Οι άλλοι βρήκαν τον Πρετεντερη στην Αμφίπολη και βγήκαν φωτογραφία μαζί του...
Τρίτη 7 Οκτωβρίου 2014
Η Ελλάς ήτο και θα είναι χώρα ευρωπαϊκή ....
Οι άλλοι βρήκαν τον Πρετεντερη στην Αμφίπολη και βγήκαν φωτογραφία μαζί του...
ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ 
Δευτέρα 6 Οκτωβρίου 2014
σοβαρός χρυσαυγιτισμός ..
Ο Μιχαλολιάκος στη φυλακή, ο Μπαλτάκος δεν παίζει, ε καιρός είναι να αναλάβει αρχηγός ο Σταύρος Θεοδωράκης
Το Ποτάμι λέει να μπουν κανόνες στο πόσοι μετανάστες ανα γειτονιά. Εγώ λέω κ διαφορετικές θέσεις στα λεωφορεία. Στη Ν. Αφρική πώς το έκαναν;
Ο ΣΥΡΙΖΑ μας "γυρίζει" στα μνημόνια.....
Nasia
Ο Σαμαράς υποσχέθηκε σκίσιμο μνημονίου,ρύθμιση δανείων,δόσεις για οφειλέτες δημοσίου,300.000θέσεις εργασίας.Μπήκε ο σύριζας μέσα του?
Μην σας τα πολυλογώ, μειώνονται οι φόροι, κατρακυλά η ανεργία, τελειώνουν τα Μνημόνια γεννουν οι γκαστρωμενες και παντρεύονται οι λεύτερες.
.....................................................................................................................
http://tripioevro.blogspot.gr/2014/10/blog-post_5.html
Ελπίδα, το ναρκωτικό των αδύναμων ψυχών...
Και να που...ξαφνικά μάθαμε πως υπάρχει και συγκεκριμένη ημερομηνία εξόδου από τα μνημόνια, η 8η Δεκεμβρίου. "Φυσικά" αυτό δεν έχει καμία σχέση με το ότι οι σαμαροβενιζέλοι βλέπουν να τελειώνει η άμμος στην κλεψύδρα τους, αλλά με το ότι οι κοπιώδεις προσπάθειές τους πιάνουν τόπο. Την ίδια στιγμή που η τρόικα μιλά ανοιχτά για τρίτο μνημόνιο και στα κρυφά θέλει και την υπογραφή τού Αλέξη Τσίπρα σε αυτό, η κυβέρνηση εμπορεύεται ελπίδα μήπως και βρεθούν αφελείς αγοραστές να της αφήσουν τα τάλαρά τους. Η μόνη περίπτωση να απεμπλακούμε από τα μνημόνια είναι η σύγκρουση με αυτούς που τα κομίζουν, κι αυτό δεν ισχύει μόνο για εκείνους που εργάζονται σήμερα από το Μέγαρο Μαξίμου αλλά και για την αντιπολίτευση που πολιτεύεται φοβικά απέναντι στον ελληνικό λαό και δεν του λέει ξεκάθαρα ότι η ελπίδα είναι το πιο άχρηστο των συναισθημάτων αν δεν συνδυάζεται με τον αγώνα...
Δεν επιζητώ την αλήθεια από τους πολιτικούς. Κανείς μας δεν την κατέχει κι επομένως κανείς μας δεν μπορεί να την κοινωνήσει. Κανείς μας, όμως, δεν θέλει και την ειλικρίνεια. Είναι πολύ πιο εύκολο να αποδεχθούμε ακόμα και την πιο απίστευτη κολακεία από το να χωνέψουμε την πιο ωμή πραγματικότητα. Οι περισσότεροι υποψιαζόμαστε πως οι δυσκολίες θα είναι πολλές και με μια κυβέρνηση της Αριστεράς, αφηνόμαστε όμως να παραμυθιαζόμαστε πως θα μας πάρει από το χεράκι και θα μας επιστρέψει στην εποχή που τρώγαμε από τα έτοιμα και δεχόμασταν ή κι αποζητούσαμε κάθε είδους δωροδοκία τού συστήματος...
Δεν μας ενδιαφέρουν και τόσο οι μεταρρυθμίσεις προς την κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης, η πάταξη της φοροδιαφυγής και της φοροαποφυγής, η αναμόρφωση της παιδείας και η βελτίωση των υπηρεσιών υγείας όσο το να γυρίσουμε στους καιρούς που ανήκαμε στη μεσαία τάξη, σε μια κατάσταση δηλαδή η οποία αποκοίμιζε την ταξική μας συνείδηση στο όνομα της κοινωνικής γαλήνης. Γι' αυτό και οι πρώτοι που πήραν τις πέτρες και τις ντομάτες και τις εκσφενδόνισαν σε βάρος τής παρηκμασμένης πολιτικής ελίτ ήταν εκείνοι που είχαν ευνοηθεί περισσότερο από αυτή τις περασμένες δεκαετίες. Οι κακομαθημένοι λούμπεν προλετάριοι είναι αυτοί που ηδονίζονται να μιλούν για κρεμάλες κι ονειρεύονται μια νέα Ελλάδα η οποία θα είναι ίδια κι απαράλλαχτη με την παλιά, απλώς με διαφορετικούς πρωταγωνιστές στο πολιτικό θεατρικό σανίδι...
Λένε πως δίχως ελπίδα δεν θα μπορούσαμε να επιβιώσουμε. Πρόκειται, όμως, για συναίσθημα των αδύναμων ψυχών, αυτών που χρειάζονται εξωγενή ενισχυτικά για να αντέξουν τις ανηφόρες που φέρνει η ζωή στο δρόμο τού καθενός. Το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, η θρησκεία είναι μόνο μερικές από τις ψυχοτρόπες ουσίες που χρησιμοποιούμε για να υπομένουμε τα βάσανα, τις πίκρες και τον πόνο που κάποια στιγμή αναπόφευκτα επισκέπτονται τους πάντες. Τα όποια οφέλη τους είναι, ωστόσο, μόνο παροδικά κι όταν η επήρειά τους ξεθυμαίνει, μένουμε μόνοι με τα ίδια αδιέξοδα που δεν είχαμε το κουράγιο να διασπάσουμε με τις δικές μας φυσικές δυνάμεις για να ανοίξουμε δρόμο στην πραγματική προοπτική. Διαλέγουμε την αυτόβουλη θυματοποίηση αντί να γίνουμε θύτες απονομής δικαιοσύνης. Την ώρα που το στομάχι μας γουργουρίζει κι ο νους μας αποζητά στην θεωρία ιδανικά κι αξίες, τα καταπραΰνουμε με ελπίδες που είναι εξ ορισμού ψεύτικες. Οπως καθετί που δεν περιέχει αυτοθυσία κι αγώνα παρά μόνο πνευματικό και σωματικό ραχάτι...
Δεν επιζητώ την αλήθεια από τους πολιτικούς. Κανείς μας δεν την κατέχει κι επομένως κανείς μας δεν μπορεί να την κοινωνήσει. Κανείς μας, όμως, δεν θέλει και την ειλικρίνεια. Είναι πολύ πιο εύκολο να αποδεχθούμε ακόμα και την πιο απίστευτη κολακεία από το να χωνέψουμε την πιο ωμή πραγματικότητα. Οι περισσότεροι υποψιαζόμαστε πως οι δυσκολίες θα είναι πολλές και με μια κυβέρνηση της Αριστεράς, αφηνόμαστε όμως να παραμυθιαζόμαστε πως θα μας πάρει από το χεράκι και θα μας επιστρέψει στην εποχή που τρώγαμε από τα έτοιμα και δεχόμασταν ή κι αποζητούσαμε κάθε είδους δωροδοκία τού συστήματος...
Δεν μας ενδιαφέρουν και τόσο οι μεταρρυθμίσεις προς την κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης, η πάταξη της φοροδιαφυγής και της φοροαποφυγής, η αναμόρφωση της παιδείας και η βελτίωση των υπηρεσιών υγείας όσο το να γυρίσουμε στους καιρούς που ανήκαμε στη μεσαία τάξη, σε μια κατάσταση δηλαδή η οποία αποκοίμιζε την ταξική μας συνείδηση στο όνομα της κοινωνικής γαλήνης. Γι' αυτό και οι πρώτοι που πήραν τις πέτρες και τις ντομάτες και τις εκσφενδόνισαν σε βάρος τής παρηκμασμένης πολιτικής ελίτ ήταν εκείνοι που είχαν ευνοηθεί περισσότερο από αυτή τις περασμένες δεκαετίες. Οι κακομαθημένοι λούμπεν προλετάριοι είναι αυτοί που ηδονίζονται να μιλούν για κρεμάλες κι ονειρεύονται μια νέα Ελλάδα η οποία θα είναι ίδια κι απαράλλαχτη με την παλιά, απλώς με διαφορετικούς πρωταγωνιστές στο πολιτικό θεατρικό σανίδι...
Λένε πως δίχως ελπίδα δεν θα μπορούσαμε να επιβιώσουμε. Πρόκειται, όμως, για συναίσθημα των αδύναμων ψυχών, αυτών που χρειάζονται εξωγενή ενισχυτικά για να αντέξουν τις ανηφόρες που φέρνει η ζωή στο δρόμο τού καθενός. Το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, η θρησκεία είναι μόνο μερικές από τις ψυχοτρόπες ουσίες που χρησιμοποιούμε για να υπομένουμε τα βάσανα, τις πίκρες και τον πόνο που κάποια στιγμή αναπόφευκτα επισκέπτονται τους πάντες. Τα όποια οφέλη τους είναι, ωστόσο, μόνο παροδικά κι όταν η επήρειά τους ξεθυμαίνει, μένουμε μόνοι με τα ίδια αδιέξοδα που δεν είχαμε το κουράγιο να διασπάσουμε με τις δικές μας φυσικές δυνάμεις για να ανοίξουμε δρόμο στην πραγματική προοπτική. Διαλέγουμε την αυτόβουλη θυματοποίηση αντί να γίνουμε θύτες απονομής δικαιοσύνης. Την ώρα που το στομάχι μας γουργουρίζει κι ο νους μας αποζητά στην θεωρία ιδανικά κι αξίες, τα καταπραΰνουμε με ελπίδες που είναι εξ ορισμού ψεύτικες. Οπως καθετί που δεν περιέχει αυτοθυσία κι αγώνα παρά μόνο πνευματικό και σωματικό ραχάτι...
Nasia
Ο ΣΥΡΙΖΑ μας γυρίζει στα μνημόνια, λέει ο Σαμαράς... ο οποίος λογικά έχει χάσει τα λογικά του!Κυριακή 5 Οκτωβρίου 2014
Η αθλιότητα κάποιων "αριστερών" ιστοσελίδων και το νέο επεισόδιο τρομοϋστερίας
Του Γ. Γ.
Δεν ξέρω τι εξέλιξη θα έχει το καινούργιο σίριαλ της τρομολαγνείας που ξεκίνησε πριν μερικές μέρες. Μακριά από μένα κάθε σκέψη συνομοσιολογίας, αλλά όλο το σκηνικό που υπάρχει μέχρι σήμερα μου δημιουργεί πολλά ερωτηματικά.
Πέρα απ' αυτό, δεν μπορώ όμως να μην καυτηριάσω την στάση ορισμένων ιστοσελίδων και μπλοκ που θέλουν να χαρακτηρίζονται «αριστερά», που κρέμασαν στο μανταλάκια την φωτογραφία του ατόμου που έχει συλληφθείπροτρέποντας τους αναγνώστες τους να γίνουν χαφιέδες τηλεφωνώντας στους μπάτσους λέγοντας τους ότι «γνωρίζουν σχετικά με το παραπάνω πρόσωπο… με την διαβεβαίωση ότι εξασφαλίζεται η ανωνυμία και το απόρρητο της επικοινωνίας».
Όπως και να είναι πιστεύω ότι σε μια κοινωνία που έχει εξαθλιωθεί από τις βάρβαρες ταξικές πολιτικές τους όσο και να προσπαθούν δεν μπορούν να αναβιώσουν εποχές τρομολαγνείας και τρομοϋστερίας.
Πιθανόν να δημιουργούσε και αισθήματα χαράς στον κόσμο αν κάποιες οργανώσεις εκτελούσαν κάποια κοινωνικά παράσιτα. Οι μάζες αντιλαμβάνονται ότι τα προβλήματα τους δεν τα δημιουργούν κάποιοι θιασώτες του αντάρτικου πόλης. αλλά ότι οι πραγματικοί τρομοκράτες είναι αυτοί που καθορίζουν την πολιτική που τους οδηγεί στην εξαθλίωση.
Άλλη είναι η βία που απειλεί όλη την ελληνική κοινωνία και όχι τα επιλεγμένα χτυπήματα των οργανώσεων μειοψηφικής ένοπλης βίας. Και αυτή είναι η βία της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Μιας βίας που δεν έχει ενόχους, δεν δικάζεται από κανένα δικαστήριο και οι δράστες της είναι οι εγκληματίες του λευκού κολάρου που υπηρετούν και στηρίζουν το απάνθρωπο καπιταλιστικό σύστημα.
Αξιοσημείωτο είναι επίσης αυτό που διαπιστώνει όποιος έχει επαφή με τον κόσμο της εργασίας και τα λαϊκά στρώματα: Για πρώτη φορά μετά την μεταπολίτευση η ένοπλη πάλη έχει απενοχοποιηθεί στην συνείδηση όχι μόνο κάποιων νεολαίων αλλά και σε άτομα που μέχρι πριν μερικά χρόνια αυτό ήταν αδιανόητο.
Και για να μην υπάρξει καμιά παρανόηση πιστεύω ότι η απελευθέρωση της εργατικής τάξης από τα δεσμά της αστικής δικτατορίας είναι καθήκον της ίδιας και είναι αδιέξοδη η μορφή αγώνα που έχουν επιλέξει όσοι έχουν επιλέξει την ένοπλη μειοψηφική πάλη.
Ας θυμηθούμε και μια άποψη που διατύπωσε ο Δημήτρης Κουφοντίνας μετά από αρκετά χρόνια που βρίσκεται στην φυλακή: «Ο ριζικός κοινωνικός μετασχηματισμός δεν μπορεί παρά να είναι έργο της κινητοποιημένης και οργανωμένης κοινωνίας. Η δράση του αντάρτικου πόλης δεν μπορεί να νοηθεί σε αντίθεση με τη λαϊκή κινητοποίηση, ανεξάρτητα και αποκομμένα από αυτήν. Αν δεν υπάρχει λαϊκή στήριξη στο αντάρτικο σχέδιο, αναπόφευκτα αυτό οδηγείται στην αποτυχία. Ο αγώνας δεν μπορεί να είναι καθαρά στρατιωτικός. Χρειάζεται να είναι πολιτικοστρατιωτικός».
Απόσπασμα από περασμένη ανάρτηση που ταιριάζει γάντι στο σημερινό έργο που έχουμε ξαναδεί πολλές φορές:
Ηταν σαν να βλέπαμε μπάτσους να βγάζουν το πηλίκιο και να πιάνουν το ματσούκι του τηλεσχολιαστή.
Η επιδίωξη τους ξεκάθαρη. Το μονοπώλιο της βίας πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού. Να παραμείνει αποκλειστικό προνόμιο, περιουσιακό στοιχείο του αστικού κράτους.
Οι πολίτες του οφείλουν να παραμένουν υποταγμένοι και να υφίστανται αυτή τη βία κάθε φορά που διεκδικούν δικαιώματα.
Οι ΜΑΤάδες επιτρέπεται να σου ανοίγουν το κεφάλι με τα γκλομπ, εσύ απαγορεύεται να τους πετάξεις πέτρα.
Οι ΜΑΤάδες επιτρέπεται να σε στέλνουν στο νοσοκομείο με τα χημικά, εσύ απαγορεύεται να πετάξεις μολότοφ (η χρήση της πλέον χαρακτηρίζεται πάντα ως ζεύγος κακουργημάτων: «κατοχή και χρήση εκρηκτικών»!).
Και αν τυχόν κάνεις κάποια ένοπλη ενέργεια –έστω και συμβολική- τότε είσαι τρομοκράτης, αντικοινωνικό στοιχείο κ.λ.π.
Κανένας απ’ τους τηλεσχολιαστές δεν μίλησε για την βία που νιώθει στο πετσί του κάθε μέρα, ο άνεργος, ο συνταξιούχος, ο υποαπασχολούμενος, η γενιά των 400 ευρώ.
Κανένας δεν μίλησε για τις τεράστιες ανισότητες που δημιουργεί ο καπιταλισμός. Κανένας δεν αναφέρθηκε στην βία που σκοτώνει κάθε όνειρο νεολαίου, στην βία ενός συστήματος που δολοφονεί το μέλλον της νεολαίας.
Οποιος δεν θέλει να κλείνει τα μάτια του στα κοινωνικά φαινόμενα χωρίς μεγάλη προσπάθεια θα βρει την μήτρα που γεννάει τις οργανώσεις μειοψηφικής ένοπλης βίας.
Υπάρχει κοινωνικός πόλεμος. Η αστική τάξη διαθέτει τις δυνάμεις καταστολής, τους νόμους, τους μηχανισμούς που προσπαθούν να διαμορφώσουν πρότυπα, οπτικά πεδία, συνειδήσεις.
Η εργατική τάξη απ’ την άλλη, κατακερματισμένη, εγκλωβισμένη σε κόμματα που σαν θεό τους έχουν τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό.
Ανήμπορη να αντισταθεί συλλογικά στην βάρβαρη επέλαση της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας.
Σ’ αυτό τον κοινωνικό πόλεμο κάποιοι επέλεξαν να αντισταθούν ένοπλα στην αστική τάξη.
Και για να μην παρεξηγηθούμε θα επαναλάβουμε αυτό που είχαμε γράψει αρκετές φορές
Δεν μας εκφράζουν οι οργανώσεις ένοπλης μειοψηφικής βίας.
Απ’ την άλλη όμως, όπως μας δείχνει η ντόπια και διεθνής εμπειρία οι οργανώσεις μειοψηφικής επαναστατικής βίας, οι οργανώσεις "ατομικής τρομοκρατίας", όπως τις αποκαλούσε ο Λένιν, είναι σάρκα απ' την σάρκα του αντικαπιταλιστικού κινήματος της κοινωνικής απελευθέρωσης.
Από κει και πέρα μπαίνει ένα άλλο ουσιαστικό ζήτημα. Το πότε και πώς ασκείται η βία, αν είναι επαναστατικά σκόπιμη στη μια ή την άλλη ιστορική συγκυρία, στο ένα ή το άλλο επεισόδιο της αέναης πάλης των τάξεων.
Και πάνω σ’ αυτά τα ζητήματα τακτικής πρέπει να τοποθετηθούμε μέσα στο αντικαπιταλιστικό κίνημα, μακριά από προβοκατορολογίες και ανιστόρητες απόψεις όπως αυτές που εκφράζονται από το ΚΚΕ αλλά και οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.
Ανάρτηση από: http://tsak-giorgis.blogspot.gr
Δεν ξέρω τι εξέλιξη θα έχει το καινούργιο σίριαλ της τρομολαγνείας που ξεκίνησε πριν μερικές μέρες. Μακριά από μένα κάθε σκέψη συνομοσιολογίας, αλλά όλο το σκηνικό που υπάρχει μέχρι σήμερα μου δημιουργεί πολλά ερωτηματικά.
Πέρα απ' αυτό, δεν μπορώ όμως να μην καυτηριάσω την στάση ορισμένων ιστοσελίδων και μπλοκ που θέλουν να χαρακτηρίζονται «αριστερά», που κρέμασαν στο μανταλάκια την φωτογραφία του ατόμου που έχει συλληφθείπροτρέποντας τους αναγνώστες τους να γίνουν χαφιέδες τηλεφωνώντας στους μπάτσους λέγοντας τους ότι «γνωρίζουν σχετικά με το παραπάνω πρόσωπο… με την διαβεβαίωση ότι εξασφαλίζεται η ανωνυμία και το απόρρητο της επικοινωνίας».
Όπως και να είναι πιστεύω ότι σε μια κοινωνία που έχει εξαθλιωθεί από τις βάρβαρες ταξικές πολιτικές τους όσο και να προσπαθούν δεν μπορούν να αναβιώσουν εποχές τρομολαγνείας και τρομοϋστερίας.
Πιθανόν να δημιουργούσε και αισθήματα χαράς στον κόσμο αν κάποιες οργανώσεις εκτελούσαν κάποια κοινωνικά παράσιτα. Οι μάζες αντιλαμβάνονται ότι τα προβλήματα τους δεν τα δημιουργούν κάποιοι θιασώτες του αντάρτικου πόλης. αλλά ότι οι πραγματικοί τρομοκράτες είναι αυτοί που καθορίζουν την πολιτική που τους οδηγεί στην εξαθλίωση.
Άλλη είναι η βία που απειλεί όλη την ελληνική κοινωνία και όχι τα επιλεγμένα χτυπήματα των οργανώσεων μειοψηφικής ένοπλης βίας. Και αυτή είναι η βία της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Μιας βίας που δεν έχει ενόχους, δεν δικάζεται από κανένα δικαστήριο και οι δράστες της είναι οι εγκληματίες του λευκού κολάρου που υπηρετούν και στηρίζουν το απάνθρωπο καπιταλιστικό σύστημα.
Αξιοσημείωτο είναι επίσης αυτό που διαπιστώνει όποιος έχει επαφή με τον κόσμο της εργασίας και τα λαϊκά στρώματα: Για πρώτη φορά μετά την μεταπολίτευση η ένοπλη πάλη έχει απενοχοποιηθεί στην συνείδηση όχι μόνο κάποιων νεολαίων αλλά και σε άτομα που μέχρι πριν μερικά χρόνια αυτό ήταν αδιανόητο.
Και για να μην υπάρξει καμιά παρανόηση πιστεύω ότι η απελευθέρωση της εργατικής τάξης από τα δεσμά της αστικής δικτατορίας είναι καθήκον της ίδιας και είναι αδιέξοδη η μορφή αγώνα που έχουν επιλέξει όσοι έχουν επιλέξει την ένοπλη μειοψηφική πάλη.
Ας θυμηθούμε και μια άποψη που διατύπωσε ο Δημήτρης Κουφοντίνας μετά από αρκετά χρόνια που βρίσκεται στην φυλακή: «Ο ριζικός κοινωνικός μετασχηματισμός δεν μπορεί παρά να είναι έργο της κινητοποιημένης και οργανωμένης κοινωνίας. Η δράση του αντάρτικου πόλης δεν μπορεί να νοηθεί σε αντίθεση με τη λαϊκή κινητοποίηση, ανεξάρτητα και αποκομμένα από αυτήν. Αν δεν υπάρχει λαϊκή στήριξη στο αντάρτικο σχέδιο, αναπόφευκτα αυτό οδηγείται στην αποτυχία. Ο αγώνας δεν μπορεί να είναι καθαρά στρατιωτικός. Χρειάζεται να είναι πολιτικοστρατιωτικός».
Απόσπασμα από περασμένη ανάρτηση που ταιριάζει γάντι στο σημερινό έργο που έχουμε ξαναδεί πολλές φορές:
Ηταν σαν να βλέπαμε μπάτσους να βγάζουν το πηλίκιο και να πιάνουν το ματσούκι του τηλεσχολιαστή.
Η επιδίωξη τους ξεκάθαρη. Το μονοπώλιο της βίας πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού. Να παραμείνει αποκλειστικό προνόμιο, περιουσιακό στοιχείο του αστικού κράτους.
Οι πολίτες του οφείλουν να παραμένουν υποταγμένοι και να υφίστανται αυτή τη βία κάθε φορά που διεκδικούν δικαιώματα.
Οι ΜΑΤάδες επιτρέπεται να σου ανοίγουν το κεφάλι με τα γκλομπ, εσύ απαγορεύεται να τους πετάξεις πέτρα.
Οι ΜΑΤάδες επιτρέπεται να σε στέλνουν στο νοσοκομείο με τα χημικά, εσύ απαγορεύεται να πετάξεις μολότοφ (η χρήση της πλέον χαρακτηρίζεται πάντα ως ζεύγος κακουργημάτων: «κατοχή και χρήση εκρηκτικών»!).
Και αν τυχόν κάνεις κάποια ένοπλη ενέργεια –έστω και συμβολική- τότε είσαι τρομοκράτης, αντικοινωνικό στοιχείο κ.λ.π.
Κανένας απ’ τους τηλεσχολιαστές δεν μίλησε για την βία που νιώθει στο πετσί του κάθε μέρα, ο άνεργος, ο συνταξιούχος, ο υποαπασχολούμενος, η γενιά των 400 ευρώ.
Κανένας δεν μίλησε για τις τεράστιες ανισότητες που δημιουργεί ο καπιταλισμός. Κανένας δεν αναφέρθηκε στην βία που σκοτώνει κάθε όνειρο νεολαίου, στην βία ενός συστήματος που δολοφονεί το μέλλον της νεολαίας.
Οποιος δεν θέλει να κλείνει τα μάτια του στα κοινωνικά φαινόμενα χωρίς μεγάλη προσπάθεια θα βρει την μήτρα που γεννάει τις οργανώσεις μειοψηφικής ένοπλης βίας.
Υπάρχει κοινωνικός πόλεμος. Η αστική τάξη διαθέτει τις δυνάμεις καταστολής, τους νόμους, τους μηχανισμούς που προσπαθούν να διαμορφώσουν πρότυπα, οπτικά πεδία, συνειδήσεις.
Η εργατική τάξη απ’ την άλλη, κατακερματισμένη, εγκλωβισμένη σε κόμματα που σαν θεό τους έχουν τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό.
Ανήμπορη να αντισταθεί συλλογικά στην βάρβαρη επέλαση της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας.
Σ’ αυτό τον κοινωνικό πόλεμο κάποιοι επέλεξαν να αντισταθούν ένοπλα στην αστική τάξη.
Και για να μην παρεξηγηθούμε θα επαναλάβουμε αυτό που είχαμε γράψει αρκετές φορές
Δεν μας εκφράζουν οι οργανώσεις ένοπλης μειοψηφικής βίας.
Απ’ την άλλη όμως, όπως μας δείχνει η ντόπια και διεθνής εμπειρία οι οργανώσεις μειοψηφικής επαναστατικής βίας, οι οργανώσεις "ατομικής τρομοκρατίας", όπως τις αποκαλούσε ο Λένιν, είναι σάρκα απ' την σάρκα του αντικαπιταλιστικού κινήματος της κοινωνικής απελευθέρωσης.
Από κει και πέρα μπαίνει ένα άλλο ουσιαστικό ζήτημα. Το πότε και πώς ασκείται η βία, αν είναι επαναστατικά σκόπιμη στη μια ή την άλλη ιστορική συγκυρία, στο ένα ή το άλλο επεισόδιο της αέναης πάλης των τάξεων.
Και πάνω σ’ αυτά τα ζητήματα τακτικής πρέπει να τοποθετηθούμε μέσα στο αντικαπιταλιστικό κίνημα, μακριά από προβοκατορολογίες και ανιστόρητες απόψεις όπως αυτές που εκφράζονται από το ΚΚΕ αλλά και οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.
Ανάρτηση από: http://tsak-giorgis.blogspot.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)