εμετικό παραλήρημα του ΚΚΕ.....

Ξέχασαν τις παρελάσεις στη πλατεία συντάγματος ......το ξύλο στους συντρόφους   

20-11-2012....

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΑΗΔΙΑΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ....

ΚΚΕ: Απαράδεκτο το κάλεσμα ενότητας των «Ριζοσπαστών Ξανά» στους χρυσαυγίτες!!!

Κάλεσμα, ακόμη και προς τους χρυσαυγίτες, για διεύρυνση των «Ριζοσπαστών Ξανά» (ΣΥΡΙΖΑ) απευθύνουν στελέχη του εν λόγω ψηφοδελτίου. Οι «Ριζοσπάστες Ξανά» δεν είναι, λέει, κλειστή ομάδα αλλά κίνημα τύπου πλατείας.
Τα κόμματα τα θεωρούν παρωχημένα. Και η προοπτική, τονίζουν, δεν θα έρθει από τα κόμματα αλλά από μια ενότητα ανθρώπων στην οποία μπορεί να συμμετέχουν μέλη και στελέχη της Χρυσής Αυγής. Αρκεί να αποδέχονται τ’ αποτελέσματα της κάλπης!!!

Οι απόψεις αυτές εκφράστηκαν - πολύ πιο καλυμμένα - και προεκλογικά. Τις καταγγείλαμε χωρίς να υπάρξει αντίδραση από τη μεριά του ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα επανέρχονται δριμύτεροι.

Αποθεώνουν τα κινήματα της πλατείας, που άνδρωσαν τη Χρυσή Αυγή, ενισχύοντας τα νέα διαπιστευτήρια νομιμοφροσύνης του ΣΥΡΙΖΑ στο εκμεταλλευτικό σύστημα που υπηρετεί. Χτυπούν τη συνεπή γραμμή της ταξικής πάλης στο κίνημα. Θέλουν το λαό «χύμα» – ανοργάνωτο για να μη σηκώσει κεφάλι ποτέ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ευθύνη για την ενίσχυση του φασιστικού μορφώματος επειδή συνέβαλε και αυτός, στο πλαίσιο του θολού αντιμνημονιακού μετώπου, να κρυφτεί ο αληθινός υπαίτιος για την κρίση πίσω από τις φωνές για την κλεπτοκρατία, τους κλέφτες πολιτικούς, τους δοσίλογους και τις τράπεζες. Γιατί είδε στις «πλατείες» «νέα ελπιδοφόρα κινήματα», που ξεπερνάνε τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, την ίδια στιγμή που οι δυνάμεις του είναι μέρος της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, του συμβιβασμένου συνδικαλισμού. Επιπλέον η προγραμματική διακήρυξη των «Ριζοσπαστών Ξανά» βρίθει από στοιχεία που παρέχουν άλλοθι στον εθνικισμό.

Ο τυχοδιωκτισμός του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει όρια. Γνωρίζουν καλά ότι η αστική δημοκρατία (δηλαδή η δικτατορία των μονοπωλίων) χωρά τους πάντες εκτός από το ΚΚΕ. Το «έξω τα κόμματα» σημαίνει έξω ένα κόμμα, το ΚΚΕ. Αλλά όταν στους «Ριζοσπάστες» (όπως και την «ΑΝΑΣΑ») ηγούνται πρώην στελέχη του ΚΚΕ, που έβαζαν στοίχημα τη διάλυση του κόμματος της εργατικής τάξης, αυτά είναι αναμενόμενα. Ένα μπορούμε να πούμε: Να χαίρονται τα σχήματα που συγκρότησαν και την ενότητα την οποία ευαγγελίζονται και για την οποία δρουν. Και σε ανώτερα.

Read more: http://www.kefalonitikanea.gr/

Η Κεφαλλονιά και η Ιθάκη είναι παιδιά ενός κατώτερου θεού

Στο Σύνταγμα, άρθρο 5, παρ 4, ορίζεται ότι «απαγορεύονται διοικητικά μέτρα που περιορίζουν σε οποιονδήποτε Έλληνα την ελεύθερη κίνηση ή εγκατάσταση στη Χώρα».

        

Σε νησιά δίχως επαρκή συγκοινωνία, περιορίζεται τόσο το δικαίωμα της ελεύθερης κίνησης όσο και της εγκατάστασης.

Στο άρθρο 101 του Συντάγματος αναφέρεται: 

«Ο κοινός νομοθέτης και η Διοίκηση, όταν δρουν κανονιστικά, υποχρεούνται να λαμβάνουν υπόψη τις ιδιαίτερες συνθήκες των νησιωτικών και ορεινών περιοχών, μεριμνώντας για την ανάπτυξή τους».

«Άγονη γραμμή» χαρακτηρίζεται η δρομολογιακή εκείνη γραμμή πλοίου που δεν παρουσιάζει εμπορική ή επιβατική κίνηση, με συνέπεια ούτε και επιχειρηματικό ενδιαφέρον εκ μέρους των πλοιοκτητών ή των εφοπλιστών.

Το «Μεταφορικό Ισοδύναμο» συνιστά την αρχή σύμφωνα με την οποία οι επιβάτες των ακτοπλοϊκών μεταφορών και η μεταφορά αγαθών,από και προς τα νησιά καλούνται να πληρώσουν κόμιστρα ισόποσα με τα αντίστοιχα τα οποία χρεώνονται για τη χρήση άλλων μέσων μεταφοράς (οδικές/ σιδηροδρομικές μεταφορές) για τη μετακίνησή τους σε ανάλογες αποστάσεις.

Σε μια πατρίδα που οι χερσαίοι και θαλάσσιοι δρόμοι έχουν παραδοθεί σε ιδιωτικές εταιρείες, τίποτα από τα πιο πάνω δεν εφαρμόζεται, με κριτήριο το συμφέρον του πολίτη. Καμία από τις διατάξεις και αρχές που προστατεύουν τον πολίτη δεν λαμβάνεται υπόψη στους σχεδιασμούς.

Οι απόπειρες δρομολόγησης πλοίων «λαϊκής βάσης» ή πλοίων δημοτικής ιδιοκτησίας «θαλασσοπνίγηκαν». Η μοναδική περίπτωση εφαρμογής του «μεταφορικού ισοδύναμου» στην Ελλάδα ήταν το SeaStar, ιδιοκτησίας του Δήμου Τήλου, το οποίο σήμερα έχει αποσυρθεί, λόγω οικονομικών προβλημάτων.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, οι επιλογές μας περιορίζονται και η ζωή στα νησιά μας μαραζώνει, μένοντας έρμαιη στα χέρια πλοιοκτητών και λοιπών εταιρειών, που μοναδικό σκοπό έχουν το κέρδος.

Μετά την ταυτόχρονη καταγγελία για αρπαχτές ,έρχεται η κοινή αύξηση των κομίστρων.

Όσοι εκδίδουν ανακοινώσεις για το «καλό της πατρίδας», ας αναλογιστούν τις ευθύνες τους για το πώς και γιατί η Κεφαλονιά έχει ένα δημαρχείο εξυπηρέτησης εφοπλιστικών συμφερόντων. Κατά τους πανηγυρισμούς των νικητών των δημοτικών εκλογών στην πλατεία ακούστηκε το σύνθημα «δήμαρχος και βάλε .». Κάποιοι γνωρίζουν το τι είναι οι ίδιοι. Όσοι τους στήριξαν, τους ψήφισαν ή συμμάχησαν μαζί τους κάνουν πώς δεν το γνωρίζουν.

Και όσοι σιωπούν, ας μας πουν σε τι οφείλεται η σιωπή τους.

Αν είχαμε Δημοκρατία, ο λαός θα αποφάσιζε, θα επωμιζόταν τις ευθύνες και θα απολάμβανε τα οφέλη. Αν είχαμε δημοκρατία, η πολιτεία θα ενδιαφερόταν για τους πολλούς και όχι για τους λίγους. Υπηρεσίες που δεν διοικούνται και δεν ελέγχονται από το λαό είναι αφορμές για κερδοσκοπία των λίγων σε βάρος των πολλών. Έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε, πολύ προσπάθεια να κάνουμε, πολλές μάχες να δώσουμε.

Για να λύσουμε τα προβλήματα της μικρής και μεγάλης πατρίδας πρέπει να γίνουμε όλοι Ριζοσπάστες, να κοιτάξουμε την αλήθεια στα μάτια, να διεκδικήσουμε και να δημιουργήσουμε. Βασική προϋπόθεση η ενότητα, χωρίς άλλη «προϋπόθεση», χωρίς προσωπικές, επιχειρηματικές και άλλες φιλοδοξίες. Ενότητα για εγκαθίδρυση Δημοκρατίας και Απελευθέρωση από όσα μας εμποδίζουν να ζήσουμε σαν ελεύθεροι άνθρωποι.

ΓΡΑΦΕΊΟ ΤΥΠΟΥ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΕΣ ΞΑΝΑ.

βρέχει λεφτά σήμερα!!!!!

                           

Α, ρε Κατερίνα, εσύ έφυγες νωρίς και γλίτωσες

(Σπύρος Αλεβιζόπουλος)

 

Τούτες τις μέρες γράφω – σβήνω….

Προσπαθώ να καταλάβω τον τρόπο με το οποίο κάποιοι σκέφτονται.
Έναν τρόπο σκέψης πέρα και έξω από τις δικές μας προτεραιότητες.
Γράφω στον πληθυντικό, διότι τις δικές μου αγωνίες θα τις έχουν κι άλλοι ασφαλώς.

Αναρωτιούνται αν έγινε σ’ αυτές τις εκλογές «νοθεία».
Επηρεασμός συνειδήσεων, με διάφορους τρόπους που γνωρίζουν οι επιτήδειοι σε τέτοιες περιπτώσεις.
Η αρθρογραφία πλούσια.
Οι περισσότεροι αφήνουν να εννοηθεί ότι υπήρξε (υπάρχει) μια …. Ιδιοφυΐα που κατεύθυνε την όλη «επιχείρηση».
Η αλήθεια είναι ότι κάθε παράταξη έχει το «στρατό» της και τον κατευθύνει, που και πως θα ψηφίσει.
Αυτό είναι γνωστό εδώ και πολλά χρόνια.
Δεν είναι τίποτα καινούργιο.
Δεν χρειάζεται να υπάρχουν ….ιδιοφυίες για να κάνουν τη βρώμικη δουλειά.

Για να τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.


Στις εκλογές αυτές, πριν ακόμα δημιουργηθούν οι συνδυασμοί, νέοι και παλιοί.
Υπήρξαν κάποιες διεργασίες πριν από κάποιους μήνες στον ΣΥΡΙΖΑ.
Για ένα ψηφοδέλτιο ενωτικό, ανοιχτό στην κοινωνία, ανοιχτό σε πρόσωπα και ιδέες.
Στην αρχή, το δέχθηκαν ευνοϊκά όλοι.
Φαινόνταν στις συγκεντρώσεις του ΣΥΡΙΖΑ , που έδιναν το παρόν πολλά πρώην στελέχη άλλων κομμάτων.

Στο μεταξύ πολλά στελέχη του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ, δεν έκρυψαν το ενδιαφέρον τους.
(Ιδιαίτερα όσοι πρωτοστάτησαν στην «επαναφορά» του Αλέκου Καλαφάτη).
Κάπου όμως το όλο θέμα στράβωσε κομματικά.
Για ….άγνωστους λόγους ο ΣΥΡΙΖΑ περιχαρακώθηκε.
Προτίμησε να κλειστεί στο καβούκι του.
Και έβαλε κομματικό υποψήφιο.

Άρχισαν να παραμυθιάζουν τον Μάκη ότι θα βγει δήμαρχος, εδώ βγάλαμε βουλευτή δεν θα βγάλουμε δήμαρχο.

Αμέσως έπεσαν οι πρώτες συζητήσεις και αμφισβητήσεις της πολιτικής αυτής από μέρους πολλών.
Τι συνέβη;

Να σημειώσω ότι στη Κουμουνδούρου θεωρούν απογοητευτικό το αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Ζητούν τη λήψη άμεσων μέτρων για την οικοδόμηση δεσμών του κόμματος με τις τοπικές κοινωνίες.
Η επίσημη αιτιολογία ότι τα τοπικά πελατειακά συστήματα παραμένουν ισχυρά έχει βάση, αυτό όμως οφείλεται και σε δουλειά που δεν κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ τοπικά.

Το όλο ιστορικό της ίδρυσης της ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΤΕΤΡΑΠΟΛΗΣ, λίγο πολύ όλοι το ξέρουμε.
Η κίνηση αυτή ήταν για μένα μια πρόχειρη «σύναξη προσωπικοτήτων».
Του πάλαι ποτέ ισχυρού ΠΑΣΟΚ.
Παρόλο που ο Καλαφάτης προσπάθησε να τους «δέσει»……. ιδεολογικά και προσωπικά.
Έκανε πολλές προσπάθειες να τους πείσει ν’ αφήσουν τους ηγεμονισμούς και την αλαζονική συμπεριφορά.
Δεν μπόρεσε να τους πείσει, ούτε και ο ίδιος έπεισε.

Λυπάμαι που το λέω, αλλά όλο αυτό το εγχείρημα, ήταν έξω από την ελληνική πραγματικότητα και τον τρόπο σκέψης των Κεφαλλήνων.
Να σημειώσω την …σεμνή παρουσία του Βασίλη Ρουχωτά.
Επίσης, υπήρξε συμφωνία να μην ανακατέψουν τα κόμματα τους.
Αλλά, όλοι αυτοί, ιδιαίτερα ο Καλαφάτης,δεν παύει να σέρνουν στην πλάτη τους μια ολόκληρη ιστορία για άλλους θετική, για άλλους αρνητική.
Τον είχα ονομάσει τον συνδυασμό αυτό «τέρας» και υπήρξαν αντιδράσεις.
Δυστυχώς, δεν προχώρησε εκλογικά η κίνηση αυτή, ήρθε τρίτη και δεν θα μάθουμε ποτέ τι εξέλιξη θα είχε, έστω και στην μείζονα αντιπολίτευση.
Για να λέμε την πάσα αλήθεια, ο κόσμος για να αφομοιώσει τέτοιες συμμαχίες, χρειάζεται μήνες, να καταλάβει, να συζητήσει κλπ κλπ.

Ας αφήσουμε όμως όλ’ αυτά.
Κάποια στιγμή θα έρθει ώρα και όλοι θα κριθούν για τις επιλογές τους στις εκλογές αυτές.
Που …. μυρίζουν από χιλιόμετρα μακριά.

Την πρώτη Κυριακή των εκλογών.
Είχα γράψει ένα σχόλιο στον Μεμά.
Ότι κάτι δεν μου πάει καλά, θα έχουμε εκπλήξεις.
Προαισθάνομαι ανακατατάξεις.
Ένας καλός φίλος από τον Ελειό-Πρόννων, με πήρε τηλέφωνο και με ρώτησε.
Τι σε ανησυχεί Σπύρο μου.
Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι κάτι δεν μου κάθεται καλά, έχω μια προαίσθηση ότι θα έχουμε εκπλήξεις.
Πάψε, μου λέει, όλα θα πάνε καλά, ο Καλαφάτης το πολύ πολύ να έρθει δεύτερος, και θα εκλεγεί άνετα, εγώ βλέπω τον Παρίση τρίτο.
Κι άλλα μου’πε, που φάνηκε ότι ήταν σίγουρος για την νίκη του Καλαφάτη.

Ο Αφελής δεν ήξερε ότι τα εκλογομαγειρεία «Η ΚΑΛΗ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ» ήδη είχαν αποφασίσει.

Ξαφνικά όλα ήρθαν πάνω κάτω.
Οι ψήφοι του ΣΥΡΙΖΑ έγιναν …..31% του Παρίση.
Και οι ψήφοι της Ν.Δ. πήγαν κατευθείαν στον Θόδωρο.
Αυτό βέβαια φάνηκε τη δεύτερη Κυριακή περισσότερο.
Ο Σ. Κουρής έλεγε μεσοβδόμαδα ότι την έχουμε σίγουρη την εκλογή.
Κανείς δεν περίμενε ότι ο Θόδωρος θα έβγαινε στην δεύτερη θέση.
Διαστημικό άλμα.
Άσε που τον άφησε πίσω αρκετά ….χιλιόμετρα στο δεύτερο γύρο.
Τον ψήφισαν και τα «ορφανά» του ΠΑΣΟΚ.
Η δήλωση παρότρυνση του Μάκη Φόρτε «ψηφίζουμε Θόδωρο να φύγει ο Σπύρου» ήταν καταλυτική.
Ε, έβαλε το χεράκι της και η Γκερέκου.

Ως γνωστό στη Ν.Δ. δεν είναι ξεκαθαρισμένα τα πράγματα.
Είναι γνωστός ο διχασμός που κρατάει αρκετά χρόνια.
Οι δυο πτέρυγες (ας το πούμε έτσι) αλληλοεξοντώνονται σε μόνιμη βάση.
Η μια ψήφισε Σπύρου.
Η άλλη Θόδωρο.
Στις δημοτικές η μια ψήφισε τον Αλέξανδρο, η άλλη τον Μιχαλάτο, συν τον Καλαφάτη, αν λάβουμε υπόψη μας την παρουσία του Βασίλη Ρουχωτά στο ψηφοδέλτιο της ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΤΕΤΡΑΠΟΛΗΣ.
Οι πληροφορίες μου λένε ότι ήταν ενήμερος ο Σαμαράς με όλη αυτή την κατάσταση.
(Από καλή πηγή η πληροφορία αυτή).
Υψηλόβαθμο στέλεχος της Ν.Δ. ήταν πεπεισμένο ότι υπήρξε επαφή μυστική για να μοιράσουν τα ….ιμάτια του δήμου και της περιφέρειας.
Μπέρδεμα, ε;

Αν αυτό δεν λέγεται «νοθεία», τότε τι άλλο θα μπορούσαμε να πούμε.
Μια ιδιότυπη νοθεία, made in Greece – Kefalonia.
(Σ’ άλλα μέρη γίνονται χειρότερα, ηρεμήστε).

Εδώ υπάρχει ολόκληρη….. «συμμορία», οπ, για να μην παρεξηγηθώ, μια παρέα απ’ όλες τις παρατάξεις, που θέλησαν να ελέγξουν την όλη πολιτική κατάσταση.
Πάρε-δώσε, που λένε.
Εκεί που διαφωνώ, είναι ότι αποκάλεσαν τον Διον. Λυκούδη, ιδιοφυία, διότι έφτιαξε τον….. ΦΙΚΟ στο Ληξούρι για να κόψει ψήφους στον Ρουχωτά. Χα, χα!!!!!!

Συζητήσεις σε ….υψηλό επίπεδο έγιναν απ’ όλες τις παρατάξεις, εκτός ΚΚΕ και τον ψημένο Μάκη Δημητράτο.
Ο οποίος σύντομα θα βγει να πει πολλά.
Τον συγκρατούν προς το παρόν, αλλά δεν θα τα καταφέρουν μέχρι το τέλος.

Μια λεπτομέρεια.
Στις συζητήσεις για τη μοιρασιά της ….πίτας, ήταν μέσα και η υποψηφιότητα του βουλευτή στις εκλογές που έρχονται οσονούπω.
Ποιον θα προωθήσουν για να διεκδικήσει τη βουλευτική έδρα;
Το χρίσμα μάλλον θα πάει προς τη μεριά των ΠΑΣΟΚογεννών.
Μπορεί το πρόσωπο αυτό να έχει διαφωνήσει με το όλον ΠΑΣΟΚ ΕΛΙΑ κλπ.
Αλλά παραμένει …..νοερά δίπλα τους, μαζί με τους άλλους.
Εξού και βρέθηκε μέσα στην ΤΕΤΡΑΠΟΛΗ χωρίς πολλές άλλες φιλοδοξίες, ήσυχος και ατάραχος, συμμετέχοντας στο αλισβερίσι αυτό.

Είδατε ο Βαλλιανάτος.
Πίστευαν κάποιοι ότι ξόφλησε, αλλά …..

Φίλοι μου όσοι με ……αντέχετε μέχρι εδώ που με διαβάζετε.
Είχα γράψει μεσοβδόμαδα των εκλογών ένα κειμενάκι.
Άρεσε σε πολλούς.

Έγραφα λοιπόν:
Από την πρώτη Κυριακή και για ακόμα μία φορά φάνηκε περίτρανα ότι η σαπίλα, η διαπλοκή και η διαφθορά έχουν πολύ βαθιές ρίζες σε αυτό τον τόπο.
Το γεγονός που έκλεψε την παράσταση ήταν αναμφίβολα οι πρωτιές απατεώνων, εφοπλιστών, μπράβων, τηλεαστέρων και ηλιθίων σε αρκετούς Δήμους της χώρας.
Μπορεί αυτές οι πρωτιές να αποτέλεσαν ένα ισχυρό σοκ, για όσους είχαν αμφιβολίες για το πνευματικό επίπεδο των ψηφοφόρων, αλλά πιστεύω ότι ήταν 100% αναμενόμενες.
Η Ελλάδα έχει τους πολιτικούς που της αξίζουν, τους δημοσιογράφους που της αξίζουν, τους αναλυτές που της αξίζουν και τους πολίτες που της αξίζουν.
Έχει τους ναζί που της αξίζουν, τους νοικοκυραίους που της αξίζουν, τους αρχιεπίσκοπους που της αξίζουν και τους ηλίθιους που της αξίζουν.
Για αυτό και μετά από 2-3 χρόνια γενικευμένης απραξίας και αδράνειας, εκεί όπου κάποιος λογικός άνθρωπος θα περίμενε έστω και ένα εκλογικό ξέσπασμα, ήρθε το αποτέλεσμα των τοπικών εκλογών για να μας υπενθυμίσει την αλήθεια…

Ψάχνουν να βρουν τον …νικητή.
Όλοι ψάχνουν να βρουν ποιος κέρδισε.
Ο Διον. Λυκούδης, ο Αλ. Παρίης, ο Θόδωρος, ο Μιχαλάτος.
Ο Αλέκος Καλαφάτης θύμα της ολιγωρίας των συνεργατών του.
Αναποφάσιστος μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όλοι περίμεναν τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αν θα κατεβάσει ένα πρόσωπο που θα επηρεάσει την πορεία των δημοτικών.
Ή, ένα πρόσωπο που δεν θα μπορέσει να επηρεάσει το «κατεστημένο» των διαπλεκομένων.
Όσων, αποφασίζουν μέσα σ’ ένα δωμάτιο, ποιοι θα πρέπει να βγουν, ποιοι θα φύγουν, ποιους θα κρατήσουμε για …..μαγιά.

Φίλοι μου, ο νικητής των εκλογών, δεν είναι ο Διον. Λυκούδης όπως γράφει ο αγαπητός Γιάννης Κρούσος.
Νικητής είναι, η «ντόπια τρόικα», οι συμμαχίες, με ποιον είμαστε, ποιον θ’ αφήσουμε, ποιον θα κατακρεουργήσουμε πολιτικά.

Μ’ απλά λόγια θα τα γράψω.
Έχοντας μια απορία….
Μέχρι την Κέρκυρα είχε φτάσει το μακρύ χέρι όλων αυτών των δολοπλόκων;
Στην Κέρκυρα που καταψήφισαν τον Σπύρου;
Μέχρι εκεί φτάνει η αφεντιά τους;
(Διαβάσατε τι έγινε στη Λευκάδα).

Εδώ είναι απλά τα πράγματα.
Έπρεπε ο Σ. Κουρής να φύγει.
Δυστυχώς η κόντρα με τον Παρίση ήταν μεγάλη.
Έπρεπε να δείξουν ότι ο Παρίσης είναι κυρίαρχος σε κόμμα και δήμο αλλά και περιφέρεια..

Έπρεπε να αποδείξουν ότι ο Αλέξανδρος δεν είχε «πεθάνει»…..
Έπρεπε επιτέλους να αναδειχθεί ο Θόδωρος μετά από τόσα χρόνια παρουσίας στην πολιτική ζωή, σε περιφερειάρχης.
Ένα αξίωμα ορέ παιδιά.
Θα έπρεπε να αφήσουν τον Θεόφιλο Μιχαλάτο να εκφραστεί επιτέλους.
(Τελευταία άρχισαν καυγάδες μεταξύ των δυο συνδυασμών Παρίση και Μιχαλάτου, μέσω άρθρων και δηλώσεων, παραπλανητικά είναι όλ’ αυτά για να δείξουν ότι ήταν έξω από το στημένο παιχνίδι).

Θα έπρεπε ο Αλέκος Καλαφάτης με τους μπουνταλάδες συνεργάτες του, να απομονωθεί.
Να χτυπηθεί που τόλμησε να βγάλει πάλι κεφάλι.
Πήγε να κάνει την έκπληξη ο Αλέκος, αλλά δεν τον καθοδήγησαν σωστά κάποιοι που όλα τα ξέρουν και δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους.
Ένα ερώτημα όμως πλανάται στον απλό πολίτη αυτού του τόπου.
Που βρίσκουν τόσα λεφτά για μια τόση πανάκριβη προεκλογική παρουσία;
Εδώ και τώρα το … «πόθεν έσχες» απ’ όλους.
Ποιοι κρύβονται από πίσω τους;

Θα μου πείτε, όλα αυτά ωραία είναι που γράφεις.
Αλλά ο ….κυρίαρχος λαός πως αντιδρά;

Κάποιοι θεωρούν τους εαυτούς τους πολιτική αριστοκρατία, αναντικατάστατους, σωτήρες και άλλες τέτοιες γραφικές αυταπάτες, που δημιουργεί η απότομη ανάδειξη.
Ο Ανόητος φαίνεται από επτά πράγματα:
- Θυμώνει χωρίς λόγο.
- Μιλά χωρίς όφελος
- Αλλάζει χωρίς να προοδεύει.
- Ερευνά χωρίς αντικείμενο.
- Εμπιστεύεται έναν άγνωστο.
- Θεωρεί τους εχθρούς φίλους.
- Και δεν τα αναγνωρίζει όλα αυτά για τον εαυτό του.

Για τον κυρίαρχο λαό δεν έχω και τις καλύτερες εντυπώσεις.
Δεν μπορώ να κατανοήσω τους μηχανισμούς που χρησιμοποιούν για να κατευθύνουν τους ψήφους.
Μιλάμε για έναν κυρίαρχο λαό περιορισμένης ευθύνης;
Ο λαός είναι κυρίαρχος, δηλαδή υπεύθυνος.
Δεν γίνεται να είναι και κυρίαρχος και ανήλικος, και σοφός και αφελής, και παντοδύναμος και θύμα, και υπέροχος και παραπλανημένος και δημοκρατικός και ψηφοφόρος φασιστών, και περήφανος και χειραγωγημένος.
Δεν γίνεται προεκλογικά ο λαός να «ξέρει πάρα πολύ καλά» και μετεκλογικά να μην ξέρει.
Ο λαός είναι πριν από όλα ένα σύνολο ατομικών ευθυνών, ένα σύνολο πολιτών που για τις επιλογές τους, όσο άθλιες και αν είναι, φέρουν ακέραιη την ευθύνη.
Ελαφρυντικά ο λαός έχει μόνο όταν τον κρατούν στο σκοτάδι, όταν του κρύβουν την αλήθεια.
Γνωστά όλα αυτά, αλλά ποιος θα μπορέσει να μου εξηγήσει την «κατευθυνόμενη ψήφο» και την ψυχολογία που μετατρέπει τον ψηφοφόρο σε κοπάδι;
Μιλάμε για υψηλού επιπέδου….. οργάνωση.

Τελικά, όπως ερμηνεύουν τη ψήφο του στις Δημοτικές, Περιφερειακές και Ευρωεκλογές, ότι ήταν σοφή.
Δηλαδή.
Έστειλε μήνυμα στην κυβέρνηση «κάτσε καλά κι άλλαξε» και στον ΣΥΡΙΖΑ «εδώ είσαι το ξέρουμε αλλά μην παίρνουν τα μυαλά σου αέρα».
Είναι έτσι;

Πολιτικοί επιστήμονες και στατιστικολόγοι από όλο τον κόσμο συρρέουν στον Πειραιά για να εξηγήσουν ένα πρωτοφανές και αινιγματικό πολιτικό-εκλογικό φαινόμενο.
Πιο συγκεκριμένα, είναι γνωστό ότι με τη στήριξη της εκκλησίας και της Χρυσής Αυγής (μέσω και της σημαντικής της παρουσίας στους κόλπους των οργανωμένων του Ολυμπιακού ΣΦΠ), η μαριονέτα του εφοπλιστή Μαρινάκη, ο κύριος Μώραλης, κέρδισε την περασμένη Κυριακή τη δημαρχία του Πειραιά με ποσοστό 55.03%.
Τι να πω για τον Μπέο στον Βόλο.
Ας με συγχωρήσετε αλλά δεν έχω εμπιστοσύνη στον ….κυρίαρχο λαό.

Λοιπόν….
Για να μην πολυλογούμε και μακρολογούμε….
Φιλοσοφούμε και πολιτικολογούμε άνευ σημασίας.
Λίγες μέρες έχουν περάσει από τις εκλογές της δεύτερης Κυριακής και όλα τα κόμματα έχουν γίνει κουλουβάχατα.
Κι έχεις τον Σαμαρά και μιλάει για τη…… δεδηλωμένη.

Η «κουλουβαχοτοποίηση» των κομμάτων θα μεταφερθεί και στις μικρές κοινωνίες στους δήμους και τις περιφέρειες.
Κανείς να μην πανηγυρίζει.
Όλοι περίμεναν ότι όλα θ’ αλλάξουν και όλα τελικά έμειναν τα ίδια.

Οι διεργασίες μέσα στα κόμματα θα επιφέρουν και διεργασίες μέσα στις παρατάξεις όσο κι αν δεν το πιστεύετε.

Ο Αλέκος Καλαφάτης και τα παλικάρια της ΕΛΙΑΣ προετοιμάζουν «ηχηρή» παρουσία «εν ευθέτω χρόνω».
Ήταν γι’ αυτούς μια ενθάρρυνση το 8%.
Μυστήριο αποτελεί, αν ο Αλέκος Καλαφάτης θα εμφανιστεί στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Μέχρι στιγμής δεν έχει πει τίποτα.
Δεν κάνω καμία πρόβλεψη.

Πλήγμα για την τοπική αυτοδιοίκηση είναι η μη εκλογή του Μάρκου Κοτσιλίνη.
Ωστόσο, θα ήθελα ο Μάκης Φόρτες να συνεχίσει να αρθρογραφεί.

Το γκρουπ του Θεόφιλου Μιχαλάτου ετοιμάζεται για δυναμική εμφάνιση.
Ο Σάββας Σαββαόγλου δεν εκλέχτηκε.
Λένε οι πληροφορίες μου ότι θα παραιτηθεί η σύζυγος του Θεόφιλου που εκλέχτηκε και θα πάρει τη θέση της ο Σάββας.
Εδώ θα ήθελα να κάνω μια επισήμανση δημοσιεύοντας ένα απόσπασμα από την ιστοσελίδα «Dies brumalis» από το άρθρο ΔΙΠΟΛΙΣΜΟΙ.

(…..) Στην δε εγχώρια πολιτική σκηνή, με αφετηρία την τοπική αυτοδιοίκηση, η απροκάλυπτη κάθοδος στην πολιτική σκηνή επιχειρηματιών με τα συμφέροντά τους διευρύνεται συνεχώς. Ο Γ. Μώραλης βέβαια ακόμα καταβάλλει προσπάθεια να πείσει για την ανεξαρτησία του από επιχειρηματικά συμφέροντα, ενώ η εικόνα του Β. Μαρινάκη ένα βήμα πίσω του στις εμφανίσεις του δεν είναι μόνο συμβολική, επικαλούμενος μάλιστα το δημοκρατικό παρελθόν του πατρός του. Κι έτσι ενώ αποθεώνουν οι οπαδοί του Ολυμπιακού τον δήμαρχό τους η Γιάννα Αγγελοπούλου έγινε φωνή του αντιπολιτευόμενου λόγου, έστω και με υπονοούμενα, για να χαθεί ολότελα η πολιτική ταυτότητα αυτών των επιλογών. (…..)

Έχει κατηγορηθεί ο Θεόφιλος Μιχαλάτος ότι έχει μεταφέρει τις επιχειρήσεις του στην….. πολιτική.
(Με διάφορους τρόπους επηρεασμού συνειδήσεων).
Μέσα από τις επιχειρήσεις επηρεάζει και επηρέασε στις δημοτικές εκλογές.
Ολόκληρα ….σόγια μπήκαν στο ψηφοδέλτιο.
Δεν έχω δει (ακούσει) προηγούμενο, η σύζυγος του υποψήφιου Δημάρχου να καταλαμβάνει την πρώτη θέση σε ψήφους, δημιουργώντας πρόβλημα σε καταξιωμένα στελέχη όπως τον Σάββα Σαββαόγλου, που δεν εκλέχτηκε.
Αν αυτό, αγαπητέ Θεόφιλε, δεν είναι «πολιτική παρεκτροπή» τότε πώς να το ερμηνεύσουμε;

Σύντομα όπως μαθαίνω ο Μάκης Δημητράτος θα μιλήσει.
Αφήνει να ησυχάσουν κάπως τα πράγματα και θα τα πει όλα.
Η κίνηση αυτή του Μάκη δεν γνωρίζω τι επιπτώσεις θα έχει στον ΣΥΡΙΖΑ.
Θα δούμε.

Η ΙΣΧΥΡΗ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ το’χει ρίξει στα ευχαριστήρια.
Δεν τα αφήνετε όλ’ αυτά ρε παιδιά.
Κοιτάξτε μια ματιά το Αργοστόλι, που έχει γίνει τα χάλια του.
Σε λίγο καιρό θα υπάρξει τέτοιο μποτιλιάρισμα που δεν μπορεί να κυκλοφορεί αυτοκίνητο.
Καθαρίστε λίγο την πόλη.
Ξεσάλωσε η δημοτική αρχή να δίνει προμήθειες με απευθείας ανάθεση, χωρίς να υπάρχουν ανακοινώσεις.
Στην αναμπουμπούλα χαίρετε ο ….λύκος.

Αργοστόλι, μια μεγάλη φραπεδούπολη.
Όλοι πίνουν καφέ.

Πρωτοφανές αυτό που καταγγέλλει η Ελπίδα Κατσαΐτη: «…. . πριν ένα μήνα, έστειλε έγγραφο η Γ.Γ. του Δήμου, να βγάλουμε από όλα τα συμβούλια, τους συμβούλους που δεν ακολούθησαν το ψηφοδέλτιο Παρίση. Ακόμα και η Περιφέρεια δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που διάβαζε».
Δήμαρχε δεν αρχίζεις καλά.

Προειδοποιώ……..
Αν νομίζετε ότι θα μπαχαλοποιήσετε το Δήμο μαζί με τον Μιχαλάτο κι αντί μιας σωστής αντιπαράθεσης με την αντιπολίτευση, θα βρίζει «επί προσωπικού» ο ένας τον άλλο.
Είστε γελασμένοι.
Θα υπάρξει αντίδραση απ’ όλους.
Καθίστε φρόνιμα όλοι σας.
Και οι μεν και οι δε.

Δε διεκδικώ δόξες πολιτικής ανάλυσης των εκλογικών αποτελεσμάτων.
Συναισθηματικός περισσότερο ο λόγος, κατάθεση ψυχής ή όπως αλλιώς θέλει ας το χαρακτηρίσει καθένας.
Ας το πάρετε σαν ένα κείμενο επιστημονικής φαντασίας.
Απλά και σε επίγνωση της ρήσης του σοφού παππού της Αριστεράς, «αν οι εκλογές άλλαζαν τον κόσμο, θα τις είχαν καταργήσει», ήθελα κι εγώ ο καθόλου σοφός και (πιστεύω) Αριστερός, αυτοί που μαζί τόσους αγώνες δώσαμε, με την ψήφο τους να μας κάνουν πιο επικίνδυνους για το «σύστημα» και να το αναγκάσουν να επιταχύνει τον ταξικό πόλεμο…

Γεια σου ρε Διονύση (Λυκούδη) και κυρ Διονύση αφέντη τσουτσουλομύτη…….
Γεια σου ρε Κατερίνα (Κουταλά) καλά εσύ έφυγες νωρίς (και γλίτωσες).
Γεια σου ρε Νίκο Γκισγκίνη και Γιάννη Κουρούκλη, το μέλλον είναι λαμπρό για σας, αλλάξτε τους τα φώτα.

Γεια σας – γεια σας.

Read more: http://www.kefalonitikanea.gr

Μυρίζει εκλογές πάλι…

Του Γιάννη Παντελάκη  http://www.efsyn.gr/

Δεν έχουν περάσει παρά λίγα μόλις εικοσιτετράωρα από τότε που έκλεισαν οι κάλπες. Και ήδη διαβάζω τρεις-τέσσερις σχετικά καλές ειδήσεις. 

Η πρώτη πως η κυβέρνηση σκέφτεται να αυξήσει τις δόσεις εκείνων των πολιτών που οφείλουν στο Δημόσιο. Η δεύτερη ότι αν κάποιος αποδείξει πέραν πάσης αμφιβολίας πως αδυνατεί να πληρώσει την εφορία δεν θα κινδυνεύει με ποινική δίωξη. Η τρίτη πως θα έρθει νομοσχέδιο το οποίο θα προβλέπει ότι τα χρηματικά ποσά από δεσμευμένες τραπεζικές καταθέσεις θα δοθούν σε οικονομικά αδύναμες ομάδες του πληθυσμού. Η τέταρτη ότι θα δημιουργηθεί ένα ευνοϊκότερο καθεστώς ρύθμισης οφειλών προς το ΙΚΑ.

Αν το έψαχνα λίγο περισσότερο, είμαι σίγουρος πως κάτι περισσότερο θα έβρισκα. Κάποιον υπουργό που εξήγγειλε μια νέα ευνοϊκή ρύθμιση δηλαδή. Ολα αυτά τα ωραία παραπέμπουν στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν. Τότε που κυριαρχούσε μια εικονική ευημερία και κάθε παραμονή εκλογών, η εκάστοτε κυβέρνηση έδινε υποσχέσεις, χάριζε οφειλές, διόριζε στο Δημόσιο, νομοθετούσε υπέρ διαφόρων κοινωνικών ομάδων. Αυτή τη φορά, οι εξαγγελίες ακολούθησαν τις εκλογές, έγιναν μετά από αυτές δηλαδή. Το αποτέλεσμα της Κυριακής έβαλε το χεράκι του γι' αυτό. Και πιο πολύ έβαλε το χεράκι της η προοπτική πραγματοποίησης εθνικών εκλογών είτε τον Μάρτιο (λόγω αδυναμίας εκλογής Πρόεδρου της Δημοκρατίας) είτε αρκετά πιο σύντομα.

Ο τρόπος αυτός με τον οποίο πολιτεύεται η κυβέρνηση μυρίζει μούχλα. Παλαιοκομματικές και αραχνιασμένες λογικές, λες και ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να δεχτούν απερίσκεπτα λαγούς και πετραχήλια και να κατευθύνουν τις ψήφους τους με βάση αυτό. Η κρίση και όσα ακολούθησαν -κατά πώς φαίνεται- δεν έδωσαν κανένα μάθημα στους συγκυβερνώντες. Και αυτό αποτελεί τη μια πλευρά του προβλήματος. Η δεύτερη συνδέεται με τους δανειστές. Μπορεί η τρόικα για ευνόητους λόγους να αποσύρθηκε διακριτικά κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, αλλά σε λίγο θα είναι πάλι εδώ. Ο Τόμσεν και η παρέα του θα αρχίσουν τις επιθεωρήσεις και τους ελέγχους στα υπουργεία. Και τότε δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα επιτρέψουν σε υπουργούς να εξαγγέλλουν κάθε μέρα και από ένα νέο φιλολαϊκό μέτρο. Θα τους θυμίζουν άλλωστε πως υπάρχουν ακόμα πολλές μνημονιακές και ψηφισμένες από τη Βουλή υποχρεώσεις τις οποίες θα πρέπει να τηρήσουν. Οσο και αν η κυβέρνηση θα επιχειρήσει να πετάει την μπάλα στην εξέδρα για να κερδίσει πολύτιμο πολιτικό χρόνο, οι τροϊκανοί θα επιμένουν.

Αυτή η τελευταία παράμετρος αποτελεί και τον πιο ισχυρό λόγο για να σκέφτεται τόσο το Μαξίμου όσο και η Χαριλάου Τρικούπη το ενδεχόμενο άμεσης προσφυγής στις κάλπες. 

Δεν θα μπορεί δηλαδή να αντέξει την επιβολή νέων μέτρων, άρα θα αναγκαστεί να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές πριν τα πάρει αυτά. Ας θυμηθούμε πως οι υποχρεώσεις τις οποίες πρέπει να τηρήσει μέχρι το τέλος του χρόνου, βάσει νόμων που έχουν ψηφιστεί, είναι πολλές και ιδιαίτερα επώδυνες για την ήδη δοκιμασμένη κοινωνία. Εως το τέλος του 2014 θα πρέπει να προχωρήσει στην απελευθέρωση των απολύσεων, στη γενναία επί τα χείρω αλλαγή του ασφαλιστικού συστήματος κ.ο.κ. Η σημερινή κυβέρνηση, με τη δεδομένη αριθμητική πλειοψηφία και την πολύ πρόσφατη εκλογική ήττα, δεν έχει πολλά περιθώρια να τηρήσει αυτές τις δεσμεύσεις της απέναντι στους δανειστές.

Αν οι συνθήκες το επιτρέψουν και αν βέβαια συναινέσουν και οι δανειστές, είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο πως η κυβέρνηση δεν θα περιμένει έως τον Μάρτιο για να οδηγήσει τη χώρα σε εθνικές εκλογές. Θα ακολουθήσει την προαναφερόμενη γνωστή τακτική (υποσχέσεις, παροχές κ.ά.) για το επόμενο διάστημα, θα φουσκώσει περισσότερο το περίφημο success story και σύντομα θα πηγαίνουμε πάλι στις κάλπες. Η επιλογή αυτή αποτελεί μάλλον μονόδρομο για τη συγκυβέρνηση. Με δεδομένη την ασυμφωνία για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας τον Μάρτιο, ο πολιτικός χρόνος της είναι μικρός. Ολα δείχνουν ότι θα προτιμήσει να πάρει το ρίσκο των πρόωρων εκλογών σχετικά σύντομα αντί να πάρει νέα μέτρα και να οδηγηθούμε σε εκλογές τον Μάρτιο. Αυτά τουλάχιστον λέει η λογική. Η οποία, ωστόσο, δεν είναι πάντα και ο καλύτερος σύμβουλος της κυβέρνησης.

Περικλής Κοροβέσης Ο μεταλλαγμένος φασισμός

       http://www.efsyn.gr/

     Του Περικλή Κοροβέση

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ποδοσφαιρική ομάδα, θα είχε κερδίσει το πρωτάθλημα, χωρίς κανείς να μπορέσει να αμφισβητήσει τα τέσσερα γκολ του (ποσοστιαίες μονάδες). Αλλά στην υπαρκτή πολιτική, και ιδιαίτερα στα κόμματα εξουσίας, η απλή λογική και τα απλά μαθηματικά δεν έχουν καμία σημασία. Με την αριθμητική του μπακάλη, αν οι ευρωεκλογές ήταν εθνικές, αθροιστικά ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. θα έβγαζαν 94 βουλευτές από τους 162 που έχουν σήμερα. Δηλαδή θα έχαναν 68 βουλευτές. Με άλλα λόγια, ο κυβερνητικός συνασπισμός με την απώλεια 11 και πλέον μονάδων από τα ποσοστά που καταγράφηκαν στις εκλογές του Ιουνίου 2012, αν ήταν δημοκρατικός, θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί. Αλλά ποιος έχασε το φιλότιμο, για να το βρει ο Σαμαράς ή ο Βενιζέλος. Εχουμε μια κυβέρνηση που διοικεί τη χώρα με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, δηλαδή είμαστε πάντα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, που μπορεί να συγκριθεί μόνο με δικτατορικά καθεστώτα. Και με αυστηρούς κοινωνιολογικούς όρους είναι μια κυβέρνηση φασίζουσα, κάτι που ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τους διανοούμενους που διαθέτει, δεν εννοεί να το καταλάβει.

Και έτσι, εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να χαράξει τη σωστή πολιτική. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ κινείται σαν να βρισκόμαστε σε μια κανονική κοινοβουλευτική περίοδο. Ενδιαφέρεται περισσότερο να αυξήσει τα ποσοστά του και λιγότερο να ριζώσει στην κοινωνία. Και εδώ είναι η αχίλλειος πτέρνα του. Το φασιστικό υβρεολόγιο που εξαπολύεται εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ αύριο θα γίνει πράξη, αν και όποτε με το καλό γίνει κυβέρνηση. Ολοι οι αντίπαλοί του θα ενωθούν και, με την υποστήριξη της Ε.Ε. και των ΗΠΑ, πιθανότατα να έχουμε σκηνικό τύπου Βενεζουέλας, στην καλύτερη περίπτωση, και στη χειρότερη ένα είδος Ουκρανίας. Εξάλλου αυτό σημαίνει το δίλημμα «Σταθερότητα ή χάος». Και αυτό είναι μια πραγματική δήλωση των Σαμαρά-Βενιζέλου: «Ή μας αφήνετε και κυβερνάμε αιωνίως, γιατί εμάς θέλουν Βρυξέλλες και Ουάσινγκτον, ή αλλιώτικα θα κάνουμε τη χώρα μπάχαλο με την έγκριση και την υποστήριξη των αφεντικών μας. Νομίζετε, κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, πως θα αντέξετε; Διάλειμμα θα είσαστε».

Και αυτό ας το πάρουμε στα σοβαρά. Η Χ.Α. έχει εμπεδωθεί για τα καλά στην ελληνική κοινωνία. Ο λανθάνων κοινωνικός φασισμός αυτής της χώρας βρήκε μια πολιτική έκφραση στο πρόσωπο μιας εγκληματικής οργάνωσης που στηρίζεται στην ωμή βία και το έγκλημα. Και το 10% αυτού του λαού την υποστηρίζει συνειδητά. Αν η Χ.Α. μεταλλαχθεί και πάρει την όψη του Εθνικού Μετώπου της Γαλλίας ή του UKIP της Βρετανίας, τότε ίσως φτάσει και τα ποσοστά τους. Σήμερα Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ μαζί έχουν 31% του εκλογικού σώματος. Μια εξευρωπαϊσμένη λοιπόν Χ.Α., που έχει μάλιστα και δύο στρατηγούς στο Ευρωκοινοβούλιο, ίσως μπει στον προβληματισμό της μελλοντικής συμμετοχής σε μια κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας» μπροστά στην κομμουνιστική απειλή που εκφράζει ο «Κάστρο της Μεσογείου». Δηλαδή ο κ. Τσίπρας.

Το μήνυμα των ευρωεκλογών είναι σαφές. Ο καθαρός ναζισμός, μαζί με τον μεταλλαγμένο φασισμό, είναι η τρίτη δύναμη σήμερα στο Ευρωκοινοβούλιο, άσχετα αν δεν έχουν μπορέσει ώς τώρα να συγκροτήσουν κόμμα. Αλλά αυτό είναι θέμα χρόνου. Και αυτό δείχνει να απασχολεί ελάχιστους. Περίπου οι μισοί Ευρωπαίοι δεν πήγαν να ψηφίσουν. Σύμφωνα με το ευρωβαρόμετρο, το σημαντικό ποσοστό του 29% πιστεύει πως οι ευρωβουλευτές διορίζονται και το 17% δεν ήξερε αν διορίζονται ή εκλέγονται. Μια κατάσταση που μπορεί να συγκριθεί μόνο με τη δεκαετία του ‘30, που ο ναζισμός και ο φασισμός κυριαρχούσαν σχεδόν σ’ όλη την Ευρώπη, προς μεγάλη αγαλλίαση των βιομηχάνων και των τραπεζιτών. Το ένα και μοναδικό κόμμα είναι το ιδανικό πολίτευμα του καπιταλισμού. Το μοντέλο της Κίνας είναι υπό μελέτη. Και όταν μας μιλούν για κυβερνήσεις συνεργασίας και για κουλτούρα συγκυβερνήσεων, στην ουσία μάς μιλούν για ένα κόμμα, που έχει δύο συνιστώσες. Ετσι έχουμε μια άτυπη συγχώνευση, όπως αυτή της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ που συγκροτούν ένα ενιαίο κυβερνητικό κόμμα που ζει και τρέφεται από την εξουσία. Και από αυτήν την άποψη δεν βλέπω πρόωρες εκλογές. Εκτός αν έχουμε αποστασίες, που μάλλον πρέπει να τις αποκλείσουμε. Και δύο χρόνια ακόμα είναι αρκετά για να ολοκληρωθεί η καταστροφή της χώρας. Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, Χ.Α. συγκεντρώνουν το 41% των εκλογέων. Και αυτό είναι ένα καλό βαρόμετρο για το πόσο δημοκράτης είναι αυτός ο λαός.

Το βαθύ κράτος, αρχής γενομένης από τους κοτζαμπάσηδες, τους δικτάτορες, τους δωσίλογους, τους παρακρατικούς και τις χούντες, δείχνει να είναι πιο βαθιά ριζωμένο απ’ ό,τι φαίνεται.

Η Δική μου Αριστερά

«Η δική μου αριστερά, ίσως, να είναι ουτοπική. Μ’ αρέσει όμως η ουτοπία». Από τον Δημήτρη Β. Τριανταφυλλίδη

 

Η δική μου αριστερά είναι η στρατιά των διπλά ηττημένων ευγενών ηρώων που για ένα πουκάμισο αδειανό, για ένα διαψευσμένο όνειρο, για μια ματαιωμένη ελπίδα έδωσαν τη ζωή τους.

Η δική μου αριστερά διακρινόταν πάντα για την ευγένειά της.

Η δική μου αριστερά ξεχώριζε πάντα για την επιμονή της στις ιδέες της.

Η δική μου αριστερά οριοθετήθηκε για την ανιδιοτελή της προσφορά.

Η δική μου αριστερά φημιζόταν για την ανεκτικότητά της στο διαφορετικό, δίχως αποκλεισμούς, δίχως χαρακτηρισμούς, δίχως «επαγρυπνητές» της ιδεολογικής καθαρότητας, δίχως «στρατόπεδα συγκέντρωσης» για τους «αντιφρονούντες».

Η δική μου αριστερά σταυρώθηκε στα Μακρονήσια της πατρίδας μου και τα μακρινά γκουλάγκ της Σιβηρίας. Βασανίστηκε στο Μπούλγκες, στην Μπουμπουλίνας και σε όλα τα κολαστήρια όπου γης.

Η δική μου αριστερά υμνήθηκε για την ουτοπική της προσμονή στα όρια της μεταφυσικής εσχατολογίας.

Η δική μου αριστερά τραγουδήθηκε για την ομορφιά των στίχων της.

Η δική μου αριστερά απεικόνισε το κάλλος του ήθους των απλών ανθρώπων που πίστεψαν σ’ αυτήν και θυσιάστηκαν για τα ευγενικά ιδανικά της.

Η δική μου αριστερά αγαπούσε τον τόπο μου και μοχθούσε γι’ αυτόν. Για ένα καλύτερο μέλλον.

Η δική μου αριστερά ήταν ρηξικέλευθη, ανατρεπτική, αιρετική, μα πάνω απ’ όλα δημιουργική, ακόμη κι όταν αστοχούσε.

Η δική μου αριστερά διαιωνίστηκε στην ιστορία για την ομορφιά των ίδιων των ανθρώπων της.

Η δική μου αριστερά ποτέ δεν πίστεψε σε δόγματα, ποτέ δεν αναγνώρισε ιερατεία, ποτέ δεν ενθάρρυνε την Ιερά Εξέταση της ιδεολογικής καθαρότητας.

Η δική μου αριστερά δεν είχε ποτέ σωτηριολογικό, εσχατολογικό, τελεολογικό χαρακτήρα.

Η δική μου αριστερά δεν δίστασε ποτέ να αυτο-αναιρεθεί. Να συγκρουστεί μετωπικά με τον εαυτό της, να υπονομεύσει την αλήθεια της και να αναζητήσει την αλήθεια του Άλλου, σε μια προσπάθεια υπονόμευσης και ανατροπής της αδικίας.

Η δική μου αριστερά δεν φορούσε ποτέ κουκούλες, δεν ήταν τρακαδόρικη, δεν ήταν λαϊκίστικη, δεν ήταν ολοκληρωτική, δηλαδή αντι-αισθητική, δεν ήταν τραμπούκικη.

Η δική μου αριστερά δεν ήταν προβοκατόρικη, δεν ήταν αρνητική, δεν ήταν εξ επαγγέλματος καταγγελτική.

Η δική μου αριστερά ποτέ δεν ήταν «μεταπράτης» του ανθρώπινου πόνου, «μεσάζοντας» των συνθημάτων και των στερεοτύπων, «αλληλέγγυα» της συντήρησης και της οπισθοδρόμησης.

Η δική μου αριστερά δεν πέταξε ποτέ γιαούρτια, απεναντίας, έφαγε σφαίρες.

Η δική μου αριστερά δεν «χάιδεψε» ποτέ αυτιά τεμπέληδων, λουφαδόρων και βολεμένων.

Η δική μου αριστερά δεν θέλησε τις θέσεις και τα αξιώματα. Προτίμησε το είναι από το έχειν. Γι’ αυτό και είναι ταπεινά υπερήφανη για την ανιδιοτελή προσφορά της.

Η δική μου αριστερά διώχθηκε και από τους πολιτικούς της αντιπάλους και από τους «συντρόφους» της. Γι’ αυτό και είναι μια διπλά ηττημένη, μα και διπλά δοξασμένη αριστερά.

Η δική μου αριστερά είναι αειφόρως αναστάσιμη γιατί γι’ αυτήν το πρόσωπο είναι υπεράνω του όχλου.

Η μοναδική, ανεπανάληπτη, αναντικατάστατη αυταξία του προσώπου είναι το καθοδηγητικό νήμα της πορείας της. Μιας πορείας που ξεκινάει από το ταπεινό σπήλαιο της γέννησης του ανθρώπου, συνεχίζει στον Κήπο της Γεσθημανής, αποκορυφώνεται στον Γολγοθά και ολοκληρώνεται στην Ανάσταση του κάθε ταπεινού και καταφρονημένου τούτης της Γης.

Η δική μου αριστερά, ίσως, να είναι ουτοπική. Μ’ αρέσει όμως η ουτοπία. 

Είναι σαν τον ορίζοντα, όσο τον πλησιάζεις τόσο απομακρύνεται. Σε κάνει, παρ’ όλα αυτά, να προχωράς πάντα μπροστά.

Εν τέλει, η δική μου αριστερά είναι μια πολύ μοναχική υπόθεση.


O Tάσος Λειβαδίτης (20 Απριλίου 1922-30 Οκτωβρίου 1988) ήταν σημαντικός Έλληνας ποιητής. Το πρώτο του ποίημα που δημοσιεύτηκε ήταν Το Τραγούδι του Χατζηδημήτρη, το 1946. Το 1952 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική σύνθεση με τίτλο Μάχη στην Άκρη της Νύχτας. Εργάστηκε ως κριτικός ποίησης στην εφημερίδα Αυγή (1954-1980). Στο διάστημα της Χούντας των Συνταγματαρχών, για βιοποριστικούς λόγους, μετέφραζε ή διασκεύαζε λογοτεχνικά έργα για λαϊκά περιοδικά ποικίλης ύλης, με το ψευδώνυμο Pόκκος. Έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία, όπως το πρώτο βραβείο ποίησης στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας στη Βαρσοβία (1953, για τη συλλογή του Φυσάει στα Σταυροδρόμια του Κόσμου) και το πρώτο βραβείο ποίησης του Δήμου Αθηναίων (1957, για τη συλλογή του Συμφωνία αρ.1) κ.ά. Υπήρξε επίσης ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Μετά τον θάνατό του εκδόθηκαν χειρόγραφα ανέκδοτα ποιήματά του με τον τίτλο Χειρόγραφα του Φθινοπώρου.

Πηγή: Poiein

Πεσσόα: Η επανάσταση του συναισθήματος

«Είναι αδύνατον να μην αισθανόμαστε, όπως είναι αδύνατον να μην περπατάμε»

DOC TV

                    

ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ. Αν… ή αν… Ναι, αλλά ένα «αν» αντιπροσωπεύει πάντα κάτι που δεν έχει συμβεί∙ κι αφού δεν έχει συμβεί, ποιο το όφελος να φανταζόμαστε τι θα γινόταν αν είχε συμβεί;

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΨΥΧΗ ή έναν άνθρωπο είναι να διαθέτει διάνοια και ηθική εξίσου ισχυρές. Για να είναι κάποιος αναμφισβήτητα και «απόλυτα» ηθικός, πρέπει να είναι και λιγάκι ανόητος. Για να είναι απόλυτα διανοούμενος, πρέπει να είναι και λιγάκι ανήθικος. Δεν ξέρω ποιο παιχνίδι της Μοίρας ή ποια ειρωνεία της Τύχης δεν επιτρέπει στον άνθρωπο αυτόν τον δυϊσμό σε υψηλό επίπεδο. Προς μεγάλη μου δυστυχία, κάτι τέτοιο συμβαίνει στην περίπτωσή μου.

ΔΙΑΘΕΤΟΝΤΑΣ ΛΟΙΠΟΝ ΔΥΟ ΑΡΕΤΕΣ, δεν κατόρθωσα ποτέ μου να γίνω τίποτα. Αυτό που με έφθειρε στη ζωή δεν είναι ότι διέθετα υπερβολικά ανεπτυγμένο ένα προσόν, αλλά δύο.

ΤΟ ΚΑΚΟ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΤΟΜΙΚΙΣΜΟ ΜΑΣ, αλλά στον τύπο του ατομικισμού που μας χαρακτηρίζει, ο οποίος είναι στατικός αντί να είναι δυναμικός. Στα μάτια μας, η αξία μας εξαρτάται απ’ αυτό που σκεφτόμαστε, κι όχι από αυτό που πράττουμε. Ξεχνάμε πως αυτό που δεν κάναμε δεν το βιώσαμε∙ πως η πρωταρχική λειτουργία της ζωής είναι η δράση, όπως το πρωταρχικό χαρακτηριστικό των πραγμάτων είναι η κίνηση.

ΠΡΟΣΔΙΔΟΥΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ ΣΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΑΣ απλώς και μόνο επειδή είναι δικές μας. Θεωρούμε εαυτούς όχι, όπως έλεγε εκείνος ο Έλληνας, «μέτρον πάντων», αλλά κανόνα ή μονάδα μέτρησης των πάντων∙ κι έτσι δημιουργήσαμε ανάμεσά μας όχι απλώς μια ερμηνεία, αλλά μια κριτική του σύμπαντος (ενώ, εφόσον δεν το γνωρίζουμε, δεν είμαστε ικανοί να το κρίνουμε) και βλέπουμε τα πιο αδύναμα και πιο διαταραγμένα πνεύματα ανάμεσά μας να ανάγουν αυτήν την κριτική σε ερμηνεία που επιβάλλεται σαν παραίσθηση, και όχι μέσω συλλογισμού, αλλά διά μιας απλούστατης επαγωγής. Πρόκειται για μια καθαρή περίπτωση παραίσθησης, δηλαδή για μια ψευδαίσθηση που γεννήθηκε από την εσφαλμένη κατανόηση ενός γεγονότος.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΩ ΟΤΙ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ κανείς, είτε εγώ ο ίδιος είτε οποιοσδήποτε άλλος, να έχει τη βεβαιότητα ότι θα φέρει κάποια ανακούφιση, πραγματική ή βαθιά, στις δυστυχίες του ανθρώπου, κι ακόμη λιγότερο να τις γιατρέψει. Ούτε κατάφερα, όμως, να πάψω να το σκέφτομαι.

Η ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΑΓΩΝΙΑ -ή και μόνο το να τη φανταστώ- πάντα μου δημιουργούσε άγχος, κι ακόμη με αναστάτωνε, μου απαγόρευε να συγκεντρωθώ και ν’ αφιερωθώ στο «εγώ» μου. Η πεποίθηση ότι κάθε θεραπευτική της ψυχής είναι εντελώς ανώφελη θα έπρεπε, αντίθετα, να με υψώσει μέχρι τις κορυφές της αδιαφορίας, όπου οι γήινες ανησυχίες θα κρύβονταν πίσω από το νεφελώδες πέπλο αυτής της πεποίθησης. Παρ’ όλα αυτά, όσο δυνατή και να είναι η σκέψη, είναι εντελώς ανίσχυρη απέναντι στην επανάσταση του συναισθήματος. Είναι αδύνατον να μην αισθανόμαστε, όπως είναι αδύνατον να μην περπατάμε.

Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΟΡΜΗΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ήταν πάντα, σε τελική ανάλυση, η πηγή και η αιτία όλων των δεινών μου -το να μην μπορώ να θελήσω πριν σκεφτώ, το να μην μπορώ να αφοσιωθώ, το να μην μπορώ να πάρω μιαν απόφαση με τον μόνο τρόπο που αποφασίζουν οι άνθρωποι: με την αποφασιστικότητα, κι όχι με το μυαλό- όπως ο γάιδαρος του Μπυριντάν που πεθαίνει πάνω στη μαθηματική διχοτόμο που χωρίζει το νερό από τη συγκίνηση και το άχυρο από την προσπάθεια, ενώ, αν δεν το σκεφτόταν, ίσως και να πέθαινε, αλλά δεν θα πέθαινε ούτε από πείνα, ούτε από δίψα.


Φερνάντο Πεσσόα - Η αγωγή του στωικού, εκδόσεις Ροές. Μετάφραση: Βασίλης Πουλάκος. Το ένα και μοναδικό χειρόγραφο του βαρόνου ντε Τέιβε (ένα από τα ψευδώνυμα που χρησιμοποιούσε ο Πεσσόα) περί του ανέφικτου της δημιουργίας μιας ανώτερης τέχνης. Τα κείμενα, υπογεγραμμένα με το ψευδώνυμο ντε Τέιβε, βρέθηκαν μαζί με όλα τα γραπτά του Πεσσόα που προορίζονταν για το Βιβλίο της Ανησυχίας.

O Φερνάντο Πεσσόα, Πορτογάλος ποιητής και συγγραφέας, γεννήθηκε στη Λισαβώνα το 1888. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του παρέμεινε αδημοσίευτο μέχρι τον θάνατό του το 1935. Τα άπαντά του εκδόθηκαν σε οχτώ τόμους, υπογεγραμμένα από 27 διαφορετικές προσωπικότητες - όλοι alter ego του Πεσσόα, που προτιμούσε να χρησιμοποιεί άλλα ονόματα εκτός από το δικό του. Στα ελληνικά κυκλοφορούν μερικά από τα πιο γνωστά βιβλία του όπως Ο Αναρχικός Τραπεζίτης (εκδ. Εξάντας), Εγώ και οι άλλοι (εκδ. Printa), Το βιβλίο της Ανησυχίας (εκδ. Αλεξάνδρεια). Μπορείτε να βρείτε τον πλήρη κατάλογο με τα βιβλία του στα ελληνικά εδώ.

ΖΕΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ;

Author: kartesios
 

  

Θεωρώ πολύ θετική εξέλιξη τη δήλωση – πρόβλεψη του Τάκη Μπαλτάκου: «Δεν θα τα καταφέρουν όμως, όπως δεν τα κατάφερε το ΕΑΜ ΤΟ 1945. Θα έχουμε νέα “Συμφωνία της Βάρκιζας”. Πάλι θα παραδώσουν τα όπλα». Η δήλωση του κυρίου Τάκη καταργεί κάθε άλλοθι περί «παραπλανημένων», αλλά κυρίως περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο το περιεχόμενο των εγκεφάλων που έχει επιλέξει ο Σαμαράς ως συμβούλους, φίλους, «στενό κύκλο».

Είμαι βέβαιος ότι οι διάφοροι Φαήλοι και Χρύσανθοι ανέκραξαν «πες τα ρε Τάκη!» μόλις έμαθαν το περιεχόμενο της συνέντευξης του Τάκη στο «ΒΗΜΑ». Μάλλον και ο Αντώνης Σαμαράς θα ήπιε ένα ποτήρι βερμούτ στην υγειά της ειλικρίνειας του Τάκη.

Ο Μπαλτάκος είχε βρει αρκετούς υποστηρικτές μετά την αποκάλυψη της συνομιλίας του με τον Κασιδιάρη. Υποστηρικτές που εκτός από τον Τάκη, στηρίζουν τη ΝΔ του Σαμαρά και την ψήφισαν στις ευρωεκλογές. Κανείς δε δικαιούται να χαρίζει σε αυτούς τους ανθρώπους το άλλοθι του παραπλανημένου.

Για αυτούς τους ανθρώπους ο Εμφύλιος δεν τελείωσε ποτέ. Για αυτούς τους ανθρώπους ο πόλεμος είναι διαρκής. Αυτοί οι άνθρωποι όταν αναφέρονται σε αριστερή ηγεμονία εννοούν ότι όσο υπάρχει έστω κι ένας ζωντανός αριστερός που δουλεύει, ζει και σκέφτεται, η νίκη του Εμφυλίου δεν έχει ολοκληρωθεί.

Αυτοί οι άνθρωποι κυβερνούν μία χώρα στην οποία οι αριστεροί δεν έχουν χώρο και θέση. 
Γι’ αυτούς, υπάρχουν οι Έλληνες και οι αριστεροί. Και η «πολιτική σταθερότητα» που οραματίζονται, πρεσβεύουν και επιδιώκουν, είναι προφανές ότι θέλει την Αριστερά παραδομένη και εξόριστη.

Με μία τέτοια κυβέρνηση κι έναν τέτοιο πρωθυπουργό δεν υπάρχουν περιθώρια συνομιλίας και «βομβαρδισμού νομιμότητας». Δε μπορείς να τους πείσεις ούτε με υπνοπαιδεία ότι αυτό δεν είναι Δημοκρατία, αλλά ξενοδουλεία, γερμανολαγνεία και φασισμός.

Αυτοί οι άνθρωποι αναβλύζουν από κάθε κύτταρό τους μίσος για τους αριστερούς – αλλά και για όσους δεν συμφωνούν απόλυτα με την κυβερνητική πρακτική. Δεν είναι, λοιπόν, δυνατόν να τους αντιμετωπίζεις με τη φιλοσοφία του Ζεν. Δεν είναι δυνατόν να τους χτυπάς στο συναίσθημα και να επικαλείσαι τον οίκτο τους για τα θύματα της πολιτικής τους ζητώντας να αλλάξουν πολιτική, διότι αυτό ακριβώς θεωρούν πολιτική επιτυχία τους. Την εξόντωση. Τον πλήρη έλεγχο μέσω του εξευτελισμού και της εξαθλίωσης.

Ίσως – λέω ίσως – το τεράστιο δέντρο της «Χρυσής Αυγής» να τοποθετήθηκε στο σημείο που βρίσκεται για να μας αποσπάσει την προσοχή από το πυκνό δάσος του φασισμού που κυβερνά υπό το μανδύα της δημοκρατικότητας. Ένας φασισμός που δε βρίσκεται μόνο «εκεί ψηλά». Έχει τις ρίζες του στο φασισμό της καθημερινότητας και στους φασίστες της διπλανής πόρτας που μας «ανέχονται», αλλά πιστεύουν ακράδαντα ότι «θα έρθει η ώρα μας».

Ο Μπαλτάκος δεν είναι ο μόνος που πιστεύει ότι οι αριστεροί «Δεν θα τα καταφέρουν όμως, όπως δεν τα κατάφερε το ΕΑΜ ΤΟ 1945. Θα έχουμε νέα “Συμφωνία της Βάρκιζας”. Πάλι θα παραδώσουν τα όπλα». Το ίδιο πιστεύει και ο κύριος Τάκης της διπλανής πόρτας. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, το «έκαστος εφ’ ω ετάχθη» έχει αυξημένη σπουδαιότητα. Οι «μάχες της Βουλής», ο «πολιτικός πολιτισμός» και η λεκτική «διασταύρωση των ξιφών» είναι βούτυρο στο ψωμί των μισάνθρωπων και τα γράμματα που θα χαραχθούν πάνω στην ταφόπλακα κάθε αντίδρασης.

Το Σαμαρικό λεφούσι με τα Βενιζέλεια και Λοβέρδεια δεκανίκια του ετοιμάζει την τελική του επίθεση. Αυτό που μένει να μάθουμε είναι αν τα αριστερά αντανακλαστικά ζουν μέσα στη σημερινή Αριστερά. Σε διαφορετική περίπτωση και όσο η «μάχη» περιορίζεται σε παρακλήσεις για εκλογές, ευχές για να μη βρεθούν 180 «ναι» στην εκλογή του προέδρου της δημοκρατίας και ελπίδες ότι τα έξυπνα συνθήματα θα πιάσουν τόπο, τότε αιωνία της η μνήμη, αιωνία μας η μνήμη, αιωνία η δόξα του κυρίου Τάκη που θα βγει στο διπλανό μπαλκόνι να φωνάζει 
«Βάρκιζα ρεεεεεε!».

Να δεις τις σου ‘χω για μετά…

Οκτώβριος-Νοέμβριος 2014

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν για άλλη μια φορά μάχη στήθος με στήθος μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Δημοκρατίας. Η πραγματική διαφορά τους είναι +5 με 6 μονάδες για τον ΣΥΡΙΖΑ και τα μαγαζιά της Digea αγωνίζονται…

με νύχια και με δόντια να την μειώσουν μέχρι να προκηρυχθούν εθνικές εκλογές ρίχνοντας στο παιχνίδι πολλούς Ρογκάκους και Κούρους. Με πιο άγρια σενάρια.

by…projector-revolt

Η φασιστική Χρησύ Αβγύ αγγίζει το 12% και η αντιμετώπισή της από τα τηλεοπτικά μαγαζιά των εφοπλιστών και των τραπεζιτών, που μέχρι και την δολοφονία του Παύλου Φύσσα την στήριζαν και την ξέπλεναν, έχει αλλάξει ξανά.

Οι διώξεις των μελών της όλο και υποβαθμίζονται και δικαστικά και μιντιακά, δίνοντάς της την ευκαιρία για ακόμα περισσότερο άνοδο των ποσοστών.

 

Οι mainstream διαμορφωτές άποψης του μέσου αποχαυνωμένου Έλληνα, η Τατιάνα Στεφανίδου, η Ελεονώρα Μελέτη, ο Γιώγος Λιάγκας, η Εσπρέσο και ο Θέμος Κομιστής Αναστασιάδης παίρνουν την σκυτάλη από τους εφεδρικούς 2ης διαλογής διαμορφωτές (λέγε με Στέφανο Χίο, Άκη Παυλόπουλο, Μάκη Τριανταφυλλόπουλο, Πέτρο Λεωτσάκο, Γιώργο Τράγκα, Αλέξανδρο Βέλλιο) που είχαν αναλάβει την επικοινωνιακή της προστασία μετά την δολοφονία Φύσσα και πυκνώνουν σταδιακά (ξανά) τα lifestyle ρεπορτάζ των φασιστών βουλευτών αποδομώντας όλο και περισσότερο τον χαρακτηρισμό εγκληματική οργάνωση και οργάνωση δολοφόνων.

 

Οι προφυλακίσεις που κατά τον αδερφικό φίλο και συνεργάτη του Σαμαρά -Μπαλτάκου-, παρήγγειλε ο πρωθυπουργός απέτυχαν, ενίσχυσαν το υποτιθέμενο αντισυστημικό τους προφίλ και επιπλέον στάθηκαν αφορμή να σβηστεί από το μυαλό όλων των αποχαυνωμένων η ταύτιση Χρησύς Αβγύς με την δολοφονία Φύσσα. Τώρα υπάρχει η ταύτιση Χρησύς Αβγύς με άδικες προφυλακίσεις.

 

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των Πρετεντέρηδων, των Παπαδημητροπορτοσάλτων και των Ρογκάκων, η Νέα Δημοκρατία συνεχίζει και πέφτει. Το μόρφωμα του Βενιζέλου το ίδιο. Η κυβέρνηση αριστεράς μοιάζει αναπόφευκτη. Ο Σαμαράς ψοφάει πολιτικά και μένει στην νεώτερη ελληνική ιστορία ως ο ηθικός αυτουργός 4000 αυτοκτονιών που έφεραν οι πολιτικές του. Μένει στην ιστορία και ως αυτός που κατέλυσε την Δημοκρατία με σωρεία αντισυνταγματικών ενεργειών. Μένει στην ιστορία και για κάτι άλλο. Ως αυτός που γιγάντωσε τους νεοναζί. Ιδίως μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Θα γίνουν αντιπολίτευση. Εξαιτίας του Σαμαρά.

 

Προκηρύσσονται εκλογές. Οι νεοναζί με τους κατάλληλους μιντιακούς χειρισμούς (ίσως και με κάποιες απαραίτητες θυσίες συντρόφων τους) έχουν ξεπλυθεί εντελώς. Παίρνουν την 2η θέση και γίνονται μια τρομοκρατική αξιωματική αντιπολίτευση. Πιο άγρια από την ΝΔ. Με περισσότερο ρεύμα από την ΝΔ. Πιο παρακρατική από την ΝΔ. Πιο φασιστική από την ΝΔ. Πιο ελεγχόμενη από την ΝΔ. Πιο διαπλεκόμενη από την ΝΔ.

 

Ο νέος πρωθυπουργός (αυτός που τον Μάϊο συναντήθηκε με τον ΣΕΒ), ο Τσίπρας, έχει δύο επιλογές τώρα που πήρε την εξουσία. Η πρώτη είναι να γίνει ΠΑΣΟΚ. Η δεύτερη είναι να κυβερνήσει ως ριζοσπαστική αριστερά. Στην πρώτη θα τον στηρίξουν αυτοί που στήριζαν τον Σαμαρά. Δηλαδή οι καναλάρχες, εφοπλιστές και τραπεζίτες. Στην δεύτερη θα τον στηρίξουν οι ψηφοφόροι του.

 

                         

Και στις δύο επιλογές του θα έχει κάποιες παρενέργειες. Αν γίνει ΠΑΣΟΚ και τον στηρίξουν οι ολιγάρχες, η αριστερά τελείωσε. Τα ποσοστά της Χρησύς Αβγύς θα διπλασιαστούν και του Σύριζα θα εξανεμιστούν. Ίσως η Digea μπορέσει και το αποτρέψει για κάποιο χρονικό διάστημα όπως έκανε με τον Κουτσαβάκη Σαμαρά, ίσως και όχι. Μάλλον όχι.

 

Αν κυβερνήσει ως ριζοσπαστική αριστερά η παρενέργεια θα είναι τα ΜΜΕ και οι ολιγάρχες να γιγαντώσουν την Χρησύ Αβγύ για κάτι παραπάνω από αντιπολίτευση και να ξεσκίσουν επικοινωνιακά την αριστερή κυβέρνηση με όποιο τρόπο μπορούν. Με κάθε μέσο. Με προβοκάτσιες, με Δούρειους Ίππους, ακόμα και με μεθόδους “Λαμπράκης στη Θεσσαλονίκη”. Ίσως ο λαός μπορέσει και το ελέγξει, ίσως και όχι. Μάλλον όχι. Για Έλληνες μιλάμε. Έχουν μεγαλώσει κατά τρόπο ώστε να χειραγωγούνται πανεύκολα. Τα καλύτερα δυστυχώς έρχονται και είναι αναπόφευκτα!

To be continued…