Κυρ αστυνόμε, αν το διαβάζετε αυτό: Γαμιέστε!

http://luben.tv/
Πως τρία γκαζάκια και μερικά άδεια μπουκάλια μπύρας με πήγαν στην ΓΑΔΑ!

Κυρ-αστυνόμε, αν το διαβάζετε, γαμιέστε!

Μετακομίζω που λέτε σε ένα σπίτι με άλλα 7 άτομα. Πολλά άτομα και πολλοί φίλοι αντίστοιχα οπότε το να κάνουμε πάρτι και οι 8 μαζί σημαίνει πολλά, πάρα πολλά άδεια μπουκάλια μπύρας! Ένα το κρατούμενο.

Μου χρωστάνε οι άλλοι 40 ευρώ από τις μπύρες οπότε λέμε να τα επιστρέψουμε μπας και βγάλουμε κανένα ευρώ. Προσπαθούμε να τα επιστρέψουμε στο Bερόπουλο δίπλα από το σπίτι αλλά ο διευθυντής του καταστήματος μετά από 20 ευρώ πίστωση μας λέει ότι βάλαμε αρκετές και έτσι πήγαμε όσες μπύρες έμειναν στο αμάξι και μπήκαμε στο σούπερ μάρκετ να κάνουμε ψώνια.

Τα κωλοπαίδια όμως πήραμε και τρία γκαζάκια για καφέ!!!!







Το αποτέλεσμα; 'Eχουν στήσει επιχείρηση Aμέρικα απέξω με «ράμπο» της ΟΠΚΕ να μας σημαδεύουν με τα όπλα τους και εμένα με χειροπέδες χωρίς να έχει δοθεί σήμα από τα κεντρικά για σύλληψη είτε εμένα είτε του συγκάτοικού μου ο οποίος ήταν ο οδηγός. Μετά από παράπονα ότι με έχουν με χειροπέδες χωρίς λόγο και ότι μας βλέπει ο κόσμος με μετέφεραν στο τζιπ με τον συγκάτοικό μου να ακολουθεί μετά από λίγο και αυτός με χειροπέδες.

Το κέντρο αποφάσισε ότι είμαστε πιθανή απειλή και ότι πρέπει να μεταφερθούμε στον 6ο όροφο της ΓΑΔΑ. Στο τμήμα ΑΝΤΙΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ. Μετά από τρεισήμισι ώρες και πολλές κλασσικές ερωτήσεις όπως «Αν πάμε σπίτι σας θα βρούμε τίποτα που δεν πρέπει; Καλύτερα να το πείτε τώρα», αποφασίστηκε να κάνουν έρευνα στο σπίτι μας. Τηλέφωνο στον εισαγγελέα και έτοιμοι οι ασφαλίτες για έρευνα.

Μέχρι να έρθει όμως ο Κυρ εισαγγελέας από την Παιανία πέρασε κάποια ώρα με αποτέλεσμα να περιμένουμε έξω από το σπίτι μας με παρέα αρκετούς ασφαλίτες και καμία πενταριά αστακούς της ΟΠΚΕ.

Έφτασε ο εισαγγελέας, μπήκαμε στο σπίτι και ψάξαμε ακόμη και τα κωλόχαρτα. Το αποτέλεσμα; Να μην βρούνε τίποτα εντελώς και μετά από 3 ώρες στην ΓΑΔΑ, διαπόμπευση στην γειτονιά και δύο ώρες έρευνα στο σπίτι να υπογράψουμε ένα χαρτί στο οποίο έλεγε ότι τελικά δεν βρήκαν τίποτα.

Κυρ αστυνόμε, αν το διαβάζετε αυτό: Γαμιέστε!

To πολιτικό σκηνικό καταρρέει

Του Γιώργου Δελαστίκ

Τίποτα τελικά δεν θα μείνει όρθιο από το υφιστάμενο πολιτικό σκηνικό στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, όποτε και σε όποιο πολιτικό κλίµα κι αν γίνουν αυτές.
Αυτή την αναπότρεπτη εξέλιξη τη συνειδητοποιούν σταδιακά ολοένα και περισσότεροι βουλευτές όλων των κοµµάτωνκαι προσαρµόζουν ανάλογα την πολιτική συµπεριφορά τους, επιλέγοντας και προτάσσοντας τακτικές προσωπικής πολιτικής επιβίωσης. Καµιά κοµµατική πειθαρχία δεν υφίσταται πλέον σε κανένα κόμμα...


Μόνο η αποτροπή των εκλογών πάση θυσία ενώνει τους βουλευτές όλων των κοµµάτων πλην του ΣΥΡΙΖΑ.

Όλοι αντιµετωπίζουν τον Σαµαρά και τον Βενιζέλο σαν… πολιτικά ζόµπι, από τα οποία θα απαλλαγούν -συµβολικά µιλώντας- τη νύχτα των επόµενων βουλευτικών εκλογών. Την ίδια νύχτα όµως οι σηµερινοί ηγέτες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ θα συµπαρασύρουν στο πολιτικό τους τέλος τουλάχιστον καµιά… διακοσαριά (!) από τους σηµερινούς τριακόσιους βουλευτές όλων των κοµµάτων. Αυτό εξηγεί και την εµφανέστατη απέχθεια σχεδόν όλων των βουλευτών προς τη διενέργεια πρόωρων εκλογών, δεδοµένου ότι καµιά ιδεολογία και κανένα γενικότερο ταξικό ή κοµµατικό συµφέρον δεν τίθενται στις σηµερινές συνθήκες από κανένα βουλευτή πάνω από την προσωπική επανεκλογή του! Μέχρι τώρα καταλυτικός παράγοντας της αποσύνθεσης του πολιτικού σκηνικού ήταν το ΠΑΣΟΚ. Μέχρι πέρυσι τον Απρίλιο είχε θεωρητικά 160 βουλευτές (τόσους δηλαδή είχε εκλέξει στις εκλογές του 2009), πέρυσι τον Ιούνιο εξέλεξε 33 και σήµερα, ενάµιση χρόνο µετά, του έχουν αποµείνει 27! Έχει χάσει δηλαδή πάνω από 130 βουλευτές!


Αν στις επόµενες εκλογές η ΝΔ έρθει δεύτερο κόµµα, χάνοντας κι αυτή τουλάχιστον… 60 µε 70 εβδοµήντα έδρες από τις 129 που έβγαλε πέρυσι (και από τις οποίες της έχουν αποµείνει 127), είναι προφανές ότι οι πυλώνες του µεταπολιτευτικού πολιτικού σκηνικού θα έχουν ισοπεδωθεί. Αυτό µπορεί να είναι δευτερεύουσας σηµασίας για την Αριστερά από τη στιγµή που το σύστηµα δεν φαίνεται για την ώρα να απειλείται µε ανατροπή, αλλά έχει τεράστια σηµασία για την αστική τάξη. Πόσο µάλλον που, όπως είναι τα πράγµατα αυτή τη στιγµή, η επόµενη κυβέρνηση είναι πιθανό να έχει ηγετικό πυρήνα τον ΣΥΡΙΖΑ. Ενα κόµµα δηλαδή που δεν είναι αστικό, αλλά το οποίο η αστική τάξη πρέπει να ενσωµατώσει πλήρως και µάλιστα ταχύτατα, αν δεν θέλει να µπει σε περιπέτειες απελευθέρωσης µιας λαϊκής δυναµικής µε εντελώς απρόβλεπτες συνέπειες. Η οικονοµική, πολιτική και κοινωνική κατοχή της Ελλάδας από τους Γερµανούς και τους υπόλοιπους µισητούς ευρωπαίους εταίρους της ελληνικής αστικής τάξης και της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ κυοφορεί παντελώς άγνωστες και ενδεχοµένως κοινωνικά ανεξέλεγκτες καταστάσεις και εξελίξεις. Αποκλείεται τα πράγµατα να µείνουν όπως είναι σήµερα!
Μπορεί προσωρινά τα πράγµατα να µην εξελίσσονται όπως θα ήθελε η Αριστερά, µε ταξικές και κοινωνικές συγκρούσεις στο µαζικό κίνηµα υπό την ηγεµονία ανατρεπτικών πολιτικών δυνάµεων, αλλά οι αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό είναι ήδη κατακλυσµιαίες και η πρώτη φάση τους θα ολοκληρωθεί στις κάλπες των επόµενων βουλευτικών εκλογών.


Οσο κι αν η ριζοσπαστική, αντικαπιταλιστική Αριστερά της ανατροπής δεν συµπεριλαµβάνεται ακόµη στους κερδισµένους των πολιτικών ανακατατάξεων, δεν µπορεί να µην αναγνωρίσει τις εκ βάθρων ανατροπές στο πολιτικό σκηνικό που έχει επιφέρει ο µνηµονιακός όλεθρος της κατοχής και εξαθλίωσης της χώρας µας από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Εξαιτίας της δραµατικής φτωχοποίησης του λαού µας µέσω του καθεστώτος που επέβαλε το Μνηµόνιο από τον Μάιο του 2010 αναδείχθηκαν µε θεαµατικό τρόπο τρία αντιµνηµονιακά κόµµατα. Ο ΣΥΡΙΖΑ από το χώρο της Αριστεράς πήγε από το 1,6% το 2009 στο 26,9% του περσινού Ιουνίου. Δηµιουργήθηκαν οι Ανεξάρτητοι Ελληνες και πήραν αµέσως 7,5% στο χώρο της Δεξιάς. Εκτοξεύθηκε από το 0,29% στο 6,92% η Χρυσή Αυγή, στο ακροδεξιό άκρο του πολιτικού φάσµατος. Από το 4,9% δηλαδή που είχαν συνολικά τα κόµµατα αυτά στις βουλευτικές εκλογές του 2009 πήγαν στο… 41,3%! Από το «τίποτα» του 5% πλησίασαν στο µισό των ψηφοφόρων – και έπεται συνέχεια! Αυτονόητο είναι ότι η αντιµνηµονιακή στάση δεν ενοποιεί ούτε κατά διάνοια πολιτικά τα κόµµατα αυτά ή κάποιους στόχους τους, δείχνει όµως τις εκλογικές µεταπτώσεις της ελληνικής κοινωνίας. Από 335.289 ψήφους συνολικά το 2009 πήραν… 2.543.489 ψήφους τον περσινό Ιούνιο! Πάνω από 2,2 εκατ. επιπλέον ψηφοφόροι τάχθηκαν στο πλευρό των αντιµνηµονιακών κοµµάτων! Σχεδόν… οκταπλασίασαν (!) την εκλογική τους απήχηση.


Αυτό συνιστά πολιτικό σεισµό, ανεξάρτητα αν η επαναστατική Αριστερά δεν επωφελήθηκε από αυτόν µέχρι τώρα. Βρισκόµαστε όµως ακόµη στην αρχή της πολιτικής σεισµικής δραστηριότητας. Ολα αυτά που έχουν γίνει µέχρι τώρα ενδέχεται να αποδειχθούν απλώς προσεισµοί του κύριου πολιτικού σεισµού που θα ακολουθήσει. Το βέβαιο είναι πως θα ζήσουµε µεγάλα, πολύ µεγάλα γεγονότα. Και είναι απολύτως σίγουρο ότι δεν θα έχουν πια τους γνωστούς µέχρι σήµερα πρωταγωνιστές, οι οποίοι στην καλύτερη περίπτωση θα πάνε σπίτι τους. Η αντικαπιταλιστική Αριστερά δεν θα είναι παρατηρητής αλλά συνδιαµορφωτής των εξελίξεων αυτών. Εχει κάθε λόγο να φιλοδοξεί να παίξει όχι απλώς ενεργό, αλλά πρωταγωνιστικό ρόλο – µε την κυριολεκτική σηµασία των λέξεων αυτών. Από αυτή τη νοοτροοπία πρέπει να διακατέχεται και για τέτοιο ρόλο να προετοιµάζεται πολιτικά, ιδεολογικά και οργανωτικά.


Πηγή:ΠΡΙΝ

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ

                                   ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ            

Options

Titsa Tsimara

    

                  

Όλοι λίγο πολύ έχουμε αναλύσει την οικονομική διάσταση της κρίσης, βάζοντας στο περιθώριο αυτήν της ανθρώπινης. Πάντα το ερώτημα ήταν αν εμείς δημιουργούμε την κοινωνία ή η κοινωνία εμάς. Οι άνθρωποι σίγουρα διαμορφώνουν την ζωή τους, σύμφωνα με το κυρίαρχο σύστημα αξιών, την επικρατούσα πολιτική και τις θεσμοθετημένες εξουσίες.

Η ζωή του κάθε ανθρώπου δεν είναι απλά μια κατασκευή συσχετισμών. Αν πιστεύαμε κάτι τέτοιο, τότε θα θεωρούσαμε και την προσωπική μας πορεία μια παθητική ιστορία ή καπρίτσιο της μοίρας. Οι δυνατότητες των ανθρώπων είναι τέτοιες που μπορούν να δημιουργούν τις συνθήκες στην κοινωνία. Αυτό υποτιμάται ή δεν αναφέρεται καθόλου από τις κυρίαρχες αφηγήσεις, ώστε να μην παρουσιάζονται οι άνθρωποι ως κεντρικοί ρυθμιστές των κοινωνιών, αλλά αόρατες δυνάμεις ή εξουσιαστικές οντότητες που δρουν πάνω απ’ όλους.

Ο καπιταλισμός παγκόσμιας κλίμακας διέβρωσε την φαντασία, μέσω των καταναλωτικών ονειρώξεων. Το πλαστικό χρήμα και η εμμονή της παραγωγικότητας (σε βάρος της δημιουργικότητας), έκαναν τον πολιτισμό να ξεθωριάσει. Ο άνθρωπος μετατράπηκε πρωτίστως σε καταναλωτή. Καταναλωτής προϊόντων, ειδήσεων, ιδεών, συμβόλων ενίοτε και ψευδαισθήσεων.

Αν φτάσαμε στο σημείο της ηθικής παρακμής, αυτό συνέβη μέσα από την κατάρρευση του ίδιου του συστήματος αξιών του καπιταλισμού. Ενός συστήματος που δυναστεύει την ζωή και το περιβάλλον. Η διαρκής παραγωγή, αντιτίθεται στο πεπερασμένο των φυσικών πόρων και στην θέση του ανθρώπου μέσα στην φύση. Ο καπιταλισμός προσέφερε μόνο αδιέξοδα, κάτι που καταδεικνύει και η αύξηση των ψυχικών ασθενειών τα τελευταία χρόνια, αλλά και τα φαινόμενα-δορυφόροι, δηλαδή το άγχος, οι νευρώσεις, η επιθετικότητα, η μοναξιά και ο κυνισμός.

Καθένας πίστευε πως τα προβλήματά του είναι μόνο δικά του, το ίδιο και οι λύσεις. Η τέλεια εφαρμογή του διαίρει και βασίλευε. Επιπλέον, σ’ αυτό το μη φυσικό σύστημα του καπιταλισμού, το χρήμα και ο παρασιτικός τζόγος είναι που εξέθρεψαν την διαφθορά, τα χρεωμένα κράτη και τους φτωχότερους λαούς.

Αν οι ίδιοι οι άνθρωποι ξεριζώσουν από μέσα τους όλα τα διλήμματα και τις φαντασιώσεις που γεννά στα μυαλά τους ο καπιταλισμός, θα δουν ότι έχουν επιλογές. Οι συλλογικότητες που ανθούν στις γειτονιές, είναι ένα βήμα προς μια ανθρωποκεντρική δομή. Η οικονομία είναι μέσον και όχι σκοπός. Ο μόνος δρόμος είναι να φύγουμε από το “εγώ” για ένα “εμείς” που δεν κάνει διακρίσεις.

Αν σήμερα πολλοί προτιμούν στα αποκαΐδια του πολιτικού συστήματος αυταρχικές λύσεις, εμείς ας προτιμήσουμε μια πιο δημοκρατική κοινωνία, με αξίες που ο καπιταλισμός έθαψε, όπως η αλληλεγγύη, ο ελεύθερος χρόνος, η χαρά της δημιουργικότητας, το μοίρασμα. Πολλά ανταλλακτικά\χαριστικά παζάρια, κοινωνικές κουζίνες, κινήσεις πολιτών, αυτοδιαχειριζόμενα στέκια, δίκτυα συνεργασίας, συνεταιρισμοί, εθελοντικά ιατρεία, διαδικτυακά ραδιόφωνα και άλλες πολλές μορφές εναλλακτικής οργάνωσης, βάζουν στην άκρη την ιεραρχία και τοποθετούν τον άνθρωπο στο επίκεντρο.

Μπορεί οι τράπεζες και το παγκόσμιο κορπορατικό λόμπι να είναι υπεύθυνο για την σημερινή κατάσταση, αυτό δεν σημαίνει όμως, πως θα αποδεχτούμε με ευχαρίστηση τον ρόλο του θύματος. Η ζωή θα προχωρήσει και χωρίς εμάς. Ακριβώς επειδή θέλουμε να ζήσουμε, πρέπει να διεκδικούμε το δικαίωμα να ερωτευόμαστε, να τεμπελιάσουμε, να παίξουμε, να κοιμόμαστε και να τρώμε φυσιολογικά -και όχι σύμφωνα με τα ωράρια- να βελτιώσουμε τον εαυτό μας.

Έχουμε χρέος να ανοίξουμε χαραμάδες στα τείχη και να προσπαθήσουμε να τις ενώσουμε. Αυτό από μόνο του δίνει άλλο νόημα στην ζωή και σίγουρα αποτελεί πράξη ρήξης. Η επαναφορά της ανθρωπιάς είναι ίσως ότι σημαντικότερο την δεδομένη ιστορική συγκυρία. Τόσα χρόνια οι μηχανισμοί του κράτους, οι θιασώτες του καπιταλιστικού συστήματος και οι πολιτικοί διαμόρφωναν “για το καλό μας” ένα πλέγμα που υποτιμά την ίδια την αξία της ζωής.

Ας αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε και τοποθετούμαστε απέναντι στα πράγματα, ώστε ν’ αλλάξει και ένα κομμάτι της κοινωνίας. Όσο λιγότερο υπακούμε στο πρότυπο που υπαγορεύουν, κάνουμε ένα βήμα έξω από τον κύκλο των αρνητών της χαράς της ζωής.

ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΟΥΤΕ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΜΑΣ…..

Tης ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΣΟΥΛΤΑΝΙΔΟΥ *

Τόσο ανόητη φλυαρία, αλλά και τόσο στοχευμένη, μέσα και έξω από το διαδίκτυο για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου!! Σαράντα χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, κάποιοι, οι γνωστοί-άγνωστοι διαστρεβλωτές της ιστορίας, και ανάμεσα σ΄αυτούς και η πολιτική μαριονέττα που προίσταται του Υπουργείου Υγείας, και φυσικά η Χρυσή Αυγή, αναρωτιούνται με «ειλικρινή» απορία αν υπήρξαν νεκροί μέσα στο Πολυτεχνείο, αν ήταν έξω από το Πολυτεχνείο, αν δεν υπήρξαν καθόλου κτλ.

Δεν τους ενδιαφέρουν οι νεκροί και αν υπήρξαν. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να αναιρέσουν την ίδια την εξέγερση, να την αποκαθηλώσουν από τη μνήμη κάθε έλληνα πολίτη, να της αφυδατώσουν το περιεχόμενο, κι αυτό για έναν και μόνον λόγο. Για να μην επαναληφθεί!!

Όλοι αυτοί οι αυτόκλητοι επιλεκτικοί μελετητές της πρόσφατης ιστορίας άλλον καημό έχουν, κι όσο κι αν θέλουν να τον κρύψουν, δεν κρύβεται, όπως ο έρωτας και ο βήχας. Θέλουν να αναστείλουν τις αντιστάσεις του ελληνικού λαού, να ανακόψουν και την παραμικρή δυνατότητα εκείνη η ζοφερή περίοδος της ελληνικής ιστορίας να συσχετιστεί με τη σημερινή, και άρα να υπάρξει μια ανάλογη εξέγερση. Γι αυτό προσπαθούν να την καταστείλουν ιδεολογικά -αφού η πραγματική καταστολή δε φαίνεται να έχει τα αναμενόμενα αποτελέσματα- μιάζοντας το περιεχόμενό της, αγνοώντας σκόπιμα την ηρωική ανάταση όσων, ανώνυμων και κατόπιν επώνυμων συμμετείχαν σ΄αυτήν, αμφισβητώντας τους νεκρούς της. Δεν είναι η πρώτη φορά.

Όμως οι νεκροί υπήρξαν. Όπως υπήρξαν και οι χιλιάδες βασανισμένοι στα κρατητήρια της χούντας, όπως –δυστυχώς για την κρατούσα άποψη- υπήρξαν οι χιλιάδες αγωνιστές ενάντια στη χούντα.

Πολλοί από τους αγωνιστές της εξέγερσης του Πολυτεχνείου μπορεί να ενσωματώθηκαν κατόπιν στο σύστημα, και να το υπηρέτησαν, αλλά αυτό δεν αναιρεί την ίδια την εξέγερση, το περιεχόμενό της, το αποτέλεσμά της, ακόμη και την ίδια τη στάση όλων αυτών, εκείνη τη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή.

Ας τους βροντοφωνάξουμε λοιπόν. Ναι, όσο κι θέλουν να μας κάνουν να το ξεχάσουμε, να διαγράψουμε την πραγματικότητα, εμείς θα είμαστε πάντα εκεί, με την ιστορική μας μνήμη, να τιμάμε τους νεκρούς του Πολυτεχνείου, την ίδια την εξέγερση, και να εμπνεόμαστε από αυτήν, όπως εμπνεόμαστε και από το ΕΑΜ, και από όλες τις λαϊκές εξεγέρσεις και επαναστάσεις.

Ας προσπαθούν, ως θλιβερά έρποντα όντα, να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα, ας «ανακαλύπτουν» τις ανακοινώσεις των εκτελεστών των μελών της Χ.Α. μια μέρα πριν από την επέτειο του Πολυτεχνείου, θέλοντας να υπονομεύσουν την επέτειο και το γιορτασμό της, ας ετοιμάσουν όσες προβοκάτσιες θέλουν,εμείς θα είμαστε εκεί.

Θα είμαστε εκεί, όχι μόνον για να τιμήσουμε τους νεκρούς και τους αγωνιστές ενάντια στην απριλιανή χούντα, αλλά για να δώσουμε όρκο τιμής στη μνήμη και στους αγώνες τους ότι θα παλέψουμε ενάντια στο σημερινό ολοκληρωτισμό με κοινοβουλευτικό μανδύα, ενάντια στην εθνική οικονομική υποδούλωση, ενάντια στις ξενόδουλες κυβερνήσεις, ενάντια στα μνημόνια και τις δανειακές τους συμβάσεις, ενάντια στο χρέος και στο ξεπούλημα των δημόσιων αγαθών, ενάντια …ενάντια…. μέχρι να τους ρίξουμε, απελευθερώνοντας τα λαϊκά στρώματα από το ζυγό της λιτότητας, της ανεργίας, των απολύσεων, της δήμευσης των σπιτιών τους, της κατάργησης της κοινωνικής ασφάλισης κτλ., οδηγώντας τα σε άλλους, ανοικτούς ορίζοντες, μέχρι την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Αυτό είναι το χρέος μας σήμερα, αυτό θα υπηρετήσουμε, με πίστη, αγωνιστικότητα, χωρίς ταλαντεύσεις, αφήνοντας στους ξενόδουλους εξολοθρευτές αυτού του έθνους το θλιβερό έργο της υποταγής στα ντόπια και ξένα συμφέροντα, της προσπάθειας υποδούλωσης στα οικονομικά και πολιτικά δεσμά ενός ολόκληρου έθνους, του ξεβράσματός τους από όλες τις ηρωικές σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Θάμαστε εδώ, παρόντες, αγωνιζόμενοι, και θα ΤΙΜΑΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΜΑΣ, αυτούς του ΝΕΚΡΟΥΣ που τους στοιχειώνουνε τον ύπνο, που τριγυρνάνε σαν ερινύες στους σκοτεινούς εφιάλτες τους, ζητώντας τη δικαίωσή τους μέσα από τους σημερινούς αγώνες. Αυτούς τους νεκρούς που ……..

Κάτω απ΄το χώμα,

Μες στα σταυρωμένα χέρια τους

Κρατάνε της καμπάνας το σχοινί

Προσμένουν την ώρα,

Προσμένουν να σημάνουν την ανάσταση.

Τούτο το χώμα είναι δικό τους και δικό μας

Δε μπορεί κανείς να μας το πάρει.

Σώπα όπου νάναι θα σημάνουν οι καμπάνες…. (Γιάννης Ρίτσος)



... Στη μνήμη του κυρ-Θανάση από το Νεστόριο Καστοριάς

*Η Χριστίνα Σουτανίδου είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ

Η απαγορευμένη αντιαμερικανική πορεία και η στάση της αντιπολίτευσης

Πολυτεχνείο 1980 – Ανέκδοτες Φωτογραφίες

Η δολοφονία των δύο νέων από τις δυνάμεις των ΜΑΤ δεν ήρθε σε τυχαία χρονική συγκυρία. Όπως αναφέρεται στο ιστορικό λεύκωμα της εφημερίδας «Καθημερινή», το φθινόπωρο του 1980 η κυβέρνηση Ράλλη είχε θέσει ως πρώτη προτεραιότητα μιας ιδιαίτερα φιλόδοξης ατζέντας την άρση όλων των εκκρεμοτήτων στις σχέσεις της Ελλάδας με το «δυτικό κόσμο». Στο πλαίσιο αυτό, στις 21 Οκτωβρίου 1980 η Ελλάδα έγινε ξανά δεκτή στη στρατιωτική δομή του ΝΑΤΟ, ενώ η κυβέρνηση είχε ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ για την ανανέωση των συμφωνιών παραμονής των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα και ο Ευάγγελος Αβέρωφ, τότε υπουργός άμυνας, συμμετείχε για πρώτη φορά μετά την αντιπολίτευση στην Επιτροπή Πυρηνικού Σχεδιασμού του ΝΑΤΟ.

Η αντίδραση του λαού ήταν έντονη, ενώ διάχυτος ήταν ο αντιαμερικανισμός ιδίως ανάμεσα στους φοιτητές, καθώς ήταν φρέσκες ακόμα οι μνήμες της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και του αμερικανικού παράγοντα στην ελληνική στρατιωτική Χούντα. Ωστόσο, για την κυβέρνηση, το ενδεχόμενο η πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου να κινηθεί προς την αμερικανική πρεσβεία αποτελούσε εξέλιξη που έπρεπε πάση θυσία να αποφευχθεί. Έτσι, με συνοπτικές διαδικασίες η κυβέρνηση απαγορεύει στην πορεία να κατευθυνθεί προς την Αμερικάνικη πρεσβεία και θέτει ως όριο την πλατεία Συντάγματος: οι διαδηλωτές μπορούσαν να φτάσουν μόνο ως το Σύνταγμα και εκεί να διαλυθούν.

Η στάση της αντιπολίτευσης παραμένει υποτονική. Με το βλέμμα στραμμένο προς τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους και μπροστά στην επιθετική στάση της κυβέρνησης που δηλώνει αποφασισμένη να σταματήσει με τη βία οποιαδήποτε προσπάθεια να φτάσει η πορεία στην πρεσβεία, ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ γρήγορα συμβιβάζονται με την κυβερνητική απαγόρευση. Στο ίδιο πλαίσιο, το κεντρικό συμβούλιο της ΕΦΕΕ – αποτελούμενο κατά πλειοψηφία από τα μέλη της ΚΝΕ και της νεολαίας ΠΑΣΟΚ – αποφασίζει να πειθαρχήσει στην απαγόρευση, ενώ η αριστερή μειοψηφία, αποτελούμενη από οργανώσεις όπως οι ΠΠΣΠ, ΑΑΣΠΕ, ΕΚΟΝ, Ρήγας Φεραίος-Β’ Πανελλαδική, ΚΚΕ (μ-λ), ΕΚΚΕ και άλλες, αποφασίζουν να συνεχίσουν προς την αμερικανική πρεσβεία.

Καναλιώτης


Όλες τις φωτογραφίες τις τράβηξε ο Καναλιώτης

Κυριακή 16 Νοέμβρη 1980.
Μπλοκ του ΚΚΕ (μ-λ) που ξεκίνησε από τα γραφεία της ΠΠΣΠ,
κατεβαίνει την Ιπποκράτους

                                                                         Ιπποκράτους

Οδός Ρήγα Φεραίου (Προπύλαια)

Πανεπιστημίου (Προπύλαια)

Πανεπιστημίου (πρός Ομόνοια)

  

Η πορεία και τα επεισόδια

Η συγκέντρωση της ΕΦΕΕ έληξε κατά τις 6 το απόγευμα της Κυριακής, 16 Νοεβρίου, και στη συνέχεια η πορεία ανέβηκε την οδό Σταδίου και συνέχισε προς την πλατεία Συντάγματος, με έντονο το αντιαμερικανικό στοιχείο και με σημαντική περιφρούρηση της πορείας από δυνάμεις των πολιτικών κομμάτων. Από την άλλη, στα Χαυτεία, οργανώνει συγκέντρωση η μειοψηφία της ΕΦΕΕ, η οποία με περίπου 1.000 φοιτητές ετοιμάζεται να κινηθεί προς την αμερικανική πρεσβεία και γύρω στις 7.30 εισέρχεται στο κύριο σώμα της πορείας. Η πορεία φτάνει στο Σύνταγμα και τα κύρια μπλοκ της αρχίζουν σταδιακά να διαλύονται ειρηνικά. Ωστόσο, γύρω στις 9 το βράδυ, συγκεντρώνονται υπό την αιγίδα της μειοψηφίας της ΕΦΕΕ περίπου 3.000 άτομα στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη και επιχειρούν να κινηθούν προς την οδό Βασιλίσσης Σοφίας, όπου είναι παρατεταγμένοι αστυνομικοί και από πίσω τους τα ΜΑΤ.

Για λίγα λεπτά, τα δύο μέτωπα έμειναν ακίνητα και ανταλλάχθηκαν διαξιφισμοί, ενώ σύντομα οι διαδηλωτές κατάφεραν να σπάσουν τον κλοιό των αστυνομικών και να κινηθούν προς την πρεσβεία. Στη συνέχεια, ο προϊστάμενος της εισαγγελίας, Γ. Κουβέλης, πήρε την κατάσταση στα χέρια του: έδωσε εντολή στις έξι διμοιρίες των ΜΑΤ που βρίσκονταν παρατεταγμένες πίσω απ’ τον αστυνομικό κλοιό να επιτεθούν. Σε λίγα λεπτά το μπλοκ των διαδηλωτών έκανε τα πρώτα βήματα προς τον σχηματισμό των ΜΑΤ και τότε αυτά επιτέθηκαν. Η μάζα των διαδηλωτών ήταν πυκνή και η υποχώρηση ήταν δύσκολη.

Αρχίζει τότε ένα όργιο βίας, με χρήση όχι μόνο κλομπ αλλά – για πρώτη φορά μετά τη Χούντα – και πυροβόλων όπλων, ενώ η αστυνομία επιστρατεύει και «αύρες», τα ειδικά τεθωρακισμένα οχήματά της για την απώθηση των διαδηλωτών. Τα ΜΑΤ ξεφεύγουν από κάθε έλεγχο και επιτίθενται όχι μόνο στους διαδηλωτές που αψήφησαν την κυβερνητική απαγόρευση, αλλά και κατά αυτών που ειρηνικά διαδήλωναν προς την πλατεία Συντάγματος. Τα επεισόδια χαρακτηρίστηκαν από σύσσωμο τον πολιτικό κόσμο ως τα πιο αιματηρά μετά τα Ιουλιανά και διήρκεσαν μέχρι τις 4 τα χαράματα.

Οδός Σταδίου

Οδός Σταδίου

Πλατεία Συντάγματος.
Εκτός από τους διαδηλωτές και ο κόσμος από τα πεζοδρόμια φώναζε “Όλοι πορεία στην πρεσβεία”

Πλατεία Συντάγματος. Μεγάλο ποτάμι φουσκωμένο η οργή του λαού. 

Οδός Βασιλίσσης Σοφίας (Λουλουδάδικα)

Μπροστά η αστυνομία, πίσω τα ΜΑΤ πιο πίσω οι αύρες

Οι αστυνομία υποχώρησε εύκολα. Αντιμέτωποι με τα ΜΑΤ.

(Λεπτομέρεια από την προηγούμενη φωτογραφία)
Μπροστά τα ΜΑΤ στο βάθος οι αύρες.  Δευτερόλεπτα πριν την σύγκρουση.

Κουμής και Κανελλοπούλου: τα τραγικά θύματα

Τη νύχτα εκείνη, η Σταματίνα Κανελλοπούλου, εργάτρια από το Περιστέρι, έπεσε αναίσθητη και αιμόφυρτη από αλλεπάλληλα χτυπήματα αστυνομικών κλομπ στην οδό Πανεπιστημίου. Μια ομάδα αστυνομικών την ξυλοκόπησε και τη χτύπησε αλύπητα στο κεφάλι και στο σώμα. Μεταφέρθηκε αναίσθητη στο «Ιπποκράτειο» όπου άφησε την τελευταία της πνοή, προτού οι γιατροί της προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες. Το πόρισμα του ιατροδικαστή συγκλονίζει: 18 χτυπήματα στο κρανίο, πολλαπλά κατάγματα και βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση.

Ο Κύπριος φοιτητής Ιάκωβος Κουμής συμμετείχε στη συγκεκριμένη πορεία με τους συντρόφους του της «Επιτροπής Αυτοδιάθεσης Κύπρου». Στην Πλατεία Συντάγματος έγινε θύμα άγριας επίθεσης των ΜΑΤ, η οποία τον άφησε επί τόπου βαριά τραυματισμένο. Μάλιστα, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, ο Κουμής δεν είχε λάβει καν μέρος στα επεισόδια, αλλά καθόταν σε παρακείμενο καφενείο την ώρα των επεισοδίων. Ο Κουμής μεταφέρεται στο Λαϊκό Νοσοκομείο και το βράδυ της Κυριακής είναι ήδη κλινικά νεκρός. Την Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου, κηδεύεται στην Κύπρο και αμέσως μετά πραγματοποιείται πορεία διαμαρτυρίας προς την Ελληνική Πρεσβεία της Λευκωσίας.

Αύρες 

«Και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ σπάθην κρατεί»

Την ευθύνη για τα αιματηρά γεγονότα ο πολιτικός κόσμος αποφάσισε να τη ρίξει στους διαδηλωτές. Στις 10 το βράδυ της ημέρας των επεισοδίων ο Ανδρέας Παπανδρέου δηλώνει ότι «μικρές ομάδες ανευθύνων στοιχείων και προβοκατόρων άγνωστης και ύποπτης προέλευσης δημιούργησαν θλιβερά έκτροπα με προφανή σκοπό να αμαυρώσουν και να δυσφημήσουν τη μεγάλη λαϊκή επέτειο του Πολυτεχνείου». Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση περιορίστηκε να εκφράσει την οργή της για τις «οργανωμένες ομάδες αναρχικών και εξτρεμιστικών στοιχείων» που «αμαύρωσαν τη μεγάλη λαϊκή επέτειο και προκάλεσαν βάναυσα τα δημοκρατικά και ειρηνικά αισθήματα του συνόλου του ελληνικού λαού». Σε ό,τι αφορά το θάνατο της Κανελλοπούλου, η κυβέρνηση περιορίσθηκε να δηλώσει ότι «για τις συνθήκες υπό τις οποίες σημειώθηκε ο θάνατος νεαρής εργάτριας διετάχθησαν διοικητικές ανακρίσεις».

Στη συζήτηση που έγινε στη Βουλή μία εβδομάδα αργότερα ο πρωθυπουργός, κ.Ράλλης, έκανε την εξής δήλωση που έμεινε στην ιστορία: «Και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ σπάθην κρατεί στα χέρια του για να αμυνθεί εναντίον των δαιμόνων. Δεν κρατεί άνθη». «Θα ήταν σε θέση, πραγματικά, η Αστυνομία στο σημείο της σύγκρουσης να προχωρήσει με ελιγμό τέτοιο, ώστε να αποκοπεί, το επαναλαμβάνω, το σώμα των 2.000 εξτρεμιστών και εκεί να τους αντιμετωπίσει», δήλωσε από την πλευρά του και ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Όσο για τις «διοικητικές ανακρίσεις» για το θάνατο των δύο διαδηλωτών καμία απάντηση δε δόθηκε, κανένας ένοχος δεν τιμωρήθηκε. Τα ονόματά τους κοντεύουν να ξεχαστούν στις μέρες μας, τοποθετούμενα στον τραγικό κατάλογο των νεκρών αγωνιστών για τους οποίους δεν αποδόθηκε ποτέ δικαιοσύνη.

Πηγή :  http://tvxs.gr/node/42249

Εδώ (ξανά) Πολυτεχνείο, έτσι θα ανατρέψουμε το σφαγείο

Ο ηρωικός αγώνας των διοικητικών των ΑΕΙ οδήγησε την κυβέρνηση σε ωμό αυταρχισμό

του Γιάννη Ελαφρού

Σήµερα στη µεγάλη πορεία του Πολυτεχνείου θα συνενωθούν όλα τα ποτάµια αντίστασης και αγώνα, για τη µεγάλη ανατροπή που έχει ανάγκη ο λαός και η νεολαία. Με προσυγκέντρωση στην πλατεία Κλαυθµώνος στις 2:30 µ.µ. το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η αντικαπιταλιστική και κοµµουνιστική Αριστερά, θα δώσουν µαχητικό «παρών». Θα είναι εκεί όλες οι γενιές, όλα τα ρυάκια της ανατροπής, σε µια εποχή που απαιτεί καινούργια επαναστατική στράτευση µε µαχητές και όχι στρατιώτες....
Στηριγµένη στο δίκαιο του αγώνα, σε ένα «µεγάλο σχέδιο» για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της βάρβαρης επίθεσης και την επαναστατική κοµµουνιστική δυνατότητα της εποχής µας µε µια άλλη Αριστερά. Και µε τη γνώση ότι ο αγώνας θα είναι δύσκολος, πολύ δύσκολος, αλλά η νίκη θα είναι του λαού.

Σαράντα χρόνια µετά την εξέγερση του Νοέµβρη του ’73 πόσο επίκαιρο ακούγεται σήµερα το «Ψωµί-Παιδεία-Ελευθερία». Πόσο αληθινό µοιάζει το µήνυµα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ότι «οι χούντες πέφτουν µε εξεγέρσεις»! Ακούσατε τον υπουργό Παιδείας Κ. Αρβανιτόπουλο; Μιλώντας προχθές στον Ρίαλ, πρώτη µέρα των εκδηλώσεων του Πολυτεχνείου, έστειλε τελεσίγραφο στους ανυπότακτους διοικητικούς υπαλλήλους των ΑΕΙ: «Αυτή τη στιγµή οι διοικητικοί υπάλληλοι κάνουν µια απεργία η οποία έχει κηρυχθεί παράνοµη από το Πρωτοδικείο Αθηνών… Συνεπώς λοιπόν οι καθηγητές και οι φοιτητές θα πάνε τη ∆ευτέρα στα µαθήµατά τους κι αν παρεµποδιστεί η είσοδος από τον οποιονδήποτε το έργο το έχει η αστυνοµία, διότι αυτή τη στιγµή βάσει του νόµου, αν συµβαίνουν παραβατικές πράξεις, ακόµα και µέσα στα πανεπιστήµια δεν µπορεί να γίνειι τίποτε άλλο εκτός από ό,τι συµβαίνει σε όλη την επικράτεια, δηλαδή τήρηση του νόµου». Στην ερώτηση αν όποιος παρεµποδίσει την πρόσβαση στις αίθουσες διδασκαλίας θα συλλαµβάνεται, ο υπουργός Παιδείας ήταν κατηγορηµατικός: «Βεβαίως». Έχει προηγηθεί η επίµονη διαρροή φηµών ότι εάν συνεχίσουν την απεργία τους οι διοικητικοί θα επιταχθούν κι αυτοί. ΜΑΤ στην ΕΡΤ, ΜΑΤ στην πορεία, ΜΑΤ στα ΑΕΙ, ΜΑΤ παντού, σήµα κατατεθέν της ελληνικής δηµοκρατίας 2013. Όπως ο ανεκδιήγητος Α. Γεωργιάδης διεκδικεί τη δόξα των απολύσεων από την τρόικα, έτσι και ο Κ. Αρβανιτόπουλος επιζητά τη δόξα του δοτού «υπουργού» Παιδείας της χούντας Παναγιώτη Σιφναίου, που απαγόρευε τον ελεύθερο φοιτητικό συνδικαλισµό. Να που οδηγεί η κατάργηση του πανεπιστηµιακού ασύλου: σε συλλήψεις όσων εργαζόµενων ή φοιτητών υλοποιούν τις αποφάσεις των συλλόγων τους. Και βεβαίως σε κατάργηση ακόµα και του δικαιώµατος ελεύθερης διακίνησης των ιδεών, µε την απειλή αστυνοµικής εισβολής εάν εκπέµψει από το Πολυτεχνείο η ΕΡΤ!
Εδώ ξανά Πολυτεχνείο λοιπόν. Με πολλές µικρές µικρές σπίθες αντίστασης και αγώνα που καίνε σε όλη τη χώρα. Αλλά και µε τον ηρωικό αγώνα των διοικητικών του Μετσόβειου και του Καποδιστριακού Πανεπιστηµίου Αθήνας, µε ένδεκα βδοµάδες απεργία, να δίνει το στίγµα. Πρόκειται για έναν αγώνα µε ανατρεπτικά χαρακτηριστικά και γι’ αυτό έχει µπει στο στόχαστρο της κυβέρνησης. Γι’ αυτό έχει λυσσάξει εναντίον του ολόκληρο το αστικό µπλοκ εξουσίας. Και γι’ αυτό αξίζει την ολόπλευρη στήριξη όλου του εργατικού κινήµατος σε δηµόσιο και ιδιωτικό τοµέα, της νεολαίας, όλου του λαού.

Γιατί δεν είναι επιµέρους αγώνας, αλλά αντιµάχεται σθεναρά, µέχρι τη νίκη, το σχέδιο της διαθεσιµότητας, που είναι κεντρικό για κυβέρνηση και ΕΕ. Γιατί αναδεικνύει το θέµα της δηµόσιας εκπαίδευσης, ενάντια στη διάλυση των πανεπιστηµίων και την παράδοσή τους στα ιδιωτικά συµφέροντα. Γιατί δεν είναι αγώνας συµβολικός, διαµαρτυρίας, αλλά αποφασιστικός. Γιατί ανέδειξε την αλληλεγγύη µεταξύ των εργαζοµένων, προκάλεσε µια ραγδαία ριζοσπαστικοποίηση των υπαλλήλων, η οποία τον ανατροφοδοτεί. Γιατί αποφασίζεται και οργανώνεται «από τα κάτω», µέσα από µαζικές γενικές συνελεύσεις των συλλόγων, οι οποίες ανατρέπουν µε συντριπτικό τρόπο (όπως έγινε τη ∆ευτέρα στο Πανεπιστήµιο Αθηνών) ακόµα και τις προτάσεις των ∆Σ για αναστολή των κινητοποιήσεων, ακόµα και την ηττοπαθή στάση της ρεφορµιστικής Αριστεράς. Γιατί αντέχει κι επιµένει, παρότι η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της Α∆Ε∆Υ δεν προχωρά σε συνολικοποίησή του (αντί για απεργία έβαλε µια ψοφοδεή τρίωρη στάση εργασίας). Γιατί η µεγαλύτερη υπηρεσία του αστικοποιηµένου συνδικαλισµού είναι ακριβώς η επιµονή του να κρατά τους αγώνες χωριστά, όπως επιδιώκει το σύστηµα. Είδαµε πόσο ενόχλησε η λειτουργία ραδιοσταθµού της ελεύθερης ΕΡΤ µέσα από το Πολυτεχνείο, η δυνατότητα να συνενώνονται τα µέτωπα πάλης.

Η αντίδραση εναντίον του ραδιοσταθµού δείχνει πόσο φοβούνται την ελεύθερη έκφραση της φωνής του κινήµατος, των αγωνιζοµένων, του λαού και της νεολαίας. Η επίθεση του ολοκληρωτικού κοινοβουλευτισµού εναντίον των δηµοκρατικών ελευθεριών είναι ισοπεδωτική. Το Συµβούλιο της Επικρατείας απέρριψε τα ασφαλιστικά µέτρα των διοικητικών, µε την αιτιολογία ότι οι διαθεσιµότητες – απολύσεις αποτελούν µνηµονιακή υποχρέωση της χώρας! Άρα Μνηµόνιο υπεράνω όλων των δικαιωµάτων… Οι διοικητικοί υποχρεώθηκαν σε ηλεκτρονικό αυτοφακέλωµα (απογραφή) και όσοι δεν πειθάρχησαν οδηγήθηκαν σε… τηλεαπόλυση. Ποτέ άλλοτε η απόλυση δεν ήταν τόσο εύκολη και ταυτόχρονα τόσο στοχευµένη. Κι από κοντά η πλύση εγκεφάλου των καναλιών, που θρηνούν για το «χαµένο εξάµηνο», όταν φτιάχνουν παράλληλα µια «χαµένη γενιά» µε νεανική ανεργία 60%.

Η κατάσταση είναι τέτοια που κάθε αγώνας γίνεται πολιτικός και συµπυκνώνεται στο κεντρικό ερώτηµα για την αναγκαιότητα να σπάσει, να ανατραπεί η επίθεση της σύγχρονης χούντας κυβέρνησης-ΕΕ-∆ΝΤ. Στο κακοτράχαλο έδαφος της πραγµατικής ζωής και των σκληρών αγώνων, όχι µε άσφαιρα κοινοβουλευτικά χάπενινγκ. Για να συνενωθούν οι διάσπαρτες µικρές φλόγες που αντέχουν στην καταιγίδα, σε ένα µέτωπο αγώνα και ρήξης. Το φετινό Πολυτεχνείο δεν θα «τελειώσει» την Κυριακή, αλλά θα δώσει νέα ώθηση στον αγώνα για ανατροπή.

ΠΡΙΝ-Εφημερίδα της ανεξάρτητης Αριστεράς

Ο Παναγιώτης Σκούτας μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ στο rhesusgr

Ο Παναγιώτης Σκούτας   

(μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και της Γραμματείας του Τμήματος Αυτοδιοίκησης του ΣΥΡΙΖΑ ) στο rhesusgr
                                   κλείστε την ένταση από το rhesusgr στη πάνω μεριά της σελίδας

                                   

Watch live streaming video from rhesusgr at livestream.com

Ευχαριστώ τους αθόρυβους αγωνιστές γιατί με έμαθαν να κοιτάζω ψηλά στο όμορφο απέραντο.

Στον δικό μας Κόσμο


Εδώ Πολυτεχνείο

Παραφουσκωμένοι σκατόσακοι, φραγκομπουκωμένοι εισοδηματίες, αυτοί που γελάνε πρόστυχα στα μούτρα μας από τα πειρατικά κανάλια των εργολάβων, που μπάζωσαν τη μνήμη μας με μεσημεριανάδικα και τσοντοπαράθυρα. Ναι αυτοί είναι εδώ.

Εδώ Πολυτεχνείο

Κλασομπανιέρες, “αυτοεξόριστοι”, αντιστασιακοί των σαλονιών, διασπαταλιστές πατρικών περιουσιών, αυτοί που αγόρασαν τα ρούχα των νεκρών και μεταμφιέστηκαν σε οσιομάρτυρες στο παρδαλό καρναβάλι των εδράνων. Ναι αυτοί είναι εδώ.

Εδώ Πολυτεχνείο

Κλωνοποιημένοι οσφυοκάμπτες, αναρριχητικά παράσιτα που φύτρωσαν στην κοπριά της μεταπολίτευσης, αυτοί που τυλίχτηκαν στο σκουριασμένο κουφάρι του τανκ και ανέβηκαν αθόρυβα στον ιστό της κομματικής σημαίας. Ναι αυτοί είναι εδώ.

Εδώ Πολυτεχνείο

Ελεεινοί τυχοδιώκτες, αυτοί που έλιωσαν την αιματοβαμμένη πύλη και χύτευσαν με αυτή, στα μέτρα τους, τα αστραφτερά κουστούμια της εξουσίας, αυτοί που υφάνανε τις γραβάτες τους με κλωστές από τις γάζες των βασανισμένων παιδιών. Ναι αυτοί είναι εδώ.

Εδώ Πολυτεχνείο

Άεργοι τεμπέλιδες, ανεπαρκείς αγύρτες, αυτοί που εξαργύρωσαν τα υπεξαιρεμένα παράσημα των ανώνυμων αγωνιστών στα πολιτικά ενεχυροδανειστήρια, αυτοί που έγιναν πρίγκιπες της παράκτιας εταιρικής ασυλίας, αυτοί που έκαναν το αίμα μας νερό και γέμισαν με αυτό τις αυθαίρετες πισίνες τους. Ναι αυτοί είναι εδώ.

Εδώ Πολυτεχνείο

Πράκτορες και ξεπουλημένοι ρουφιάνοι, φερέφωνα των αγορών, υπαλληλίσκοι των τραπεζών, μαυραγορίτες της “δημοκρατίας”, αυτοί που απαλλοτρίωσαν ιδέες, έκαψαν γη, έσπειραν mall και έκαναν το πικρό ψωμί μας ακριβό πατεσπάνι τους. Ναι αυτοί είναι εδώ.

Εδώ Πολυτεχνείο

Λιγούρηδες μιζαδόροι, γριές πουτάνες της τεχνοκρατίας, αριθμολάγνοι λογιστές της μιζέριας, πολυσπουδαγμένοι αμόρφωτοι της θεωρίας, αυτοί που αυτοχρίστηκαν σοφοί και έκαναν την παιδεία προϊόν πολυτελείας και τη μιζέρια δωρεάν παροχή. Ναι αυτοί είναι εδώ.

Εδώ Πολυτεχνείο

Χουντόσποροι, πνευματικά καθυστεριμένοι ρατσιστές, ανέραστοι πατριδολόγοι, θρασύδειλα κουτσαβάκια με προσωπικές φρουρές και φουσκωτούς ακόλουθους, λιγδωμένοι τρόφιμοι του κυνοβουλίου, ψευτοοικολόγοι της βαθιάς τσέπης, αυτοί που έβαλαν την ελευθερία στο κρεβάτι του Προκρούστη και την προσάρμοσαν στο αμελητέο ανάστημά τους. Ναι αυτοί είναι εδώ.

Εδώ Πολυτεχνείο

Έμποροι των ανθρωπίνων ελπίδων, τυμβωρύχοι, χασάπηδες, επαγγελματίες ανάλγητοι ανατόμοι, αυτοί που ξεσπλαχνίσαν ότι απέμεινε από το όνειρο, αυτοί που συνεχίζουν να κόβουν βαθιά χωρίς αναισθητικό, αυτοί που θα ξεπουλήσουν ότι απέμεινε, αυτοί που θα ταριχεύσουν στο τέλος το πτώμα και θα το κάνουν θυρεό σε κάποιο νέο κόμμα. Ναι αυτοί είναι εδώ.

Εδώ Πολυτεχνείο.

Εσύ δεν είσαι πουθενά.

Εδώ νεκροτομείο, είσαι νεκρός. Αιτία θανάτου : υπερβολική δόση απάθειας …

Υστερόγραφο :

Η “γενιά του πολυτεχνείου”, με την κατάντια της, απέδειξε περίτρανα πως σχεδόν όλοι έχουν μια τιμή για την τιμή τους, ενώ ελάχιστοι έχουν αξία και αξιοπρέπεια.
Ευχαριστώ τους αθόρυβους αγωνιστές που δεν εξαργύρωσαν τίποτα, δεν περιέφεραν ποτέ τη συμμετοχή και τη θυσία τους τους στα σαλόνια αναμονής των κομμάτων, αυτούς που έδωσαν ανιδιοτελώς χωρίς να ζητήσουν καμία αποκατάσταση και καμία αναγνώριση. Αυτούς που τελικά έφτυσαν στα μούτρα την εξουσία και περιγέλασαν τον πειρασμό της “ένταξης”.
Ευχαριστώ αυτούς που πέταξαν περήφανα πάνω από το βούρκο και αρνήθηκαν να ανταλλάξουν τα καθαρά φτερά τους για μια παραφουσκωμένη κοιλιά και μια χούφτα χρωματιστούς αυλοκόλακες, ευχαριστώ αυτούς που αρνήθηκαν να έρπουν επώνυμα στα σκατά και διάλεξαν να αιωρούνται ανώνυμοι στον καθαρό ουρανό. Τους ευχαριστώ γιατί με έμαθαν να κοιτάζω ψηλά στο όμορφο απέραντο.
http://parallhlografos.wordpress.com/

...αυτά ειναι βία

Options

Follow

Marx Factor

• Δώδεκα νεκροί μετανάστες ανάμεσά τους και τέσσερα παιδιά σε θαλάσσια περιοχή απέναντι από Λευκάδα.

  
  

  Δεν ήταν παλληκάρια, δεν έχουμε κανένα βίντεο με τους δολοφόνους και δεν τους ψάχνει η αντιτρομοκρατική γιατί η κρατική βία, οι πόλεμοι και ο παγκόσμιος καπιταλισμός δεν είναι βία δεν είναι τρομοκρατία, βία είναι να εκπέμπει η ΕΡΤ, ναχει κατάληψη η Βίλα Αμαλίας , ναχουν κατάληψη τα Πανεπιστήμια , βία ειναι οι απεργίες και το μπλογκ του Πατέρα Παστίτσιου...επίσης δεν ηταν φαλακρά παλληκάρια και δεν ειχαν αρχαία ελληνικά συμβολα στα μπράτσα τους αποτέλεσμα παιδικών εμβολιασμών που αποφεύγουν οι αθίγγανοι ...αυτά ειναι βία

Ζουμ στους φτωχοδιάβολους

Ζουμ στους φτωχοδιάβολους


Ε, αφού οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ φέρονται να είναι σύμφωνοι πάνω στο νέο σχέδιο για τον ενιαίο φόρο ακινήτων, εμείς πρέπει ν’ αρχίσουμε να ανησυχούμε πολύ σοβαρά για το τι μας περιμένει.


Δεν είναι ότι δεν λαμβάνω σοβαρά υπόψη τις αντιδράσεις των δύο κοινοβουλευτικών ομάδων. Πολλοί υποστηρίζουν ότι όλο αυτό το αντάρτικο των βουλευτών είναι ένα στημένο παιχνίδι, μια θεατρική παράσταση που όφειλαν...
να δώσουν ώστε να είναι μετά σε θέση να επιστρέψουν στις περιφέρειές τους και να μπορούν στοιχειωδώς να κυκλοφορήσουν στους δρόμους με το επιχείρημα ότι εκείνοι εξάντλησαν όλα τα περιθώρια αντίδρασης που διέθεταν, για χάρη της εκλογικής τους πελατείας. Κι από την άλλη, ότι η κυβέρνηση όφειλε από την πλευρά της να τους προσφέρει την ικανοποίηση ότι άλλαξε τα κριτήρια του φόρου ακινήτων κατόπιν των ενεργειών τους, ώστε το κολπάκι να γίνει πιο πειστικό.


Και βέβαια για θεατρική παράσταση πρόκειται. Υπάρχει ωστόσο μια υγεία σε όλο αυτό, με την έννοια ότι ο λαϊκός παράγοντας υπεισέρχεται έστω και με οριακό τρόπο στο παιχνίδι. Κι έπειτα, αυτή η διαδικασία, όσο ανώδυνη κι αν φαντάζει για την κυβέρνηση και την τρόικα, κλωνίζει κατά κάποιον τρόπο τις ισορροπίες του συστήματος, δείχνει ότι υπάρχει περιθώριο αντιδράσεων και εντείνει τις ρωγμές στην ούτως ή άλλως εύθραυστη πλειοψηφία.


Ο λόγος που κρατάω παρόλα αυτά μικρό καλάθι είναι ότι απορρίπτω το συνολικό πλαίσιο μέσα στο οποίο γίνεται η δημόσια συζήτηση. Αμφισβητώ τα κριτήρια, τις προβαλλόμενες ενστάσεις, τις εκδηλούμενες ευαισθησίες.


Όλη η δημόσια συζήτηση επικεντρώνεται στο πλήγμα που θα υποστεί η μεσαία τάξη επειδή θα αναγκαστεί να ΠΛΗΡΩΣΕΙ τον φόρο ακίνητης περιουσίας. Αλλά το αληθινό δράμα θα εκτυλιχθεί ακριβώς παραδίπλα: σ’ εκείνους που ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ.


Παράδοξο, ε; Εξηγούμαι αμέσως: Από την αρχή της συζήτησης περί του ενιαίου φόρου ακινήτων έγινε δεκτή ως φυσιολογική η ιδέα της εισπραξιμότητας. Σύμφωνα μ’ αυτή την καινοφανή προσέγγιση, για να εξασφαλίσει το κράτος τους φόρους που απαιτεί, και επειδή εκ των προτέρων γνωρίζει ότι κάποιοι δεν θα έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν, επιβάλλει περισσότερους φόρους ώστε να καλύψει τη διαφορά. Στην περίπτωσή μας η μπίλια φαίνεται να κάθεται τελικά στην επιβολή φόρων ύψους 3,24 δισ. ευρώ, με στόχο να εισπραχθούν 2,65 δισ. Κρατείστε παρακαλώ αυτή τη διαφορά των 590 εκατομμυρίων γιατί θα μας χρειαστεί παρακάτω.


Δεν θα σταθώ εδώ στο γεγονός ότι για να εξωραϊστεί ο ενιαίος φόρος ακινήτων και να μπορούν να πάνε οι βουλευτές ασπροπρόσωποι στις περιφέρειές τους, προκύπτει κενό 250 εκατομμυρίων ευρώ. Και όλοι ξέρουμε ότι το κενό αυτό σημαίνει νέα μέτρα, προς δόξαν της προγραμματικής συμφωνίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, αλλά και των αλλεπάλληλων σχετικών διαβεβαιώσεων του πρωθυπουργού.


Προτιμώ να επιστρέψω σ’ εκείνα τα 590 εκατομμύρια που κρατήσαμε στην άκρη. Τι αντιπροσωπεύουν, λοιπόν, αυτά τα 590 εκατομμύρια; Αντιστοιχούν σε εκείνους εκ των συμπολιτών μας που δεν θα έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν για το ακίνητό τους – άνεργοι, συνταξιούχοι, ευπαθείς ομάδες, υπερχρεωμένα νοικοκυριά. Εκείνοι ακριβώς που δεν έχουν φωνή, που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.


Και τι θα γίνει μ’ αυτούς; Σε μια στοιχειωδώς ευνομούμενη κοινωνία, θα εξαιρούνταν από τη φορολογία και θα πλήρωναν όλοι οι υπόλοιποι. Διότι δεν έχει νόημα να φορολογείς τον άφραγκο λέγοντας ότι τάχα διευρύνεις τη φορολογική βάση, φορολογείς αυτόν που -έστω και με δυσκολία- μπορεί να πληρώσει. Ε, λοιπόν, αυτοί δεν έχουν και δεν μπορούν να πληρώσουν.


Αλλά όχι, η δική μας μη ευνοούμενη πολιτεία δεν πρόκειται να τους εξαιρέσει. Θα τους έχει εσαεί όμηρους, καθώς θα εξακολουθούν να χρωστάνε. Θα τους πιέζει, θα τους απειλεί, θα τους διασύρει, θα τους χτυπάει κάτω σαν χταπόδια, θα τους στέλνει σημειώματα στο σπίτι και αργότερα εισπρακτικές εταιρείες, θα τους θυροκολλάει εξώδικα, διαταγές πληρωμής και εντολές πλειστηριασμού. Θα τους κρατάει στο χέρι για πάντα, με τον πέλεκυ της κατάσχεσης να επικρέμαται πάνω απ’ τα κεφάλια τους. Θα τους προτείνει διακανονισμούς για να τους ξεζουμίσει και να τους στύψει όσο μπορεί, καθώς εκείνοι θα δίνουν την ύστατη μάχη μήπως και σώσουν το σπιτάκι τους. Και στο τέλος, αν τους αφήσουμε, θα τους το πάρει κιόλας.


Αυτή είναι η παράπλευρη τραγωδία που στήνεται αυτές τις μέρες και μ’ αυτές τις μεθόδους - και δεν μιλάει κανείς. Όχι λοιπόν κλάματα γι’ αυτούς που θα δυσκολευτούν να πληρώσουν. Τα δικά μου κλάματα τα κρατάω για τους φτωχοδιάβολους που δεν θα μπορέσουν.

Χριστόφορος Κάσδαγλης από ThePressProject