Σάββατο 19 Ιουλίου 2014

Σκοτώστε τα όλα. Ο Ηρώδης ήξερε καλύτερα...



Eleni Konidari


Σκοτώστε τα όλα.

Σκοτώστε και τα μεν και τα δε.
 
Σκοτώστε τα από έλεος, για να μην τα βασανίζετε άλλο.

Σκοτώστε τα από πρόνοια για να μην προλάβουν να γεννοβολήσουν κι άλλα βασανισμένα.
 
Σκοτώστε τα γιατί όσα επιζήσουν θα γίνουν οι νέοι φονταμενταλιστές του Ισραήλ και της Παλαιστίνης, θα γίνουν οι νέοι καμικάζι, οι νέοι ταλιμπάν, οι νέοι τύραννοι, οι νέοι σφαγείς των νηπίων.
 
Σκοτώστε τα γιατί δεν μπορεί ένας άνθρωπος να 'χει ζήσει τόσο θάνατο στα 5, στα 10 του χρόνια και να μην ταυτίζεται μ' αυτόν. 

Σκοτώστε τα όλα. Ο Ηρώδης ήξερε καλύτερα.
                 

Άλλωστε ο πλανήτης πάσχει από υπερπληθυσμό. 

Σκοτώστε τη φύρα κι αφήστε να επιβιώσουν εκείνοι που προσαρμόζονται στο περιβάλλον -όπως λένε και οι ηγέτες μας-, αφήστε να επιβιώσουν μόνο τα δικά μας παιδιά, εκείνα που έχουν και γονείς και σπίτι και ασφάλεια και βιβλία και δασκάλους που τους μαθαίνουν πώς να γίνουν άξιοι άνθρωποι στην κοινωνία, όπως για παράδειγμα ειρηνικοί διαμεσολαβητές σε εμπόλεμες ζώνες, εντεταλμένοι εκείνων που έχουν ως δόγμα το ότι όταν δεν προσαρμόζεσαι στο περιβάλλον πεθαίνεις.

Έχουμε την "ατυχία" να έχουμε συγκεκριμένου τύπου "ηγέτες".

http://www.ithacanet.gr/


Έχουμε την τύχη να καθόμαστε πάνω σε κοιτάσματα υδρογονανθράκων, τα οποία βρίσκονται σε διαδικασία εκχώρησης σε εταιρείες. Τυχαία, καθόμαστε πάνω στην πιο σεισμογενή περιοχή του πλανήτη, ανάμεσα στα Ουράλια και το Ιράν και τη μέση του Ατλαντικού, πηγαίνοντας από ανατολικά προς δυτικά. Ή αλλιώς, η πλέον σεισμογενής περιοχή, ανάμεσα στο Νοτιότερο και βορειότερο άκρο Αφρικής και Ευρώπης.
Έχουμε την ατυχία να έχουμε ηγέτες, σε τοπικό και εθνικό επίπεδο, με "διεθνή ακτινοβολία" και με μεγάλο ενδιαφέρον για την παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη.
  • (Βεβαίως, πλην της γεωγραφικής τύχης και ατυχίας, άλλη κατάσταση τυχαίου δεν υπάρχει. Τα υπόλοιπα είναι θέμα απόφασης και επιλογής. Εμείς αποφασίζουμε με ποιον θα πάμε και ποιον θα αφήσουμε. Με κάποια κριτήρια, βεβαίως).
Ήρθε στην Κεφαλονιά η Greenpeace, οργάνωση που  στήνει οικολογικές φιέστες. Διαμαρτυρήθηκε για την αχρείαστη εξόρυξη, μας άφησε ένα video και έφυγε.
Στο ενδιάμεσο, εμείς, μέσω του αντιδημάρχου μας, προσφέραμε στον εκπρόσωπο "συμβολική αναμνηστική πλακέτα".
Ο κ. αντιδήμαρχος θέλει, ως πολίτης, "να μπαρκάρει στο πλοίο της Greenpeace", αλλά, ως αντιδήμαρχος, λέει «εμείς, ως δημοτική αρχή δεν θα πούμε ναι ή όχι, γιατί δεν είναι δική μας αρμοδιότητα». Και συνέχισε: «δεν έχουμε κατανοήσει αν αυτό είναι προς τη θετική ή αρνητική κατεύθυνση... περιμένουμε να δούμε, είμαστε σαστισμένοι. Αυτή είναι η αντίδραση μας».
Το ψηφοδέλτιο του κ. αντιδημάρχου(ΝΔ) κέρδισε τις εκλογές(30% στον πρώτο γύρο).
Ανάλογη τοποθέτηση έκαμε και ο υποψήφιος δήμαρχος(ΠΑΣΟΚ) που ήρθε τρίτος(23% στον πρώτο γύρο), όταν ρωτήθηκε προεκλογικά:
«Το θέμα εκφεύγει της δημοτικής εμβέλειας. Είναι εθνικό θέμα με σημαντικές διεθνείς οικονομικές και γεωπολιτικές επιπτώσεις. Προσωπικά είμαι αντίθετος αλλά θεωρώ και πως να θέλαμε να αποτρέψουμε τις γεωτρήσεις, αυτό είναι αδύνατο»
Ο μόνος υποψήφιος που είπε "όχι στις γεωτρήσεις, ως ότου η επιστήμη, η οικονομική δραστηριότητα και η τεχνολογία γίνουν διάφανες και περάσουν κάτω από δημοκρατικό έλεγχο, δηλαδή κάτω από τον έλεγχο του Δήμου"  ήρθε 4ος και καταϊδρωμένος (9,5%). Και πρότεινε διενέργεια τοπικού δημοψηφίσματος.
Ο δεύτερος σε σειρά εκλογής υποψήφιος δήμαρχος δεν ασχολήθηκε με το θέμα(23%).
Η παράταξη που κέρδισε τις Περιφερειακές εκλογές στο Ιόνιο (ΣυΡιζΑ) είναι υπέρ των γεωτρήσεων, αρκεί να "οδηγούνται" από το κράτος:
«σε κάθε περίπτωση η έρευνα, ο έλεγχος, η εποπτεία και η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στην Ελλάδα πρέπει να οδηγείται από Δημόσιο φορέα που θα εργάζεται για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των Ελλήνων εργαζομένων, της Ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας, του φυσικού περιβάλλοντος».
 
Τι σημασία έχει τι είναι αυτό που νομίζετε σωστό;
Ο λαός ψήφισε αυτούς που "δεν μπορούν να πουν ναι ή όχι" και αυτούς που σιώπησαν για το δήμο(53% ή 100%, σε πρώτο ή δεύτερο γύρο). Και στην περιφέρεια, αυτούς που θέλουν το κράτος, δηλαδή το κόμμα, για πατερούλη(28 ή 60%). Όπως βλέπετε, ο λαός ψηφίζει αντίθετα πράγματα. Αν, βεβαίως, δεχτούμε ότι ο λαός ψηφίζει "προγράμματα". Κάτι, που, μάλλον, δεν συμβαίνει.

Τρεις από τους επικεφαλείς υποψήφιους δημάρχους(ή αντιδημάρχους) δηλώνουν ότι "προσωπικά διαφωνούν"(Άθροισμα 62,5%).  Γιατί δεν συναποφασίζουν να ερωτηθεί ο λαός, μετά από μια καλή και πλήρη ενημέρωση και συζήτηση;

Μη με ρωτήσετε αν "το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι" ή "ο λαός έχει τους ηγέτες που του ταιριάζουν". Η διαχρονική Ελληνική Παιδεία έχει λύσει το θέμα, ευρισκόμενη σε πλήρη αντίθεση με τη δυτική αντίληψη περί "ηγετών".
Μέσα στο λόγο τους κρύβεται αυτό το οποίο δεν πρέπει να συμβαίνει:   "Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν". (κατά Ματθαίον)
Δεν γνωρίζουν ότι "Το εναντιούμενον τω δυναστεύοντι δήμος ωνόμασται" (Θουκυδίδης). Και τόχουν ρίξει στο "δεν γνωρίζω", δεν μπορώ", "να αποφασίσει το κράτος - κόμμα".
Και κάνουν ότι μπορούν για να μην υπάρξει το:
«Όταν ο λαός εξεγείρεται και παραδίνεται στην οργή του, είναι μια φλόγα σφοδρή που μάταια προσπαθεί κανείς να σβήσει.» (Ευριπίδης)
Ο λαός έχει πάψει πια να εξεγείρεται, όντας εκπαιδευμένος από περιδεείς και υπάκουους ηγέτες. 
Δεν ισχύει πια το «Ανάγκα ουδέ θεοί μάχονται» (Πιττακός). Ούτε του ίδιου το "Ανάγκα και θεοί πείθονται".  Δεν ισχύει πια το "δεινής ανάγκης ουδέν ισχυρότερον"  (Θαλής ο Μιλήσιος).
Για ένα πολύ απλό λόγο: Οι έχοντες ανάγκες έχουν πεισθεί, από τους ηγέτες τους, να λειτουργούν ενάντια στην ανάγκη τους. ¨Εχουν πειστεί ότι η ανάγκη και το έλλειμμα αυτής είναι η φυσική μας κατάσταση. ( Π.χ. ψηφίζουν αυτόν που του στέρησε δουλειά, σπίτι, χωράφι, ζωή). 
Σε "ανύποπτη" στιγμή, to 1794, ο Marie-Jean-Antoine-Nicolas Caritat, μαρκήσιος De Condorcet, είχε πει:
"η δύναμη, όπως και η γνώμη, δεν μπορεί να διατηρηθεί πολύ, εκτός εάν ο τύραννος επεκτείνει τόσο πολύ την αυτοκρατορία του, ώστε να κρύψει από το λαό(τον οποίο μπορεί να κυβερνά με τη μέθοδο του διαίρει και βασίλευε) το μυστικό ότι η πραγματική εξουσία δε βρίσκεται στα χέρια των καταπιεστών αλλά των καταπιεσμένων".

Αυτό που κάποτε λεγόταν "Ελληνικός λαός" έχει υποστεί μετάλλαξη. Μετά από τόσα χρόνια ανιστόρητης παιδείας, έχει για ιδεολογική πατρίδα τη Δύση των φεουδαρχών, των τραπεζιτών και των οπαδών του "Αλάθητου" του Πάπα.
Έχει "ηγέτες", που δεν ξέρουν τι θα πει Αντιγόνη, Ανυπακοή, Αντίσταση. Αν τους είχαμε πιο παλιά, δεν θα υπήρχαν Θερμοπύλες, Μεσολόγγι, Αρκάδι, Γοργοπόταμος, Πολυτεχνείο. 
Δεν γνωρίζουν ότι : “Όταν ο δήμος εγκαθιδρύει τη δημοκρατία κάνει φιλοσοφία: ανοίγει το ερώτημα της προέλευσης και του θεμελίου του νόμου”(Κορν. Καστοριάδης) .
Έχουν υιοθετήσει, ενάντια στο λαό και αυτό που ήταν η Ελλάδα , τον "διαφωτιστή" Ζαν Ζακ Ρουσσώ: "Αν υπήρχε λαός αποτελούμενος από θεούς, θα κυβερνιόταν δημοκρατικά. Τόσο τέλειος τρόπος Διοίκησης είναι ακατάλληλος για ανθρώπους".
Κάπως έτσι, μας τέλειωσε και το «πολλά τα δεινά κουδέν ανθρώπου δεινότερον πέλει..».
 Εικόνα: Παν. Καβαλιεράτος: Από το βυθό της Κεφαλονιάς (πριν από την "εκμετάλλευση" των υδρογονανθράκων)

Παρασκευή 18 Ιουλίου 2014

Γωγώ Παπαϊωάννου-Γάκη ...τα σχόλια δικά σας



Διευθύντρια Κέντρου Αιμοδοσίας...χωρίς λόγια...

     
 

Δυστυχώς ο άξιος αστυνομικός αστόχησε Αλλού έπρεπε να παει η σφαίρα. 
Έχουμε και πιο ζωτικά όργανα

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10201866532699735&set=a.2747926112092.105035.1675753084&type=1&theater

Έτσι είναι επιβεβλημένο να καταλήγουν οι τρομοκράτες.

LikeLike · · Share



39 people like this.

1 share


Ώρα Μηδέν Όχι έτσι,εκεί αναπνέει...See Translation
16 July at 22:09 · Like · 5


Γωγώ Παπαϊωάννου-Γάκη Δυστυχώς ο άξιος αστυνομικός αστόχησε. Αλλού έπρεπε να πάει η σφαίρα. Έχουμε και πιο ζωτικά όργανα.
 

  1. Κυρία..... Μεγάλη κουβέντα !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    Photo: Κυρία..... Μεγάλη κουβέντα !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!




Nontas Asimakis Oi τρομοκρατες ειναι επιβεβλημενο ν καταληγουν σεκτελεση.See Translation
Yesterday at 01:53 · Like


Σιβόν Λεβή ε όχι και να τους πέφτει η περούκα από το κεφάλι...απάνθρωπο
Yesterday at 02:26 · Like · 3

Οι φάτσες που συμβολίζουν την πιο βαθιά σαπίλα που γνώρισε ποτέ η Αιλλαδδετζεία.

Οι φάτσες που συμβολίζουν την πιο βαθιά σαπίλα που γνώρισε ποτέ η Αιλλαδδετζεία. Μια αγράμματη τρελοπουτάνα που την είχε ο Τούρκογλου να του ψάχνει την πούτσα μεσ' τα μουχλιασμένα ξύγκια παρέα σε ένα ξεφτιλοπάρτι με ένα συφιλοκάγκουρα που έφαγε 200 μυρια από το κράτος και τώρα παρτάρει προς 100 χιλιάρικα τη βραδιά, όσα ακριβώς χαρτζιλίκωσε τους δικαστές και τους μπάτσους που του φυλάνε τσίλιες. Ένας λαός που επιτρέπει τέτοια εκτρώματα να ζουν εις βάρος του είναι ένας λαός που του αξίζουν τα χειρότερα.


ΕΥΑ ΚΑΪΛΗ-ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΗΛΙΩΝΗΣ. Μερικές σκέψεις με αφορμή τους δύο νέους.


ΕΥΑ ΚΑΪΛΗ-ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΗΛΙΩΝΗΣ. Μερικές σκέψεις με αφορμή τους δύο νέους.

Θέλω να εκφράσω τα βαθύτατα συλλυπητήρια μου στην κυρία Καϊλή η οποία δυστυχώς δεν τα κατάφερε να μπει στην βουλή. Κρίμα να πάνε χαμένες τόσες πίπες απο την θέση του συνοδηγού μετα απο τις λαμπερές εξόδους στα κλαμπζ της παραλιακής…

Στην συγκεκριμένη φωτο η Εύα ποζάρει χαρούμενη μαζί με τον Βασίλη Μηλιώνη, έναν ακόμα όμορφο και επιτυχημένο νέο, το γνωστό μουνόπανο της εταιρίας Hellas Power, που μας είχε πρήξει τα αρχιδια το κωλοκάναλο ο ΣΚΑΪ με τις διαφημίσεις του. Οπως όλοι γνωρίζουμε η ιδιωτική εταιρία παροχής ρεύματος καβάτζωνε το χαράτσι, που περιλαμβανόταν ως φόρος ακινητου στον λογαριασμό του ρεύματος, σε λογαριασμο στην Ελβετία. Αυτο θα πει εξυγίανση φιλοι μου αγαπητοί. Ο αγαπητός Βασίλης αυτήν την στιγμή πίνει τα λεφτα μας σε κόκες στην βιλίτσα του στο Μαϊάμι παρέα με την πουτανίτσα του την playmate Σύλβια Παπαδάκη.

Ίσως η Εύα να ζηλέυει που δεν βρίσκεται στο πλευρό του, ίσως και όχι. Εχει αρκετούς εφοπλιστές ο τόπος, όλο και κάποιο πλούσιο λαμόγιο θα βρει και πάλι να ικανοποιήσει την δίψα της. Είναι γνωστό οτι πουτάνες του είδους της έχουν πέραση.

Καλές πίπες Εύα, το Τρομπαχτικό σου εύχεται κάθε επιτυχία.
Βασίλη, πρόσεχε τα δοντάκια σου αγόρι μου, μην σου σπάσουν απο το πολύ τρίξιμο. Ήρεμα με τις κόκες.

Καλό ψόφο.

Πηγή: ΕΥΑ ΚΑΪΛΗ-ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΗΛΙΩΝΗΣ. Μερικές σκέψεις με αφορμή τους δύο νέους. - RAMNOUSIA

Περί τουρισμού



Μπορεί να μην έχω γυρίσει ακόμα όλη την Ελλάδα αλλά είναι αλήθεια πως αυτό το καλοκαίρι ζούμε ένα τουριστικό θαύμα. Αφού σκέφτομαι σοβαρά να παρατήσω το μπλογκ και να ασχοληθώ με τον τουρισμό.

Φέτος, εκτός από 85 εκατομμύρια τουρίστες, έχουμε και πολύ καλή ποιότητα τουριστών.

Όλο το διεθνές τζετ σετ στην Ελλάδα κάνει διακοπές.

Βρε παιδιά, τι γυφτιά είναι αυτή; Πού βρέθηκαν όλοι αυτοί οι δυστυχισμένοι;

Όπως λέει και μια φίλη μου, αυτοί οι τουρίστες είναι όπως ήταν οι Έλληνες την δεκαετία του ’60.

Εντάξει, σιγά-σιγά θα μας φτάσουν· προχωρούν αυτοί, πάμε κι εμείς προς τα πίσω, οπότε κάπου θα συναντηθούμε.

Πάντως, υπάρχει εξαιρετική ποιότητα στις τουριστικές υπηρεσίες που προσφέρουμε.

Τα εστιατόρια έχουν φτηνά κρέατα από το Lidl, τα χρεώνουν σε κάτι απίστευτες τιμές, και μετά απορούν γιατί δεν δουλεύουν.

Δεν δουλεύουν γιατί το φαγητό που σερβίρουν αυτά τα ξενοδοχεία για τους άφραγκους δυστυχισμένους, που κάνουν διακοπές στην Ελλάδα με 150 ευρώ για 10 ημέρες, της ίδιας «ποιότητας» είναι.

Στα μπαρ όλοι πίνουν καφέ. Με τις ώρες πίνουν έναν καφέ. Όταν παραγγέλνει κάποιος ποτό, τον κοιτούν όλοι με θαυμασμό.

Λίγο πιο πέρα από εδώ που μένω, νοικιάζουν δωμάτια με 8 ευρώ την ημέρα.

Πολύ ωραία δωμάτια, μην φανταστείτε τίποτα τρώγλες με κοτετσόσυρμα.

Εννοείται πως τα λεφτά είναι μαύρα.

Παντού τα λεφτά είναι μαύρα. Απόδειξη δεν έχω δει ακόμα. Η αντίσταση συνεχίζεται.

Αλλά εκεί που γίνεται της τρελής είναι με αυτούς που εργάζονται στις «τουριστικές επιχειρήσεις».

Τους λυπάμαι τους κακομοίρηδες.

Δούλεψα κι εγώ παλιότερα στα νησιά αλλά έβγαζα 250 ευρώ την ημέρα, με σπίτι και φαγητό πληρωμένα από την επιχείρηση· άλλο που τα έφαγα όλα στις πουτάνες.

Αυτοί δουλεύουν για 10 ευρώ την ημέρα και δεν τους τα δίνουν κιόλας.

Χώρια που είναι ανασφάλιστοι. Δεν πειράζει, σάμπως θα πάρουν ποτέ σύνταξη;

Κι αν αρρωστήσουν, θα τους φροντίσει ο Θεός και η Παναγίτσα.

Αν δείτε δε πού μένουν οι περισσότεροι εργαζόμενοι στις «τουριστικές επιχειρήσεις», δεν θα πιστεύετε στα μάτια σας.

Θα ήταν καλύτερα να τους έλεγαν «θα κοιμάστε σε σλίπιν μπαγκ στην παραλία».


Φαντάζομαι πως από του χρόνου θα κοιμούνται στην παραλία.

Και από τον μεθεπόμενο χρόνο, θα πληρώνουν για να δουλεύουν.

Και θα ζουν κλέβοντας τα πορτοφόλια των τουριστών, που δεν έχουν χρήματα κι αυτοί οι καημένοι, και είναι για να τους λυπάσαι.

Α, το τι κλέψιμο πέφτει στα νησιά δεν περιγράφεται. Ο ένας κλέβει τον άλλον, και όλοι μαζί τους τουρίστες. Που κλέβουν κι αυτοί.

Δεν γράφω κι άλλα τέτοια, γιατί σκέφτομαι πως θα έχετε ήδη ενθουσιαστεί, και, αν δεν μπορείτε να κάνετε διακοπές φέτος, θα είστε πολύ στενοχωρημένοι που θα χάσετε αυτό το πάρτι.

Πάντως, εδώ στα νησιά, έχει πολλά ναρκωτικά, πολλές πόρνες και πολλούς διεφθαρμένους ανθρώπους.

Είναι καλύτερα στην Αθήνα που επικρατεί πρόοδος, τάξη και ευημερία.

Τώρα μάλιστα που πιάσανε και τον «αρχιτρομοκράτη», παράδεισος θα είναι η Αθήνα.

Σας ζηλεύω.


Εγραψε:Pitsirikos

Στα πορνεία του Μπαγκλαντές "ποτίζουν" ανήλικα κορίτσια με στεροειδή για αγελάδες


Της Χριστίνας Πάντζου

Το Oradexon είναι ένα στεροειδές που χρησιμοποιείται για την ταχεία πάχυνση των αγελάδων, με σκοπό μεγαλύτερα κέρδη. Με αυτήν ακριβώς τη λογική οι «μαντάμ» των μπανγκλαντεσιανών μπορντέλων ποτίζουν ανήλικα κορίτσια με αυτό το σκεύασμα ώστε να παραπλανούν τις αρχές για την πραγματική ηλικία τους.

Στο μουσουλμανικό Μπαγκλαντές η πορνεία είναι νόμιμη, αλλά επιτρέπεται η άσκησή της από την ηλικία των 18 ετών. Οι νόμοι, ωστόσο, είναι διάτρητοι σε μια χώρα τόσο φτωχή ώστε είναι σύνηθες οι γονείς να πωλούν τις κόρες τους, ακόμη και από την ηλικία των εννέα ετών, έναντι 200–300 δολαρίων. Τις βλέπεις στα πορνεία, που απλώνονται σε ατέλειωτες σειρές στις περισσότερες πόλεις της χώρας, ντοπαρισμένες από τη συστηματική χρήση αυτών των χαπιών που τις κάνουν να φαίνονται πιο ανεπτυγμένες, που στρογγυλεύουν τις ανύπαρκτες καμπύλες τους και φουσκώνουν τα παιδικά τους στήθη. Συχνά τα παιδιά που φέρνουν στον κόσμο αυτές οι ανήλικες ζουν μαζί τους στα πορνεία και αρχίζουν να δουλεύουν και τα ίδια σε αυτά πριν καν ωριμάσουν σωματικά με τη βοήθεια του Oradexon. Σύμφωνα με την ActionAid, οι πάνω από 200.000 πόρνες της χώρας κατά 90% είναι πλέον εθισμένες στο φάρμακο που οι ιδιοκτήτες των πορνείων τις υποχρεώνουν να παίρνουν.



Τα κορίτσια θεωρούνται «ιδιοκτησία» των τσατσάδων και αν θελήσουν να βγουν από την πορνεία, τους ζητούν να επιστρέψουν «το κόστος αγοράς και συντήρησής» τους.

Όσο «μεγαλύτερες» γίνονται με τη βοήθεια των χαπιών τόσο περισσότερους πελάτες έχουν και τόσο πιο κοντά φαντάζονται ότι βρίσκονται στην ελευθερία τους. Αυταπάτη, καθώς κερδίζουν λιγότερα από 0,60 δολάρια ανά πελάτη, ενώ βυθίζονται όλο και βαθύτερα σε έναν φαύλο κύκλο, όπου στην εκμετάλλευση προστίθεται η αρρώστια και η τοξικοεξάρτηση.

Θεωρητικά το Oradexon διατίθεται μόνο με συνταγή, αλλά στη μαύρη αγορά το βρίσκεις παντού: τα 100 χάπια στοιχίζουν λιγότερο από ένα δολάριο, φτηνότερα και από ένα τσάι. Στην πλειονότητά τους, ωστόσο, αυτά τα κορίτσια δεν έχουν ιδέα για τις επικίνδυνες παρενέργειές του, ανάμεσά τους εμφράγματα και καρδιακές νόσοι, ηπατικές φλεγμονές, οστεοπόρωση. Επιπλέον, είναι εξαιρετικά εθιστικό και έχει έντονα συμπτώματα στέρησης, όπως δερματικά οιδήματα και χρόνιες ημικρανίες.

Η πρώην βουλευτής Τασμίνα Χοσαΐν εξηγεί πως αυτό είναι μόνο ένα δείγμα της συνολικότερης καταπίεσης των γυναικών στην πατρίδα της: «Στο Μπαγκλαντές οι πόρνες αποκαλούνται “ποτίτα”, δηλαδή “έκπτωτες της κοινωνίας”, ενώ οι άντρες που κοιμούνται μαζί τους προσφωνούνται κύριοι ή “μπάμπου”, όρος που εκφράζει σεβασμό. Είναι ένας ακόμη τρόπος έκφρασης της γενικότερης περιφρόνησης προς τις γυναίκες». Για την ακτιβίστρια, στην καρδιά του προβλήματος βρίσκεται η φτώχεια. «Η φτώχεια οδηγεί πολλές γυναίκες στο να κάνουν οτιδήποτε για να επιβιώσουν. Αυτά τα χάπια κόβουν επίσης την όρεξη, κι έτσι οι εργαζόμενες στη βιομηχανία του σεξ δεν αισθάνονται την απύθμενη πείνα που τις κατατρώει».

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Πέμπτη 17 Ιουλίου 2014

Ξέρω κάποιους ληστές με γραβάτες......


Ξέρω κάποιους ληστές με γραβάτες, κοστούμια και χαρτοφύλακες που εξαθλίωσαν το 68% του πλανήτη...

Ξέρω κάτι αξιωματούχους που με κατασκευασμένα στοιχεία και προσχηματικούς λόγους βομβάρδισαν ανηλεώς άμαχο πληθυσμό εξοντώνοντας γυναίκες, παιδιά, γέρους...

Ξέρω κάτι αστούς που συμφώνησαν στο αργό θάνατο των διπλανών τους...

Ξέρω κάτι αμέτοχους που πάτησαν τα άψυχα σώματα των αυτόχειρων για να "ψηλώσουν"...

Ξέρω ότι κάθε μέρα, το σπίτι μου είναι παραβιασμένο, έχει λιγότερα χρήματα, λιγότερα τρόφιμα, λιγότερα ρούχα, αν και δεν τους άφησα τα κλειδιά ποτέ...

Ξέρω ότι κάθε μέρα, η ζωή μου είναι παραβιασμένη, έχει λιγότερα ανθρώπινα δικαιώματα, λιγότερα εργασιακά, λιγότερα συναισθήματα, λιγότερες μέρες... και όλα αυτά νόμιμα από δικαστές "δημοσίου" συμφέροντος!

Ξέρω όμως πάνω από όλα, ότι αν άφηνα τα κλειδιά του σπιτιού μου στον επικίνδυνο τρομοκράτη, θα το έβρισκα καθαρό, γεμάτο βιβλία, και κυρίως με τόσο αγάπη για τη ζωή, που τελικά θα με "τρομοκρατούσε"...

Ευγένεια, Υπόκλιση, Κύφωση...

Είμαι μισθωτός κι αυτό είναι το μεγαλύτερο μου καμάρι.
Δεν έχω πολλά, αλλά αυτό το φυλάω ως πανάκριβο και σπάνιο θησαυρό.


Καταρχήν πληρώνομαι ακόμα.
   

Βέβαια, έχω να πάρω αύξηση πάνω από δέκα χρόνια, αλλά τουλάχιστον ξέρω ότι το Σωματείο μου κάνει ό,τι μπορεί και με φροντίζει.

Το ίδιο κι ο Διευθυντής και ο Υποδιευθυντής και ο προϊστάμενος επίσης.

Είναι όλοι τους πολύ καλοί, ειδικά όταν τους ακούω ή τους βλέπω να αλληλογλείφονται... ιεραρχικώς- συγγνώμη, λάθος λέξη, να αλληλοεκτιμώνται ήθελα να γράψω-, να ψάχνουν εναγωνίως, ώστε να βρουν το κατάλληλο ύφος αυστηρότητας ή ελαφρότητας για να διανθίσουν τις συζητήσεις τους.
Εκεί, πραγματικά ενθουσιάζομαι με την ευρηματικότητα του Ανθρωπίνου Είδους...

Απλοί άνθρωποι, κατανοητοί και πολύ καταδεκτικοί.
Γελάνε πάντα με τα αστεία του προϊσταμένου τους, αλλά και με τα δικά τους (ποτέ δεν κατάλαβα πώς το καταφέρνουν αυτό) κι είναι πολύ λογικό, αφού μπορώ να πω ότι ο καθένας από αυτούς είναι αυτό που θα έλεγε κάποιος "Βασιλιάς Του Χιούμορ".
Γιατί πραγματικά, το χιούμορ ρέει σαν γάργαρο νεράκι από μέσα τους.
Αλλιώς δεν θα μπορούσαν να γελάνε τόσο εκκωφαντικά ο ένας με τα αστεία του άλλου.
Θα ήταν εντελώς υποκριτικό, δε θα ήταν;

Το ξέρω ότι εγώ είμαι στραβός και περίεργος, ίσως και λίγο βλάκας, γιατί ποτέ δε γελάω με τα αστεία τους.
Ίσως να οφείλεται στο ότι είμαι τελευταίος στην ιεραρχία κι έτσι μάλλον δεν μπορώ να αντιληφθώ το ανώτερο χιούμορ τους, διευθύνοντες γαρ.
Δεν είμαστε όλοι το ίδιο, το έχω κατανοήσει αυτό.


Το Σωματείο από την άλλη γίνεται αμέσως αντιληπτό, με την πρώτη ματιά, ότι φροντίζει για όλους μας.
Το καταλαβαίνω από τις σχεδόν καθημερινές ανακοινώσεις των παρατάξεων που το απαρτίζουν.
Κάποιος θα μπορούσε να τις χαρακτηρίσει υβριστικές, όχι όμως εγώ.
Εγώ ξέρω ότι οι παρατάξεις προσπαθούν.
Επιπλέον, μπορούν να σου βρουν μια καλύτερη θέση μέσα στην εταιρία σε συνεννόηση με τη διοίκηση και τα παρακλάδια της, αν ρίξεις την ψήφο σου εκεί που πρέπει.
Έτσι είναι η ζωή: παίρνεις και μετά δίνεις, ή αντίστροφα, δεν έχει και μεγάλη σημασία η σειρά, αρκεί να ξέρεις τους κανόνες του πάρε-δώσε.
Αυτό μετράει.

Αυτό το λένε Δίκαιο: σου βρίσκω μια καλύτερη θέση κι εσύ με ψηφίζεις.
Όλα καλώς καμωμένα από το Σωματείο, κανείς δεν έχει παράπονο.
Αποφύγαμε κάποτε και τη συνέχιση της απαράδεκτης απεργίας μας και σώσαμε το τομάρι μας.
Φρόντισε το Σωματείο για αυτό πουλώντας... όχι, λάθος λέξη, συγγνώμη, ήθελα να γράψω εκλογικεύοντας τον αγώνα μας.
Φρόντισε να μάς σώσει από την ανοησία μας.

Μετά είναι και οι καλοί συνάδελφοι που πλαισιώνουν την... μισθωτικότητά μου.
Καλά παιδιά και κυρίως χωρίς κανένα σύνδρομο, ακομπλεξάριστα εντελώς.
Κάνουν τη δουλειά τους με ζέση, νιώθουν την επιχείρηση δική τους, δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό και περιμένουν αγόγγυστα στο τέλος του μήνα να πληρωθούν για τις υπηρεσίες τους.
Ξέρουν τη λέξη μισθό, την επαναλαμβάνουν συχνά, αλλά δεν θέλουν να μάθουν τίποτα για την μισθωτή τους σχέση με την επιχείρηση, σα να είναι ο μισθός κάτι ξένο, εξ ουρανού, κάτι θεόσταλτο.

Είναι πολύ καλά παιδιά, φαίνονται από τον τρόπο που χαμογελούν στους προϊσταμένους πάσης φύσεως.
Ιδιαίτερα ευγενικοί, σίγουρα είχαν καλή ανατροφή από το σπίτι τους και την ίδια παρέχουν και στα παιδιά τους.
Τυχερά παιδιά... πολύ τυχερά.
Τα φέρνουν μαζί τους κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα και μπαίνουν στο γραφείο του Διευθυντή.
Δεν ξέρω τί κάνουν εκεί, μάλλον εκείνος θα τα ευλογεί, Ανώτερος γαρ.
Είναι αποδεκτό να χρησιμοποιείς- συγγνώμη, λάθος λέξη, να παρουσιάζεις ήθελα να πω- τα παιδιά σου για να αποσπάσεις τη συμπάθεια του Ανωτέρου.
Ίσως όταν έρθει η ώρα των απολύσεων, να το θυμηθεί, να σε λυπηθεί κι έτσι να μη χάσεις το ψωμάκι σου.
Αν τυχόν σε απολύσει βέβαια, κάποια μαλακία θα έκανε το παιδί σου και χρειάζεται αναμόρφωση.
Πρέπει να γίνει σαν εσένα καλέ μου συνάδελφε.

Ο Συνάδελφος δεν πατάει επί πτωμάτων.
Στο κάτω-κάτω τί φταίει αυτός αν οι άλλοι φέρονται αδύναμα, ας πρόσεχαν.
Εκείνοι επέλεξαν να είναι πτώματα, Εμείς είμαστε Νικητές.


Δεν... πατάνε βέβαια όλοι με τον ίδιο τρόπο, έχουν αλλάξει οι τακτικές και εξαρτώνται και από την προσωπικότητα του καθενός.
Θαυμάζω αυτούς που με γέλιο, υποκύψεις, μικρά καρφώματα νέων και παλιών συναδέλφων τους, καταφέρνουν τελικά αυτό που άλλοι προσπαθούν με κάπως άγαρμπο τρόπο να καταφέρουν.
Οι δεύτεροι ας μάθουν από τους πρώτους, η επιστήμη του management τί να σου κάνει κι αυτή, δε μπορεί να μπει στο κεφάλι σου και να σε καθοδηγήσει εν είδη Αγίου Πνεύματος.
Πρέπει να προσπαθήσεις κι εσύ με άλλους τρόπους: ευγένεια, υποκλίσεις, κύφωση, καταδεκτικότητα, απλότητα, διευθυντικό χιούμορ, κακαριστά υπαλληλικά γέλια, πονηρά χαμόγελα και κυρίως αμνησία και ιδρωμένες χειραψίες.

Είμαι μισθωτός, είμαι εμπόρευμα, είμαι σε ενοικίαση, σε πώληση, δεν πρόκειται να με κατεδαφίσει κανείς αν δεν θέλω παρά μόνο αν με προδώσει το στραβό μου το κεφάλι.

Θα το αλλάξω όμως, θα τα καταφέρω, το προσπαθώ, είμαι σε καλό δρόμο.

Συνάδελφοι... σάς θαυμάζω.

http://eleftheriahtipota.blogspot.gr/

Το ημερολόγιο ενός τρελού


"Τώρα που είσαι νέος να δουλέψεις. Να καταφέρεις να κάνεις κάτι στη ζωή σου".

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Η πίεση έχει και τα όρια της. Πόσες φορές μπορείς να το ακούσεις αυτό χωρίς να χάσεις την ακοή σου. Την ψυχραιμία σου.

Να το ακούς συχνά απ' τη γενιά των ανθρώπων που αποφάσισε να πράξει διαφορετικά για σένα. Απ' τη γενιά των ανθρώπων που όσες φορές κι αν ρωτηθεί θα αποκριθεί πως η ευημερία του 2% της κοινωνίας είναι πιο σημαντική απ' το μέλλον σου. Πιο σημαντική απ' το μέλλον των παιδιών τους. Από φόβο μην χάσουν αυτά που έχουν. 
Το τίποτα.

Όσες φορές κι αν τους ρωτήσεις θα αποκριθούν πως καλύτερα είναι τα πράγματα να μείνουν ως έχουν. Έτσι όπως τα βρήκαμε απ' τους προγόνους μας, απ' τις γενιές που πέρασαν. Δεν είναι ώρα τώρα να αμφισβητήσουμε τις αξίες με τις οποίες μεγαλώσαμε. Με αυτές χτίσαμε ό,τι έχουμε. Το τίποτα.

Κι αυτό το τίποτα, αν ήταν κάτι κάποτε, το γκρέμισαν. Το χάρισαν και δεν πήραν τίποτα σε αντάλλαγμα. Το χάρισαν βάζοντας υποθήκη το μέλλον σου.

Όλα αυτά τα χρόνια πίεσης και νουθεσίας φαίνεται πως πήγαν χαμένα. Φαίνεται πως τελικώς άλλαξαν γνώμη. Έχουν άλλα σχέδια για σένα. Και το μόνο σίγουρο είναι πως πλέον δεν θέλουν να καταφέρεις
τίποτα στη ζωή σου.

http://ksipnistere.blogspot.gr/2014/07/blog-post_75.html

Στο βάθος φασισμός...


http://giorgossarris.blogspot.gr/

Θα ήθελα πραγματικά να γράψω κάτι φωτεινό και όμορφο.

Κάτι που να ταιριάζει στο κατακαλόκαιρο που φωνάζει εκεί έξω με όλους τους τρόπους κι όλα τα χρώματα.

Όμως τότε θα έπρεπε να ξεχάσω εντελώς την πραγματικότητα.

Να ξεχάσω τη νέα έφοδο και λεηλασία που ετοιμάζεται πίσω από τις κραυγές "χαράς" για τη σύλληψη του Μαζιώτη. 

Πως στο καλό για άλλη μια φορά, ακριβώς τη στιγμή που τα νέα μέτρα για την "εκπλήρωση των δεσμέυσεων της χώρας" είναι στο τραπέζι, χθές όλα τα δελτία ήταν αφιερωμένα στη "μεγάλη επιτυχία της αστυνομίας και της κυβέρνησης". 
Δεν έλειπαν βεβαια και κάποιες νύξεις για μέτρα που πρέπει να ληφθούν "κατά της τρομοκρατίας"...

Θα έπρεπε ακόμη να ξεχάσω τη Γάζα, αλλά και τον τρόπο που παρουσιάζεται κι αυτό το φρικτό έγκλημα από τα κανάλια.

Να ξεχάσω την Ουκρανία και το αγκάλιασμα του εκεί φασισμού από την ΕΕ και τις "δημοκρατικές" κυβερνήσεις της πολιτισμένης Δύσης.

Να ξεχάσω τον τρόπο που αντιμετωπίστηκε η Χ.Α. που την ίδια στιγμή που την καταδίκαζαν με άδεια λόγια, με έναν άλλο μυστικό και ύπουλο τρόπο την πρότειναν στις συνειδήσεις των αφελών.

Να ξεχάσω την επίθεση που ετοιμάζεται στο συνδικαλισμό με νέο νόμο αλλά και και τις δεκάδες δίκες και καταδίκες αγωνιστών συνδικαλιστών.

Θα έπρεπε να ξεχάσω την Καθημερινή και τη στάση των ΜΜΕ που με κάθε πονηρο τρόπο στηρίζουν τις Λεπέν και τα άλλα ακροδεξιά κρυφοφασιστικά κόμματα της Ευρώπης.

Και πολλά άλλα...

Δυστυχώς στο βάθος του δρόμου, όλα δείχνουν πως προετοιμάζεται ο ερχομός ενός νέου φασισμού που θα στηρίζει και θα βγάζει τον καπιταλισμό απο τη δύσκολη θέση του.

Οι "έγκριτοι ειδικοί αναλυτές" σε όλα τα "ουδέτερα" ΜΜΕ, την ίδια στιγμή που με κάθε τρόπο, φανερά ή κρυφά, στηρίζουν τις πολιτικές της κυβέρνησης, δηλαδή της σωτηρίας του εντός πλαισίου ΕΕ ντόπιου καπιταλισμού, δεν παραλείπουν κάνοντας δήθεν αντιπολίτευση να καταδικάζουν τους "άχρηστους πολιτικούς", όλους φυσικά και επομένως εννοώντας και τους κομμουνιστές που βεβαια καμιά σχέση δεν έχουν με το υπόλοιπο σωτήριο πολιτικό τοπίο-προσωπικό του συστήματος... Να καταδικάζουν "τους πολιτικούς" που δήθεν βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου, εκπροσωπώντας μόνο τους εαυτούς τους(!), (ιδού λοιπόν ο δήθεν εχθρός...), και που πρέπει όπως φαίνεται κάποιος κάποια στιγμή να τους βάλει μυαλό...
Ποιος και πως άραγε;

Στο βάθος του τοπίου αργά και σταθερά σκοτεινιάζει και η μαυρίλα όλο και πλησιάζει, μέσα σε χαμόγελα ηλιθίων και χειροκροτήματα βολεμένων και ζάμπλουτων που περιμένουν τη μεγάλη τους στιγμή...

Στο βάθος του δικού μας δρόμου, κάποιοι ετοιμάζονται να τους αντιμετωπίσουν ταξικά και να τους τσακίσουν.

Κι έξω, έχει ένα καλοκαίρι που κάνει όλα αυτά να φαίνονται εντελώς απίστευτα.