματικά καιρό τώρα γι” αυτό. Όσοι μπορούν, χρησιμοποιούν τα διαθέσιμα θεσμικά εργαλεία που υπό προϋποθέσεις τους παρέχουν προστασία. Οι περισσότεροι, όμως, είναι επιφυλακτικοί, καθώς γνωρίζουν ότι πρόκειται για ένα πλαίσιο διάτρητο, μακριά από τις πραγματικές ανάγκες και τις δυνατότητες τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι για πάνω από 150.000 απειλούμενες κύριες κατοικίες, έγιναν περίπου 10.000 αιτήσεις προστασίας στις τράπεζες.

Για να ανασυστήσουν, λοιπόν, το φόβο που διέσπειραν με τις εισπρακτικές εταιρείες, οι τράπεζες χρειάζονται νέα θεσμικά εργαλεία. Και έτσι προκύπτει η συνεργασιμότητα ως βασική προϋπόθεση της δυνατότητας ρύθμισης του χρέους. Όποιος/α

* δεν σηκώσει το τηλέφωνο για πάνω από τρεις συνεχόμενες φορές
* δεν σπεύσει να επισκεφθεί την τράπεζα αμέσως μόλις κληθεί
* αρνηθεί να προσκομίσει κάθε οικονομικό, αλλά και προσωπικό του στοιχείο και τον έλεγχο επαλήθευσής τους
* δεν συνεχίσει μετά τη ρύθμιση την ίδια αδιάλειπτη συνεργασία ως το τέλος της εξόφλησης, ίσως για πάντα… δεν είναι συνεργάσιμος/η.

Πρόκειται για την εκχώρηση στοιχειωδών παραμέτρων ελευθερίας. Ο συνεργαζόμενος διαιωνίζει την ομηρία του υπερχρεωμένου, με τη διαφορά ότι μετατρέπεται σε «αξιόπιστο» εντός συστήματος. Και σε αυτή την περίπτωση θα μπορεί να τύχει «ευνοϊκών» ρυθμίσεων, που κυμαίνονται από «τη μείωση της δόσης για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα», ως την «εθελοντική» παραχώρηση της κυριότητας του ακινήτου του στον πιστωτή, με τη «δυνατότητα» να παραμείνει σε αυτό ενοικιάζοντάς το για κάποια χρόνια!

Είναι λοιπόν φανερό ότι αυτό που μεθοδεύεται βρίσκεται πολύ μακριά από τις ανάγκες και τη δυνατότητα επίλυσης των προβλημάτων των υπερχρεωμένων. Ο Μαρξ είχε ήδη εντοπίσει τη «δυσπιστία» ως πολιτικό εργαλείο απέναντι στον αιτούντα δάνειο, αλλά και απέναντι στο φτωχό που είναι αποδέκτης κοινωνικής αρωγής. Αλλά και ο Νίτσε, στη Γενεαλογία της Ηθικής, είχε εντοπίσει δίπλα στο ζεύγος «προσπάθεια-ανταμοιβή» το ζεύγος «υπόσχεση-ενοχή» για το χρέος που δεν «τιμήσαμε». Στις σημερινές συνθήκες, ευτυχώς, είναι πολλοί και πολλές όσοι/ες ως μόνο χρέος και συνθήκη αξιοπρέπειας αναγνωρίζουν την αντίσταση σε όσα συμβαίνουν –και όσα επίκεινται.

 

 http://rednotebook.gr/

Όσοι δεν είναι αλήτες και ρουφιάνοι, να κάνουν ένα βήμα μπροστά

Στη χώρα μας, μαζί με την κρίση και την αποδόμηση του πολιτικού συστήματος, ήρθε και η αποδόμηση του στηρίγματός του. Ο δημοσιογράφος πλέον, για μεγάλη μερίδα κόσμου, είναι ταυτόσημος με τη διαπλοκή, την προπαγάνδα και τον καιροσκοπισμό. Πολιτικοί και δημοσιογράφοι γίνανε “όλοι ίδιοι” σε ένα βράδυ.

Από το “το ‘πε ο Ευαγγελάτος” περάσαμε στο “μιλάει κι ο Ευαγγελάτος”. Κι αν για τον Ευαγγελάτο δεν θα κλάψει κανένας, για την απαξίωση και την κακοποίηση που έχει υποστεί η δημοσιογραφία θα πρέπει να κλαίει κάθε δημοκρατικό μας κύτταρο.

Εξουσία που δεν υπόκειται σε δημόσιο έλεγχο δεν υπόκειται σε κανένα ενδοιασμό. Κοινώς κάνει ότι της καπνίσει.

Ένα από τα όπλα μιας κοινωνίας απέναντι στην εκάστοτε εξουσία, πολιτική και οικονομική, είναι η δημοσιογραφία. Ή τουλάχιστον, θα έπρεπε να είναι.

Πριν στις όχθες της γεννηθεί ο κίτρινος τύπος, οι ανατροπές, οι ενικοί, οι ζούγκλες, τα μεσημεριανάδικα, οι ελεύθεροι σκοπευτές, τα φίμωτρα, τα μακελειά, οι πληρωμένες καταχωρήσεις, τα απολιτίκ και οι πρωταγωνιστές.

Όλα αυτά τα αναρριχόμενα που μέσα από τα λείψανα της δικής τους δημοσιογραφίας βγήκαν κομπάζοντας για την δική τους μοναδική αλήθεια, ακόμα και σήμερα καταφέρνουν να φορούν την προβιά της και ταυτόχρονα να κινούνται στο ίδιο ρεύμα με την εξουσία που υποτίθεται πως έχουν στρατευθεί να ελέγχουν. Μερικές φορές και μέσα στα ίδια οχήματα, στο διπλανό κάθισμα.

Αναρωτιέμαι, είναι δημοσιογραφία το να προπαγανδίζεις από το πρωί μέχρι το βράδυ για τα συμφέροντα των δανειστών και να βρίσκεσαι σε payroll τραπεζών;

Είναι δημοσιογραφία να αγνοείς ολόκληρα ζητήματα επειδή δεν είναι προς το συμφέρον του εργοδότη σου ή να κατηγορείς κοινωνικές ομάδες ολόκληρες, διαφορετικές την κάθε φορά, ανάλογα με τις κυβερνητικές στοχεύσεις της περιόδου;

Ή μήπως είναι δημοσιογραφία να παρουσιάζεις το παλικάρι με τη σβάστικα στο χέρι ως “καυτό γκομενάκι” ή να χειραγωγείς ξεκάθαρα την κοινή γνώμη με δελτία ειδήσεων βγαλμένα απευθείας από γραφεία τύπου και τους επικοινωνιολόγους που τα στελεχώνουν;

Κι αν όλα τα παραπάνω λέγονται δημοσιογραφία, πως λέγεται αυτός που αποκαλύπτει σκανδαλώδεις τροπολογίες, βρώμικες ρυθμίσεις και παράνομες δοσοληψίες τραπεζιτών ή κρατικών στελεχών;

Πως λέγεται αυτός που αποκαλύπτει λίστες φοροδιαφυγής, αδικίες σε βάρος πολιτών, υπουργικά σκάνδαλα,

Και πως λέγονται όσοι αποκαλύπτουν παραβιάσεις δικαιωμάτων κατοίκων ολόκληρων περιοχών ή τη δράση και την οργάνωση νεοναζιστικών οργανώσεων;

Προφανώς, οι πάνω δεν μπορεί να έχουν το ίδιο όνομα με τους κάτω. Δεν κάνουν την ίδια δουλειά.

Η γλώσσα είναι ένας ζωντανός οργανισμός, όμως για τους πάνω, για τα μεταλλαγμένα αυτά πλάσματα της δημοσιογραφίας ακόμα δεν έχει εφεύρει ένα ξεχωριστό όνομα.

Τουλάχιστον σήμερα, είναι πολύ εύκολο να διακρίνεις ποιοι δημοσιογράφοι και ποια μέσα δεν είναι με τους πάνω.

Δεν έχεις παρά να δεις ποιοι είναι στο περιθώριο.

Ποιοι αποκαλύπτουν και δεν ασχολείται κανένας με την αποκάλυψη.

Ποιοι ελέγχουν την εξουσία, και σε ποιους τελικά επιτίθεται η εξουσία.

Αλήθεια, ποιες είναι οι μεγάλες δημοσιογραφικές επιτυχίες τα χρόνια αυτά που κανάλια και εφημερίδες συνεχίζουν να παίρνουν ζεστό παραδάκι από τις τράπεζες; Ποια μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία έχουν να παρουσιάσουν;

Κι έτσι ερχόμαστε στο θέμα που απασχολεί εδώ και εβδομάδες την μπλογκόσφαιρα, και μετά την δήλωση του Γαβριήλ Σακελλαρίδη, το σύνολο της κοινωνίας αλλά και των κομμάτων.

Σήμερα, ένας από τους δύο ανθρώπους που όχι μόνο μαζεύτηκε στη φωλίτσα του μετά από μια περίεργη ιστορία ερωτικού(;) βίντεο με στιγμές υπουργού που αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει, αλλά από τότε μας έχει απασχολήσει ΜΟΝΟ για να μας φέρει το μήνυμα της λύσης της Χρυσής Αυγής, εκβιάζει ανοικτά έναν άνθρωπο με την αποκάλυψη ενός βίντεο με προσωπικές του στιγμές.

Το κουτσομπολιό είναι ένα εθνικό σπορ, ο χαβαλές ίσως το δεύτερο, και είμαι σίγουρος πως πολύς κόσμος θα διασκεδάσει με την δημοσίευση ενός τέτοιου βίντεο.

Δεν υπάρχει όμως κάποιο όριο σε αυτήν την κοινωνία, που αν ξεπεραστεί, η ίδια η κοινωνία θα πρέπει να βγει μπροστά και να τιμωρήσει το άδικο και το ανήθικο;

Όσοι λοιπόν είναι δημοσιογράφοι, με μικρό και ταπεινό δέλτα, με επίγνωση της ευθύνης και των υποχρεώσεων που έχουν προς το κοινωνικό σύνολο, ας κάνουν σήμερα ένα βήμα μπροστά.

Όσοι το επιθυμούν, μπορούν απλά να δικαιολογήσουν τους τίτλους του αλήτη και του ρουφιάνου.

Για όλους όμως, το στοίχημα δεν είναι αν ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης θα επιζήσει πολιτικά από αυτή τη δολοφονική επίθεση που δέχεται, αλλά εάν η κοινωνία μας θα πάρει την τελική στροφή για την κάτω βόλτα.

Ή καλύτερα, αν θα δει αυτή τη σφαλιάρα, σαν την τελευταία ευκαιρία της να ανατρέψει αυτή την ξέφρενη πορεία που έχει πάρει για τον πάτο της Ιστορίας.

Το αν ζούμε ακόμα στο 1990 όπου χωρίς ενοχές κάναμε κάποιον Κορκολή, ανέκδοτο και σύνθημα φαυλότητας, ανωμαλίας και παιδοφιλίας, απλά και μόνο επειδή ένας Τριανταφυλλόπουλος μύρισε λαβράκι, δεν εξαρτάται μόνο από το τι ημερομηνία γράφει το ημερολόγιο.

Πολιτικό προσωπικό, δημοσιογράφοι και ο κάθε πολίτης ξεχωριστά, θα πρέπει και να το αποδείξουμε.

(ΥΓ. Ένας από τους προβληματισμούς που διαπιστώνω σε οποιαδήποτε παρέα και αν βρεθώ, αλλά μου τους εκμυστηρεύονται και φίλοι, είναι η απορία του πως γίνεται, ενώ η μεγάλη πλειοψηφία συμφωνούμε για το τέλμα στο οποίο έχουμε περιέλθει, δεν αλλάζει κανείς τίποτα.

Ας είναι αυτή η ευκαιρία η αρχή, για πολίτες και δημοσιογράφους, να δώσουμε μιαν απάντηση σε κάθε χαμερπές πλάσμα αυτής της κοινωνίας, πως ή που θα σηκωθεί και θα περπατάει στα δύο πόδια και θα σέβεται τον διπλανό του, ή που θα καταδικαστεί για πάντα να σέρνεται στο περιθώριο.)

Πηγή – ρεμπελίσκος

Our summer storms.....

Martyn Green ‎Kalimera Kefalonia! 

 

Well Kefalonia and Zakynthos both had a truly spectacular storm last night, I went out onto the top balcony a took some long 30 to 40 second exposures, wide open at 400 ISO!! I'm very pleased with the results, Our summer storms are just so colorful and the stars just add the certain something, I hope everyone enjoys them, as much as I really enjoyed taking them!!

 

 

 

 

 Sharon Glam Ma Webster 100% AMAZING!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 

 

 

Γαβριήλ, εμένα εκβιάζουν

 

 

Οι μαφιόζοι της ενημέρωσης και του ιδιότυπου παρακράτους δεν εκβιάζουν τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη τόσες μέρες. Δεν εκβιάζουν την Αριστερά. Εκβιάζουν εσένα, εμένα, το παιδί σου, τη μάνα σου, τον κολλητό σου.

Το τι δουλειά κάνουν τι πρεσβεύουν και με ποιους συναλλάσσονται τα έχουν πει και τα έχουν γράψει άξιοι συνάδελφοι οπότε δεν έχω να προσθέσω κάτι εγώ, αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στις έρευνες του Ιού της Ελευθεροτυπίας. Αρκεί να θυμηθεί κανείς τις περιπτώσεις ανθρώπων που στοχοποιήθηκαν εκβιάστηκαν λοιδορήθηκαν από τους ιεροεξεταστές και δεν αποκαταστάθηκε ποτέ το δίκιο τους έστω κι αν κέρδισαν τις μηνύσεις εναντίον τους.

Εν μέσω μιας τραγικής κρίσης ποντάρουν στο το κοινό της κλειδαρότρυπας, στα πιο φτηνά αντανακλαστικά της ανθρώπινης ύπαρξης. Είναι λογικό θα σκεφτεί κανείς όταν οι δείκτες της εποχής δείχνουν μεσαίωνα να βαράνε οι ορχήστρες την ανάλογη μουσική. Μη βιάζεσαι όμως σου’ χω και καλά νέα.

Πρώτα πρώτα το θάρρος του Γαβριήλ Σακελλαρίδη να βγει δημόσια και να δηλώσει πως οι εκβιασμοί δεν πιάνουν συμβολικά μπορεί να αποτελέσει την απαρχή μιας νέας πορείας για όλους όσους ονειρεύονται μια κοινωνία άλλη. Ένας νέος πολιτικός δείχνει στην πράξη πως αν ψάχνουν θύματα δεν θα τα βρουν εδώ. Πως η αξιοπρέπεια δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Πως αυτά που υπερασπιζόμαστε δεν μένουν σε θεωρητικό επίπεδο τα αποδεικνύουμε στην πράξη. Ένας νέος πολιτικός δηλώνει με τον τρόπο του πως αν θέλουμε ο σκοταδισμός μπορεί να νικηθεί και έξω υπάρχει μια νέα γενιά ανθρώπων που το αποδεικνύει καθημερινά.

Δεύτερο καλό νέο. Μου τηλεφώνησαν με αφορμή το γεγονός άνθρωποι από διάφορες οργανώσεις και διαφορετικούς πολιτικούς χώρους. Το μήνυμα ήταν ένα. Αυτό μας αφορά όλους και όλες. Μπράβο στον ίδιο και στον πολιτικό του χώρο που δεν μάσησαν. Δεν είναι θέμα μόνο της αριστεράς αλλά κάθε ανθρώπου που σέβεται τον εαυτό του την ελευθερία του την ίδια τη ζωή. Δεν προσπαθούν να εκβιάσουν εκείνον αλλά εμένα εσένα, το μέλλον μας. Θα μας βρουν μπροστά τους.

Η υπόθεση Γαβριήλ είναι υπόθεση της κοινωνίας των πολιτών. Στοιχηθείτε με την πρόοδο ή με την οπισθοδρόμηση. Με την ελευθερία ή τα δεσμά. Με την ομορφιά ή την ασχήμια. Με τον παλιό κόσμο ή αυτόν που ονειρευόμαστε να παραδώσουμε στα παιδιά μας. Ελάτε να μετρηθούμε!


ΠΗΓΗ:
Φωτεινή Λαμπρίδη για το tvxs.gr

Πηγή: Γαβριήλ, εμένα εκβιάζουν - RAMNOUSIA

Εγώ φοβάμαι μη χάσω το φόβο μου…

Νομικά Ανάλατα

Έχω μια συνταξούλα - μισθουλάκο, ίσα-ίσα παροχή οξυγόνου για να με συντηρεί στο κώμα που έχω πέσει. Μα φοβάμαι πάντα, μη μου τραβήξουνε το διακόπτη… Μένω λοιπόν στο κώμα μου… Έχω κι ένα σπιτάκι που φοβάμαι μην το χάσω… αμ, πως αλλιώς, η ιδιοκτησία είναι ιερή… Βλέπετε, για να το χτίσω έφτυσα αίμα… όχι κανένα αίμα κόκκινο, μη φανταστείτε… απλά, να, δεν έζησα βρε παιδιά σαν άνθρωπός, να γελάσω μια φορά… μέρα νύχτα, δουλειά 
.. για να έχω το σπιτάκι που θα στεγάσει το κώμα μου…
 

 

Κάτι άκουσα βέβαια… να, πως υπάρχουν λέει πράγματα, που άμα χαθούνε σε παίρνει ο διάολος… έτσι λένε… κάτι για ελευθερίες και εργασιακά δικαιώματα και υγεία λέει και παιδεία και κοινωνική αλληλεγγύη… μου ‘πανε κιόλας… (κάτι ανισόρροποι, για να πω την αλήθεια μου φανήκανε)… πως γι’ αυτά λέει τα πράματα, κάποιοι κάποτε χύσανε αληθινό αίμα… κατακόκκινο… όχι σαν το δικό μου που σας έλεγα…
Αλλά πάλι, τι με νοιάζει εμένα… σάμπως ήτανε το δικό μου αίμα… και γιατί να λυπηθώ που τα χάσαμε… εγώ έτοιμα τα βρήκα… και δε μου φανήκανε και ποτές σπουδαία…

Για να πω τη μαύρη αλήθεια… δεν πολύ-σκαμπάζω κι από αυτά… κούφια λόγια και θεωρίες για αργόσχολους… Εγώ άμα πεινώ … η ελευθερία τρώγεται? … κι άμα νυστάζω… μου δίνει προσκεφάλι?... που τελευταία όλο νυστάζω, εδώ που τα λέμε, … όλο νυστάζω… σα να μην έχει νόημα μου φαίνεται πια, να ξυπνώ και να σηκώνομαι απ’ το κρεβάτι… αλλά ξέχασα: είμαι σε κώμα…

Περιμένω… δεν ξέρω πια τι περιμένω… έτσι απολιθωμένος που νιώθω…
Έχω βέβαια κι εγώ τα θάρρη μου κάπου: στη δικαιοσύνη και στη Δευτέρα παρουσία… δε μπορεί… αφού έζησα ως νεκρός κι έτσι θα φύγω … δεν πείραξα άνθρωπο… μήτε και βοήθησα βέβαια… μα είναι που δεν προλάβαινα, γιατί σε όλη μου τη ζωή, κοιτούσα τη δουλειά μου… δεν ήθελα και φασαρίες ποτές μου… δε, μπορεί… εμένα δε θα με πειράξουνε…

Τέτοια συλλογίζομαι ολημέρα… Μόνο που … να… πώς να το πω?
Τελευταία δεν ησυχάζω πια μ’ αυτά… Φοβάμαι… όλο και πιο πολύ φοβάμαι…
Πως άμα κάποτε μου τα πάρουνε όλα… θέλω κάτι να ‘χω να κρατηθώ…
Κι έχω μόνο το φόβο μου… αυτός με συντρόφευε μια ζωή… δεν θέλω να τον χάσω… δεν ξέρω πως είναι να ζω χωρίς αυτόν… Φοβάμαι μη χάσω το φόβο μου…

Κι είναι και μια κακή σκέψη που μου ‘ρχεται… πως η μοναδική μου ασφάλεια και η μοναδική μου ιδιοκτησία είναι λέει να ‘μαι κύριος του εαυτού μου… κι εγώ τέτοιον δεν έχω… Κάπου τον έχασα… κάπου τον ξέχασα… κάτι θυμάμαι, μα δε θέλω να ‘θυμάμαι…

Σςςςςςςςς… σώπασε… κοιμήσου…

Η σωτηρία του λαού… αναβάλλεται για τις επόμενες εκλογές

                     

Παρά την ήττα που υπέστη στις ευρωεκλογές το κυβερνητικό μπλοκ, χάνοντας περίπου 850 χιλιάδες ψήφους, το θλιβερό δίδυμο της τρόικας, Σαμαράς και Βενιζέλος, παραμένει στο πόστο του, ως κυβέρνηση μειοψηφίας, ακόμη και μετά την 25η Μάη. Και αυτό παρά τις διαβεβαιώσεις της εκλογικής Αριστεράς (στις οποίες ούτε η ίδια πίστευε) ότι θα έφευγαν την επομένη. 

Ο κόσμος ψήφισε για ευρωβουλή και όχι για αλλαγή κυβέρνησης, διαμηνύουν ανελλιπώς τα κυβερνητικά παπαγαλάκια. Βέβαια, πριν από τις ευρωεκλογές ακούγαμε ότι διακυβεύονταν το μέλλον της χώρας και όχι της Ευρώπης. Πριν από τις ευρωεκλογές το ερώτημα δεν ήταν «τι θα γίνει με την Ευρώπη» (επ’ αυτού, εξάλλου, τον πρώτο λόγο έχουν οι «φίλοι μας» οι ιμπεριαλιστές), αλλά «τι θα γίνει με την Ελλάδα». Απ’ ό,τι φαίνεται, και εδώ τον πρώτο λόγο έχει… ο Σόιμπλε, που στηρίζει την κυβέρνηση αλλά προϊδεάζει για τα προσεχώς, για την πιθανότητα η χώρα να χρειαστεί νέα δάνεια και νέα μέτρα. (Ε, αφού το λέει ο Σόιμπλε, έτσι θα ‘ναι. Τι να σου κάνει ο Σαμαράς…)  

Η σωτηρία του λαού, επομένως, αναβάλλεται. Η απαλλαγή από την κυβέρνηση της καταστροφής, από την τρόικα των τοκογλύφων, από τα μνημόνια της εξαθλίωσης, όπως έλεγε και ο ΣΥΡΙΖΑ, μετατίθεται (πρώτα το... ευρώ) στις επερχόμενες προεδρικές ή βουλευτικές εκλογές. Έως τότε, πρέπει να κάνουμε υπομονή. Να περιμένουμε μέχρι να ωριμάσουν οι εκλογικές συνθήκες για τη «νέα Ελλάδα» του ΣΥΡΙΖΑ… ή της ΝΔ. Έως τότε η κυβέρνηση θα συνεχίζει να περνάει το ένα βάρβαρο μέτρο μετά το άλλο. Και με δεδομένα τα στοιχεία της (καπιταλιστικής) πραγματικότητας, το μόνο που θα «ωριμάζει» θα είναι η φτώχεια, η ανεργία και η εξαθλίωση. Αφού δεν μπόρεσαν να ανακόψουν αυτήν την «ωρίμανση» οι ευρωεκλογές.

Πάντως, όσοι έως τώρα προβληματίζονταν για την αναποτελεσματικότητα των αγώνων καλό θα είναι να προβληματιστούν και για την αναποτελεσματικότητα των εκλογών. Γιατί η όποια εκ νέου αναμονή για ευνοϊκές εκλογικές αναμετρήσεις στο μέλλον, είτε άμεσα με (Α.σ.γ.: αυτοδύναμη κατά τον νεότερο στόχο!) αριστερή κυβέρνηση είτε αργότερα με λαϊκή εξουσία, θα επαναλάβει το προφανές. Να ενισχύεται ο αντίπαλος σε ένα περιβάλλον κινηματικής άπνοιας και αναμονής. Να αυξάνονται οι δυνατότητες αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος, εκτόνωσης της λαϊκής οργής, εμπέδωσης της κοινωνικής αδράνειας. Να χάνουν και να χάνονται για την Αριστερά τα πλατιά λαϊκά στρώματα που χρειάζονται πραγματικές ανατροπές στη ζωή, ανατροπές που γίνονται μονάχα με αγώνα.  

Για χρόνια το επιχείρημα για την αναποτελεσματικότητα των απεργιών ήταν ιερό εικόνισμα για τους απανταχού ρουφιάνους της εργοδοσίας, για την κυβέρνηση και τα ελεγχόμενα ΜΜΕ, στο βαθμό που δεν μπορούσαν να τις απαγορεύσουν. Ιερό αλλά… αναποτελεσματικό το δικαίωμα στην απεργία, αφού οι εργαζόμενοι απλώς χάνουν λεφτά και ταλαιπωρούν τον κόσμο, οι φοιτητές-μαθητές απλώς χάνουν μαθήματα και εξετάσεις, ενώ καταστρέφουν την παιδεία, ο αγωνιζόμενος λαός… απλώς καταστρέφει τη χώρα. Για την Αριστερά η αποτελεσματικότητα των αγώνων θεωρούνταν περίπου δεδομένη. Εκφραζόταν με την πεποίθηση ότι οι μόνοι χαμένοι αγώνες είναι οι αγώνες που δεν γίνονται, ότι τίποτα δεν χαρίζεται, όλα κατακτώνται κ.λπ. Το «μπόι» του κινήματος, αν και τότε σχετικά μικρό, έφτανε και κατακτούσε πολλές φορές αυτά που μπορούσε ή εξαναγκαζόταν να δώσει το σύστημα. Ήταν επίσης «χρήσιμοι» οι αγώνες για τη συμμετοχή του κυρίαρχου τότε κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού στις παρυφές και στο κέντρο του κυβερνητικού και κρατικού μηχανισμού.  

Τότε βέβαια δεν υπήρχαν τρόικες και μνημόνια στην Ελλάδα, το χρέος ήταν… βιώσιμο, η καπιταλιστική κρίση έκανε τα πρώτα της βήματα, ενώ οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και επεμβάσεις βαφτίζονταν «αντίδραση της διεθνούς κοινότητας» απέναντι στους δικτάτορες-δολοφόνους. Τότε δεν είχαμε 1,5 εκατ. ανέργους, δεν δουλεύαμε ψάχνοντας παράλληλα και στα σκουπίδια, δεν αυτοκτονούσαμε για χρέη λίγων εκατοντάδων ευρώ στις τράπεζες και στο Δημόσιο.
Σήμερα, που τα έχουμε όλα αυτά, το σύστημα επείγεται «να πάρει πίσω… τα κλεμμένα», γιατί «κλεμμένα» θεωρεί όλες τις κατακτήσεις των εργαζομένων και της εργατικής τάξης. Απειλεί δηλώνοντας ξεκάθαρα: κάντε όσους αγώνες και όσες απεργίες θέλετε, κι εγώ θα τις βγάζω παράνομες, θα ξαμολάω το στρατό καταστολής, θα επιστρατεύω απεργούς, θα θέτω εκτός νόμου όσους διαμαρτύρονται και θα περιμένω έως πού θα αντέξετε χωρίς μισθό και με τη σωματική σας ακεραιότητα να κινδυνεύει… αλλά πίσω δεν υπάρχει περίπτωση να κάνω. Ιδού λοιπόν η αναποτελεσματικότητα των αγώνων! Το σύστημα δεν κάνει πίσω! Και πώς να κάνει πίσω; Αφού αντιμετωπίζει τον «άταφο νεκρό», τον πάλαι ποτέ κρατικό και υποταγμένο συνδικαλισμό. Πώς να κάνει πίσω; Αφού αντιμετωπίζει μια Αριστερά που «προβληματίζεται» για την αποτελεσματικότητα των αγώνων, ενώ εμφανίζεται βέβαιη για την αποτελεσματικότητα των εκλογών.
Έως τώρα λέγαμε ότι μας φταίει ο κόσμος, τώρα λέμε ότι μας φταίει και ο καπιταλισμός που δεν υποχωρεί εξαρχής, στην πρώτη προειδοποιητική (sic) απεργία.  

Υπάρχει όμως και η υπερεπαναστατική εκδοχή για την αναποτελεσματικότητα των απεργιών. Όπου η μόνη και αποκλειστική πίεση και απειλή για το σύστημα είναι η απειλή κατάληψης της εξουσίας από τον λαό. Μια και έξω! Είτε με επαναστατική έφοδο είτε με… ΣΥΡΙΖΑ! Τέτοιο εύρος επιλογών! Τόσο περίεργη εποχή! Πετάς πέτρα, ρίχνεις ψηφοδέλτιο και έρχεται η ανατροπή. Μοιάζει να χαρίσαμε την κληρονομιά του λαϊκού κινήματος στην αστική τάξη. 

Υπάρχουν όμως και καλά νέα. Παρά την «αναποτελεσματικότητα» των αγώνων ή των εκλογών, ο κόσμος θα συνεχίσει να αγωνίζεται και να ψηφίζει. Το ερώτημα επομένως είναι άλλο. Εναποθέτουμε στις εκλογές τις όποιες προσδοκίες; Αγωνιζόμαστε για ένα καλό εκλογικό ποσοστό; Τότε δεν έχει νόημα να γίνονται αγώνες, ή, καλύτερα, να μην γίνονται καθόλου αγώνες, γιατί μπορεί να εκνευριστεί κανένας ψηφοφόρος. Είναι οι εκλογές πεδίο ταξικής αντιπαράθεσης και μπορούν να χρησιμοποιηθούν προς όφελος των λαϊκών συμφερόντων; Τότε χρειάζεται συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης. Τι είναι οι ευρωεκλογές, τι είναι οι βουλευτικές; Αυτό που δεν χρειάζεται είναι ο εκλογικός και κοινοβουλευτικός κρετινισμός.

ΥΓ.: Πολύ σωστά και… ταξικά το είπε ο αντικομμουνιστής Μπαλτάκος: «Στους κόλπους της ευρύτερης Αριστεράς η αστικοποίηση αργά, μαυλιστικά και ανεπαίσθητα έχει προχωρήσει ως τον μυελό των οστών. Οι ίδιοι δεν το νιώθουν αυτό, αλλά ένας έμπειρος παρατηρητής το βλέπει ξεκάθαρα. Έχουν "μαλακώσει" πολύ. Όταν έρθει η στιγμή για κρίσιμες αποφάσεις, θα σαστίσουν. Σαν ταλαντευόμενοι μεσοαστοί θα αντιδράσουν…». Γνωρίζει από πρώτο χέρι ο Μπαλτάκος. Τη δική του τάξη περιγράφει. Παλικάρια όλοι τους απέναντι στους αδύναμους, με… ψυχοφάρμακα απέναντι στους ισχυρούς.

Προλεταριακή Σημαία 735

Να μη γίνουμε ΕΔΑ, συμφωνούμε

Αλέξης Λιοσάτος

Να μη γίνουμε ΕΔΑ, συμφωνούμε. Και μόνο που ανοίγει η κουβέντα για το τι έφταιξε και δεν τα κατάφερε η ΕΔΑ, είναι θετικό, ενώ μέχρι μόλις λίγα χρόνια πριν η πλειοψηφία των συριζαίων την ανέφερε σαν μοντέλο. 

    

Η ΕΔΑ λοιπόν δεν τα κατάφερε, όχι επειδή δεν ενσωμάτωσε -γενικώς- το "κοινωνικό κέντρο", αλλά ακριβώς επειδή πήγε να το ενσωματώσει με δεξιές διευρύνσεις, 'ρεαλισμούς' και 'στρογγυλέματα', με προσπάθεια να συγκρατήσει το "ανεύθυνο" κίνημα. Επειδή προσπάθησε να πάει στο κέντρο, αντί να το ριζοσπαστικοποιήσει. Επειδή έβαλε στόχο να γίνει σοσιαλδημοκρατία, στη θέση της σοσιαλδημοκρατίας, με όρους ταξικής συνεργασίας.Τελικά η ΕΔΑ... τροφοδότησε την Ενωση Κέντρου. Βλέπω μια διαφορά του τότε και του τώρα: τότε, υπήρχαν περιθώρια για αναστήλωση της σοσιαλδημοκρατίας τυπου ΕΚ, μέσω μικροπαροχών και "λαϊκισμών". Σήμερα κανένα κομμάτι της 'σοσιαλδημοκρατίας' δεν τολμά κάτι τέτοιο, κάτι που δείχνει πόσο αγριεμένοι ειναι οι 'απο πάνω'. 

Σήμερα ο κίνδυνος δεν είναι η αναστήλωση της 'παραδοσιακής' Σ/Δ , αλλά η σοσιαλδημοκρατικοποίηση της Αριστεράς (εκεί παίζει και τα ρέστα του το σύστημα), η απογοήτευση του κόσμου και ο χώρος που αυτά τα γεγονότα θα ανοίξουν στους Ναζί. Τότε τα αφεντικά, ακόμα και τη μετριοπαθή ΕΚ την έριξαν, και δυο χρόνια αργότερα έφεραν τη χούντα. Σήμερα φανταζόμαστε ότι θα ναι πιο εύκολο? Τότε η επίθεση στην ΕΚ γέννησε τα Ιουλιανά.Η Αριστερά αντί να πατήσει πάνω στην εξέγερση και να την ξεχειλώσει, τα μάζεψε. Σήμερα τυχόν επίθεση σε κυβέρνηση της Αριστεράς, πρέπει και μπορεί να μας βρει πολύ πολύ πιο έτοιμους. 

Διαβάστε και το ενδιαφέρον άρθρο της iskra
http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=16610:zafeiris-eda&catid=58:oikonomiki-politiki&Itemid=182

¨"επείγον" ο ΣΥΡΙΖΑ έριξε.. το face

Spyros Papadatos

                               

σας έβγαζε και εσάς αυτό;  

Είτε βλέπω πολύ μπροστά, είτε έχω παραισθήσεις!

Εγραψε: Pitsirikos 

                 

Φίλε Πιτσιρίκο, το τελευταίο διάστημα πέφτουν μέσα στο «αγαπημένο» σου Ποτάμι μια σειρά στελεχών απο τον λεγόμενο Κεντροδεξιό και τον λεγόμενο Κεντραριστερό χώρο, εν ολίγοις άτομα φιλόδοξα, γραμματιζούμενα, που δεν τους πάει η καρδιά να γίνουν φασίστες αλλά από την άλλη δεν βρίσκουν καμια προοπτική πολιτικής ανέλιξης στο χρεοκοπημένο σύστημα εξουσίας της ΠΑΣΟΚοΝεοΔημοκρατίας.

Το κατασκεύασμα αυτό τον καναλαρχών έρχεται να καλύψει το κενό μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ.

Με αρχηγό ανδρείκελο του Ψυχάρη και του Μπόμπολα, υπό προθεσμία και καθημερινά κρινόμενο απο την δημοφιλία του στα κυλιόμενα γκάλοπ που διενεργούν τα καλόπαιδα.

Το θεωρώ πολύ πιθανό, αν όχι σίγουρο, πως στις επόμενες εκλογές το Ποτάμι θα κατέβει με νέον αρχηγό, εφόσον ο Protagonistas δεν τραβάει.

Ποιος ξέρει, μπορεί να είναι ο Μώραλης ή κάποιος άλλος ντόπιος «προκομμένος» και χωρίς κομματική ταυτότητα επιχειρηματίας.

Μπορεί και κάποιος φερέλπις από την Εσπερία που αγαπά την πατρίδα του πιο πολύ από την οικογένεία του και κυρίως τον κώλο του! Το τελευταίο το θεωρώ πολύ δύσκολο, εκτός αν δίπλα στην λέξη «πατρίδα» ανοίξεις μια παρένθεση και γράψεις την λέξη «Γερμανία».

Μετά, βέβαια, σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να κλείσεις την παρένθεση έτσι ώστε να μην δούν τίποτα τα εγχώρια ζώα που θα κληθούν να τον ψηφίσουν.

Είναι λοιπόν το Ποτάμι, ένα κόμμα χωρίς αρχές, χωρίς απόψεις, χωρίς κανένα πρόβλημα να συμμαχήσει με όλους και με όλα προκειμένου να «σωθεί» ξανά η χιλιογαμημένη πατρίδα.

Ένα κόμμα που μπορεί να χωρέσει άνετα τους νέους «κοινωνικά εύαισθητους» Ελληνες επιχειρηματίες, τους κρυφοφιλελέδες πρώην κομμουνιστές, τους ψευτο-ψαγμένους καλλιτέχνες και τους φαφλατάδες «λογοτέχνες».

Ένα κόμμα που μοιάζει με την Coca Cola! Πάει δηλαδή με όλα! Ακόμα και με τον ΣΥΡΙΖΑ!

Στο μεταξύ, διαβάζω για μια δικογραφία για τον Βενιζέλο που έφτασε στην Βουλή την ημέρα που την κλείσανε (04/06/2014).

Πρόκειται βέβαια για την υπόθεση των γερμανικών υποβρυχίων. Να σου θυμίσω ότι για την υπόθεση των υποβρυχίων μονάχα ο Άκης λέρωσε τα χέρια του απο το ΠΑΣΟΚ. Σημίτης και Χαρδούβελης που εικονίζονται επίσης στην φωτογραφία που σου στέλνω ήτανε «καθαροί».

Ο βρωμερός όμως γουρούναρος που ακούει στο όνομα Βαγγέλης, παρήγγειλε επί υπουργίας του, μια από τα ίδια, και μάλιστα σε τιμή διπλάσια απο εκείνη στην οποία αγόρασαν τα δικά τους υποβρύχια οι γείτονες Τούρκοι.

Γνωρίζοντας τώρα πια από την υπόθεση του υιού Ερντογάν το Τούρκικο πανηγυράκι με τις μίζες, ο καθένας μπορεί να κάνει υποθέσεις για τό όργιο στο οποίο επιδόθηκε ο αντιπαθής χοντρός ρίχνοντας απλά και μόνο μια ματιά στην διαφορά της τιμής.

Εκείνο που με εξοργίζει (πάλι) είναι οτι ξαναβλέπω τον θίασο με τους βαριεστημένους ηθοποιούς να παίρνει θέση ξανά στην σκηνή.

Κατηγορίες από την αντιπολίτευση για συγκάλυψη του σκανδάλου, επιθέσεις ένθεν κακείθεν προς την «ανεξάρτητη» «δικαιοσύνη», καταγγελίες για ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής του τόπου και στο τέλος παραγραφή.

Ό,τι έγινε με τόσα και τόσα σκάνδαλα από την μεταπολίτευση έως τώρα.

Εγώ θα περίμενα απο τον ΣΥΡΙΖΑ να βγεί και να πει στον Βενιζέλο και στην παρέα του: «Βαγγελάκη, ό,τι και να κάνεις, θα πας φυλακή»!

Από ό,τι φαίνεται, όμως, θα περιμένω πολύ! Ετοιμάζομαι λοιπόν για την πρώτη «αριστερή» φιλομνημονιακή κυβέρνηση της μεταχρεοκοπημένης Ελλάδας. Θα το δώ κι αυτό, αλλά ευτυχώς είμαι πια μακριά και δεν θα το ζήσω.

Φιλιά πολλά

Ηλίας

Υ.Γ. Ο Τσίπρας που πήγε στον Ντράγκι να τον προειδοποιήσει για τον Στουρνάρα, μετά την τοποθέτηση του νέου διοικητή της ΤτΕ, μασάει αλήθεια Halls με μέντα ή μήπως κάνει γαργάρες με αλατόνερο; 

(Αγαπητέ Ηλία, το Ποτάμι είναι χρήσιμο γιατί φιλοξενεί τα ορφανά της ΔΗΜΑΡ· που είναι πάντα κρατικοδίαιτα και κοντά στην εκάστοτε εξουσία, αν και πάντα δηλώνουν το αντίθετο. Έχω την εντύπωση πως, επειδή δεν ζεις στην Ελλάδα, εξωραΐζεις κάπως τους Έλληνες πολίτες. Θέλω να σε βεβαιώσω πως είναι όπως ακριβώς τους άφησες. Επίσης, μην κάνεις κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ γιατί απαγορεύεται· θα πεταχτεί κάνας πρώην φανατικός πασόκος και νυν φανατικός συριζαίος και θα μας πάρει ο διάολος τον πατέρα. Να είσαι καλά.)

Όλα Παιδεία

http://www.ithacanet.gr/

 

Ο μετεκλογικός προβληματισμός με το δικό μας μάτι.
Κάποιοι απορούν ή προβληματίζονται ή χαίρονται, ή βρίζουν για τα αποτελέσματα. Όλα εξαρτώνται από τη σκοπιά που βλέπεις τα πράγματα.

Αχ, αυτή η "σκοπιά"! Όταν αυτή υπάρχει όλα τα άλλα χάνονται.
Σταχυολογούμε φαινόμενα, μια και έχουμε μάθει να μιλάμε, στηριγμένοι στην πραγματικότητα.

Στη δική μας ανάλυση, για τις ευρωεκλογές,  ο ΣΥΡΙΖΑ νίκησε, αλλά όχι πολύ. Και το "όχι πολύ" δεν βρίσκεται στο ποσοστό του. Τα φερέφωνα της τρόικας κινδυνολογούσαν, προεκλογικά, για το πόσες καταστροφές θα επέλθουν, αν ο ΣΥΡΙΖΑ βγει πρώτος και ακόμα χειρότερα αν έχει διαφορά 4 μονάδων. Ο ΣΥΡΙΖΑ έπιασε διαφορά 3,8%, άρα, με τα κριτήρια των καθεστωτικών,  ήρθε, τόσο η "καταστροφή" της Ελλάδας, όσο και η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ.

Η ΝΔ στην τωρινή διακυβέρνηση της  συνέχισε την πολιτική του ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ, μετά τη διακυβέρνηση του έλαβε το καταθλιπτικό για το ίδιο 14%, ενώ η ΝΔ έλαβε 22,5%, με την ίδια πολιτική. 
Αυτό το γεγονός δεν προσέλκυσε και τόσο πολύ το ενδιαφέρον "αναλυτών" και "ερμηνευτών" του αποτελέσματος. Σωστά, λοιπόν, χαίρεται και η ΝΔ για αυτό το αποτέλεσμα. Σωστά, επίσης, προκάλεσε ανησυχία σε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία, με σωρεία άρθρων, επισημαίνουν τον κίνδυνο.

Είτε από τη ΝΔ είτε από τον ΣΥΡΙΖΑ και όλους τους άλλους, το θέμα προσεγγίζεται πολιτικά ή διαχειριστικά. Κανείς δεν δίνει σημασία σε κάτι άλλο, που θα το προσδιορίσουμε με ένα μόνο παράδειγμα:
Συμπολίτης εξαιρετικού ήθους και καλών λοιπών προσόντων είναι τοποθετημένος στον κόσμο που περιφέρεται γύρω από τη ΝΔ. Η κομματική του  τοποθέτηση δεν του αποδίδει προσωπικά οφέλη, ώστε να βγάλουμε ανήθικα συμπεράσματα. Είναι τίμια η στάση του. 
Κάποιοι φίλοι του έθεσαν το θέμα της πολιτικής στάσης του και έλαβαν την απάντηση:
"Θα τρίζουν τα κόκκαλα του πατέρα μου, αν αλλάξω κόμμα".
Εμείς, τώρα, τι πρέπει να πούμε; Τα είπε όλα.
Αυτό δεν είναι πολιτικό. Είναι θέμα ψυχολογίας και θρησκευτικής πίστης.

Και δεν είναι ο μόνος. Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που είναι τοποθετημένοι, πολιτικά, ενάντια στα συμφέροντα τους. Τους παίρνουν την περιουσία και στηρίζουν αυτούς που τους την παίρνουν.
Υπάρχουν κι αυτοί, που δεν έχουν προσωπικό οικονομικό πρόβλημα και εμμένουν στη στήριξη ενός καθεστώτος που καταστρέφει την πλειοψηφία των συνανθρώπων τους. Εδώ, κάποιοι είναι αδιάφοροι για όσα παθαίνει ο συνάνθρωπος. Όλοι έχουν μια δικαιολογία, αλλά σίγουρα, δεν έχουν "συμπάθεια" προς τον συνάνθρωπο. Δεν συμπάσχουν.
Αυτό είναι θέμα ηθικής.

Παρακολουθήσαμε πολλές αντιπαραθέσεις, σχετικές με το αποτέλεσμα, οι οποίες κατέληγαν σε ύβρεις και μειωτικούς χαρακτηρισμούς, εκατέροθεν.
Πάθος για μια πίστη σε πρόσωπα και κόμματα ενάντια σε φίλους και γνωστούς. (Προσωπικά, έχω χάσει φίλους, που προτίμησαν την πολιτική τοποθέτηση από τη φιλία).
Αυτό είναι θέμα Παιδείας.
Και πάει λέγοντας.

Είδαμε φανατικούς οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ να ψηφίζουν στις δημοτικές εκλογές καθεστωτικούς και η απάντηση τους ήταν:
"ψηφίζαμε για δήμαρχο και όχι για κόμμα"

Κάποιοι έχουν Πίστη σε ένα κόμμα, αλλά και σε πρόσωπα και, ανάλογα, με τη στιγμή και κάποιο απροσδιόριστο δικός τους συλλογισμό, επιλέγουν, κάθε φορά, τι έρχεται πρώτο και τι δεύτερο.
Αυτό είναι θέμα Παιδείας.
Η Χ.Α. που εμφανίζεται "αντιμνημονιακή" και "αντισυστημική" δεν είχε υποψήφιο στους περισσότερους δήμους και τα μέλη της ψήφισαν κάτι που έμοιαζε ιδεολογικά με το κόμμα τους, δηλ. ΝΔ.

Οι διαμαρτυρόμενοι του ΣΥΡΙΖΑ εντοπίζουν το πρόβλημα και τη λύση του στο "να μεταφέρουμε το πολιτικό παιχνίδι από το πεδίο της επικοινωνίας και των θεσμών σε αυτό του δρόμου και των κινημάτων...οι συνειδήσεις αλλάζουν στον δρόμο μέσα από την εν σώματι πολιτική συμμετοχή και όχι από τις καλές εμφανίσεις στα τηλεοπτικά πάνελ".
Πίσω από τα όποια στοιχεία ορθότητας αυτής της προσέγγισης, κρύβεται η αριστερή φιλοσοφία. Γι΄αυτούς, η "αλλαγή συνείδησης" είναι η "αριστερή συνείδηση". Κι αν προβάλλουμε ένσταση σε αυτό θα πέσουν οι ασκοί του αιόλου πάνω μας, μια και η αριστερά είναι, για κάποιους, υπέρτατη πίστη. Όπως και όλες οι άλλες τοποθετήσεις είναι Πίστη, εντελώς θεολογική και πέρα από λογικά επιχειρήματα. Οι παραλήπτες των ενστάσων μας, θα μας τρίξουν τα δόντια, από θυμό, όπως τρίζουν τα κόκκαλα του πατέρα.
 
Όλα είναι θέμα Παιδείας, ηθικής, αξιών, ψυχολογίας, πίστης, αλλά σπάνια έως ποτέ πολιτικής(με τη στενή έννοια του όρου, μια και όλα είναι πολιτική - υπόθεση πολιτών). 

Κι όσο αυτό δεν το βλέπουμε, όσο αυτό δεν αναστρέφεται και δεν αντιμετωπίζεται, θα παραμένουμε έρμαια των σημερινών "Μεγάλων Δυνάμεων", που είναι, όπως πάντα, οικονομικές και όχι κρατικές οντότητες. 
 
 
ΥΓ:
"Ίσως το σύστημα είναι όμορφο, συμμετρικό, ευχάριστο, αλλά πάντα σύστημα μένει, δηλαδή θα αφίνει και κάποιο έξω, θάχει και τα στραβά του...".
ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ