Ο Μανώλης Γλέζος δηλώνει "παρών"....εσύ;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ..
Σιωπάς, σε λένε δειλό. Μιλάς, σε λένε εχθρό...
- "αριστεροί" του κώλου !!!

Niki Vikou

7 hrs · 

Το να πιάνουν στο στόμα τους τον Γλέζο άνθρωποι που η πιο επαναστατική πράξη που έκαναν στη ζωή τους είναι ένα ξενοπήδημα σαν έλειπε η κυρά τους στη μαμά της, για τις συνέπειες του οποίου τρέμουν ακόμα, χρόνια μετά, δεν είναι μόνον θράσος απύθμενο είναι και ύβρις, με την αρχαιοελληνική έννοια της λέξης.

Gerasimos Bozas

12 hrs · Argostólion · 

θα ήθελα να ξέρω όλοι εσείς που τα χώνεται άγρια στο Μ. Γλέζο τι θέση είχατε πάρει το 2010 -11-12-13-14 ) ή τώρα τελευταία γίνατε "εραστές του ΣΥΡΙΖΑ για την Ελλάδα ρε γαμώτο"......

Ο Μ. Γλέζος και η ψευδαίσθηση[ Γιώργος Παππάς / Ελλάδα / 22.02.15 ]

        

Όταν, 74 χρόνια πριν, ο Μανώλης Γλέζος κι ο Λάκης Σάντας κατέβαζαν τη γερμανική σημαία απ’ την Ακρόπολη ενεργούσαν χωρίς λογιστικούς υπολογισμούς, χωρίς να έχουν προβεί σε ανάλυση κόστους-οφέλους της πράξης τους. Δε γνώριζαν φυσικά αν θα υπάρχουν αντίποινα απ’ την ενέργειά τους, η πράξη τους δεν ήταν αποτέλεσμα συλλογικής κομματικής απόφασης, δεν ενεργοποίησε άμεσο κίνημα ανατροπής του ναζισμού και δεν είχε ως απτό αποτέλεσμα την απελευθέρωση της Ελλάδας το επόμενο πρωί. Υπ’ αυτή την έννοια θα μπορούσε να θεωρηθεί πως, αυτή καθ’ αυτή, η θυμική εκδήλωση ατομικού ηρωισμού συντελούσε στην ψευδαίσθηση -τότε- του ελληνικού λαού για απελευθέρωση. 

Δεν είναι καθόλου έτσι όμως. Οι Γλέζος και Σάντας ρίσκαραν τη βιολογική τους συνέχεια, σε περίπτωση που τους έπιαναν, προς χάριν μιας συμβολικής και στιγμιαίας νίκης κατά του ναζί κατακτητή. Κράτησαν ζεστή τη χόβολη της ελπίδας για λευτεριά, αποκαθηλώνοντας, εξαφανίζοντας, έστω και για λίγες ώρες, το σύμβολο της ήττας του λαού μας, το λάβαρο της Γερμανικής κατοχής. Η εικόνα του ουρανού της κατεχόμενης Αθήνας χωρίς τη βρωμιά της ναζιστικής σβάστικας, απ’ το ξημέρωμα μέχρι τις 11 το πρωί της 31ης Μαΐου του ’41, είχε τεράστια ηθική απήχηση στον κατεχόμενο λαό. 

Ο πόλεμος όμως δεν κερδήθηκε ούτε εκείνο το βράδυ, στις 30 του Μάη, ούτε απ’ την ολιγόωρη απελευθέρωση της θέασης του αττικού ουρανού. Ούτε εκείνη τη χρονιά, ούτε την επόμενη, ούτε μόνο από τους Έλληνες. Διανύθηκε πολύς δρόμος κι από πολλούς, κινήματα αντίστασης κι αγώνα γεννήθηκαν στην κατεχόμενη Ευρώπη, χάθηκαν και κερδήθηκαν πολλές μάχες, μέχρι την ήττα του ναζισμού και τη συνθηκολόγηση των Γερμανών το ’45. 

Η «ψευδαίσθηση» του ’41 ήταν ο πρώτος σπόρος για την οριστική, καθαρή ανάσα του ’45. 

Τα ξέρει καλύτερα απ´ όλους μας αυτά ο Μανώλης ο Γλέζος. Γι’ αυτό και δηλώνει ηχηρό παρών σ’ ολόκληρη τη ζωή του στις πρώτες γραμμές των μαχών της αριστεράς και της κοινωνίας. Αγωνιώντας να κοντράρει σθεναρά όσους αντιλαμβάνονται ως ψευδαίσθηση τα οράματα της αριστεράς, αλλά και όσους επιθυμούν να τα μεταποιήσουν σε ψευδαίσθηση. Ακόμη και με υπερβολή στην έκφραση της αγωνίας του.

Παύλος Κιρκασίδης

10 hrs · 

Πότε επιτέλους θα πάψει να μιλάει ο Γλέζος για "να μη ρίχνει την ψυχολογία" στους ζουγανέληδες ?

Ή αλλιώς, οι μούτσοι που γαμούσαμε γίναν καπεταναίοι... tongue emoticon

.......................
O γνωστός για τις του απόψεις "Χάρρυ Κλίν", που μόνο στην Αριστερά (σε "καμία" Αριστερά) δεν θα μπορούσαν να χωρέσουν, (αναζητείστε άρθρα του για "λαθρομετανάστες" στην Ελλάδα που έρχονται να αντικαταστήσουν τους Έλληνες) επικρίνει τον Γλέζο που βλάπτει την Αριστερά...

Τι έχουν πάθει όλοι οι εθνικοί μας γελωτοποιοί σήμερα ? Δεν φοβούνται μέρα πούναι και καίει ο κόσμος τον καρνάβαλο ?

Αλίνα Αναγνωστάκου

Ο Γλέζος είναι ο τελευταίος που θα βλάψει την Αριστερά. Μην τρελαθούμε τελείως γιατί πράγματι είμαστε στο τσακ να χάσουμε το μέτρο! Άριστα έκανε και που μίλησε και που είπε ό,τι είπε. Υποχρέωσή του ήταν. και δεν είμαι από εκείνους που έχουν γκρινιάξει ούτε από εκείνους που έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους ούτε από αυτούς που είδαν φως και μπήκαν.

Καλή αυριανή. (μέρα - όχι φυλλάδα)

Θα καθαρίσει μωρέ το Τοπίο, μη φοβάστε!

smile emoticon

Νίκος Ονάσογλου Δ'

5 mins · Athens · 

αν ο Γλέζος έκανε γνωστή την πρόθεσή του να κατεβάσει την σημαία από την ακρόπολη, Ζουγανέλληδες και χαρυνκλήδες θα τον έλεγαν ανεύθυνο που θέλει να εξοργίσει τους Γερμανούς την ώρα που θα μπορούσαμε να έχουμε μια συμβιβαστική συνύπαρξη....

Χάρρυ Κλυνν και Ζουγανέλης κάνουν μάθημα στον Γλέζο. Ο Σεφερλής τι λέει;

«Βλάπτεις, δυστυχώς, σοβαρά την Αριστερά σύντροφε, την τραυματίζεις, κι εκεί που είναι να σηκωθεί για να σταθεί στα πόδια της, μπανγκ-μπανγκ την ξαναρίχνεις στο χώμα. Κουράστηκαν οι πολίτες να ακούνε πόσο δίκαιο έχεις εσύ και πόσο άδικο έχουν οι άλλοι… Πόσο «ήρωας» είσαι εσύ και πόσο δεν είναι οι άλλοι».
Χάρρυ Κλυνν! Που κουράστηκε ν” ακούει πόσο ήρωας είναι ο Γλέζος. Γιατί ο Χάρυ Κλυν μέχρι και με τη Νέα Δημοκρατία έχει συνεργαστεί για να βγει δήμαρχος, προκειμένου «να σταθεί στα πόδια της» η Αριστερά.

Από κοντά κι ο Γιάννης Ζουγανέλης. Κι αυτός ενοχλήθηκε από την τοποθέτηση του Γλέζου. Γιατί ο Γλέζος δεν αφήνει τον κόσμο -και τον Ζουγανέλη μαζί- να χαρεί: «Άσε να ελπίσουμε για να δημιουργήσουμε επιτέλους».

Μα, εμπόδισε κανένας τον Ζουγανέλη να δημιουργεί τόσα χρόνια; Ακόμη και σε εκπομπή στον ΣΚΑΙ έδειξε το πάθος του για ελπίδα ο Γιάννης Ζουγανέλης. Ξεφτιλίζοντας μικρά παιδιά, βάζοντάς τα να τραγουδούν καψουροτράγουδα και κρίνοντας το πόσο παθιασμένα τα λένε και πόσο σέξι είναι η εμφάνισή τους.

Οσονούπω, θα καταδικάσει τις δηλώσεις Γλέζου και ο Σεφερλής. Δεν μπορεί να μη δυσανασχέτησε κι αυτός!…

Γιώργος Αλεξάτος

6 hrs · Edited · 

ΟΠΩΣ ΜΙΚΡΟΜΑΘΕΙΣ ΔΕΝ ΓΕΡΟΝΤΑΦΗΝΕΙΣ...
Γύρω στα 400 λάικ κάτω από ανάρτηση υβριστική προς τον Γλέζο.
Ανάμεσά τους φιγουράρουν και ονόματα στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, βουλευτών και δημοσιογράφων, με πολύχρονη θητεία στο ΚΚΕ, μέχρι το 1991.
Προβοκάτορες όποιοι δεν συμφωνούσαμε με τον Μπρέζνιεφ, ξεφτίλα ο Μπρέζνιεφ μετά. Χαφιέδες όσοι δεν χειροκρατούσαμε τα τανκς του Γιαρουζέλσκι, κάτω ο δικτάτορας Γιαρουζέλσκι αργότερα. Πουλημένο τομάρι ο αναθεωρητής Γλέζος τότε, σύντροφος και τιμή της Αριστεράς αργότερα, άντε στο διάολο, κωλόγερε, τώρα...
24 χρόνια αφότου έφυγαν από το ΚΚΕ. Σαν να μην πέρασε μια μέρα...

Petros

Καλημέρα στους Ανθρώπους και σ αυτούς που δεν έχουν να χάσουν τίποτα από μια επίσημη πτώχευση, αφού είναι ήδη πτωχευμένοι.
Το να έχει κάποιος μια άποψη διαφορετική από την δικιά μου είναι καλοδεχούμενη και προοδευτική. Το να βρίζει όμως τον Γλέζο επειδή θέλει να είναι συνεπείς με την ζωή του, είναι ανήθικο, βρώμικο και αντιδραστικό.
Επειδή ο βρεγμένος την βροχή δεν την φοβάται, έτσι και ο πτωχευμένος την πτώχευση δεν την φοβάται.
Στην περίπτωση μας, φωνάζουν και θέλουν συμφωνία με τους εχθρούς μας, αυτοί που έχουν να χάσουν, αφού έχουν χρήματα στις τράπεζες. Εμείς που δεν έχουμε, δηλαδή οι πολλοί, έχουμε πολλά να κερδίσουμε, αφού μια πτώχευση για τους λίγους θα απαλλάξει τα παιδιά μας και τις επόμενες γενιές να δουλεύουν για τους κλέφτες και καταπιεστές μας.

υπάρχει και φιλότιμο...

Tάσος ‏@mamoynas  46 λεπτάΠριν από 46 λεπτά

Τελικα ο Γλεζος (respect) το 'χει ακομα να κατεβαζει "σημαιες"...

John Kaps

1 hr · Edited ·

http://kinisienergoipolites.blogspot.gr/…/blog-post_574.htm… 


Δείτε ρε κάτι γκρινιάρηδες που θέλουν να ξαναφέρουν το Σαμαρά.
Λοιπόν, πρέπει να είναι κανείς πραγματικά απελπισμένος για να συνεχίζει να επενδύει και να αναθέτει άπραγος στην Ελπίδα, η οποία πήγε στην παλιά ντισκοτέκ κι ἀσ'την να χορεύει.
Ήσουν απελπισμένος/η πως δε γίνεται τίποτα, δεν έκανες τίποτα.
Είσαι γεμάτος/η ελπίδα ότι θα γίνουν όλα, δεν κάνεις τίποτα.
Εεε, τι άλλο θα κάνεις για να εξασφαλίσεις το άλλοθι της αδράνειάς σου;

Η ελπίδα δεν εκλέγεται. Μόνο όταν αγωνίζεσαι, αντιστέκεσαι, πολεμάς μπορείς να την αποκτήσεις...

Ο Γλέζος αρθρώνει ενίοτε έναν εθνοπατριωτικό λόγο που μου είναι αντιπαθής (ο λόγος) στην καλύτερη. Κανείς όμως δεν μπορεί να του προσάψει την κατηγορία της μικροκομματικής ή στείρας αντιπολιτευτικής ιδιοτέλειας. Συριζαίοι, ξεκολλάτε απ'το αφιόνι της Ελπίδας να κάνουμε καμιά δουλίτσα από τα κάτω.

Ζητώ συγγνώμη από τον ελληνικό λαό διότι συντήρησα αυτή την ψευδαίσθηση» λέει ο Γλέζος για τη συμφωνία στο Eurogroup

HuffPost Greece

Δημοσιεύθηκε: 22/02/2015 1:31 μ.μ. Ενημερώθηκε: 22/02/2015 1:37 μ.μ.

Αίσθηση προκαλεί η δήλωση του Μανώλη Γλέζου με την οποία ζητά συγγνώνη από τον ελληνικό λαό επειδή βοήθησε να συντηρηθεί η ψευδαίσθηση των πρεκλογικών δεσμεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ.

Το αρθρο του ιστορικού στελέχους της Αριστεράς και ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ  δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα της Κίνησης Ενεργοί Πολίτες.

Όλο το άρθρο του κ.Γλέζου:

«Η μετονομασία της Τρόικας σε Θεσμούς, του Μνημονίου σε Συμφωνία και των Δανειστών σε Εταίρους, όπως και όταν βαφτίζεις το κρέας ψάρι, δεν αλλάζεις την προηγούμενη κατάσταση.

Δεν αλλάζεις, βέβαια, και την ψήφο του Ελληνικού Λαού, στις εκλογές της 25 Ιανουαρίου 2015.

Ψήφισε αυτό που υποσχέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ: καταργούμε το καθεστώς της λιτότητας, που δεν αποτελεί μόνο στρατηγική της ολιγαρχίας της Γερμανίας και των άλλων δανειστριών χωρών της ΕΕ, αλλά και της ελληνικής ολιγαρχίας.

Καταργούμε τα Μνημόνια και την Τρόικα, καταργούμε όλους τους νόμους της λιτότητας.

Την επομένη των εκλογών με ένα νόμο καταργούμε την Τρόικα και τις συνέπειές της.

Πέρασε ένας μήνας κι ακόμα η εξαγγελία να γίνει πράξη.

Κρίμα και πάλι κρίμα.

Από την πλευρά μου ΖΗΤΩ ΣΥΓΓΝΩΜΗ από τον Ελληνικό Λαό διότι συνήργησα σ΄αυτή την ψευδαίσθηση.

Πριν, όμως, προχωρήσει το κακό.

Πριν να είναι πολύ αργά, ας αντιδράσουμε.

Πριν απ΄όλα τα μέλη, οι φίλοι και οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, σε έκτακτες συνελεύσεις, όλων των βαθμίδων των οργανώσεων να αποφασίσουν αν δέχονται αυτήν την κατάσταση.

Μερικοί υποστηρίζουν, πως σε μια συμφωνία, πρέπει κι εσύ να υποχωρήσεις. Κατ΄αρχήν ανάμεσα σε καταπιεστή και καταπιεζόμενο δεν μπορεί να υπάρξει συμβιβασμός, όπως ακριβώς ανάμεσα στον σκλάβο και στον κατακτητή, λύση είναι μόνο η Λευτεριά.

Αλλά κι αν δεχτούμε αυτό τον παραλογισμό, ήδη οι παραχωρήσεις που έκαναν οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις με την ανεργία, τη λιτότητα, τη φτώχεια, τους αυτόχειρες, ξεπερνούν κάθε όριο υποχώρησης.

Μανώλης Γλέζος Βρυξέλλες 22-2-2015»


Άπατρις : Η ελπίδα δεν εκλέγεται. Μόνο όταν αγωνίζεσαι, αντιστέκεσαι, πολεμάς μπορείς να την αποκτήσεις
jonnybandroul / 2 ημέρες ago




«… όποιος ψηφίσει και δεν προετοιμάσει την κοινωνική επανάσταση είναι για μας βλαβερός, αλλά το ίδιο βλαβερός είναι και όποιος απόσχει από τις εκλογές και δεν προετοιμάσει την κοινωνική επανάσταση…»
Ντουρρούτι, Ισπανία 1936

Η παραπάνω αποστροφή του αναρχικού αγωνιστή μπορεί να ειπώθηκε πριν από 80 χρόνια, αλλά στην Ελλάδα του μετεκλογικού πολιτικού σκηνικού αποκτά ξανά βαρύνουσα σημασία: όποιος λοιπόν, δια μιας ψήφου και μόνο, εναποθέτει (ή, καλύτερα στην περίπτωσή μας,αναθέτει…) τις ελπίδες του στην αριστερή διαχείριση του συστήματος χωρίς να αγωνίζεται καθημερινά για να το ανατρέψει, αργά ή γρήγορα θα διαψευστεί οικτρά. Η Αριστερά, σε όλες τις εκφάνσεις της, είχε πάντα ειλικρινείς ανθρώπους στις τάξεις της, και «απλούς» αγωνιστές με ήθος που παρασάγγας απέχει από τα αποβράσματα που, προς το παρόν, καλώς και ευτυχώς ξεκουμπίστηκαν. 

Όμως, πολύ σπάνια ήταν αυτοί, που χαρακτήρισαν τη φυσιογνωμία της: τόσο στο παρελθόν, όσο και τώρα, οι επιλογές της εκπορεύονται από κάθετες, ιεραρχικές δομές, προσωποπαγείς, προστακτικές και, κυρίως σήμερα, (ταξικά) απομακρυσμένες από τα κοινωνικά στρώματα στο όνομα των οποίων μιλάει. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για τον ΣΥΡΙΖΑ, που όχι μόνο πήρε εντολή από ένα εκλογικό σώμα – χυλό, που είναι πρόθυμος να ρεύσει εντελώς ανάποδα στο πρώτο στραβοπάτημα, αλλά είναι και ο ίδιος ένα παράδοξο κράμα με πολλά συστατικά τυχοδιωκτών, καιροσκόπων και εξουσιομανών του πρώην δικομματισμού. Ακόμα περισσότερο, όταν όλο αυτό μπολιάζεται με καμμένους και ψεκασμένους εθνο-θρησκολάγνους.

Για να επιστρέψουμε όμως στο νόημα του αρχικού μας παραθέματος, το θέμα για μας δεν είναι αν το νέο σχήμα της άρχουσας τάξης θα ευαρεστηθεί να επιστρέψει κάποια ψίχουλα βιοτικού επιπέδου και αξιοπρέπειας σ’ ένα απεγνωσμένο, εξευτελισμένο πληθυσμό, παρ’ ότι προφανώς αναγνωρίζουμε τη σημασία τους. Το θέμα είναι, αφενός, να μην ξεχνάμε πως ακόμα κι αυτά, στην πραγματικότητα αποσπώνται από την οποιαδήποτε εξουσία με αγώνες, με μάχες, καθημερινά και διαχρονικά, πριν και μετά τις εκλογές – δε μας τα «παραχωρεί ευγενικά» επειδή είναι «αριστερή» και γενναιόδωρη. Αφετέρου και κυρίως, ότι το δίλημμα που παραμένει, δεν είναι «ευρώ ή δραχμή», «μνημόνιο – αντιμνημόνιο», «αριστερή ή ακροδεξιά διαχείριση». Δεν αγνοούμε ότι πρέπει να πάρουμε θέση και απέναντι σ’ αυτά, διακρίνοντας και τις διαφορές τους, όμως στην πραγματικότητα η επιλογή είναι ανάμεσα στο σύστημα αυτό και στην καταστροφή του – η επιλογή ήταν και είναι: καπιταλισμός ή επανάσταση. Δηλαδή, για να μη μεγαληγορούμε, είτε εφησυχαζόμαστε αυταπατώμενοι πως, ένα διαχρονικά και απανταχού, απάνθρωπο σύνολο καταπιεστικών σχέσεων και θεσμών (που εκ φύσεως κυοφορεί διαρκώς και παγκοσμίως κρίσεις σαν αυτή που μας γονάτισε), θα το «εξανθρωπίσει» ο κάθε Αλέξης και το επιτελείο του, ή θα «προετοιμάσουμε την κοινωνική επανάσταση», δηλαδή ένα ριζικό κοινωνικό μετασχηματισμό που θα στείλει στον αγύριστο κόμματα, κυβερνήσεις, εργοδότες, διευθυντές, πρωινά μισθωτά ξυπνήματα, νυχτερινές άνεργες αγωνίες, κέρδη και χρέη, για να τα αντικαταστήσει με τοπικές, περιφερειακές και κλαδικές ομοσπονδίες σωμάτων πολιτών, εργαζομένων, κατοίκων, που θα αποφασίζουν με ίση ελευθερία και μέσω ανακλητών συμβουλίων εκπροσώπων για τη φύση και τον τρόπο ικανοποίησης των αναγκών τους, για την ένταση της εργασίας – προσφοράς τους, για τις απολαύσεις και τις υποχρεώσεις τους.

Άλλωστε, όπως σοφά λέει ο ποιητής, «τα καλύτερα ταξίδια είναι αυτά που ακόμα δεν κάναμε». Στο δικό μας χέρι είναι, και όχι σ’ εκείνο της…Αριστεράς του Κυρίου, που ως τέτοια εξακολουθεί πάντα να προϋποθέτει Κύριους και δούλους.

Υ.Γ. Το γεγονός ότι η γκεσταμπίτικη μαφία του βαθέος κράτους βγήκε τρίτο κόμμα, μας δίνει ένα λόγο παραπάνω να τσακίσουμε τους θιασώτες της όπου τους βρίσκουμε – αυτούς, και τα συγγενή τους μπαλτακοειδή παρακρατικά βοθρολύματα.

*Το παραπάνω κείμενο είναι το πρωτοσέλιδο κείμενο της εφημερίδας δρόμου Άπατρις (φύλλο 28, Φεβρουάριος 2015) που μόλις κυκλοφόρησε.

θα μας δώσουν την παράταση και μετά θα πάμε στα πέναλτι...

Gerasimos Valsamis

14 mins · 

Μην πέφτετε στη ΠΑΓΙΔΑ τι κερδίσαμε ή όχι, αν είναι το ίδιο κουστούμι ή φορεμένο ανάποδα ή...ή...κλπ

Αυτό που ΚΕΡΔΉΘΗΚΕ είναι ότι ΠΗΡΑΜΕ ΠΙΣΩ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΧΕΡΙΑ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ!
Μια χώρα υπερχρεωμένη (ακόμη και να γίνει λογιστικός έλεγχος, αυτό το υποτιθέμενο χρέος που είναι «κακό» θα αποτελεί ένα μικρό ποσοστό του) που είχε πωληθεί στα σκλαβοπάζαρα της ΕΕ.


Σταθείτε μόνο στο ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΟΛΩΝ!
Και το σημαντικότερο ΟΛΩΝ είναι ότι τα μέτρα και οι στόχοι (που θα ικανοποιούν και τους εταίρους μας, στην επίτευξη της ζητούμενης επανάκαμψης και της εξόδου της χώρας μας από την «κρίση), θα γραφτούν από ΕΜΑΣ και θα παρουσιαστούν για κύρωση στο Ευρο γκρουπ κορυφής την Δευτέρα.

ΤΕΡΜΑ λοιπόν, οι εντολές-διαταγές-υποδείξεις-οδηγίες έξωθεν!
Όπως σαφέστατα είπε και ο Βαρουφάκης, αν τα μέτρα που θα πάρουμε ΕΜΕΙΣ (και αφού κυρωθούν) δεν φέρουν αποτέλεσμα, ΕΜΕΙΣ θα είμαστε οι υπεύθυνοι!
Αυτά και μόνον αποτελούν Μεγάλα Λόγια ανάληψης ΕΥΘΥΝΩΝ! Κάτι που ΈΛΕΙΠΕ από ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΑΝ ΤΗΝ ΧΩΡΑ, και τρέχουν να κρυφτούν (για την αποτυχία 5 ολάκερων χρόνων) με την αποποίηση ευθυνών αφού μεταθέτουν τις ευθύνες σε αυτούς που τους έδιναν οδηγίες (εταίρους). Αυτό λέγεται, ΘΡΑΣΥΔΕΙΛΊΑ και χαρακτηρίζει ανθρώπους ΑΤΟΛΜΟΥΣ, ΑΝΙΚΑΝΟΥΣ και ΑΝΕΥΘΥΝΟΥΣ!!!! Κοινά ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΥΣ!

Επιτέλους ΝΑΙ, μας εκπροσωπούν άνθρωποι που στάθηκαν ισάξια απέναντι στους εταίρους.
Δεν με νοιάζει ειλικρινά πόσες υποχωρήσεις έκαναν για να κερδίσουν μια ανάσα για όσους υποφέρουν εδώ. Με νοιάζει που είδα να κυβερνάει στο Γιούρογκρουπ η τριάδα Μοσκοβισί Νταϊσενμπλουμ Λα Γκαρντ και να καλεί διαρκώς εναλλάξ και απολύτως ισότιμα τον Βαρουφάκη και τον Σόιμπλε χώρια,χωρις να συναντιώνται οι δυο τους, σε ένα δωμάτιο για να βρεθεί μια λύση.
Με νοιάζει που για πρώτη φορά εδώ και χρόνια δεν ήταν η Γερμανία το νταηλίδικα αφεντικό της Ευρώπης. Ηταν ισότιμος εταίρος με την ισχύ της και όχι με τον τσαμπουκά της.
Και η Ελλάδα δεν ήταν η μιξοκλαμενη ταλαίπωρη και χεσμένη από το φόβο της του Γιωργακη,του Παπακωνσταντινου,του Βενζελου,του Παπαδήμου,του Στουρνάρα και του Χαρδούβελη.
Ηταν χώρα. Οχι χώρος.
Ναι, αυτά με νοιάζουν.
Να είμαι όρθιος. Κι ας χάσω.
Αλλα να χάσω όρθιος, συνεπεία δικών μου επιλογών –ΕΥΘΥΝΩΝ!

αναρχογατουλης @anarhogatoulis · 11 ώρεςΠριν από 11 ώρες

Υπαρχουν και χειροτερα...Ναι αλλα εμεις σημαδευαμε τα καλυτερα....

@PapanGeorge @freenet2004 Περι #Eurogroup

http://pitsirikos.net/

Μάθε παιδί μου γράμματα!

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Τις επόμενες ώρες θα ανακοινωθούν οι λεπτομέρειες της συμφωνίας (για παράταση 4 μηνών) ανάμεσα στους εταίρους και στο ΣΥΡΙΖΑ. Ή, αν θέλετε, η άτακτη ή αμοιβαία υποχώρηση των Γερμανών ή της ελληνικής κυβέρνησης, σε κάποια ζητήματα. Σε κάθε περίπτωση, θα δούμε προσεχώς τι σημαίνει αυτό για την ελληνική κοινωνία. Μικρής σημασίας, το χιλιοεπαναλαμβάνω, αν ο λαός συνεχίσει να συμπεριφέρεται ως θεατής στο έργο που θα εκτυλιχτεί τους επόμενους μήνες.


Άρχισαν και οι πρώτες μπηχτές της αντιπολίτευσης για κωλοτούμπες. Ανεκτίμητο! Να κατηγορεί η ΝΔ το ΣΥΡΙΖΑ για κωλοτούμπες. Που από τα 18 σημεία στο Ζάππειο πήγε στα 18 μέτρα-βήματα προς το γκρεμό. Ο αντιμνημονιακός Σαμαράς που έσκιζε τα μνημόνια και την επόμενη των εκλογών έγινε ο πιο πιστός υπηρέτης των δανειστών.

Τέλος πάντων. Είχα εκφράσει σε παλιότερο κείμενο την εκτίμηση πως «υπό την απειλή πιστωτικού γεγονότος ο ΣΥΡΙΖΑ θα εφαρμόσει νέο μνημόνιο που θα το ονομάσουν αλλιώς να μην μας ξυπνήσουν» ή κάπως έτσι δεν έχει και πολύ σημασία εξάλλου αν το αντέγραψα πιστά.

Οι προσδοκίες μου ήταν και παραμένουν μετρημένες, με μια σημαντική διαφορά.

Μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, βλέπω μια διάθεση από το ΣΥΡΙΖΑ να αλλάξει κάποια πράγματα. Αν δεν το κάνει, εμείς είμαστε οι κύριοι υπεύθυνοι.


Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα που άρχισε να απειλεί τον δικομματισμό ΠΑΣΟΚ-ΝΔ περίπου στην αρχή της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης το 2008 (που ακόμα δεν έχει περάσει σημειωτέον).

Λίγο τα οικονομικά σκάνδαλα της ΝΔ (Siemens, Βατοπέδι, Ζαχόπουλος, Ολυμπιακοί Αγώνες κτλ), λίγο η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου το Δεκέμβριο του ίδιου έτους, δημιούργησαν ένα μεγάλο κλίμα δυσφορίας προς την κυβέρνηση Καραμανλή.

Υπήρχαν τότε οι εκτιμήσεις πως ο ΣΥΡΙΖΑ του 18% στις δημοσκοπήσεις μπορεί να πάρει τη 2η θέση αφήνοντας το ΠΑΣΟΚ 3ο.

Κάποιοι μάλιστα είχαν φτάσει στο σημείο να μιλούν για την καταστροφή που θα επακολουθούσε αν δεν έβγαινε αυτοδύναμο το ΠΑΣΟΚ στις επερχόμενες πρόωρες εκλογές του 2009.

Η ΝΔ ήταν δεδομένο πως δεν μπορούσε να κυβερνήσει υπό το βάρος των σκανδάλων. Ειδικά, όταν θα έπρεπε ένα χρόνο μετά να εφαρμόσει μερικά από τα σκληρότερα μέτρα «δημοσιονομικής προσαρμογής».

Τι νομίζουμε; Ότι δεν ήξεραν τι ερχόταν; Έλα τώρα.

Αυτό που ακολούθησε ήταν η αρχή της τρομοκρατίας για την …αποφράδα μέρα της εκλογής ΣΥΡΙΖΑ.

Από το ΛΑΟΣ μέχρι το ΚΚΕ ζητήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ να καταδικάσει τη βία και τους κουκουλοφόρους. Τα κανάλια έπαιζαν μέρα-νύχτα το ίδιο τραγούδι: τι θα γίνει αν διαλέξετε ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ελληνικός λαός τρόμαξε, δεν είχε ξυπνήσει και ιδιαίτερα από τον λήθαργο της Μεταπολίτευσης. Έλειπε η ρήση κλειδί που θα τον έφερνε εκεί που ήθελαν, και κάπως έτσι εγένετο το «λεφτά υπάρχουν». Η συνέχεια γνωστή λίγο-πολύ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, συνέχισε να αποτελεί τον τρόμο των αγορών, ειδικά σε μια περίοδο που η τυφλή αγάπη των πολιτών για τα δυο κόμματα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είχε αρχίσει να φθίνει.

Με θέσεις που τσάκιζαν κόκαλα τοκογλύφων όπως η μονομερής διαγραφή του χρέους, ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις προειδοποιήσεις των αδέκαστων δημοσιογράφων, κέρδιζε συνεχώς ψήφους.

Αλλά η πιο έξυπνη κίνηση του μακράν; Όταν ο κόσμος βγήκε στις πλατείες το 2011. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το μόνο κόμμα που χειροκρότησε τις αντιδράσεις του κόσμου, εξαιρετικά έξυπνη πολιτικά κίνηση.

Ο κόσμος άρχισε να τραγουδάει και να αγοράζει μαζικά γιαούρτια, βοηθώντας την ελληνική οικονομία.

Πλέον, το πολιτικό σύστημα είχε κατουρηθεί πάνω του, δεν θα προλάβαιναν να απογειωθούν τα ελικόπτερα.

Ο κίνδυνος της ανατροπής -των αναγκαίων για τις αγορές- πολιτικών ήταν πιο έντονος από ποτέ και ας είχε έρθει το καλοκαίρι.

Το καλοκαίρι, ως συνήθως, διακόπτει τα πάντα· λογικότατο, αφού έχουμε το πιο όμορφο καλοκαίρι του κόσμου.

Σεπτέμβριο τα σχολεία, και περνάμε στον Οκτώβριο. Κανείς δεν περίμενε μισό εκατομμύριο κόσμο. Τέλος, το ΠΑΣΟΚ δεν μπορούσε πια να σταθεί. Η χώρα θα πήγαινε σε εκλογές που μάλλον θα έπαιρνε ο εξαιρετικά επικίνδυνος ΣΥΡΙΖΑ.

Έπρεπε να κερδίσουν χρόνο, έστω και αν κατέφευγαν σε νέες συνταγματικές εκτροπές, συνεπώς Παπαδήμος. Ο κόσμος μουδιάζει (όπως ήθελαν), αλλά τους τρομοκρατεί, ακόμα περισσότερο από ποτέ, τον Φεβρουάριο του 2012 με μεγαλειώδεις διαδηλώσεις σε όλες τις πόλεις, η μισή Ελλάδα στους δρόμους και η άλλη μισή να έχει μείνει παγωτό.

Αναγκαστικά εκλογές, αλλιώς θα πέσουμε!

Μάιος του 2012 και άλλο σοκ, τα έχω ξαναγράψει αλλά δεν πειράζει.

Νέα περίοδος τρομοκρατίας και ευτυχώς για τις αγορές πετυχαίνει, γιατί τον Ιούνιο ξανά ΝΔ.

Μέγα λάθος, τις συνέπειες του οποίου θα δυσκολευτούμε να ανατρέψουμε ακόμα και αν αλλάξουμε στον υπέρτατο βαθμό. Ο ΣΥΡΙΖΑ από την μονομερή διαγραφή του χρέους περνάει στην επαναδιαπραγμάτευση, δηλαδή… αστικοποιείται για χάρη των… αστών ψηφοφόρων.

Αυτό που θέλω να πω, υπενθυμίζοντας τα γεγονότα, είναι πως, αν ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει την κωλοτούμπα, θα είναι επειδή εμείς τον αναγκάσαμε να την κάνει.

Τρομάξαμε το 2009, τρομάξαμε το 2011, το 2012 και τον αναγκάσαμε να μεταλλαχθεί χιλιάδες φορές. Και μπορούμε να τον αλλάξουμε περισσότερο, αν τρομάξουμε και φέτος.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ, αν η «πρώτη φορά Αριστερά», είναι γεμάτη από παρενθέσεις, αυτό οφείλεται πρώτιστα στο γεγονός πως εμείς είμαστε γεμάτοι παρενθέσεις.

Το ρητό είναι ξεκάθαρο: «οργή λαού, φωνή θεού». Πού φάνηκε η οργή μας το 2012; Ακόμα κλαίω από τα γέλια όταν μου έρχεται στο μυαλό εκείνη η απερίφραστη ατάκα που ξεστόμιζε ο μέσος Έλληνας «όχι στο μνημόνιο αλλά ναι στο ευρώ».

Νομίζω, πως ήρθε η ώρα να πάψουμε να μυξοκλαίμε σαν το παιδί που παίζοντας με τα σπίρτα έκαψε το σπίτι.

Έχουμε εξαντλήσει τη δικαιολογία της παιδικής αθωότητας.

Είμαστε οι βασικοί υπαίτιοι της σημερινής κατάντιας μας. Όχι για τα μέτρα που πήραν, ούτε επειδή τα φάγαμε «μαζί», αλλά για την ψήφο ανοχής που τους δίναμε κάθε φορά και για τίποτε άλλο.

Τώρα ήρθε η ώρα να αφήσουμε στην άκρη τις όποιες διαφορές μας για το μέλλον γιατί, έτσι όπως πάμε, δεν θα υπάρχει μέλλον. Για να το πω πιο σωστά, μέλλον πάντα θα υπάρχει, απλά μπορεί να μην μας περιλαμβάνει.

Ούτε είναι μέλλον μια ζωή χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας ή μια ζωή χωρίς όνειρα.

Ούτε είναι πατρίδα μια χώρα που έχει δώσει το λαό και τον πλούτο της ως προίκα για τον γάμο της με την «ενωμένη» Ευρώπη. Μάθε παιδί μου γράμματα!

Μικρή παρένθεση τώρα που κοίταξα την ταινιοθήκη μου. Να δεις οπωσδήποτε το «Ikiru», αν δεν το έχεις κάνει. Δεν θα πω περισσότερα γι” αυτό, απλά δες το πάση θυσία. Και το «μάθε παιδί μου γράμματα».

Κλείνει η παρένθεση και γυρνάμε στο θέμα μας. Δεν είναι μέλλον για τα παιδιά μας να γεννηθούν σε μια υπερχρεωμένη χώρα με ελάχιστα δικαιώματα και ελάχιστα περιθώρια να ζήσουν αξιοπρεπώς.

Αν όχι για μας, τότε για τα παιδιά μας ρε γαμώτο. Και αυτά τα έχουμε χεσμένα;

Βέβαια από το «Ελλάς, Ελλάς, Αντώνης Σαμαράς», πήγαμε στο «ΣΥΡΙΖΑ και ας τα κάνει όλα πουτάνα».

Κάτι είναι και αυτό. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια κάποια λύση, ειδικά για την τρομερά συντηρητική κοινωνία μας.

Οπότε, ας αποφασίσουν ότι θέλουν οι αγορές στο eurogroup, δικά τους είναι τα αδιέξοδα.

Στο τέλος, όλα εξαρτώνται από τη λαϊκή βούληση ή από την απουσία της. Εκεί κρίθηκαν, κρίνονται και θα κριθούν όλα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορέσει να πάει κόντρα σε μια σθεναρή λαϊκή βούληση, θα αναγκαστεί να υπακούσει. Να δω πότε θα το καταλάβουμε, μπας και προχωρήσει η ιστορία στο επόμενο κεφάλαιο.

Και αν μουλαρώσει πάλι το αναθεματισμένο, χέστηκα.

Κάποτε θα έρθουν άλλοι που θα θελήσουν να δουν τι γίνεται παρακάτω και θα προχωρήσει το ρημάδι …ή θα το προσπεράσουμε για να πούμε μια άλλη καλύτερη ιστορία.

Με εκτίμηση

Άρης

(Αγαπητέ Άρη, πολύ ωραίο το κείμενό σου. Έγραψα πολλές φορές πως ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας θα γίνουν αυτό που οι Έλληνες θα θελήσουν από αυτούς να γίνουν. Ελπίζω αυτή τη φορά να θελήσουμε κάτι διαφορετικό και καλύτερο από αυτό που ζητούσαμε επί 40 χρόνια. Γιατί αυτό είδαμε πού μας οδήγησε. Ξέρουμε πού οδηγεί πια. Δεν είναι δυνατόν με την ίδια συνταγή να ζητάμε διαφορετικό φαγητό. Πρέπει να αλλάξουμε συνήθειες, πρέπει να μην κάνουμε ανάθεση σε καμία κυβέρνηση, πρέπει να είμαστε διαρκώς παρόντες. Και πρέπει να εκμεταλλευτούμε την φλόγα αυτής της νέας κυβέρνησης πριν σβήσει. Στο δικό μας χέρι είναι να φτιάξουμε την χώρα μας. Αν δεν το κάνουμε εμείς, δεν θα το κάνει κανείς για εμάς. Και θα πρέπει να σταματήσουμε να επιτρέπουμε στις Τρόικες να ορίζουν τις ζωές μας. Ορίζουν τις ζωές μας γιατί εμείς τους το επιτρέψαμε. Οι άλλοι πάντα θα σου κάνουν ό,ι εσύ τους επιτρέπεις να σου κάνουν. Άρη, είμαι αισιόδοξος. Πιστεύω πως οι Έλληνες δεν θα αυτοκτονήσουν, και αυτή τη φορά θα αρπάξουν την ευκαιρία. Να είσαι καλά.)

Παύλος Κιρκασίδης

9 hrs · Edited · 

Αυτοί που κατακρίνουν τη σημερινή κυβέρνηση για το ταπεινό 3-2 (ας πούμε) που έφερε στο 90 είναι ακριβώς αυτοί που είχαν πουλήσει το παιχνίδι, το γήπεδο και τους φιλάθλους μαζί...

Gerasimos Gavrielatos
Σε μια διεκδίκηση πάντα ζητάς δέκα για να εισπράξεις τρία , ειδικά αν ο συνομιλητής έχει το πάνω χέρι. Ολοι απαιτουσαμε να πει η κυβέρνηση ενα οχι, ενα stop και το είπε και έγινε άνω κάτω η Ευρώπη και οι αγορές για 25μερες. Και τι βγήκε? 

1. Τέρμα τα μέτρα λιτότητας.

2. Τέλος τα πρωτογενή πλεονάσματα της ανεργίας και της φτώχειας.

3. Χρόνο για να δείξει έργο η κυβέρνηση.

Οι μνημονιακοί υποστηρικτές και οι αντισυριζαιοι στηλιτεύουν το γεγονός οτι απλα άλλαξαν οι λέξεις και αποκρύπτουν οτι δεν θα γίνουν περικοπές σε μισθούς , επικουρικές συντάξεις οπως ειχε δεσμευτεί η προηγούμενη κυβέρνηση στο Mail Χαρδούβελη. Ούτε τα διεκδίκησαν ούτε κάν επιχείρησαν. Θα είχαν δικαίωμα να κατακρίνουν εάν πάλευαν. 

Και κάτι άλλο, εάν δεν θεωρείται το χθεσινό αποτέλεσμα επιτυχια της χώρας, δεδομένων των συνθηκών και των οικονομικών μεγεθών, γιατι οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι ηταν σφόδρα αντίθετοι και δέχτηκαν πιέσεις για να υπογράψουν? μήπως γιατι έχουν κυβερνήσεις σαν του συγγραφέα των ανακοινώσεων του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος?

Γιώργος Ντόπουλος @yX__ · 11 ώρεςΠριν από 11 ώρες

Συγκρίνω τα σημερινά με όσα έλεγε προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ κ ξενερώνω. Μετά τα συγκρίνω με όσα είχε δεσμευτεί η ΝΔ κ χαμογελάω. Αυτό, σε λούπα.

Αφαρλαμόρε Κομίτσατu ‏@kaimporei  15 ώρεςΠριν από 15 ώρες

θα μας δώσουν την παράταση και μετά θα πάμε στα πέναλτυ #eurogroup

Κανένας συμβιβασμός με το μνημόνιο!

Πάνος Κοσμάς | 18.02.2015




http://rproject.gr/

Οι δανειστές εκβιάζουν χωρίς να αφήνουν χώρο για «έντιμο συμβιβασμό»


Η κατάληξη του Eurogroup της Δευτέρας είναι απολύτως ερμηνεύσιμη αλλά και αναμενόμενη. Σε αντίθεση με μια διάχυτη πεποίθηση, δεν είναι το αποτέλεσμα ενός «προτεσταντικού» ανορθολογικού στοιχείου προσφιλούς στην πολιτική ηγεσία και τους ιδεολόγους του γερμανικού ιμπεριαλισμού, αλλά προϊόν ακραίου καπιταλιστικού ορθολογισμού. Ο οποίος απορρέει άμεσα από κατεξοχήν πολιτικούς υπολογισμούς –και φόβους– και μόνο σε τελευταία ανάλυση από οικονομικούς αντίστοιχους. Η σκληρή στάση των ηγετών της Ευρωζώνης προς την ελληνική κυβέρνηση δεν είναι απόδειξη ατράνταχτης αυτοπεποίθησης, αλλά κλιμακούμενου φόβου μπροστά στο ορατό ενδεχόμενο ενός διαλυτικού για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα της ακραίας λιτότητας πολιτικού ντόμινο.

Από την πολιτική νίκη στο πολιτικό «ντόμινο»

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου ήταν μια πρώτη μεγάλη πολιτική νίκη ενάντια στις συνασπισμένες δυνάμεις του εγχώριου και διεθνούς συστήματος. Το περιεχόμενό της ήταν σαφές: για πρώτη φορά μια κυβέρνηση με κορμό ένα αριστερό κόμμα έθετε ζήτημα αλλαγής προσανατολισμού στην ακολουθούμενη πολιτική, αμφισβητούσε το θέσφατο –και όχι με θεωρητικό τρόπο– ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος απέναντι στο μονόδρομο της ακραίας λιτότητας. Πρόκειται λοιπόν για μια κατεξοχήν πολιτική νίκη, που θέτει ένα κατεξοχήν πολιτικό ερώτημα. Έτσι, ο άξονας μετατοπίζεται από τους οικονομικούς «καταναγκασμούς» και τις «έξυπνες μηχανικές» για τη διαχείριση οικονομικών μεγεθών στο πολιτικό στοιχείο: ποιον δρόμο διαλέγουν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες ως απάντηση στην κρίση, αυτόν της λιτότητας ή αυτόν της αντι-λιτότητας; Σε όλη την έκταση του ευρωπαϊκού πολιτικού φάσματος αυτό ακριβώς το πολιτικό μήνυμα προσέλαβαν. Στη βάση αυτού του καθαρά πολιτικού μηνύματος δημιουργήθηκε και το αναπάντεχο –ως προς την ταχύτητα εξάπλωσης και την έκτασή του– πολιτικό «ντόμινο» σε όλη την Ευρώπη, αλλά και στο εσωτερικό με τις ποικίλες μορφές διεύρυνσης της στήριξης προς την κυβέρνηση (πλατείες, ποσοστά αποδοχής της «σκληρής διαπραγμάτευσης»).

Σε αυτό το πλαίσιο, πίσω από τη δυσκολία με τις λέξεις των ανακοινωθέντων, βρίσκονται δύο στρατόπεδα που εκπροσωπούν δύο διαφορετικούς δρόμους οι οποίοι δεν μπορούν να χωρέσουν σε έναν «έντιμο συμβιβασμό»: Από τη μία των ηγετών της Ευρωζώνης που είναι υποχρεωμένοι να επιχειρήσουν καταστολή της ελληνικής «ανταρσίας» και από την άλλη της ελληνικής κυβέρνησης που είναι υποχρεωμένη να υπερασπιστεί το ζωτικό περιεχόμενο της πολιτικής νίκης της 25ης Ιανουαρίου αλλά και του πολιτικού ντόμινο που ξεδιπλώθηκε στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.


Για τη νέα πολιτική νίκη: ενάντια στη μνημονιακή «γέφυρα»

Στο Eurogroup της 16/2 απλώς επιβεβαιώθηκε ότι σε αυτή την αντιπαράθεση δεν υπάρχει win-win: είτε μια συμφωνία θα συντηρεί έστω τη δυναμική της πολιτικής νίκης της 25ης Ιανουαρίου και του μετέπειτα διπλού πολιτικού ντόμινο στο εσωτερικό και το εξωτερικό, είτε θα την καταστέλλει. Είτε θα συντηρεί το μνημονιακό πλαίσιο είτε θα αποτελεί την απαρχή του ξηλώματός του. Λύση που να τα επιτυγχάνει και τα δύο, απλούστατα δεν υπάρχει! Αυτή καθαυτή η «γέφυρα» δεν θα είναι ουδέτερη: είτε θα είναι γέφυρα προς ένα νέο μνημονιακό πλαίσιο είτε γέφυρα προς το ξήλωμα της λιτότητας.
Αυτός ήταν ο λόγος που ο Σόιμπλε δεν αποδέχτηκε ούτε καν το περιβόητο «ντραφτ» Μοσκοβισί, παρόλο που κινούνταν στο πλαίσιο ενός συμβιβασμού καθόλου «έντιμου», αφού αποδεχόταν τα εξής:

«Επικροτήσαμε το γεγονός ότι σε ορισμένους τομείς οι ελληνικές πολιτικές προτεραιότητες μπορούν να συνεισφέρουν στην ενδυνάμωση και στην καλύτερη εφαρμογή του παρόντος προγράμματος (...) Οι ελληνικές αρχές έχουν συμφωνήσει να χρησιμοποιήσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την ευελιξία που έχει οικοδομηθεί στο τρέχον πρόγραμμα, καθώς θα αρχίσουν οι συνομιλίες για μια νέα συμφωνία. Θα συνεργαστούν στενά με τους Ευρωπαίους και τους διεθνείς εταίρους για να διασφαλίσουν τις συμφωνηθείσες παραμέτρους για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις».

Ακόμη λοιπόν και στην εκδοχή του «καλού κειμένου» του Μοσκοβισί, η «ευελιξία στο πλαίσιο του τρέχοντος προγράμματος» και η διασφάλιση των «συμφωνηθεισών παραμέτρων για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» τίθενται ως όροι για τη συμφωνία-γέφυρα αλλά και για τη συνολική συμφωνία που θα ακολουθήσει.

Όμως, σε μια διαπραγμάτευση που βρίσκεται μόλις στο ξεκίνημά της, αν η ελληνική κυβέρνηση αποδεχτεί μια συμφωνία στα όρια μεταξύ «έντιμου» και «ανέντιμου» συμβιβασμού, αντιμετωπίζουμε τον θανάσιμο κίνδυνο του εγκλωβισμού σε μια παγίδα οριακών και «μη ανιχνεύσιμων» κερδών, που στην πορεία της αντιπαράθεσης θα εξαφανιστούν εντελώς μέσα από τους οικονομικούς καταναγκασμούς της «παγίδας ρευστότητας» για τις τράπεζες και το Δημόσιο. Και αν στο ξεκίνημα αποδεχτούμε να θυσιαστούν σαν Ιφιγένεια οι δεσμεύσεις της ΔΕΘ για να αποπλεύσει το σκάφος της διαπραγμάτευσης για τη νέα συμφωνία, τότε η συνέχεια μπορεί να είναι μόνο χειρότερη ή και πολύ χειρότερη.

Δεν πρόκειται για το αν θα πετύχουμε το 100% των στόχων στη διαδικασία της διαπραγμάτευσης, αλλά για το αν η πυξίδα θα παραμείνει στην κατεύθυνση της αντι-λιτότητας ή θα στραφεί ξανά στην κατεύθυνση της λιτότητας –έστω και πιο ήπιας ή ρετουσαρισμένης. Αυτό θέλει να πει το σύνθημα «100% ανατροπή της λιτότητας»: ότι η όποια «γέφυρα» πρέπει να μας οδηγεί από την πρώτη πολιτική νίκη (των εκλογών) σε μια δεύτερη, που θα είναι η κάμψη της αδιαλλαξίας των δανειστών και το άνοιγμα του δρόμου της αντι-λιτότητας, κι όχι η επιστροφή στον τόπο της λιτότητας με αλλαγμένα τοπωνύμια...

Οι «άσπονδοι φίλοι» Ομπάμα, Λαγκάρντ και Ολάντ

Όταν οι ίδιοι οι δανειστές αποδεικνύουν εκβιάζοντας ότι δεν υπάρχει «έντιμος συμβιβασμός» που να αφήνει το δρόμο της αντι-λιτότητας έστω και μισάνοιχτο, είναι φανερό ότι το σύνθημα «Ούτε βήμα πίσω» περιγράφει τα όρια της όποιας διαπραγματευτικής τακτικής, καθώς ήδη το «ντραφτ» Μοσκοβισί κινείται στα όρια του «ανέντιμου συμβιβασμού».

Αυτό ακριβώς είναι και το νόημα των παλινωδιών των «άσπονδων φίλων» της ελληνικής κυβέρνησης όπως ο Ομπάμα, ο Ολάντ, η Λαγκάρντ κ.λπ.: μας στηρίζουν αλλά μόνο στο βαθμό που κινούμαστε στα όρια του «ανέντιμου συμβιβασμού», διότι απλούστατα υποστηρίζουν μια άλλη εκδοχή των πολιτικών λιτότητας και όχι την ανατροπή της. Γι’ αυτό και όλοι τώρα συντάσσονται με τον εκβιασμό του Σόιμπλε. Διότι αν για τον Ολάντ μοιάζει αληθοφανής η κατηγορία ότι «υποτάσσεται» στη Μέρκελ, για τη Λαγκάρντ και πολύ περισσότερο τις ΗΠΑ δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί κάτι τέτοιο.

Όμως για τη ριζοσπαστική Αριστερά δεν μπορεί να υπάρχει τέτοιο δίλημμα: μας αφορά μόνο η κατεύθυνση ανατροπής της λιτότητας και όχι η μετονομασία της και η τροποποίηση των όρων επιβολής της. Μόνο έτσι θα διασωθεί το πολύτιμο πολιτικό μας κεφάλαιο: το πολιτικό «ντόμινο» στο εξωτερικό αλλά και στο εσωτερικό, δηλαδή η λαϊκή κινητοποίηση και η λαϊκή στήριξη, που αποτελούν τους θεμελιώδεις όρους για ένα σχέδιο νίκης.

Μιχαήλ Mπακούνιν : Η εξουσία διαφθείρει τους καλύτερους

jonnybandroul /

Το Κράτος δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά η ίδια η κυριαρχία κι η εκμετάλλευση τακτοποιημένη και συστηματοποιημένη. Θα επιχειρήσουμε να το αποδείξουμε αυτό εξετάζοντας τις συνέπειες της κυβέρνησης πάνω στις λαϊκές μάζες από μια μειοψηφία, εξ αρχής έξυπνη κι αφιερωμένη αν θέλετε, σ’ ένα ιδανικό Κράτος, θεμελιωμένο πάνω σε μια ελεύθερη σύμβαση. Ας υποθέσουμε ότι η κυβέρνηση αποτελείται μόνον απ’ τους καλλίτερους πολίτες.

Κατ’ αρχήν αυτοί οι πολίτες είναι προνομιούχοι όχι δικαιωματικά, αλλά ουσιαστικά. Έχουν εκλεγεί απ’ το λαό επειδή είναι οι πιο νοήμονες, έξυπνοι, σοφοί, θαρραλέοι κι αφιερωμένοι. Διαλεγμένοι απ’ τη μάζα των πολιτών, που θεωρούνται όλοι ίσοι, δεν αποτελούν ακόμη μία ξεχωριστή τάξη, αλλά μια ομάδα ανθρώπων προνομιούχα μόνον εκ φύσεως και γι’ αυτό το λόγο ξεχωρισμένη προς εκλογή απ’ το λαό. Ο αριθμός τους είναι αναγκαστικά πολύ περιορισμένος, σ’ όλες τις εποχές και σ’ όλες τις χώρες ο αριθμός των ανθρώπων προικισμένων με τόσο αξιοσημείωτες ικανότητες ώστε αυτομάτως να έχουν την ομόφωνη αποδοχή από ένα έθνος, όπως η εμπειρία μας διδάσκει, είναι πολύ μικρός.

Ως εκ τούτου, κάτω απ’ τον κίνδυνο μιας κακής επιλογής, ο λαός θάναι πάντοτε αναγκασμένος να επιλέξει τους κυβερνήτες του ανάμεσα σ’ αυτούς. Έτσι, λοιπόν, η κοινωνία διαιρέθηκε σε δύο κατηγορίες, για μην πω ακόμη δύο τάξεις, εκ των οποίων η μία, αποτελούμενη απ’ την τεράστια πλειοψηφία των πολιτών, υποστηρίζει ελεύθερα την κυβέρνηση των εκλεγμένων ηγετών της, η άλλη, σχηματιζόμενη από ένα μικρό αριθμό από προνομοιούχες φύσεις, αναγνωρίστηκε κι έγινε δεκτή ως τέτοια απ’ το λαό, και επιφορτίστηκε απ’ αυτόν για να τον κυβερνά. Ανάλογα με τη λαϊκή εκλογή, είναι εξ αρχής διακεκριμένοι από τη μάζα των πολιτών μόνον απ’ τις ιδιαίτερες ικανότητές τους που προκρίνουν για την επιλογή τους κι είναι φυσικά, οι πιο αφοσιωμένοι και χρήσιμοι απ’ όλους. Δεν εκχωρούν ακόμα στους ίδιους κάποιο προνόμιο, κάποιο συγκεκριμένο δικαίωμα, εκτός από κείνο της άσκησης, στο βαθμό που οι άνθρωποι το επιθυμούν, των ειδικών υπηρεσιών που τους έχουν ανατεθεί. Κατά τα λοιπά, απ’ τον τρόπο ζωής τους, απ’ τις προϋποθέσεις και τα μέσα για τη διαβίωσή τους, δε διαφέρουν καθόλου απ’ όλους τους άλλους, έτσι ώστε　πλήρης ισότητα εξακολουθεί να επικρατεί σ’ όλους. Μπορεί αυτή η ισότητα να διατηρηθεί για καιρό;

Εμείς ισχυριζόμαστε ότι τίποτε δεν είναι πιο εύκολο ν’ αποδειχθεί. Τίποτε δεν είναι πιο επικίνδυνο απ’ την ατομικιστική ηθική του κάθε ανθρώπου όσο η συνήθεια της κυριαρχίας. Ο καλύτερος άνθρωπος, ο πιο έξυπνος, ανιδιοτελής, γενναιόδωρος, καθαρός, πάντοτε κι αναπόφευκτα θα διαφθαρεί σ’ αυτήν τη συναλλαγή. Δύο αισθήματα έμφυτα στην εξουσία ποτέ δεν αποτυγχάνουν να παράγουν αυτήν την εξαχρείωση· αυτές είναι: περιφρόνηση για τις μάζες κι η υπερεκτίμηση των πλεονεκτημάτων του ενός. “Οι μάζες” λέει ένας άνθρωπος στον εαυτό του”, αναγνωρίζοντας την ανικανότητά τους να κυβερνούν για λογαριασμό τους, έχουν εκλέξει εμένα ως επικεφαλή τους. Με την εν λόγω πράξη έχουν δηλώσει δημοσίως την κατωτερότητά τους και την ανωτερότητά μου. Ανάμεσα σ’ αυτό το πλήθος των ανθρώπων, αναγνωρίζοντας δύσκολα τίποτε κοινό με τον εαυτό μου, είμαι ο μόνος ικανός να διευθύνω τις δημόσιες υποθέσεις. Οι άνθρωποι μ’ έχουν ανάγκη· δεν μπορούν να κάνουν χωρίς τις υπηρεσίες μου, ενώ, αντιθέτως εγώ, μπορώ να τα βγάλω πέρα μόνος μου· αυτοί, παρόλα αυτά, πρέπει να με υπακούν για το δικό τους καλό, και υποκρινόμενος ότι τους υπακούω, τους κάνω χάρη.

Δεν υπάρχει σ’ όλο αυτό κάτι που κάνει έναν άνθρωπο να χάσει το μυαλό του και την καρδιά του, και να γίνει τρελός από υπερηφάνεια; Είναι, γι’ αυτό το λόγο, η ίδια η εξουσία κι η συνήθεια της κυριαρχίας που κάνει ακόμα και τους πιο έξυπνους κι ενάρετους ανθρώπους, πηγή παραλογισμών, τόσο διανοητικών όσο κι ηθικών.

1867

Μτφρ. http://aixmi.wordpress.com/

Αναδημοσίευση από : anarkismo.wsm.ie

διπλωματική κίνηση ή διολίσθηση;

• 
  
• 

  Gerasimos Bozas Σίμο Χάουχα @Skopeutis 29 λεπτάΠριν από 29 λεπτά
  Θέλω έναν Συριζαίο να έρθει να μου πει να τον παραδεχτώ,"το 2008 εγώ επικρότησα τους χειρισμούς Παυλόπουλου".#PtD

       

Eleni Konidari

Τώρα που το σκέφτομαι, ίσως η επιλογή Παυλόπουλου στοχεύει στο να στείλουμε ένα ηχηρό μήνυμα στους εταίρους μας ότι δεν θα δεχθούμε άλλο κούρεμα.
Λέω εγώ τώρα...

Nafsika Lagonikakou

Όταν άκουσα τον Αλέξη να λέει το όνομα του Παυλόπουλου, μου ξέφυγε ένα "όχι ρε γμτ"... Παρ'όλα αυτά το σκέφτηκα ψύχραιμα, και είδα πως όσο κ αν δεν μας αρέσει και θα προτιμούσαμε έναν Γλέζο για ΠτΔ, πρόκειται για κίνηση τακτικής. Λίγη ώρα μετά διάβασα το κείμενο ενός φίλου, όπου ομολογώ εξέφραζε όσα ακριβώς σκεπτόμουν και με προβλημάτιζαν. Οι ώρες είναι ιστορικές για την αριστερά κ πρέπει να κρατηθούν ισορροπίες. Γιατί καταφέραμε κάτι πολύ σημαντικό .. Δεν είμαστε κυβέρνηση μόνο αριστερών ψηφοφόρων, αλλά μια κυβέρνηση που έδωσε ελπίδα και κατάφερε να βγάλει στο δρόμο όλους τους Έλληνες...Αυτό λοιπόν, πρέπει κατά την γνώμη μου να το διατρανώσουμε στην μάχη που δίνουμε στην Ευρώπη!! Και μην ξεχνάμε ότι ήδη η κίνηση αυτή έχει προκαλέσει πανικό στο στρατόπεδο της ΝΔ...Σας παραθέτω το κείμενο που διάβασα κι εύχομαι ψυχραιμία!!


"Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή παρακολουθείται από όλη την υφήλιο. Οι πολιτικές εξελίξεις της μεταφέρονται εν ριπή οφθαλμού στα πέρατα της οικουμένης. Ως εκ τούτου, η επιλογή Παυλόπουλου είχε δυο στόχους: πρώτον, να ενισχύσει το αίσθημα κοινωνικής ομοψυχίας, που οι δημοσκοπήσεις το καταγράφουν ως τεράστιο και μοναδικό τα τελευταία πολλά χρόνια, δεύτερον, να στείλει ένα μήνυμα προς το εξωτερικό, πως ο Τσίπρας δεν εκπροσωπεί/εκφράζει τον αριστερό ΣΥΡΙΖΑ αλλά τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων. Κι αυτό, από τη στιγμή που θα μπορούσε να κατεβάσει αριστερό υποψήφιο και να μηδενίσει τις εσωτερικές αντιδράσεις, έχει τεράστια σημασία. Ο Τσίπρας, εν αντιθέσει με πολλούς που ανέβηκαν στα κάγκελα, έχει καταλάβει πως για να κερδίσει το παιχνίδι θα πρέπει να έχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη υποστήριξη. Κι η υποστήριξη, είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, με τέτοιες κινήσεις κερδίζεται. Η πέμπτη φάλαγγα παραμονεύει. Δείτε τους πως κάνουν. Αυτοί που κατάπιναν τα πάντα, από εξευτελισμό του Συντάγματος και της βουλής μέχρι την πιο άγρια καταστολή, έχουν ανέβει στα κάγκελα και σκούζουν λες και τους σφάζουν. Το ίδιο και οι "εχθροί" εκτός των συνόρων, που παραμονεύουν για να βρουν το πρώτο ρήγμα στην κυβέρνηση. Μόλις το εντοπίσουν... τύφλα να 'χει η κερκόπορτα. 

Και κάτι τελευταίο. Δεν υπερασπίζομαι την επιλογή Παυλόπουλου. Δεν μου είναι συμπαθής. Ούτε αντιπαθής. Αδιάφορος μου είναι. Απλώς, προσπαθώ να ερμηνεύσω τα γεγονότα με γνώμονα τη λογική και έξω από συμπάθειες, θέλω και ιδεολογικές καθαρότητες. Στην πολιτική κάτι δίνεις, κάτι παίρνεις. Έδωσες δεξιό πρόεδρο, αγόρασες ομοψυχία (και εσωτερική γκρίνια, αλλά αυτή πάντοτε θα υπάρχει). Αν πρότειναν αριστερό πρόεδρο, θα αγόραζαν εσωτερική νηνεμία, αλλά θα έχαναν σε κοινωνική ομοψυχία.
Εδώ θα είμαστε και θα δούμε αν είχαν δίκιο ή άδικο. Πάντως, μολονότι θα προτιμούσα διαφορετική επιλογή, δεν μπορώ να μην παραδεχθώ ότι ο Τσίπρας αποδεικνύεται πολύ καλός παίκτης. Και όλοι όσοι ετοιμάζονται να τον φάνε, θα δυσκολευτούν πολύ. Μέχρι που βλέπω να σπάνε τα δόντια τους..."

μπο ιωαννης

11 hrs · 

Μπάμπης Μπιλίνης
Μετά το πρώτο μούδιασμα στην επιλογή Παυλόπουλου. Τι καταλαβαίνω:
.Ο Τσίπρας και η Κυβέρνηση σχέδιασαν να τελειώνουν από την πρώτη ψηφοφορία την Τετάρτη βράδυ το θέμα προέδρου. Ταυτόχρονα να υποβάλουν αίτηση παράτασης της δανειακής συμβασης (και όχι του μνημονίου), που στην καλύτερη των περιπτώσεων θα συζητηθεί την Παρασκευή στο γιουρογκρουπ. Παράλληλα από Πέμπτη πρωί με την διαδικασία του κατεπείγοντος θα έρθουν στη Βουλή τα νομοσχέδια για την προστασία της πρώτης κατοικίας, για τις δόσεις στο ιδιωτικό χρέος και για τα εργασιακά δικαιώματα σύμφωνα με την ομιλία Τσίπρα. Και τα τρία καταργούν μνημονιακούς νόμους. Την Παρασκευή το βράδυ θα έχει ήδη ψηφιστεί το πρώτο νομοσχέδιο που καταργεί μνημονιακές δεσμεύσεις με μονομερή πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης, όταν το γιουρογκρουπ θα συνεδριάζει. Η στρατηγική στην πολιτική, όταν δεν χάνεις τον στόχο είναι σημαντική. ...

http://tripioevro.blogspot.gr/
Ο Πάκης μπορεί να συγχωρεθεί, όχι όμως και το μνημόνιο με άλλο όνομα Αλέξη και Γιάνη μου...

 

Δεν είχα απωθημένο να δω τον πρώτο Αριστερό Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Σας διαβεβαιώνω ότι τα απωθημένα μου είναι περισσότερο σοβαρά! Δεν θα είχα, επομένως, αντίρρηση να εκλεγεί ένας κεντροδεξιός ή και δεξιός Πρόεδρος, ο οποίος όμως θα συγκέντρωνε στο πρόσωπό του δύο βασικά χαρακτηριστικά: μια επιτυχημένη πορεία ζωής στην υπηρεσία τού δημόσιου συμφέροντος και το σεβασμό τής πλειονότητας του ελληνικού λαού. Λυπάμαι που το γράφω, αλλά ο Π. Παυλόπουλος δεν διαθέτει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Για το μεν πρώτο, απλώς να υπενθυμίσω πως στην πολιτική του καριέρα (γιατί αυτή έχει αξία να μνημονεύω όταν γίνεται λόγος για ένα δημόσιο άνδρα κι όχι την ακαδημαϊκή του, η οποία μπορεί κυρίως να αξιολογηθεί από τους φοιτητές και τους συναδέλφους του) δεν υπήρξε στην ουσία τίποτα καλύτερο από γραμματέας των Καραμανλήδων, θείου κι ανιψιού, κάτι δηλαδή σαν την ανδρεοπαπανδρεϊκή Αγγέλα Κοκκόλα της δεξιάς, ο άνθρωπος που διόρισε σχεδόν ένα εκατομμύριο ανθρώπους στο Δημόσιο, όχι αξιοκρατικώς αλλά κατά βάση "γαλάζια παιδιά", ο υπουργός που άφησε την Αθήνα κι άλλες μεγάλες πόλεις να γίνουν παρανάλωμα πυρός στα Δεκεμβριανά του 2008 και, βεβαίως, αυτός που δεν σήκωσε ούτε το μικρό του δαχτυλάκι, όπως δηλαδή συνέβη και με την επίθεση Κασιδιάρη σε Λ. Κανέλλη στον τηλεοπτικό αέρα, για να εμποδίσει κρούσματα αστυνομικής αυθαιρεσίας όπως το διαβόητο με τη ζαρντινιέρα στην Θεσσαλονίκη. Οσο για το σεβασμό που εμπνέει στον ελληνικό λαό, αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στις "τρολιές" που κυκλοφορούν από χθες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να αντιληφθεί ότι ο Λ. Λαζόπουλος ή ο Μάρκος Σεφερλής προκαλούν λιγότερα γέλια με τα αστεία τους...

Ο Π. Παυλόπουλος δεν μου είναι αντιπαθής. Το ίδιο συμβαίνει και με τον ψιλικατζή τής γειτονιάς μου, τον οποίο όμως ποτέ δεν θα σκεφτόμουν να προτείνω για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Κι αυτό όχι γιατί είναι κακός επαγγελματίας, αλλά γιατί δεν διαθέτει την προσωπικότητα για να εμπνεύσει ένα ολόκληρο έθνος την ώρα που ετοιμάζεται να ριχτεί σε μια ακόμα μεγάλη μάχη για την ελευθερία, τη δημοκρατία και την αξιοπρέπειά του. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Ν. Αλιβιζάτο, το σημιτάνθρωπο που προτείνουν Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ. Το ότι ο Πρόεδρος δεν έχει ουσιαστικές αρμοδιότητες δεν σημαίνει πως σε αυτήν την θέση θα πρέπει να τοποθετούμε τον οποιοδήποτε έχει τύχει να ασκήσει εξουσία σε αυτήν τη χώρα. Με τον Π. Παυλόπουλο θα μπορούσα να συζητώ επί ώρες για διοικητικό δίκαιο και για τις αναμνήσεις του από τις υπηρεσίες που πρόσφερε σε πρωθυπουργούς και Προέδρους της Δημοκρατίας. Για "Πρώτο Πολίτη", ωστόσο, της χώρας μου θα προτιμούσα κάποιον με μια στοιχειώδη πυγμή, με προσωπικότητα και κύρος το οποίο να αναγνωρίζεται κι από τους ξένους. Γι' αυτό και η επιλογή Παυλόπουλου από την κυβέρνηση Τσίπρα αποτελεί το πρώτο μεγάλο λάθος της. Αναγνωρίζω ότι η πολιτική είναι η τέχνη των συμβιβασμών και κατανοώ τους λόγους για τους οποίους ο πρωθυπουργός σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία κάνει άνοιγμα στην κεντροδεξιά. Αλλά όχι και τον Πάκη Αλέξη μου, όχι και τον Πάκη...

Βεβαίως, το σπουδαιότερο διακύβευμα αυτήν την εβδομάδα δεν είναι η επιλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Προέχει η κατάληξη σε μια συμφωνία με τους ευρωπαίους με την οποία θα εξασφαλίζεται ότι για τους επόμενους μήνες τουλάχιστον θα δοθεί η δυνατότητα στη χώρα να προχωρήσει στην εφαρμογή πολιτικών κοινωνικής δικαιοσύνης, όπως αυτές που ανακοίνωσε στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του ο πρωθυπουργός για τους πλειστηριασμούς ακινήτων και τις 100 δόσεις. Από την άλλη, κανένα παιχνίδι με τις λέξεις δεν πρόκειται να με πείσει ότι θα είναι επιτυχία το "πάγωμα" των προεκλογικών δεσμεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ σε αντάλλαγμα για τη χρηματοδότηση μέχρι το καλοκαίρι. Αυτό, στην ουσία, θα σημαίνει επέκταση των επαχθών μνημονιακών δεσμεύσεων, τις οποίες ο Αλέξης Τσίπρας έχει δεσμευτεί προεκλογικώς και μετεκλογικώς να ακυρώσει. Ο λαός έχει ήδη παραταχτεί αποφασισμένος για τη μεγάλη σύγκρουση. Θα είναι κρίμα η ηγεσία του να αποσύρει το στράτευμα λίγο πριν αρχίσει η μάχη τής ζωής μας. Η επιλογή Παυλόπουλου μπορεί να συγχωρεθεί, η μετονομασία τού μνημονίου και η νέα ήττα τού λαού μας όχι...

 Gerasimos Bozas

α) στο άκουσμα και μόνο του ονόματος "Προκόπης Παυλόπουλος για Πρόεδρο της Δημοκρατιας "ένιωσα αηδία....

β) αναμένω με αγωνία το "ποιες προϋποθέσεις είναι αυτές" για τη παράταση της δανειακής σύμβασης που θα ζητήσει ο ΣΥΡΙΖΑ 

ξεκαθαρίζοντας τις "προϋποθέσεις" θα μπορέσουμε άνετα να     γνωρίζουμε την απάντηση στο ερώτημα ................

           διπλωματική κίνηση ή διολίσθηση;