Η απόλυτη ξεφτίλα και παρακμή ...χωρίς κουκούλα.

Στέφανος Καργάκης

31 mins · 

Με τη Γερμανία να έχει τηρήσει σκληρή στάση απέναντι στην Ελλάδα καθ'όλη τη διάρκεια της κρίσης κι ενώ μία νέα ένταση ανάμεσα στις δύο χώρες έχει ξεσπάσει εφόσον η ελληνική πλευρά επανέφερε στο προσκήνιο το ζήτημα των γερμανικών κατοχικών οφειλών, συγκέντρωση έξω από το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών αλλά και πορεία μέχρι την Πύλη του Βραδεμβούργου, πραγματοποιήθηκε σήμερα στο Βερολίνο μετά από κάλεσμα του κόμματος της γερμανικής Αριστεράς Die Linke. Την πορεία στήριξαν ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Podemos και δεκάδες γερμανικές οργανώσεις, καθώς και ομογενών. Σύνθημα των διαδηλωτών το «Η Ελλάδα δεν είναι μόνη της».

«Η Ελλάδα δεν είναι μόνη της»: Πορεία αλληλεγγύης στο Βερολίνο

Με τη Γερμανία να έχει τηρήσει σκληρή στάση απέναντι στην Ελλάδα, καθ'όλη τη διάρκεια της κρίσης κι ενώ μία ένταση ανάμεσα στις δύο χώρες έχει ξεσπάσει...

TVXS.GR

Peter.K ‏@PKiourbas 

@GiorgosKyrtsos

Σκέφτομαι μια απορία που είχα,πως γίνεται να υπήρχαν Γερμανοτσολιαδες,φιλοναζιστες,και προδότες στη κατοχη?τωρα μου λύθηκε!

Μαρία Αστ. Χριστάκη

Τζήμερος ,Θεοδωράκης και κάθε λογής σύγχρονοι γερμανοτσολιάδες σε διαγωνισμό για το ποιος θα πει το χειρότερο για τον ελληνικό λαό... 

Η απόλυτη ξεφτίλα και παρακμή και μάλιστα χωρίς κουκούλα...

   Aggelos Prekas Οδηγός πρέπει να ειναι ο Μπόμπολας

   

Ο έρωτας, ο βήχας και η διαπλοκή δεν κρύβονται

http://pitsirikos.net/


 

 Διαγωνισμός Γερμανόδουλων
http://toixo-toixo.blogspot.gr/

                            

Εν αρχή ην ο Τζήμερος.
Έστελνε γράμματα στη μαμά Ανγκέλα, αποκαλώντας την "εξοχώτατη".
Της ζητούσε συγνώμη για ό,τι κακό λέμε γι' αυτήν και τη χώρα της.
Και εκλιπαρούσε για τη βοήθειά της.
Ο Τζήμερος καβλώνει κάθε που κάποιος βρίζει τους Έλληνες.
Μα εξενίσταται κάθε που Έλληνας βρίζει κάποιον άλλον.


Στη συνέχεια ήρθε ο Άδωνις.
Έπαιζε με δυο τρενάκια.
Το ένα, το μικρό, ήταν η μικρή Ελλάδα.
Το άλλο, το μεγάλο, ήταν η μεγάλη Γερμανία.
Και η σύγκρουσή τους απέβαινε καταστροφική για το μικρό και ευτυχής για το μεγάλο.
Και έδειχνε πως ο μικρός πρέπει να σέβεται το μεγάλο.
Αυτό είναι το σωστό, έλεγε.


                

Μετά ήρθε κι ο Σταύρος, ο ποταμίσιος.
Αυτός εξισώνει με τους φασίστες όποιον τολμά να σηκώσει το ανάστημά του απέναντι στους Γερμανούς.
Δεν ταράζεται και το θεωρεί φυσιολογικό, όταν οι Γερμανοί ζητούν, ως υποθήκη για το χρέος μας προς αυτούς, τις παραλίες μας και τα μηνμεία μας. Αλλά οργίζεται όταν εμείς τους ζητάμε τη γερμανική περιουσία εντός της χώρας, ως υποθήκη γι' αυτά που μας χρωστάνε (π.χ. Ινστιτούτο Γκαίτε).
Έχει πάρει σβάρνα τα κανάλια, για να καταφέρεται εναντίον της πρόθεσης της κυβέρνησης να τσιτώσει τους Γερμανούς.
Όταν βλέπει τον υπουργό Άμυνας να κόβει βόλτες με ελικόπτερο πάνω απ' τα ελληνικά νησιά, τον αποκαλεί "ψεκασμένο" εθνικιστή. Αλλά όταν έβλεπε άλλους υπουργούς Άμυνας παλιότερα να παραγγέλνουν γερμανικά υποβρύχια που γέρνουν, τότε έβλεπε "πρόοδο" και φωτογραφιζόταν χαχανίζων μαζί τους...
Είναι σίγουρα πανάξιος νικητής στο διαγωνισμό των Γερμανόδουλων...
Παίρνει το τιμητικό βραβείο: "Γερμανοτσολιάς"

                           

Κοινός τόπος των Γερμανόδουλων:
Όταν οι Γερμανοί επιτίθενται με λέξεις ή πράξεις κατά των Ελλήνων, τότε συνιστούν να κάνουμε αυτοκριτική, γιατί αυτά που μας λένε είναι "σκληρές αλήθειες".
Ενώ όταν Έλληνες επιτίθενται με λέξεις ή πράξεις κατά των Γερμανών, αυτό είναι "ψεκασμένος εθνικισμός και φασισμός"...

    

Φώτης Σιμάτος added 4 new photos.

5 mins · 

Τέσσερις αποχρώσεις της γκριζόμαυρης παπαγαλο-δημοσιογραφίας…

Like ·  · Share

Like ·  · Share

«Καμιά δικαιολογία για όσους πιστεύουν σε ιδεώδη που αιματοκύλισαν τον πλανήτη»

http://www.unhcr.gr/1againstracism/

Η πλάτη του Χασάν Μέκι συμβολίζει το αποκρουστικότερο, ίσως, πρόσωπο της ελληνικής κοινωνίας. Πέφτοντας αναίσθητος από τα χτυπήματα ενός ρατσιστικού τάγματος εφόδου τον Αύγουστο του 2012, ο νεαρός Σουδανός ανάκτησε τις αισθήσεις του για να διαπιστώσει ότι στο σώμα του είχαν χαράξει ένα τεράστιο Χ. Στις δολοφονίες των συγγενών του, που τον ανάγκασαν να φύγει από τη χώρα του, είχε προστεθεί μια ακόμη οδυνηρή ανάμνηση – αλλά και η διαπίστωση πως η Ευρώπη μπορεί να είναι, μεταξύ άλλων, επικίνδυνη και εχθρική.
   

Μέσα από την ιστορία του Χασάν αναδεικνύεται μία πτυχή της πολύπλευρης ελληνικής κρίσης, η οποία αναλύεται διεξοδικά στο «Agora» του Γιώργου Αυγερόπουλου. Το ντοκιμαντέρ έχει ήδη κερδίσει τις επιδοκιμασίες κοινού και κριτικών, σε κινηματογραφικές αίθουσες, φεστιβάλ και τηλεοπτικά κανάλια σε ολόκληρο τον κόσμο. Λίγο πριν από την προβολή του στο 17ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, o δημιουργός του «Agora» μίλησε στο 1againstracism.gr, για την ανάπτυξη της ξενοφοβίας στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Πώς σχετίζεται η οικονομική κρίση με την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ελλάδα;

Όταν η οικονομική κατάσταση πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, όταν υπάρχει ανεργία και επικρατούν άθλιες συνθήκες στην κοινωνία, τότε ο κόσμος στρέφεται ενάντια σε όσους θεωρεί «υπεύθυνους». Για την ανεργία, λόγου χάρη, στρέφεται ενάντια στους μετανάστες και τους υποδεικνύει ως εχθρούς. Ήδη από την αρχή της κρίσης, η Χρυσή Αυγή πυροδότησε με μεγάλη επιτυχία τα ξενοφοβικά αντανακλαστικά, ειδικά σε υποβαθμισμένες περιοχές της Αθήνας. Και, από εκεί που ήταν ένα κόμμα στο οποίο κανείς δεν έδινε σημασία, είδαμε να μπαίνει στη Βουλή το 2012 με 18 βουλευτές.

Τι άλλαξε μετά την σύλληψη των μελών της Χρυσής Αυγής;

Αυτό που συνέβη και έχουμε καταλάβει όλοι, είναι ότι υπάρχει ένα ποσοστό στην ελληνική κοινωνία που έχει εκφασιστεί –κι εγώ με αυτούς δεν θέλω να είμαι συμπατριώτης. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν παραπλανηθεί, που πιστεύουν σε ιδεώδη που αιματοκύλησαν αυτό τον πλανήτη και δεν υπάρχει καμία δικαιολογία ως προς αυτό.

Τι μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτούς τους ανθρώπους και πώς να σταματήσουμε την επιρροή τους στις νεότερες γενιές;

Το όλο ζήτημα έγκειται στην παιδεία και στην καλλιέργεια μιας κουλτούρας ανεκτικότητας σε ό,τι έχει να κάνει με τον ξένο και τον διαφορετικό. Πρόκειται για μια διαδικασία που ξεκινάει από το σπίτι, συνεχίζεται στο σχολείο κ.ο.κ. Εάν βελτιωθεί η κατάσταση, ενδεχομένως ένα πολύ μικρό ποσοστό τους να καταλάβει ότι η πορεία που ακολουθεί δεν οδηγεί πουθενά, γιατί π.χ. θα βρουν δουλειά και δεν θα τους φταίει πια ο μετανάστης που κάθεται στη διπλανή τρώγλη. Όμως δεν είμαι πολύ αισιόδοξος. Η οικονομική κρίση και η κοινωνική εξαθλίωση αποτέλεσε τη θρυαλλίδα για να βγει στην επιφάνεια αυτό το φαινόμενο, με ένα κόμμα που το εκφράζει και στη Βουλή.

Τι συμπεράσματα αποκομίσατε για την ξενοφοβία και το ρατσισμό από τις ενδελεχείς δημοσιογραφικές σας έρευνες σε ολόκληρο τον πλανήτη;

Πρόκειται για ένα φαινόμενο παγκόσμιο και ιδιαίτερα περίπλοκο. Θα μπορούσαμε, λόγου χάρη, να μιλάμε για ώρες για το παράδοξο της Ρωσίας, που αυτή τη στιγμή φιλοξενεί τους περισσότερους Νεοναζί στον κόσμο, ενώ η Σοβιετική Ένωση είχε τα περισσότερα θύματα από τους Ναζί στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό δεν είναι τυχαίο: Έχει να κάνει με την πολιτική που ακολουθήθηκε τα τελευταία χρόνια, με την εθνική υπερηφάνεια και όλα αυτά τα συναισθήματα που καλλιεργήθηκαν πολύ έντονα. Από την άλλη, υπάρχουν κοινωνίες οι οποίες μοιάζουν με την ελληνική –η Αργεντινή, λόγου χάρη– όπου τέτοιου είδους φαινόμενα ήταν σχεδόν ανύπαρκτα. Δηλαδή, υπήρχαν κοινωνίες που βρέθηκαν στην εξαθλίωση αλλά δεν είδαμε να αναδεικνύεται εκεί μια έντονη ξενοφοβική τάση. Στην Ελλάδα υπήρχε και πριν από την οικονομική κρίση ένα ποσοστό του πληθυσμού οι οποίοι σκέφτονταν κατ’ αυτό τον τρόπο. Γι’ αυτό και, παρ’ όλες τις κατηγορίες για τη Χρυσή Αυγή, τη φυλάκιση κ.λπ., το ποσοστό της μειώθηκε ελάχιστα. Υπάρχει, υπήρχε και θα υπάρχει ένα ποσοστό στην ελληνική κοινωνία που είναι φασίστες. Δεν ξέρω κατά πόσο μπορούμε να εξαλείψουμε αυτό το φαινόμενο στην ελληνική κοινωνία, είμαι απαισιόδοξος ως προς αυτό.

Πώς τοποθετείτε αυτό το φαινόμενο στο ευρωπαϊκό πλαίσιο;

Αυτό που παρατηρούμε στην Ευρώπη είναι ότι ξεφυτρώνουν από παντού ακροδεξιές πολιτικές δυνάμεις. Στη Γαλλία, για παράδειγμα, βρίσκονται σε απίστευτη άνοδο. Καταλήγουμε, λοιπόν, στο συμπέρασμα ότι, όταν τα πράγματα γίνονται δύσκολα και κάθε μέλος της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας καλείται να λύσει μόνο του τα προβλήματά του, οι άνθρωποι κλείνονται στις σταθερές τους. Για πολλούς, αυτό ισοδυναμεί με το «έξω οι ξένοι». Πρόκειται για μια απόρροια της κρίσης που έχει να κάνει με την ανάπτυξη του εθνικισμού στην καλύτερη των περιπτώσεων, και του φασισμού-ναζισμού στην χειρότερη των περιπτώσεων. Εμείς ανήκουμε στη δεύτερη κατηγορία.

               

Επισκεφθείτε το site της ταινίας: www.agorathedoc.com
Facebook: facebook.com/agorathedoc
Twitter: twitter.com/agorathedoc

*Οι απόψεις που εκφράζονται στο παρόν άρθρο δεν εκφράζουν κατ’ ανάγκη την επίσημη άποψη της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες

Προσοχή στους Βρικόλακες!

Σε μία σεμνή τελετή πραγματοποιήθηκε προχθές η ταφή της «Ισχυρής Κεφαλλλλονιάς».

   

Η αντιπολίτευση αποχώρησε, ως όφειλε, αφήνοντας μόνους στον χώρο ενταφιασμού την «Λαϊκή Συσπείρωση» (που παρουσιάζει μια ιδιότυπη «νεκροφιλία») και τους οικείους της μακαρίτισσας.
Σπαρακτικό για κάθε ευαίσθητη ψυχή το θέαμα των τεθλιμμένων συγγενών, να εκθειάζουν τις ανύπαρκτες αρετές της εκλιπούσης και να παρουσιάζουν ως στυγερή δολοφονία την αυτοκτονία της.«Η αντιπολίτευση δεν σέβεται το Δημοτικό συμβούλιο, αυτή παίζει με τα μικρόφωνα, αυτή γέμισε την κάλπη στις εκλογές του προεδρείου με ραβασάκια»,«η Ισχυρή ζει και πέθαναν όλοι οι άλλοι», «είμαστε οι νικητές, οι νικητές, οι νικητές» ήταν λίγα από τα ακατάληπτα λόγια του παραληρηματικού θρήνου τους.
Ναι! Όλα δείχνουν ότι το φαινόμενο «Ισχυρή Κεφαλλλλονιά» εξέπνευσε.
Προσοχή όμως! Όλοι γνωρίζουμε ότι στην πολιτική βρικόλακες υπάρχουν. Οργανισμοί νεκρωμένοι από κάθε πολιτική ουσία και προοπτική περιφέρονται ανάμεσά μας, αναζητώντας τη νεκρανάσταση με το αίμα κάθε «καλόπιστου» που θα βρεθεί στον δρόμο τους. Χαρακτηριστικό τοπικό παράδειγμα το αποδεικνύει:
Είναι εκείνο το Δημοτικό Συμβούλιο «υβρίδιο», που πριν ένα χρόνο πραγματοποιήθηκε στο Ληξούρι.
Θυμίζω ότι η «Ισχυρή Κεφαλλλλονιά» ήλθε, τότε, στην πόλη μας «πεθαμένη» πολιτικά και έφυγε παρουσιάζοντας τα πρώτα σημάδια αναζωογόνησης. Γιατί;
Διότι το «υβρίδιο» εκείνο, χωρίς ορισμένα θέματα, χωρίς οργανωμένη συζήτηση, εξελίχθηκε σε ένα «γραφείο εξυπηρέτησης υποθέσεων», όπου τρομαγμένοι και απογοητευμένοι Δημότες επαιτούσαν λύση για τα προβλήματά τους από τις «γνωριμίες» και την «ισχύ» της Δημοτικής Αρχής. Λύσεις που αφειδώς δόθηκαν «στα χαρτιά», για να έλθει σήμερα, ένα χρόνο μετά το «υβρίδιο», η ομολογία αυτής της ίδιας Δημοτικής Αρχής ότι καμία αρμοδιότητα δεν είχε για όσα τότε «αποφάσισε».
Προχθές, η μακαρίτισσα ευαρεστήθηκε να προαναγγείλει άλλη μία μακάβρια εμφάνισή της στο Ληξούρι, σε χρόνο που θα κρίνει ότι την συμφέρει.
Προσοχή στους βρικόλακες λοιπόν!
Οι Ληξουριώτες πρέπει να καταλάβουμε ότι το Δημοτικό Συμβούλιο αυτό δεν το προκαλέσαμε εμείς. Απλώς προσπαθήσαμε να το προκαλέσουμε, τελικά όμως η «ισχυρή Κεφαλλλλονιά» αποφάσισε το αν και πότε θα γίνει. Γι αυτό δεν πρέπει, όπως πέρυσι, να την αφήσουμε να «παίξει» με τους δικούς της όρους.
Η αντιπολίτευση επιβάλλεται να απαιτήσει τον ορισμό συγκεκριμένων θεμάτων. Οι δημότες που θα παρασταθούν πρέπει να επιβάλλουν την δημοκρατική νομιμότητα ώστε η συζήτηση να διεξαχθεί ψύχραιμα, με πολιτική ουσία και με όσο το δυνατόν περισσότερο σεβασμό στον κανονισμό του Δημοτικού Συμβουλίου.
Από την ξεπερασμένη πλέον «ισχυρή Κεφαλλλλονιά» τίποτε άλλο ας μην περιμένουμε, παρά να λογοδοτήσει για τις παραλήψεις και την εμπαικτική συμπεριφορά που επέδειξε όσον αφορά τα έργα αποκατάστασης στο Ληξούρι . Η ίδια άλλωστε αποδέχθηκε ότι μόνο απολογητικό λόγο έχει πλέον και αυτόν αναληθή και αμήχανο.
Είναι απαραίτητο, τέλος, να απαιτηθεί η παρουσία της κ. Βουλευτή και σε αυτήν να στραφεί η πίεση των δημοτών και όλων των παρατάξεων της αντιπολίτευσης για τις ακέραιες πλέον ευθύνες της νέας κυβέρνησης προς άμεση έναρξη των έργων αποκατάστασης. Πίεση που πρέπει να ασκηθεί χωρίς την ταπεινή εμπάθεια του νικητή ή του ηττημένου των εκλογών, πλην όμως απαιτητικά, ασφυκτικά, χωρίς αποδοχή των δικαιολογιών του «αρχάριου».
Μόνο με αυτές τις προϋποθέσεις δεν θα μας στοιχειώσουν ξανά τα βαμπίρ ενός πρόσφατου νεοφιλελέ παρελθόντος.
Μόνο έτσι οι Ληξουριώτες θα δείξουν ότι η ιστορία μπορεί να γράφεται από τους (τελικούς) νικητές, δημιουργείται όμως από τις μαχητικές κοινωνίες.

365335 Ιωσήφ Β. Λουκέρης

Χριστίνα Σιδέρη Vs ζεύγους Βαρουφάκη "Paris Match"

   

Χριστίνα Σιδέρη

3 hrs · 

Εγώ δε γουστάρω ούτε τη μιζέρια, ούτε το λαϊκισμό και δεν με ενδιαφέρει ούτε αν τρώνε χταπόδι και τσιπούρα, ούτε αν το σπίτι τους είναι στην Ακρόπολη, ούτε αν η Στράτου είναι μπουτού ή πενηντάρα. Αφού θέλουν life style φωτογράφιση να την έχουν, αλλά όχι life style των γύφτων και της τελευταίας βλαχάρας, Δανάη μου γιατί η καλή νοικοκυρά είναι πάνω από όλα κυρά και εσύ από savoir vivre μηδενίζεσαι. Βλαχάρα λοιπόν καλή μου και μάλιστα από τις τελευταίες. Θέλεις φωτογράφιση; Αφού δεν το έχεις, πάρε κανένα σύμβουλο, μη κάνουν το γύρο του κόσμου και φωτογραφίες που θα κάνουν το κόσμο να γελάει από τη βλαχιά σου, μη μας ντροπιάζεις και τον υπουργό..... Πιάσε δεφτέρι και γράφε:


1. Δε σερβίρουμε ποτέ με τις ξύλινες κουτάλες που μαγειρεύουμε και δη το χταποδάκι που έχει και 12 ευρώ το κιλό. Χρειάζεσαι τσιμπίδα καλή μου και ένα κουτάλι για τη σάλτσα του αν θέλεις να κάνεις παπάρα (φαντάζομαι μετά τη φωτογράφιση).

2. Δε σερβίρουμε ποτέ το ψωμί σε σαλατιέρες ή μπολ και δη πορσελάνινα. Πάρε και καμία ψωμιέρα. Πάνινη ή ψάθινη, έχει ακόμα η Ελληνική αγορά δεν έχει προλάβει να μας φαλιρίσει ο αντρούλης σου.

3. Δε σερβίρουμε ποτέ τυρί με ψάρι και βασικά δε σερβίρουμε το τυρί μαζί με το φαγητό. Πάντα μετά και πάντα μαζί με το φρούτο.

4. Δε σερβίρουμε ποτέ τα ψάρια σε γαβάθες, μόνο σε πιατέλες και πάντα μαζί με μία δεύτερη πιατέλα που θα βάλουμε μέσα τα κόκαλα αν τα καθαρίσουμε εμείς ή μικρά πιατάκια αν καθαρίζει ο καθένας τα δικά του. Επίσης τα σερβίρουμε με σπάτουλα ή τα ειδικά εργαλεία σερβιρίσματος για ψάρι. Πάντως όχι με αυτά που είναι για το σερβίρισμα του κρέατος.

5. Το λευκό κρασί δεν χάσκει ποτέ πάνω στο τραπέζι χωρίς το απαραίτητο σκεύος για να το παγώνει. Έλεος χρυσή μου, το λευκό κρασί ζεστό είναι σαν το κατρουλιό. Άντε να μη σου χρεώσω ότι δεν το έχεις σε καράφα και είναι εκεί με την ετικέτα λες και κάνεις διαφήμιση στην εταιρεία παραγωγής. Μα ούτε τα βασικά πια;

6. Ούτε πιάτα σαλάτας δεν έχει η προίκα σου μαντάμ και την έχεις βάλει στο μεγάλο πιάτο; Το ψάρι που θα το φας; Από τη γαβάθα;

7. Τα ζεστά σκεύη τα βάζουμε πάνω σε αξεσουάρ που είναι ειδικά γι αυτό το λόγο. δεν αραδιάζουμε τις γαβάθες πάνω στα ξύλα κοπής.

8. Άντε και σέρβιρες τυρί, βάλτο σε μία τυριέρα να μπορείς να το κόψεις με άνεση, στη τελική αυτό μπορείς να το βάλεις σε ξύλο κοπής.

Ασχολίαστο το τραπεζομαντιλάκι που είναι σαν τα τσίτια ή σαν κακού γούστου ταπετσαρία.

Η αλλαγή των ρούχων σε μάρανε. Η αριστερά του βλαχοstyle.

.......................................................................................................................................................................................................

Αποποίηση ευθυνών

anarchypress.wordpress.com

Σκέφτεται κανείς ότι η σκλαβιά είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση; Λέμε για την ελευθερία, αλλά καμιά φορά ξεχνάμε πώς είναι να είσαι σκλαβωμένος. Το να αναθέτεις σε κάποιον άλλον να αποφασίζει τι θα κάνεις, είναι για πολλούς μεγάλη παρηγοριά∙ τους απαλλάσσει απ’ την προσωπική ευθύνη να διαλέξουν. Έχει ποτίσει τα κόκκαλά τους η σκέψη ότι αιτία της ύπαρξής μας είναι να χανόμαστε στο πλήθος, να μην παίρνουμε συνειδητές αποφάσεις. Τρομάζουν με τη δύναμη, αλλά τους ελκύει κιόλας.
   

     
Η δύναμη γίνεται σημείο αναφοράς, ένας τρόπος για τους τυφλοπόντικες να ορούν στο σκοτάδι. Ελάχιστοι είχαν τη δύναμη να βλέπουν ανάμεσα στους τυφλούς και να μην την κάνουν εξουσία. Από την ώρα που θα γυρίσεις στο σπίτι, το τι θα φας, τι ώρα θα σχολάσεις, ποιες μέρες είναι για ξεκούραση, ποιες για πένθος και ποιες για διασκέδαση, όλα τον ίδιο κύκλο κάνουν.

Είναι εύκολο να μην αποφασίζεις για σένα. Είναι σχεδόν ηδονιστικό, είναι τόσο ανώδυνο, μοιάζει με ωραίο, είναι διασκεδαστικό, μπορείς να περάσεις όχι μόνο τη δική σου ζωή, αλλά και όσων αγαπάς τόσο ανεύθυνα, που ούτε που θα το αντιληφθείς. Το μόνο που καταλαβαίνεις είναι η βία. Γιατί τότε κάποιος σου δίνει ένα χτύπημα στην πλάτη και σ’ αναγκάζει να διαλέξεις αν θ’ απαντήσεις ή όχι.

Αλλά τι γίνεται με όλες τις επιλογές που δεν έκανες; Τι γίνεται με τις στιγμές που μαζεύεις στη μνήμη τη δική σου ή κάποιας μηχανής; Είναι όλες εκείνες οι ανεύθυνες στιγμές, που είναι ευχάριστες, που κάποιες άβολες εικόνες τις χαλούν, που γεμίζουν τις μέρες και τις νύχτες σου με μια στρωτή γραμμή. Πώς είναι να ζεις κανονικά, τέλος πάντων; Να μη σε νοιάζει; Να μη θέλεις να πάρεις καμιά απόφαση; Να κρατάς απ’ το χέρι ατσάλινες παλάμες, που σε σφίγγουν, σου λιώνουν το μυαλό και την ψυχή, αλλά εσύ νιώθεις έναν πόνο στην καρδιά, μια μελαγχολία, ένα άγχος που τα πράγματα δεν πήγαν όπως ήθελες, που δεν πέτυχες τόσα, που δεν κέρδισες τόσα; Πώς είναι άραγε όλοι αυτοί οι κανονικοί άνθρωποι, που κοιμούνται και ξυπνούν κάθε μέρα με το ίδιο όνειρο, με την ίδια αυταπάτη, ότι όλα θα πάνε καλά, κανείς δε θα τους πειράξει, είναι ασφαλείς;

Ποιος πόλεμος απ’ όλους θα τους χτυπήσει με ένα σφυρί στην χάρτινη καρδιά τους, για να τους διαβεβαιώσει ότι το συμβόλαιο τελείωσε και το γλέντι αναβάλλεται για άλλη ζωή, μετά τις μάχες; Πόσοι πόλεμοι θα περάσουν από δίπλα τους, χωρίς να τους αγγίξουν; Πόσες ζωές θα χαθούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο;

Σταματάς να ρωτάς κάποτε, ο κόσμος είναι αυτός που είναι λες και μένεις μετέωρος. Δεν πας πουθενά. Ούτε μπρος ούτε πίσω. Μένεις εκεί, να εκπορεύεσαι εκ δεξιών της μνήμης, που δεν τελειώνει ποτέ. Γι’ αυτό, όσοι θυμούνται, καλό είναι να μην το δείχνουν με ένα βουβό βλέμμα. Ίσως να πρέπει να μιλούν πιο πολύ, για όσα δεν έμαθαν ακόμη, για όσα μπορούν να ξεκινήσουν σε λίγο, για όσα δε θα τελειώσουν ποτέ.

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

Απαράδεκτο άρθρο που στάζει χολή

Ειρήνη Συνοδινού

https://www.facebook.com/irenesinodinou
Οι βρώμικες καθαρίστριες

Ανεχτήκαμε να σκούζουν τόσους μήνες, λες και δεν απολύθηκε κανένας άλλος, λες και δεν έμεινε χωρίς δουλειά κανένας άλλος, λες και μόνο αυτές αντιμετωπίζουν πρόβλημα. Δε σεβάστηκαν ούτε καν το γεγονός πως ο μισθός που τόσα χρόνια έπαιρναν, στους περισσότερους Έλληνες μοιάζει άπιαστος στόχος. Ακόμα και σ' αυτούς που έφαγαν τη μισή τους ζωή στα θρανία προσπαθώντας να μορφωθούν και να εξειδικευτούν.

Ζήσαμε να δούμε μια τραγουδίστρια (από τις λεγόμενες "μεγάλες") της χώρας να δίνει συναυλία γι' αυτές, κάνοντας σημαία της το κόκκινο πλαστικό γάντι-σήμα κατατεθέν της απολυμένης καθαρίστριας. Του ΥΠΟΙΚ, φυσικά, γιατί οι άλλες καθαρίστριες της Ελλάδας δεν έχουν ούτε σύμβολα ούτε σπόνσορες, ούτε κράχτες. Αγόγγυστα και αθόρυβα κάνουν τόσα χρόνια τη δουλειά τους, χωρίς ποτέ κανέναν να τον απασχολήσει τι αντιμετωπίζουν και πόσες σκάλες μετράνε κάθε μέρα προκειμένου να εξασφαλίσουν ένα μεροκάματο που την επόμενη μέρα μπορεί να μην το έχουν καν.
  

    

Αντέξαμε να βλέπουμε εικόνες ντροπής (για τους νοήμονες και πολιτισμένους ανθρώπους) έξω από το ΥΠΟΙΚ κατά την παράδοση-παραλαβή του Υπουργείου, όταν η Βαλαβάνη -με επαναστατικές κορώνες- φώναξε να την αποκαλούν Νάντια και δεσμεύτηκε για άμεση επαναπρόσληψή τους.

Φάγαμε στα μούτρα τη Ζωή (τρομάρα της για ΠτΒ) να τις δεξιώνεται στα γραφεία της Βουλής, τη μέρα της γυναίκας, για να δώσει στον αγώνα τους μια άλλη διάσταση. Πιο επετειακή, πιο συμβολική. Χωρίς να την απασχολεί πως αυτό που η ίδια έκανε δεν έχει προηγούμενο στα τόσα χρόνια που υπάρχει Πρόεδρος Βουλής και πως η θέση της πλέον δε δικαιολογεί να σκαρφαλώνει σε κάγκελα για να συμπαρίσταται σε (δίκαια ή άδικα) επαναστατημένα πλήθη.

Το να βλέπουμε, όμως, στο βήμα της Βουλής την αρχηγό της αγέλης των απολυμένων καθαριστριών, να σηκώνει το χέρι σαν τον Τσε Γκεβάρα, φορώντας το κόκκινο πλαστικό της γάντι, για να δώσει στον αγώνα τους όσο πιο δραματική έκφραση μπορεί, ε αυτό, συγγνώμη αλλά αποτελεί την ύψιστη αηδία. Μεγαλύτερη κι από αυτή που νιώσαμε βλέποντας την Κανέλλη να κουβαλάει φρατζόλες και γάλατα στο βήμα, λαϊκίζοντας όσο δεν πάει κι αποτελώντας την πιο γραφική (μέχρι τότε) φιγούρα που βλέπαμε στα έδρανα. Γιατί, είτε το αντιλαμβάνονται είτε όχι, το κτίριο της Βουλής δεν είναι το μπουρδέλο που τόσα χρόνια τα αριστερά μπουμπούκια αποκαλούσαν. Είναι ο ναός της Δημοκρατίας κι ό,τι γίνεται εκεί μέσα έχει ισχυρότατο συμβολισμό. Όχι μόνο στα χαρτιά αλλά και στην ουσία. Όπως δεν αρμόζουν οι κλωτσοπατινάδες και οι γελοιότητες, άλλο τόσο δεν αρμόζουν κι όλα αυτά τα καραγκιοζιλίκια.

Ειλικρινά νιώθω απεριόριστη συμπάθεια για τους χιλιάδες απολυμένους του ιδιωτικού τομέα που δε μπόρεσαν να βρουν τόσα χρόνια σύμβολα στον αγώνα τους. Που δε βγήκε παραέξω η φωνή τους. Που έψαξαν, παρακάλεσαν, έχασαν κάθε αξιοπρέπεια προκειμένου να εξασφαλίσουν ένα μεροκάματο κάπου-οπουδήποτε και έμειναν με μια ανεδαφική υπόσχεση (και πολλές φορές ούτε καν αυτή). Νιώθω θυμό για όσους από εμάς καταδέχτηκαν να συμπονέσουν τις απολυμένες καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ, αδιαφορώντας για τόσους και τόσους άλλους, με πολύ λιγότερες απολαβές, που βρέθηκαν στη θέση τους. Και κυρίως νιώθω αηδία για την εικόνα που επιλέξαμε, ως χώρα, να προβάλουμε. Κρίμα.

Η αποδοχή του εαυτού μας κατά τον Φερνάντο Πεσσόα.

Δημήτρης Δημαρέλος

Η αποδοχή του εαυτού μας, τόσο από εμάς τους ίδιους, όσο κι από τους άλλους – να ένα ζήτημα που σαν επίμονο ζιζάνιο ενοχλεί διαρκώς τη καρδιά της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο αγώνας του αληθινού, του έμφυτου «εγώ», ενάντια στη τυραννία των κοινωνικών στερεοτύπων, και φυσικά η αιώνια μάχη κόντρα στα προσωπικά «θέλω» και τα «θέλω» των ανθρώπων γύρω μας, η σύγκρουση της ατομικής ιδιότητας της μονάδας με την άβυσσο της πολυμορφίας. 

Η αποδοχή, η ουσιαστική και ειλικρινής αποδοχή τόσο των άλλων, όσο και του εαυτού μας (πιθανώς να πρόκειται για το ίδιο και το αυτό) είναι από τις μεγαλύτερες ανηφόρες που καλείται να περπατήσει ο ελεύθερος άνθρωπος. Αυτή την ανηφόρα έχουν προσπαθήσει να διανύσουν και να εξιστορήσουν διάφοροι στοχαστές κατά την ιστορία (με χαρακτηριστικά παραδείγματα τους Νίτσε και Καμύ), και μία από τις πιο ιδιαίτερες και αφοπλιστικά απλές προσεγγίσεις είναι αυτή του Φερνάντο Πεσσόα – ενός πνευματικού ανθρώπου που κατάφερε να αγαλλιάσει το πιο απρόσιτο στοιχείο της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης: την άπιαστη και χαοτική ποικιλομορφία της. 

«Ζητώ συγνώμη που δεν απαντώΑλλά λάθος δικό μου δεν είναι
Που δεν αντιστοιχώ
Σ’ αυτόν που σε ‘μένα αγαπάτε.

Ο καθένας μας είναι πολλοίΕγώ είμαι αυτός που νομίζω πως είμαι.
Άλλοι με βλέπουν αλλιώς
Και πάλι λάθος κάνουν.

Μη με παίρνετε γι’ άλλονΚι αφήστε με ήσυχο.
Αν εγώ δεν θέλω.
Να βρω τον εαυτό μου
Γιατί οι άλλοι για μένα να ψάχνουν;»

Τα λόγια φυσικά περισσεύουν μπροστά στην απλότητα ενός τόσο ξεχωριστά αληθινού κειμένου, αλλά σίγουρα μπορούμε να επενδύσουμε λίγο πάνω του.

Ο τυφλός εγωισμός είναι ο θεμελιώδης πυλώνας της προσωπικότητας του συνηθισμένου σύγχρονου ανθρώπου. Τόσο η καπιταλιστική αντίληψη των πραγμάτων, που θέτει το άτομο ως μία απόκοσμα απομονωμένη ύπαρξη εντός ενός -φαινομενικά- «φιλελεύθερου» κοινωνικού συνόλου, όσο και τα αρρωστημένα ηθικά διδάγματα των σημερινών μέσω «ψυχαγωγίας» (Holywood, βιβλία αυτοβοήθειας, κτλ.), όλα μαζί οδηγούν τον άνθρωπο στη σύλληψη μιας αφύσικα μοναχικής και ατομιστικής θεωρίας των πραγμάτων. 

Και εξηγούμαι. Η βασική αρχή του σύγχρονου επαγγελματικού γίγνεσθαι είναι οι εξής: «Δούλευε μόνος σου και ανελίξου στην ιεραρχία της οικονομικής πυραμίδας». Η εκπαίδευση και ολόκληρη η λογική της επαγγελματικής ζωής στηρίζεται και καλλιεργεί τον ανταγωνισμό. Ο «ιδιώτης» αντιλαμβάνεται τους υπόλοιπους ανθρώπους του χώρου του μονάχα ως «εμπόδια» προς υπέρβαση, και αυτή την υπέρβαση τη πράττει είτε μέσω σκληρής προσωπικής δουλειάς είτε μέσω στοχευμένης επίθεσης για την οικονομική «εξόντωσή» των αντιπάλων του. Συνεπώς, είτε δουλεύουμε περισσότερο για να «φάμε» τη δουλειά του άλλου, είτε σαμποτάρουμε τον ίδιο για να πέσει ένα σκαλοπάτι κάτω από εμάς, με στόχο φυσικά τη πρόσβασή μας σε μεγαλύτερα αποθέματα οικονομικών πόρων και, ως εκ τούτου, τη δυνατότητα επιλογής ανάμεσα σε μία μεγαλύτερη γκάμα προϊόντων και υπηρεσιών (άχρηστων τις περισσότερες φορές, όπως ακριβά αυτοκίνητα, εξεζητημένη ένδυση, κτλ). Ένα από τα θετικά της κρίσης είναι πως το εν λόγω οικοδόμημα σταδιακά διαβρώνεται εκ των έσω, αλλά αυτό είναι θέμα άλλης συζήτησης.

Από τη μεριά της ψυχαγωγίας τώρα. Όλη την ώρα παρατηρούμε τους τιτάνες της παραγωγής ψυχαγωγικών έργων να ανακυκλώνουν τα ίδια και τα ίδια στερεότυπα. Πάντα ο ίδιος συσχετισμός πρωταγωνιστή, συμπρωταγωνιστών και η ιστορίας. Πάντα ο ήρωας που έχει κάποιο πρόβλημα/στόχο, που το λύνει (με τη βοήθεια φυσικά και την καθοδήγηση κάποιων άλλων) και προχωράει στη ζωή του. Τα πιο ανησυχητικά στοιχεία ανάλογων σεναριακών δομών είναι δύο: Πρώτον, η ανάδειξη του πρωταγωνιστή ως το απόλυτο κέντρου του κόσμου, γύρω από τον οποίο εξελίσσονται και περιστρέφονται κυριολεκτικά τα πάντα, και δεύτερον ο περιορισμός του ρόλου των υπόλοιπων χαρακτήρων στο επίπεδο των βοηθητικών μέσων/εργαλείων για την επίτευξη ολότελα προσωπικών στόχων. Δηλαδή, πρώτον, ο άνθρωπος μέσω του έργου μυείται στην ιδέα ότι είναι ο αδιαμφισβήτητος πυρήνας ολόκληρης της ύπαρξης, πως όλη η ζωή, όλη η κοινωνία, κι όλοι οι άνθρωποι περιστρέφονται γύρω από αυτόν, και, δεύτερον, συνηθίζει να αντιλαμβάνεται και να αντιμετωπίζει τους συνανθρώπους του μονάχα ως βοηθητικά εργαλεία και υπηρέτες του σκοπού του, κι όχι ως συμμάχους ή ισότιμες προσωπικότητες – τους αξιολογεί με βάση τη χρηστικότητα τους ως προς τα «θέλω» του, κι όχι με βάση την ιδιαιτερότητα της ξεχωριστής μοναδικότητάς τους ως διαφορετικές υπάρξεις. 

Σε αυτή τη πραγματικότητα έρχεται ο Φερνάντο Πεσσόα να ταράξει τα νερά και να προβληματίσει. 

---

«Ζητώ συγνώμη που δεν απαντώ, αλλά λάθος δικό μου δεν είναι που δεν αντιστοιχώ σ’ αυτόν που σε ‘μένα αγαπάτε». 

Εφόσον ο σύγχρονος άνθρωπος συνήθισε να θεωρεί τον εαυτό του ως τον ακρογωνιαίο λίθο της ύπαρξης, έφτασε στο σημείο να πιστεύει πως τα πάντα -και κυρίως οι υπόλοιποι άνθρωποι- οφείλουν να υποταχτούν στις προτιμήσεις του. Θέλει και απαιτεί όλοι οι υπόλοιποι να προσαρμόζονται στις ανάγκες του και να καλύπτουν εξολοκλήρου τα «θέλω» του – να συμπεριφέρονται, να μιλάνε, να πράττουν και -κυρίως- να «είναι» όπως αυτός θέλει. 

Φυσικά, κάτι τέτοιο είναι εντελώς παράλογο, και οι συνέπειες είναι καταστροφικές για τη ψυχική του υγεία. Ζει μέσα σε έναν κόσμο ιδεατών ειδώλων και εξιδανικευμένων ανθρώπων, που φυσικά καταρρέει μέσα από την χειροπιαστή επαφή. Έχει ορίσει εκ των προτέρων πώς θα ήθελε να είναι οι άνθρωποι γύρω του, φαντασιώνεται καταστάσεις και ζει νοητά μέσα σε αυτές, και φυσικά επενδύει συναισθηματικά σε εκτιμήσεις άτοπες και άλογες. 

Το αναμενόμενο αποτέλεσμα βεβαίως είναι η απογοήτευση, η οποία απορρέει από την κατάρρευση των ειδώλων. Όταν ο άνθρωπος αντικρίζει την πραγματική όψη των συνανθρώπων του, καθώς τους βγάζει τα προσωπεία τα οποία ο ίδιος τους φόρεσε, βιώνει τη φρίκη του ανεκπλήρωτου και τον θάνατο της ελπίδας του.

---

«Ο καθένας μας είναι πολλοί εγώ είμαι αυτός που νομίζω πως είμαι. Άλλοι με βλέπουν αλλιώς και πάλι λάθος κάνουν.»

Η ανθρώπινη ψυχοσύνθεση χαρακτηρίζεται κυρίως από τη πολυμορφία και το χάος των διπολικοτήτων της. Πολλοί σπουδαίοι στοχαστές, όπως ο Ντοστογιέφσκι και ο Έρμαν Έσσε (κυρίως στον Λύκο της Στέπας), που διείσδυσαν όσο λίγοι στη ψυχή του ανθρώπου, φρόντισαν να την αναδείξουν στα μεγαλύτερα έργα τους. Η αντίληψη πως η ανθρώπινη προσωπικότητα είναι μία οντότητα μονοδιάστατη και αμετάβλητη είναι πέρα για πέρα λανθασμένη.

Το ανθρώπινο «είναι» όχι απλώς περιέχει χαοτικές και αντιστρόφως ανάλογες συνιστώσες, αλλά μάλιστα ορίζεται και υπάρχει μέσω και λόγω αυτών. Είναι ένα συνεχές «γίγνεσθαι», μπορεί να συλληφθεί εξαιτίας της εξέλιξης και της αλλαγής του, γιατί όπως έλεγε ο Αϊνστάιν:

«Η ζωή είναι σαν το ποδήλατο – για να έχεις ισορροπία, πρέπει να συνεχίσεις να κινείσαι». 

Έτσι και η ανθρώπινη προσωπικότητα, η οποία βρίσκει το μέτρο μέσω της εναλλαγής και της αέναης αναγέννησης. Ακούγεται αντιφατικό, όμως είναι πέρα για πέρα αληθινό. Μάλιστα, συμβαίνει και το ακριβώς αντίστροφο – οι άνθρωποι που δεν αλλάζουν, που επιμένουν στις ίδιες κι απαράλλαχτες νοητικές διεργασίες και συστήματα λογισμού, καταντάνε να έχουν μία στάση απέναντι στη ζωή όχι απλώς δυσλειτουργική, αλλά και αυτοκαταστροφική. Άρρωστος ψυχικά είναι ο δογματικός άνθρωπος, ο υποστηριχτής και σημαιοφόρος των «ανυπέρβλητων» και απόλυτων αξιών και ιδεών. Ενώ, αντίστοιχα, υγιής είναι αυτός που μπορεί να αλλάζει, να αναπροσαρμόζεται, να ελίσσεται σαν το νερό (όπως αναφέρεται για παράδειγμα στον Ταοϊσμό), να καίγεται και να αναγεννιέται από τις φλόγες των παθών του, καθώς μόνο αυτός μπορεί να ακολουθήσει τη πορεία της ζωής, η οποία κάθε μέρα αλλάζει και φέρνει νέες μπόρες να αντέξουμε και φρέσκα ηλιοβασιλέματα να χαρούμε. Επειδή, όπως έλεγε ο Καμύ:

«Χαρισματικές είναι οι καρδιές που μπορούν να λυγίζουν, καθώς δεν θα σπάσουν ποτέ». 

---

«Μη με παίρνετε γι’ άλλον κι αφήστε με ήσυχο. Αν εγώ δεν θέλω να βρω τον εαυτό μου γιατί οι άλλοι για μένα να ψάχνουν;»

Ο τελευταίος στίχος του Πορτογάλου ποιητή μας δίνει μία μοναδική συμβουλή. Μας παροτρύνει να σταματήσουμε να προσπαθούμε να εξηγούμε και να αναλύουμε τους ανθρώπους, αλλά να είμαστε διαρκώς έτοιμοι να πετάξουμε τις εκτιμήσεις μας γι’ αυτούς και να επαναπροσδιορίσουμε τη θέση μας απέναντί τους, μιας κι αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος για την ουσιαστική αποδοχή τους. 

Αυτή φυσικά δεν είναι μία παθητική, αλλά μία ολότελα ενεργητική διαδικασία, μιας και ο μόνος τρόπος για να ακολουθήσουμε και να αποδεχθούμε κάτι που αλλάζει, είναι κι εμείς οι ίδιοι να αλλάζουμε. Ο «σταθερός» και αμετακίνητος όχι απλώς δεν δύναται να αποδεχθεί τους άλλους, αλλά ζει μία ζωή έξω και μακριά από αυτούς, ενώ αυτός που συνεχώς «γίνεται» είναι σε θέση κάθε μέρα να τους ξαναγνωρίζει, να τους μαθαίνει εκ νέου, αλλά και κάθε νύχτα να τους αποχαιρετάει. 

«Οι γυναίκες δεν υπάρχουν για να τις κατανοούμε, αλλά για να τις ερωτευόμαστε».

Το απόφθεγμα του Ουάιλντ όμως όχι μόνο λειτουργεί, αλλά είναι και ίσως ακόμα πιο εύστοχο αν αντικαταστήσουμε τη λέξη «γυναίκες» με τη λέξη «ανθρώπους». 

Ας ζητήσουμε λοιπόν όλοι συγνώμη από τους άλλους για αυτήν την έμφυτη τάση μας στο χάος, για τον έρωτα που μας διακατέχει για την άβυσσο. 

Και, τέλος, ας βρούμε τον εαυτό μας χάνοντάς τον.

http://kammenatetradia.com/