μισώ τους αδιάφορους

«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους. 

Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα. Αυτό που…συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει. Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί.  

Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν.

  

Κάποιοι κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;

Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ’ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου.

Είμαι ενταγμένος, ζω, νιώθω ότι στις συνειδήσεις του χώρου μου ήδη πάλλεται η δραστηριότητα της μελλοντικής πόλης, που ο χώρος μου χτίζει. Και μέσα σ’ αυτήν την πόλη η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, μέσα σ’ αυτήν κάθε συμβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, μα είναι ευφυές έργο των πολιτών. Δεν υπάρχει μέσα σ’ αυτήν κανείς που να στέκεται να κοιτάζει από το παράθυρο ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τις φλέβες τους. Ζω, είμαι ενταγμένος. 

  

Γι’ αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν, μισώ τους αδιάφορους».

                                                                                      Του Αντόνιο Γκράμσι
                                                                                        11 Φλεβάρη 1917
                                                                                                        Mετάφραση: Τόνια Τσίτσοβιτς
http://www.aformi.gr/ 

Αναρτήθηκε από rhesusgr

ένας ενδιαφέρον αντίλογος για το "χαμόγελο του παιδιού"...

Fotis Liberopoulos

15 mins · 

...και ένας ενδιαφέρον αντίλογος για το "χαμόγελο του παιδιού"...

                 

«Πρόσεξε μη σου αρπάξουν το παιδί!»

Του Πάνου Παπαδόπουλου

Η ιστορία της μικρής Μαρίας, εκτός από τον αδιαφιλονίκητο ρατσισμό της ελληνικής κοινωνίας αλλά και των αρχών απέναντι στους Ρομά, αναδεικνύει και ένα άλλο σοβαρό ζήτημα: τον ηθικό πανικό και την υστερία που επικρατεί σε σχέση με τις εξαφανίσεις/αρπαγές παιδιών. Είναι αρκετά διαδεδομένος μεταξύ των γονέων ο παράλογος φόβος ότι η παρουσία των παιδιών στο δημόσιο χώρο γίνεται διαρκώς στόχος διαφόρων απαγωγέων, παιδεραστών και λοιπών “ανώμαλων”. Την ίδια στιγμή στο διαδίκτυο κυκλοφορούν πολλοί σχετικοί αστικοί μύθοι, πολλές φορές μεταφρασμένοι από τα αγγλικά, για αρπαγές παιδιών που διέλαθαν για δευτερόλεπτα της προσοχής των γονιών τους στο πάρκο, το λούνα παρκ ή την παιδική χαρά.

Κεντρικό ρόλο στην αναπαραγωγή αυτού του κλίματος έχει η γνωστή ΜΚΟ “Το Χαμόγελο του Παιδιού”, η οποία έχει αναλάβει εργολαβικά και σε συνεργασία με το επίσημο κράτος κάθετί που έχει σχέση με το θέμα “εξαφανίσεις παιδιών”. Για να μας πείσει για τη σοβαρότητα του θέματος χρησιμοποιεί την υπερβολή, την επιλεκτική αποσιώπηση και τη διαστρέβλωση έτσι ώστε να περάσει ο εκφοβισμός της κοινωνίας. Στο σάιτ του “Χαμόγελου του Παιδιού, στο μέρος με τα στατιστικά στοιχεία αναφέρεται ότι στην Ελλάδα "εξαφανίστηκαν" το 2012 132 παιδιά! Το γεγονός βέβαια ότι δεν πρόκειται αναγκαστικά για πραγματικές εξαφανίσεις, αλλά για μη διασταυρωμένες δηλώσεις εξαφάνισης στον αντίστοιχο τηλεφωνικό αριθμό που διαχειρίζεται “το Χαμόγελο του Παιδιού”, το προσπερνάν με μια υποσημείωση. Ακολούθως, πρέπει κάποιος να φτάσει στον πάτο της σελίδας για να μάθει πόσα από αυτά τα παιδιά τελικά βρέθηκαν (επειδή π.χ. είχαν απλώς χαθεί στο εμπορικό κέντρο), χωρίς βέβαια να μας πουν σε ποια κατηγορία ανήκουν αυτά που δεν βρέθηκαν (π.χ. εκούσιες φυγές εφήβων, αρπαγή από γονείς). Επίσης, δεν νιώθουν την ανάγκη να εξηγήσουν γιατί στους σχετικούς πίνακες περιλαμβάνονται και ενήλικες.

Χαρακτηριστικό της προσπάθειας αποπροσανατολισμού και διάδοσης του φόβου είναι ότι στη σχετική σελίδα επεξήγησης του όρου εξαφάνιση παιδιού, η "αρπαγή από τρίτο πρόσωπο" φιγουράρει πρώτη στη σχετική λίστα, ενώ στατιστικά είναι σχεδόν αμελητέα. Στη δε ανάλυση των στατιστικών, στην κατηγορία "αρπαγή" (12 περιπτώσεις, 9% για το 2012) δεν γίνεται διαχωρισμός μεταξύ της αρπαγής από τρίτα πρόσωπα και την αρπαγή από γονείς, που είναι σπάνια αλλά υπαρκτή συνθήκη σε αντιδικούντες για την επιμέλεια των παιδιών συζύγους.

Ο παραλογισμός και η ανοησία φτάνουν στο απόγειό τους όταν ο λόγος της οργάνωσης φιλοξενείται στους κατ΄ επάγγελμα τρομολάγνους, τα ιδιωτικά κανάλια. Σε μεσημεριανή εκπομπή για το θέμα της αρπαγής παιδιών και της παιδεραστίας (όροι που συχνά αναφέρονται μαζί), εκπρόσωπος του “Χαμόγελου του Παιδιού” έφτανε προ ετών στο σημείο να συμβουλεύει τους γονείς να μη φιλάνε τα παιδιά τους “και πολύ”, διότι αυτή την οικειότητα εκμεταλλεύονται οι παιδεραστές που τα απάγουν!

Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται φαιδρά, δεν είναι όμως άσχετα με την γενικότερη αλλαγή της θέσης των παιδιών σε θεσμικό και κοινωνικό επίπεδο που συντελέστηκε σε όλη την Ευρώπη και τη βόρεια Αμερική μεταπολεμικά. Από φτηνή εργατική δύναμη και απόλυτα ιδιωτικό θέμα, τα παιδιά σιγά-σιγά άρχισαν να αποκτούν ορατότητα στο δημόσιο χώρο και να θεωρούνται φορείς ειδικών δικαιωμάτων. Σε αυτό το πλαίσιο, διάφορα θέματα που παλιότερα ήταν ταμπού, και που ο χειρισμός τους περιορίζονταν στην οικογένεια, άρχισαν να γίνονται αντικείμενο δημόσιας διαπραγμάτευσης. Δεν είναι λοιπόν ακατανόητο ότι μέρος αυτής της διαδικασίας επενδύθηκε με το τεράστιο άγχος που πλέον προκαλεί σε πολλούς η ανατροφή των παιδιών.

Υπάρχει και κάτι ακόμα όμως, πιο σημαντικό. Είναι η λογική της ιδιωτικοποίησης των δημόσιων υπηρεσιών. Όταν ένα πολύ σοβαρό θέμα όπως οι εξαφανίσεις παιδιών ανατίθεται σε μια ΜΚΟ, που κατά κανόνα χρηματοδοτείται από δωρεές, είναι λογικό αυτή να καταφεύγει σε λογικές “επιθετικού μάρκετινγκ” προκειμένου να “πουλήσει” την πραμάτειά της. Ενεργοποιώντας τα πιο φοβικά αντανακλαστικά, το “Χαμόγελο του Παιδιού” εξασφαλίζει την ύπαρξή του.

Ας μιλήσουμε ξεκάθαρα: ο κίνδυνος αρπαγής παιδιού από τρίτο πρόσωπο είναι στατιστικά αντίστοιχος του αεροπορικού δυστυχήματος. Η καθημερινή επικέντρωση σε αυτόν εκτός των άλλων μας απομακρύνει από τους πραγματικούς κινδύνους ασφάλειας των παιδιών, οι κυριότεροι των οποίων είναι τα τροχαία και τα οικιακά ατυχήματα.


* Ο Πάνος Παπαδόπουλος σπούδασε νομικά και κοινωνική ανθρωπολογία και είναι γονιός ενός οκτάχρονου.

ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ....ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΕΙΣ !!!

Η ιστορία είναι γνωστή. Ο απατημένος ή η απατημένη σύζυγος πιάνει στα πράσα το έτερον ήμισυ, το οποίο ορκίζεται «αγάπη μου δεν είναι αυτό που νομίζεις». Ζούμε ακριβώς την περίοδο «δεν είναι αυτό που νομίζεις». Μια ομάδα αδίστακτων πολιτικών, μαφιόζοι του διπλανού βουλευτικού εδράνου που είναι έτοιμοι να τσιμεντάρουν την ίδια τη Δημοκρατία και να την πετάξουν στη θάλασσα, πόσο μάλλον τους ανθρώπους που την υπερασπίζονται, έχουν φορέσει πρόχειρα το ακριβό σακάκι, σκουπίζονται από τα σημάδια των αποδείξεων και προσπαθούν να μας πείσουν πως δεν συμβαίνει τίποτα από όσα βλέπουμε.
Μάρτυς τους η Όλγα η Τρέμη και ο Γιάννης ο Πρετεντέρης, δεν συνέβη τίποτα από όσα υποθέτεις, αφού άλλωστε δεν τα δείχνει ούτε η τηλεόραση. Ακόμη κι αν κάτι συνέβη, κάτι αθώο και ανολοκλήρωτο, ήταν για να καταλάβουν όλοι προς τα που στρέφεται η πραγματική αγάπη.
Η αλήθεια είναι πως πολλά από τα πολιτικά προβλήματα, αν τα μεταφέρεις στη σφαίρα των προσωπικών εμπειριών, γίνονται όσο γελοία μπορεί να είναι για παράδειγμα η εικόνα του Σαμαρά με μισοκατεβασμένα τα παντελόνια να επιμένει πως «δεν συνέβη τίποτα κακό». Χαράτσια, φόροι, περικοπές, αναγκαιότητες, σωτηρίες και στη γωνία αμήχανος ο Βενιζέλος να ψελλίζει «να σου εξηγήσω».
Είναι αλήθεια επίσης πως ο απατημένος μερικές φορές απορρίπτει την ίδια την εξαπάτηση που είδε με τα μάτια του γιατί απλώς δεν θέλει να πιστέψει πόσο εύκολα εξαπατήθηκε και πόσο έφταιξε. Αλλά για να ξαναγυρίσουμε στην πολιτική, τα πράγματα πλέον είναι οριακά, και οι εξαπατημένοι ξέρουν πολύ καλά πόσο εξαπατήθηκαν. Είναι κάπου εκεί, που η βαλκανική πονηριά που χτίστηκε σε εργολαβίες για δρόμους και για κανάλια, παραδίδει τα όπλα. Είναι η στιγμή που έρχονται οι τεχνοκράτες. Άσπιλοι, αμόλυντοι, κολλαριστοί και κυρίως έτοιμοι.
Η κλασική απάτη, μετασχηματίζεται στο παραμύθι των τεχνοκρατών. Ήρθαν για να τα αλλάξουν όλα, επιστρατεύοντας τις γνώσεις που απέκτησαν σε ακριβά Πανεπιστήμια, για να υπηρετήσουν τις ανάγκες με αντικειμενικότητα. Βέβαια, η αντικειμενικότητα των τεχνοκρατών είναι αντιστρόφως ανάλογη του μισθού που παίρνουν στην Τράπεζα όπου είχαν καταθέσει εκτός από παχυλούς μισθούς και τους πανεπιστημιακούς τίτλους, αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό από το κοινό. Άλλωστε στην εκπομπή στην τηλεόραση, ο τεχνοκράτης αποκαλείται ως «κύριος καθηγητής» και όχι ως μισθοδοτούμενος του τραπεζίτη ή της πολυεθνικής.
Στην Ελλάδα, το θερμοκήπιο των τεχνοκρατών έθρεψε όλη την Σημιτική πασοκική χλωρίδα. Δίπλα στους σκαπανείς τους βαθέως ΠΑΣΟΚ, τον Άκη, τον Σμπώκο, τον Τσουκάτο, τον Πανταγιά, τον Μαντέλη, τον Παπαντωνίου, μερικές δεκάδες σοβαροφανείς κύριοι με γυαλιά και αποστειρωμένο ύφος, έχτισαν με επιμέλεια το οικοδόμημα του νεοφιλελευθερισμού και των αγορών. Ο εκσυγχρονισμός του Σημίτη δεν ήταν τίποτα άλλο από νεοφιλελευθερισμός με βαλκανική διαπλοκή, ο οποίος εμφανίστηκε ως εκσυγχρονισμός μόνο και μόνο επειδή κατηγορούσε τον λαϊκισμό του αντρεϊκού ΠΑΣΟΚ και φάνηκε να στέκεται στον αντίποδα του «Τσοβόλα δώστα όλα».
Όταν ήρθε η ώρα, ο νεοφιλελευθερισμός πέταξε το φθαρμένο πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ που γύρναγε ξαναμμένο από τα μπουζούκια και φόρεσε τα γυαλιά του Παπαδήμου και την κοψιά του Γκίκα Χαρδούβελη.

  Σε αυτή την τιτάνια προσπάθεια μετασχηματισμού, ο Σαμαράς πρόσφερε πρόσφατα την τηλεοπτική συμβολή της Παπακώστα, του Γιακουμάτου και του Ντινόπουλου και μια κυβέρνηση που μπορεί ακόμη να λέει χωρίς ντροπή «δεν είναι αυτό που νομίζεις».                    ΠΗΓΗ      Koutipandoras.gr               

Η εξουσιαστική κάστα των δικαστών ανταμείβεται για τις υπηρεσίες που προσφέρει στο σύστημα! Τα... παίρνεις και γέρνεις!

  

Mόλις χτες αναπαράγαμε ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ της Τζώρτζιας Κορνάρου σύμφωνα με το οποίο οι δικαστές θα πάρουν αναδρομικά 360.000.000 ευρώ.

Η εξέλιξη αυτή σύμφωνα με το δημοσίευμα ήταν μια «προσυμφωνημένη
απόφαση μεταξύ δικαστών και κυβέρνησης προκειμένου να απορρίπτονται
αιτήματα κλάδων εργαζομένων που θα επιβάρυναν και θα ανέτρεπαν τις
μνημονιακές μας δεσμεύσεις».

Απ’ το δελτίο ειδήσεων του Mega (Δείτε το βίντεο) μαθαίνουμε ότι
μετά την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικράτειας –των ίδιων των
δικαστών δηλαδή- έκρινε αντισυνταγματικές τις περικοπές των δικαστικών
κάτι που σημαίνει ότι...

το κράτος θα πρέπει να  καταβάλλει –σ’ αυτούς και
στους ένστολους- το αστρονομικό ποσό των 800.000.000 ευρώ!!! 

Είναι τόσο προκλητική αυτή η απόφαση που ακόμα και ο Ντελμπεντέρης αναγκάστηκε να διαχωρίσει την θέση του.

Εχουμε δηλαδή άλλη μια πρόκληση απ’ την εξουσιαστική κάστα των δικαστών η
οποία ενώ δεν διστάζει με την «βούλα» της να επικυρώσει κάθε πράξη για
την καταστροφή της ελληνικής κοινωνίας προς το συμφέρον μιας δράκας
ντόπιων και ξένων πλουτοκρατών, η ίδια απολαμβάνει πλουσιοπάροχες
αμοιβές για τις υπηρεσίες της που προσφέρει στο αστικό σύστημα.

Η εξουσιαστική κάστα των δικαστών στρέφεται ανοιχτά σε κάθε εργατική
διεκδίκηση κηρύσσοντας τις απεργίες παράνομες και καταχρηστικές, ενώ
είναι γνωστός ο ζήλος με τον οποίο   καλύπτει διαχρονικά όλα τα σκάνδαλα
στα οποία συμμετέχουν επίλεκτα μέλη της αστικής τάξης, της οποίας τα
συμφέροντα εξυπηρετεί.

Μετά απ’ αυτή την εξέλιξη ασυναίσθητα σου έρχεται στο μυαλό ένα πρόσφατο άρθρο που είχε γράψει ο Λεωνίδας Βατικιώτης
στο περιοδικό «Επίκαιρα» και αναφέρεται στους Πορτογάλους δικαστές που
ανέτρεψαν σχεδιασμούς τρόικας και κυβέρνησης κρίνοντας αντισυνταγματικά
τα Μνημονικά μέτρα λιτότητας.

Σε μας όμως που «η δικαστική εξουσία λειτούργησε σαν το μακρύ χέρι των δανειστών, σαν το τελευταίο καταφύγιο τους...»,
όπως σημειώνει ο Λ. Βατικιώτης, είναι  αναμενόμενο να περιμένει τα
ανταλλάγματα για τις υπηρεσίες που προσφέρει στο αστικό σύστημα
«καλύπτοντας την αντισυνταγματικότητα πολλών νόμων, ακόμη και των ίδιων
των Μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, και εθελοτυφλώντας σε
κραυγαλέες παραβιάσεις της νομιμότητας στο όνομα της συνέχειας του
κράτους»,
Αστοί δικαστές είναι και στην Πορτογαλία. Ισως όμως δεν θεωρούν κενό γράμμα τις συνταγματικές δεσμεύσεις…

Του Γ. Γ.  από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ, μέσω "Το Γρέκι" 

                                          κλείστε την ένταση από το rhesusgr ...

                      

"Καλώς τα παιδιά"...

 

Vaggelis Diamantopoulos shared a link.

Έχοντας την πρώτη επίσημη ανταπόκριση στη "συγκρότηση της ριζοσπαστικής πλατιάς κοινωνικής πλειοψηφίας",από μια κυρία που μας ενημερώνει πως η επιλογή της για την ψήφιση του μνημονίου ήταν μια "άστοχη" επιλογή,υπό τον φόβο της "καταστροφής". 

Χωρίς καμία δόση αυτοκριτικής και χωρίς να γίνεται κουβέντα από πλευράς της για την σαφώς πιο ισχυρή θέση της Ελλάδας να ασκήσει καθε είδους "πίεση" προς την ευροζώνη εκείνη την εποχή,καλούμαστε να βγάλουμε τα πρώτα συμπεράσματα που παράγει αυτή η "γενικευμένη" πολιτική θέση-τακτική οταν ειδικά δεν ξεκαθαρίζει πως απευθύνεται στους "από τα κάτω" και όταν δεν συνοδεύεται από ένα ρωμαλέο εργατικό-λαϊκό κίνημα. 

Οπως θα έλεγε και μια cult μορφή του Ελληνικού ποδοσφαίρου,"Καλώς τα παιδιά"...

 http://www.efsyn.gr/

Το στοίχημα για την επόμενη νίκη της Αριστεράς

      

   Της Μιλένας Αποστολάκη*

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών χρήζει σύνθετης και πολυεπίπεδης ερμηνείας. Ανεξάρτητα όμως από αυτή την επισήμανση, υπάρχει ένα αδιαμφισβήτητο και ελπιδοφόρο -κατά την άποψή μου- δεδομένο: η για πρώτη φορά στην ελληνική πολιτική ιστορία νίκη μιας αριστερής δύναμης.

Ασφαλώς στο αποτέλεσμα αυτό συνετέλεσε καθοριστικά η κρίση που μαστίζει την ελληνική κοινωνία, οδηγώντας ευρύτερα τμήματά της σε οικονομική και κοινωνική περιθωριοποίηση. Η συνταγή που ακολουθήθηκε για την αντιμετώπισή της όχι μόνο δεν οδήγησε στη λύση του προβλήματος, αλλά προκάλεσε ραγδαία επιδείνωσή του. Οσοι, μεταξύ των οποίων κι εγώ, μέτρησαν και δεν αγνόησαν την απειλή της άτακτης χρεοκοπίας και της επιστροφής στη δραχμή και πίστεψαν ότι η οδυνηρή συνταγή του πρώτου μνημονίου μπορεί να αποτρέψει τα χειρότερα, διαψεύστηκαν με πολύ σκληρό τρόπο. Η εσωτερική υποτίμηση, η παρατεταμένη λιτότητα, οι απολύσεις, η σάρωση εργασιακών δικαιωμάτων και κατακτήσεων διέλυσαν την έτσι κι αλλιώς ευάλωτη ελληνική οικονομία και εκτίναξαν την ανεργία στο 26,6%, ποσοστό υπερδιπλάσιο από τον μέσο όρο της ευρωζώνης. Ο φαύλος κύκλος τού με επαχθείς όρους δανεισμού εκτόξευσε το χρέος, και σήμερα είναι βέβαιο ότι δεν είναι βιώσιμο. Η διαλυμένη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας, που πληβειοποιήθηκε και σήμερα δεν διαθέτει διακριτή μεσαία τάξη, αποτέλεσε την ιστορική αιτία για δύο αντιφατικά παράγωγα: τη ριζοσπαστικοποίηση τμημάτων της κοινωνίας που αναζητούν ένα ρεαλιστικό, πατριωτικό σχέδιο για την έξοδο από την κρίση, γεγονός αισιόδοξο και εμπροσθοβαρές· την εμφάνιση του τέρατος του φασισμού, γεγονός εφιαλτικό και εξαιρετικά επικίνδυνο. Η βαθμιαία συντελούμενη απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος, που στα χρόνια της κρίσης έχασε κάθε αξιοπιστία και -καθώς δεν είχε σπουδαία πράγματα να μοιράσει- έχασε σχεδόν και κάθε επιρροή, σηματοδοτεί τη βαθιά θεσμική και πολιτική κρίση που μαστίζει τη χώρα. Και είναι τουλάχιστον κατά την άποψή μου το ίδιο απειλητική για την επιβίωση της χώρας και του λαού μας όσο είναι και η οικονομική κρίση.

Μέσα σ’ αυτό το πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον, η έξοδος από την κρίση και η ανασύνταξη της διαλυμένης χώρας μας θα συντελεστούν από μια ηγεσία που έχει εκπονήσει ένα αξιόπιστο αναπτυξιακό σχέδιο. Μια ηγεσία που αντιλαμβάνεται τα κοινωνικά και θεσμικά αδιέξοδα επειδή διατηρεί διαύλους επικοινωνίας με την κοινωνία και δεν επιλέγει να την αγνοεί, να την ποδηγετεί ή να τη χειρίζεται. Μια ηγεσία που θα αγωνιστεί για την κατάργηση και την υπέρβαση των μνημονίων, διασφαλίζοντας την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Η λύση θα είναι πολιτική και μπορεί για πρώτη φορά να είναι αριστερή. Χρειάζεται όμως να στηριχτεί σε πλατιά κοινωνική πλειοψηφία, που όπως φάνηκε δεν έχει ακόμα συγκροτηθεί. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος θα πρέπει στην πορεία για τις εθνικές εκλογές τα εκβιαστικά διλήμματα και ο συντηρούμενος φόβος ως προς την κατάρρευση της χώρας να σαρωθούν από ένα ισχυρό και σαφές ως προς τις στοχεύσεις του μήνυμα. Χωρίς ερωτηματικά για την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, χωρίς αμφισημίες για το οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο της.

Δυναμικά κοινωνικά στρώματα, που μετά την ήττα της σοσιαλδημοκρατίας ριζοσπαστικοποιούνται και αναζητούν σήμερα ένα στέρεο πολιτικό σχέδιο, που δεν εξαντλείται στην αντιμετώπιση των δανειστών, αλλά περιλαμβάνει την επαναθεμελίωση του κοινωνικού κράτους και την ανασύνταξη της δημόσιας διοίκησης, θα είναι εκείνα που με την ψήφο τους μπορούν να καταστήσουν την εντολή επαναδιαπραγμάτευσης ισχυρή, γεγονός που θα αποτελέσει την πιο στέρεη βάση στην αναμέτρηση με τη Γερμανική Ευρώπη. Κάποιοι είναι έτοιμοι. Με πίστη και ελπίδα στηρίζουν τη δύσκολη και ανηφορική προσπάθεια της υπέρβασης του σημερινού αδιέξοδου μνημονιακού φαύλου κύκλου. Κάποιοι άλλοι όμως, που είναι αρκετοί όπως έδειξαν και τα αποτελέσματα των πρόσφατων ευρωεκλογών, είναι ακόμη διστακτικοί και απρόθυμοι. Και ο λόγος που συγκρατεί τη βούληση και τις επιλογές τους δεν είναι μόνο ο διαρκώς επιστρατευόμενος φόβος. Η συγκρότηση της ριζοσπαστικής πλατιάς κοινωνικής πλειοψηφίας που τόσο έχει ανάγκη η χώρα είναι το μέγα ζητούμενο. Και για όσους το συμμερίζονται θα είναι από τώρα και μέχρι τις εθνικές εκλογές το μεγάλο στοίχημα και ένας καθημερινός αγώνας.

……………………………………………..

*Πρώην υφυπουργός

.....να χαίρεστε τα ανοίγματα σας...

 Update Status



Giordano Bruno

·Στην Αριστερή πλατφόρμα θέλουμε συνεργασία με το ΚΚΕ που δεν συνεργάζεται ούτε με τον εαυτό του και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ που ακόμη και να συνεργαστεί μιλάμε για ποσοστό περίπου 1%. 

Οι προεδρικοί, οι πασοκογενείς κλπ κλπ κοιτάνε προς τα πτώματα της ΔΗΜΑΡ και τα ρεμάλια του ΠΑΣΟΚ  
και τους λένε να γίνουν αίφνης αντιμνημονιακοί. 


Λίγο Μακιαβέλι να έχεις διαβάσει ρε πούστη μου, από τη στιγμή που είσαι πρώτο κόμμα πανελληνίως, δεν κάνεις κανένα άνοιγμα, ούτε ζητάς συμμαχίες: (ξε)καθαρίζεις τις θέσεις σου, βάζεις πρόγραμμα εξουσίας και καλείς τον κόσμο να σε ψηφίσει για να σου δώσει την αυτοδυναμία.
Από τα δε κόμματα της αντιπολίτευσης απλά ζητάς ανοχή ή κριτική στήριξη. 

Έτσι, έχεις σαφές πλάνο και κάνεις έφοδο για την εξουσία χωρίς να υποχωρήσεις ούτε εκατοστό από τις θέσεις σου.
Και λες επιτέλους ότι δεν είσαι πλέον Ριζοσπαστική Αριστερά διότι αν είσαι πρέπει να υιοθετήσεις το πρόγραμμα της Αριστερής Πλατφόρμας όπως είναι. Λες ευθέως ότι είσαι ένα Σοσιαλιστικό Κόμμα και πως θα κάνεις διαχείριση εντός του καπιταλισμού και εντός των θεσμών του (ΕΕ, ευρώ κλπ.).  

Τίμια πράγματα, ξεκάθαρα και κρυστάλλινα. Για να μη μαλώνουμε μεταξύ μας και για να μην μπερδεύουμε τον κόσμο...



Μητροπούλου Διονυσία shared her photo.
 αυτο....
να χαίρεστε τα ανοίγματα σας...

Mixalis Giatras

ΔΗΛΑΔΗ ΕΣΕΙΣ ΟΙ <<84>> ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ <<<ΧΑΛΙΦΗΣ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΧΑΛΙΦΗ>>>??? ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕΕΕΕΕΕ ???? 

 Χρήστος Καψάλης

Χρήστος Καψάλης
Πρόεδρε Alexis Tsipras σήμερα στην Κ.Ε. δήλωσες ότι "δεν κρατάμε πολιτικό μητρώο για το παρελθόν". 

Είμαι υποχρεωμένος να σου υπενθυμίσω την Πολιτική Απόφαση του Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούλιο του 2013. 

"Πρόσωπα και δυνάμεις του χρεοκοπημένου και υπόλογου πολιτικού κόσμου, ιδίως όσοι αποδέχθηκαν την πολιτική του μνημονιακού μονόδρομου και έπαιξαν ενεργό ρόλο σε μνημονιακές κυβερνήσεις από θέσεις ευθύνης, δεν μπορεί να έχουν ρόλο στην κυβέρνηση της αριστεράς." 

ΚΡΑΤΑΜΕ ΛΟΙΠΟΝ.

Η ανανδρία του ακροδεξιού

http://chatzelenisgeorge.blogspot.gr/

Πως ορίζουμε ως ακροδεξιό ένα πολιτικό πρόσωπο; Από την μία είναι τα φασιστοειδή που κρύβουν με κάθε τρόπο το σκοτεινό παρελθόν τους για να ανέλθουν στην εξουσία φορώντας κοστούμια και γραβάτες για να κρύψουν τα ρόπαλα και τα γκεμπελικά τους βιβλία. Από την άλλη όμως είναι και οι λαϊκοί δεξιοί με έλλειψη πολιτικής παιδείας και με σοβαρά ιστορικά κενά, οι οποίοι ενθουσιάζονται με τον εθνικισμό και τον νεοναζισμό, κλείνοντας έτσι πονηρά το μάτι στην άκρα δεξιά.

Η Νέα Δημοκρατία ήταν μέχρι πρόσφατα (πριν το 2010) ένα λαϊκό δεξιό κόμμα. Από την μέρα όμως που την προεδρία της την κέρδισε ο Σαμαράς, άνοιξαν οι πόρτες για όλους του ακροδεξιούς του ΛΑ.Ο.Σ. (Βορίδης, Γεωργιάδης, Πλεύρης κ.α.) και παράλληλα απελευθέρωσε τις ακροδεξιές τάσεις πολλών κρυφοακροδεξιών που προϋπήρχαν στο χώρο. Έχοντας επιτυχία η κίνηση αυτή, ο Σαμαράς άνοιξε με ύπουλο και υπόγειο τρόπο την πόρτα για να υποδεχτεί και την Χρυσή Αυγή, αλλά ο Κασιδιάρης του χάλασε τα σχέδια.

Παρά την αποτυχία αυτής της απόπειρας, είναι βέβαιο πως σήμερα οι λαϊκοί δεξιοί αυτού του κόμματος σπανίζουν κι έχουν κρυφτεί αρκετά στο βάθος του πολιτικού παρασκηνίου, διότι ο Σαμαράς προτιμά τους ακροδεξιούς μαϊντανούς μιας κι έχει αποδειχτεί πως κερδίζουν τα φώτα της δημοσιότητας με την ανώριμη και ξεφτιλιστική συμπεριφορά τους.

Μπορούμε όμως να πάρουμε στα σοβαρά ανθρώπους όπως είναι οι ακροδεξιοί που πρωταγωνιστούν στον σημερινό πολιτικό στίβο; Πως μπορείς να εμπιστευτείς έναν άνθρωπο που κρύβει με αποτυχημένο τρόπο το σκοτεινό του παρελθόν, με την βοήθεια των δημοσιογράφων (που επιλέγουν οι ακροδεξιοί να μιλήσουν), όσων είναι πιόνια του συστήματος κι αποφεύγουν να τους κάνουν επίμαχες ερωτήσεις για το παρελθόν τους, μ' αποτέλεσμα να μην έχουμε καμία εξήγηση για ποιο λόγο κυκλοφορούσε ο Βορίδης με έναν μπαλτά στα Εξάρχεια και γιατί ο Γεωργιάδης αποκαλείται από τον δικτάτορα Παττακό ως αξιότιμος φίλος του. Αντιθέτως τους δίνουν το βήμα να αυτοχαρακτηριστούν ως δεξιοί δείχνοντας έτσι την ντροπή τους αλλά και την ανανδρία τους να πουν ποιοι είναι πραγματικά. Αλλά ακόμα κι αν δίνεται αυτή η ευκαιρία, σε περιπτώσεις που κάποιος δημοσιογράφος παρεκτρέπεται στις ερωτήσεις του, αναγκάζοντας έναν απ' αυτούς τους ακροδεξιούς να μιλήσουν για το παρελθόν τους, δεν επιμένει για μια περισσότερο ορθή και ουσιώδης απάντηση, αλλά αρκείται στις μπαρούφες που ξεστομίζουν.

Σίγουρα έχει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον η ντροπή των ακροδεξιών, των νεοναζιστών αλλά και των δεξιών για τις πολιτικές τους απόψεις. Κανείς δεν υποστηρίζει τα πιστεύω του και συνήθως δίνονται ηλίθιες απαντήσεις που περισσότερο μπερδεύουν τον κάθε ψηφοφόρο που ακόμα έχει πολιτική άγνοια. Η ανειλικρίνεια αυτών των ακροδεξιών φαίνεται και στις αποφάσεις που παίρνουν, οι οποίες είναι ενάντια στο κοινό συμφέρον και δίκαιο. Αυτή η ντροπή που έχουν για το παρελθόν τους δε φαίνεται να υπάρχει στα ψέματα που έχουν ξεστομίσει σε όλη τη διάρκεια της πολιτικής τους καριέρας. Αυτό δείχνει έλλειψη παιδείας, αξιοπρέπειας και ανθρωπιάς.

Ευθύνη για την πολιτική τους πορεία, δεν έχουν μόνο αυτοί οι αλήτες αλλά και οι ψηφοφόροι που είναι πράγματι ακροδεξιοί ή ακόμα και δεξιοί, και θέλουν να ψηφίσουν αυτούς τους άνανδρους για την ακροδεξιά τους ιδεολογία. Αυτοί οι ψηφοφόροι οφείλουν να προβληματιστούν πως αυτοί που τους ζητάνε να τους ψηφίσουν για λόγους εθνικισμού, τους κοροϊδεύουν κατάμουτρα διότι οι ίδιοι αμέσως αρνούνται την ακροδεξιά τους φύση. Είναι οι ίδιοι που μιλάνε από την μία για πατριωτισμό κι από την άλλη πουλάνε την ίδια τους την χώρα. Εξάλλου η ιστορία το χει δείξει πως οι μεγαλύτεροι προδότες κάθε χώρας κρύβονται πίσω από τον πατριωτισμό και την θρησκεία.

Και συνεχίζω τον προβληματισμό μου. Πως μπορείς να εκτιμήσεις έναν μαλάκα που πουλάει την ιδεολογία και το κόμμα που τον ανέδειξε για μια σίγουρη βουλευτική θέση που του προσφέρει ένας ακροδεξιός που μέχρι τότε τον κατηγορούσε και τον έβριζε (υπάρχουν άπειρα βίντεο που ο Γεωργιάδης κράζει και ειρωνεύεται τον Σαμαρά). Κι αν έχει ξεχαστεί αυτό (διότι ο Νεοέλληνας φημίζεται για την μικρής διάρκειας μνήμη του) πως μπορείτε να τον πάρετε στα σοβαρά όταν ξεκατινιάζεται επειδή ο Σαμαράς τον κατέβασε από την υπουργική του θέση και τώρα του ζητάει συγνώμη και τον γλείφει, μιας και χατήρι του έγινε, να μπει δηλαδή σε μία άλλη πρωταγωνιστική θέση. Σκηνικά που έχουμε να ζήσουμε από τα παιδικά μας χρόνια, τα βλέπουμε να εκτυλίσσονται μεταξύ δυο ηλιθίων που έχουν τις τύχες της χώρας μας στα χέρια τους. Φυσικά το κράξιμο δε πηγαίνει μόνο στον Γεωργιάδη αλλά και στον ίδιο τον Σαμαρά, ο οποίος αποδείχτηκε πως είναι ένα ανθρωπάκι που υποχωρεί μετά τις απειλές και τις ύβρεις ενός υφισταμένου του. Όμορφο το κλίμα στους ακροδεξιούς κόλπους της Νέας Δημοκρατίας. Θα δεις που οι μισοί (Βορίδης, Γεωργιάδης) θα φυλακίσουν τους άλλους μισούς (Βενιζέλο, Παπαντωνίου κ.α.) για να το παίξουν ήρωες και να σώσουν έτσι τα τομάρια τους. Ήδη έχουν πουλήσει ένα δικό τους πρόσωπο στο παρελθόν που τους είχε αναδείξει (Καρατζαφέρης). Γιατί να μη το ξανακάνουν. Τόσο άνδρες είναι εξάλλου...

Αυτά λοιπόν είναι τα ανθρωπάκια του ακροδεξιού χώρου. Ντρέπονται γι' αυτό που είναι και κρύβονται με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας. Αυτά τα ανθρωπάκια μας έχουν αποδείξει πολλές φορές τα τελευταία χρόνια πως δεν τιμούν τα παντελόνια που φοράνε μιας και κανονίζουν μεταξύ τους να ξελασπώνονται από τις αλητείες τους κλείνοντας την Βουλή αλλά και προσπαθώντας με τους επίορκους ανεξάρτητους βουλευτές να φτιάξουν ένα νέο πολιτικό κόμμα που θα τους στηρίξει τα ολοκληρώσουν την τετραετία τους (στη συγκεκριμένη περίπτωση την ευθύνη θα την έχουν και οι ανεξάρτητοι βουλευτές που θα αποφασίσουν να στηρίξουν τους φασίστες της σημερινής κυβέρνησης).

Όταν βλέπεις την συγκεκριμένη ανανδρία αναρωτιέσαι αν είναι άξιοι αυτοί οι άνθρωποι να σε κυβερνούν. Και πες πως θα καταφέρουν να κάνουν τα πάντα ώστε να καλύψουν την τετραετία, θα τους εμπιστευτείς ξανά; Θα ρίξεις τη ψήφο σου σε έναν άνανδρο που δε σε κοιτάει κατάματα να σου πει την αλήθεια, παρά προτιμάει με τη βοήθεια τραμπούκων σωματοφυλάκων να σου πουλάει μαγκιά μέσα από τα συστημικά κανάλια;

Αναλογίσου την ανανδρία αυτών των ανθρώπων που η ιστορία θα τους χαρακτηρίσει ως προδότες της χώρας μας και σκέψου που θα ρίξεις τη ψήφο σου στις επερχόμενες εκλογές για τις οποίες ευελπιστώ να μην αργήσουν. 

Κι όλα αυτά μετά την γελοία συνέντευξη που έδωσε ο μπουμπούκος στην Καθημερινή της Κυριακής. Πόσο χαμηλά θα πέσει αυτό το ανθρωπάκι τελικά; Πόσοι ακόμα οι μαλάκες δημοσιογράφοι θα του δίνουν αξία; Πόσο ακόμα θα κοιμόμαστε κι εμείς όρθιοι και θα ανεχόμαστε αυτούς τους άνανδρους ηλίθιους που μας κυβερνούν;...

Λαφαζάνης: Οχι συνεργασίες με πρόσωπα που ψήφισαν-στήριξαν μνημονιακές πολιτικές!

                            

   

 
ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ 
 
Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης στην ομιλία του την Κυριακή (22/06) στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ τόνισε μεταξύ άλλων τα εξής: 

«Μετά την ιστορική πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι ένα άνοιγμα στην Κεντροαριστερά οποιασδήποτε μορφής και παραλλαγής αλλά μια δεύτερη ριζοσπαστικοποίηση, μια αριστερή αντεπίθεση και ένα νέο μεγάλο άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία και τα προβλήματα της.
Η Κεντροαριστερά ως πολιτικό –ιδεολογικός χώρος και σε όλες τις εκδοχές της δεν είναι, στην πραγματικότητα, τίποτα άλλο παρά η άλλη όψη της μεταλλαγμένης νεοφιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας.

Η Κεντροαριστερά δεν είναι ολίγον αριστερά αλλά υπήρξε το κύριο πολιτικό όχημα για τη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη της χώρας μας και της Ευρώπης τις τελευταίες δεκαετίες. Είναι η κατεξοχήν παράταξη που έφερε το μνημόνιο στην Ελλάδα και είναι ο κατεξοχήν χώρος σε όλες τις ποικίλες παραλλαγές του που στηρίζει, εφαρμόζει, ανέχεται και συγκαλύπτει, συχνά με προοδευτικό προσωπείο, τις μνημονιακές πολιτικές στη χώρα μας. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν πρέπει να επιχειρήσει συνεργασίες συνολικά ή επιλεκτικά με κεντροαριστερές δυνάμεις αλλά αντίθετα να ανοίξει ισχυρό μέτωπο απέναντι τους με στόχο τη συρρίκνωσή τους και τη ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνικής βάσης τους.

Ειδικότερα, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποκλείσει ρητά κάθε μορφής συνεργασία με δυνάμεις καιπρόσωπα που ψήφισαν, στήριξαν και εφάρμοσαν στη Βουλή, από κυβερνητικές θέσεις ή από θέσεις ευθύνης, νεοφιλελεύθερες και κυρίως μνημονιακές πολιτικές που κατέστρεψαν τη χώρα.
Η εναντίωση του ΣΥΡΙΖΑ προς την Κεντροαριστερά καθόλου δεν σημαίνει ότι περιορίζει τις προσπάθειες για πολιτικές συνεργασίες μόνο στο χώρο της Αριστεράς και ειδικότερα με το ΚΚΕ και τηνΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει όχι μόνο να είναι ανοικτός αλλά και να επιδιώκει διαφοροποιήσεις και συνεργασίες με ενδεχόμενες δυνάμεις και πρόσωπα που προέρχονται από το σοσιαλδημοκρατικό χώρο και ευρύτερα, οι οποίες δεν έχουν εμπλακεί με ευθύνες στην εφαρμογή νεοφιλελεύθερων μνημονιακών επιλογών και οι οποίες ριζοσπαστικοποιούνται, δοκιμάζονται σε πρωτοβουλίες, κοινούς αγώνες και θέσεις και μετατοπίζονται προς τα αριστερά πέραν από Κεντροαριστεροδεξιές αυταπάτες. 

Όσο ο ΣΥΡΙΖΑ ξεδιπλώνει μια νέα ριζοσπαστική δυναμική, όσο στέκεται πρωτοπόρος στην ανάπτυξη εργατικών – λαϊκών αγώνων, όσο συγκροτεί επαρκέστερα και πιο αξιόπιστα, με τόλμη και συνεκτικότητα και μέχρι τις τελευταίες συνέπειές του το ριζοσπαστικό εναλλακτικό πρόγραμμά του, όσο σηκώνει ψηλά τη σημαία του μετώπου της Αριστεράς και όσο ανοίγεται τολμηρά στην κοινωνία τόσο θα γίνεται πιο ικανός να προκαλεί πολιτικές μετατοπίσεις και ριζοσπαστικοποιήσεις, τόσο επίσης θα διευρύνει ένα συμμαχικό μπλοκ δυνάμεων σε ένα μεγάλο αστερισμό αριστερής κατεύθυνσης ικανό να ηγεμονεύσει στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία.»

iskra.gr

Περισσεύετε

29 Ιουν, ’12 1:49 ΜΜ
Εγραψε: Pitsirikos 
 
Συνεχίζονται οι αυτοκτονίες στη χώρα μας, όπως συνεχίζονται και οι απολύσεις. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι αναζητούν εργασία και διαπιστώνουν πως είναι περιττοί. Δεν τους χρειάζεται πια κανείς.

Άνθρωποι που μέχρι χτες μάχονταν ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο αναζητούν εναγωνίως κάποιον να τους εκμεταλλευτεί.

Υπάρχει λοιπόν κάτι χειρότερο από το να σε εκμεταλλεύονται: να μην θέλει να σε εκμεταλλευτεί κανείς. 


«Παρακαλώ, δώστε μου μια δουλειά. 
Ας με εκμεταλλευτεί κάποιος».

Είναι τραγικό να διαπιστώνεις πως είσαι περιττός και πως δεν υπάρχει κανείς να σε εκμεταλλευτεί.

Από την άλλη, είναι φοβερή ικανοποίηση για την οικονομική εξουσία -την αληθινή εξουσία δηλαδή- να βλέπει να σέρνονται εκλιπαρώντας στα πόδια της άνθρωποι που μέχρι χτες αγωνίζονταν για τα δικαιώματά τους.

«Παρακαλώ, δώστε μου μια δουλειά, έστω και με ελάχιστα χρήματα. Θέλω να γίνω δούλος»

«Λυπάμαι, είστε περιττός»

«Και τι θα κάνω;»

«Δεν ξέρουμε, ούτε και μας νοιάζει. Αυτοκτονήστε, κρυφτείτε, εξαθλιωθείτε αλλά -το κυριότερο- εξαφανιστείτε από μπροστά μας»

Οι εξαθλιωμένοι πληθαίνουν διαρκώς αλλά κανείς δεν παίρνει το θάρρος να πει πως δουλειές δεν πρόκειται να υπάρξουν.

Πολιτικοί υπόσχονται αόριστα νέες θέσεις εργασίας -ενώ ξέρουν πως δεν πρόκειται να υπάρξουν- και κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να «κρύψουν» τους άνεργους. Στατιστικά τρικ και νέοι όροι που παρουσιάζουν τους άνεργους ως εργαζόμενους.

Και μένει κρυφή και μια άλλη πραγματικότητα: οι πολιτικοί είναι διακοσμητικοί. Είμαστε στα χέρια των αγορών. Τους ανήκουμε.

Βέβαια, έχουν μια χρησιμότητα οι άνεργοι και οι εξαθλιωμένοι: συμβάλλουν στο να μένουν φρόνιμοι και φοβισμένοι οι δούλοι που κατάφεραν να έχουν μια δουλειά.

Το καλύτερο απ’ όλα είναι πως οι άνεργοι κατηγορούνται επειδή δεν έχουν δουλειά. Αν και όλοι ξέρουν πως δουλειές δεν υπάρχουν και δεν πρόκειται να υπάρξουν.

Και άνεργος, και ένοχος. Αφού δεν κερδίζουμε από σένα, είσαι περιττός. Περισσεύεις. Είσαι ένα λάθος. Δεν έπρεπε να γεννηθείς.

Και οι περισσότεροι άνεργοι το δέχονται. Νιώθουν ένοχοι επειδή είναι άνεργοι.

Αυτός που βρίσκεται χωρίς δουλειά αμφισβητείται και βάλλεται από όλους -και από τον εαυτό του- αλλά ο γόνος πλούσιας οικογένειας που δεν θα εργαστεί ποτέ στη ζωή του και κοπροσκυλιάζει πλουσιοπάροχα όλη μέρα δεν αμφισβητείται από κανέναν και δεν νιώθει καμία ενοχή.

Πώς φτάσαμε ως εδώ; Αποδεχόμενοι ως δεδομένα αυτά που έπρεπε να αμφισβητήσουμε. Αν αποδεχτείς ότι ο άνθρωπος είναι μια οικονομική ύπαρξη -και έχει λόγο να ζει μόνο αν προσφέρει κέρδος-, όλα αυτά μοιάζουν λογικά. Ο άνθρωπος, όμως, δεν έρχεται στη ζωή με οικονομικούς όρους. Ο άνθρωπος είναι κάτι πολύ πιο σημαντικό.

Και τώρα τι θα κάνουμε; Τουμπεκί. Έτσι κάνουν όλοι. Σε όλον τον κόσμο. Εμείς, άλλωστε, ψηφίσαμε πριν δυο εβδομάδες και αποφασίσαμε πως εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας είναι περιττοί. Αυτό ψηφίσαμε. Αντί να ψηφίσουμε για τους ανθρώπους, ψηφίσαμε για να καθησυχάσουμε τις αγορές.

Οπότε, αφήστε τις κλάψες για αυτούς που αυτοκτονούν και αυτούς που έχουν εξαθλιωθεί. Παραδεχτείτε πως σας δίνουν και μια κρυφή ικανοποίηση. Μπορεί να είστε δούλος αλλά δεν είστε στη θέση τους. Ακόμα.

Είναι υπέροχο πως οι αγορές -δια των εκπροσώπων τους- ζητάνε από τους άνεργους και τους εξαθλιωμένους να καταδικάσουν τη βία. Αν και αυτοί υφίστανται καθημερινά την πιο άγρια βία, με κίνδυνο -πολλές φορές- ακόμα και τη ζωή τους.

Η βία που πρέπει να καταδικαστεί αλλά κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να την καταδικάσει είναι η βία της αδιαφορίας. Η βία της αδιαφορίας.

Μπράβο ρε Λαφαζάνη! Τιμάς τα παντέλονια που φοράς! Είσαι αριστερός και όχι αριστερούλης

http://www.freepen.gr/2014/06/blog-post_4255.html

            
του Στρατή Μαζίδη

Μπράβο στον Παναγιώτη Λαφαζάνη που διαθέτει μνήμη και όχι σφουγγάρια σαν κάτι Σαμαράδες και δια της «Αριστερής Πλατφόρμας» απορρίπτει συνεργασία τόσο με το ΠΑΣΟΚ όσο και με τη ΔΗΜΑΡ.


Έχει δίκιο ο Λαφαζάνης.

Πώς να συνεργαστείς με το κόμμα που κυβέρνησε 30 χρόνια (και ακόμη κυβερνά) και έστειλε τη χώρα στον πάτο της θάλασσας; Πού έμαθε τον έλληνα στην τεμπελιά, τον εργατοπατερισμό, το διορισμό και το άραγμα;

Πώς να συνεργαστείς με την άοσμη, άχρωμη και άγευστη ΔΗΜΑΡ που όλο διαπιστώνει αλλά δεν έχει πρόταση επί της ουσίας; Πού μετείχε για 12 μήνες στην κυβέρνηση Σαμαρά;

Η διαφορά του Λαφαζάνη είναι πως είναι αριστερός και όχι αριστεΡούλης. Έχει ξεκάθαρη θέση.

Έξω από το ευρώ, καμιά συνεργασία με τους δολοφόνους της πατρίδας, εσωτερικούς τε και εξωτερικούς.

Ξεκάθαρες και ειλικρινείς θέσεις θέλει η κοινωνία. Όχι ισορροπιστές.

Με το Λαφαζάνη αρχηγό ο ΣΥΡΙΖΑ, δε θα ήταν απλά ο κορμός της επόμενης κυβέρνησης, θα ήταν η επόμενη κυβέρνηση.