Λαφαζάνης: Οχι συνεργασίες με πρόσωπα που ψήφισαν-στήριξαν μνημονιακές πολιτικές!

                            

   

 
ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ 
 
Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης στην ομιλία του την Κυριακή (22/06) στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ τόνισε μεταξύ άλλων τα εξής: 

«Μετά την ιστορική πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι ένα άνοιγμα στην Κεντροαριστερά οποιασδήποτε μορφής και παραλλαγής αλλά μια δεύτερη ριζοσπαστικοποίηση, μια αριστερή αντεπίθεση και ένα νέο μεγάλο άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία και τα προβλήματα της.
Η Κεντροαριστερά ως πολιτικό –ιδεολογικός χώρος και σε όλες τις εκδοχές της δεν είναι, στην πραγματικότητα, τίποτα άλλο παρά η άλλη όψη της μεταλλαγμένης νεοφιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας.

Η Κεντροαριστερά δεν είναι ολίγον αριστερά αλλά υπήρξε το κύριο πολιτικό όχημα για τη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη της χώρας μας και της Ευρώπης τις τελευταίες δεκαετίες. Είναι η κατεξοχήν παράταξη που έφερε το μνημόνιο στην Ελλάδα και είναι ο κατεξοχήν χώρος σε όλες τις ποικίλες παραλλαγές του που στηρίζει, εφαρμόζει, ανέχεται και συγκαλύπτει, συχνά με προοδευτικό προσωπείο, τις μνημονιακές πολιτικές στη χώρα μας. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν πρέπει να επιχειρήσει συνεργασίες συνολικά ή επιλεκτικά με κεντροαριστερές δυνάμεις αλλά αντίθετα να ανοίξει ισχυρό μέτωπο απέναντι τους με στόχο τη συρρίκνωσή τους και τη ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνικής βάσης τους.

Ειδικότερα, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποκλείσει ρητά κάθε μορφής συνεργασία με δυνάμεις καιπρόσωπα που ψήφισαν, στήριξαν και εφάρμοσαν στη Βουλή, από κυβερνητικές θέσεις ή από θέσεις ευθύνης, νεοφιλελεύθερες και κυρίως μνημονιακές πολιτικές που κατέστρεψαν τη χώρα.
Η εναντίωση του ΣΥΡΙΖΑ προς την Κεντροαριστερά καθόλου δεν σημαίνει ότι περιορίζει τις προσπάθειες για πολιτικές συνεργασίες μόνο στο χώρο της Αριστεράς και ειδικότερα με το ΚΚΕ και τηνΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει όχι μόνο να είναι ανοικτός αλλά και να επιδιώκει διαφοροποιήσεις και συνεργασίες με ενδεχόμενες δυνάμεις και πρόσωπα που προέρχονται από το σοσιαλδημοκρατικό χώρο και ευρύτερα, οι οποίες δεν έχουν εμπλακεί με ευθύνες στην εφαρμογή νεοφιλελεύθερων μνημονιακών επιλογών και οι οποίες ριζοσπαστικοποιούνται, δοκιμάζονται σε πρωτοβουλίες, κοινούς αγώνες και θέσεις και μετατοπίζονται προς τα αριστερά πέραν από Κεντροαριστεροδεξιές αυταπάτες. 

Όσο ο ΣΥΡΙΖΑ ξεδιπλώνει μια νέα ριζοσπαστική δυναμική, όσο στέκεται πρωτοπόρος στην ανάπτυξη εργατικών – λαϊκών αγώνων, όσο συγκροτεί επαρκέστερα και πιο αξιόπιστα, με τόλμη και συνεκτικότητα και μέχρι τις τελευταίες συνέπειές του το ριζοσπαστικό εναλλακτικό πρόγραμμά του, όσο σηκώνει ψηλά τη σημαία του μετώπου της Αριστεράς και όσο ανοίγεται τολμηρά στην κοινωνία τόσο θα γίνεται πιο ικανός να προκαλεί πολιτικές μετατοπίσεις και ριζοσπαστικοποιήσεις, τόσο επίσης θα διευρύνει ένα συμμαχικό μπλοκ δυνάμεων σε ένα μεγάλο αστερισμό αριστερής κατεύθυνσης ικανό να ηγεμονεύσει στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία.»

iskra.gr

Περισσεύετε

29 Ιουν, ’12 1:49 ΜΜ
Εγραψε: Pitsirikos 
 
Συνεχίζονται οι αυτοκτονίες στη χώρα μας, όπως συνεχίζονται και οι απολύσεις. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι αναζητούν εργασία και διαπιστώνουν πως είναι περιττοί. Δεν τους χρειάζεται πια κανείς.

Άνθρωποι που μέχρι χτες μάχονταν ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο αναζητούν εναγωνίως κάποιον να τους εκμεταλλευτεί.

Υπάρχει λοιπόν κάτι χειρότερο από το να σε εκμεταλλεύονται: να μην θέλει να σε εκμεταλλευτεί κανείς. 


«Παρακαλώ, δώστε μου μια δουλειά. 
Ας με εκμεταλλευτεί κάποιος».

Είναι τραγικό να διαπιστώνεις πως είσαι περιττός και πως δεν υπάρχει κανείς να σε εκμεταλλευτεί.

Από την άλλη, είναι φοβερή ικανοποίηση για την οικονομική εξουσία -την αληθινή εξουσία δηλαδή- να βλέπει να σέρνονται εκλιπαρώντας στα πόδια της άνθρωποι που μέχρι χτες αγωνίζονταν για τα δικαιώματά τους.

«Παρακαλώ, δώστε μου μια δουλειά, έστω και με ελάχιστα χρήματα. Θέλω να γίνω δούλος»

«Λυπάμαι, είστε περιττός»

«Και τι θα κάνω;»

«Δεν ξέρουμε, ούτε και μας νοιάζει. Αυτοκτονήστε, κρυφτείτε, εξαθλιωθείτε αλλά -το κυριότερο- εξαφανιστείτε από μπροστά μας»

Οι εξαθλιωμένοι πληθαίνουν διαρκώς αλλά κανείς δεν παίρνει το θάρρος να πει πως δουλειές δεν πρόκειται να υπάρξουν.

Πολιτικοί υπόσχονται αόριστα νέες θέσεις εργασίας -ενώ ξέρουν πως δεν πρόκειται να υπάρξουν- και κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να «κρύψουν» τους άνεργους. Στατιστικά τρικ και νέοι όροι που παρουσιάζουν τους άνεργους ως εργαζόμενους.

Και μένει κρυφή και μια άλλη πραγματικότητα: οι πολιτικοί είναι διακοσμητικοί. Είμαστε στα χέρια των αγορών. Τους ανήκουμε.

Βέβαια, έχουν μια χρησιμότητα οι άνεργοι και οι εξαθλιωμένοι: συμβάλλουν στο να μένουν φρόνιμοι και φοβισμένοι οι δούλοι που κατάφεραν να έχουν μια δουλειά.

Το καλύτερο απ’ όλα είναι πως οι άνεργοι κατηγορούνται επειδή δεν έχουν δουλειά. Αν και όλοι ξέρουν πως δουλειές δεν υπάρχουν και δεν πρόκειται να υπάρξουν.

Και άνεργος, και ένοχος. Αφού δεν κερδίζουμε από σένα, είσαι περιττός. Περισσεύεις. Είσαι ένα λάθος. Δεν έπρεπε να γεννηθείς.

Και οι περισσότεροι άνεργοι το δέχονται. Νιώθουν ένοχοι επειδή είναι άνεργοι.

Αυτός που βρίσκεται χωρίς δουλειά αμφισβητείται και βάλλεται από όλους -και από τον εαυτό του- αλλά ο γόνος πλούσιας οικογένειας που δεν θα εργαστεί ποτέ στη ζωή του και κοπροσκυλιάζει πλουσιοπάροχα όλη μέρα δεν αμφισβητείται από κανέναν και δεν νιώθει καμία ενοχή.

Πώς φτάσαμε ως εδώ; Αποδεχόμενοι ως δεδομένα αυτά που έπρεπε να αμφισβητήσουμε. Αν αποδεχτείς ότι ο άνθρωπος είναι μια οικονομική ύπαρξη -και έχει λόγο να ζει μόνο αν προσφέρει κέρδος-, όλα αυτά μοιάζουν λογικά. Ο άνθρωπος, όμως, δεν έρχεται στη ζωή με οικονομικούς όρους. Ο άνθρωπος είναι κάτι πολύ πιο σημαντικό.

Και τώρα τι θα κάνουμε; Τουμπεκί. Έτσι κάνουν όλοι. Σε όλον τον κόσμο. Εμείς, άλλωστε, ψηφίσαμε πριν δυο εβδομάδες και αποφασίσαμε πως εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας είναι περιττοί. Αυτό ψηφίσαμε. Αντί να ψηφίσουμε για τους ανθρώπους, ψηφίσαμε για να καθησυχάσουμε τις αγορές.

Οπότε, αφήστε τις κλάψες για αυτούς που αυτοκτονούν και αυτούς που έχουν εξαθλιωθεί. Παραδεχτείτε πως σας δίνουν και μια κρυφή ικανοποίηση. Μπορεί να είστε δούλος αλλά δεν είστε στη θέση τους. Ακόμα.

Είναι υπέροχο πως οι αγορές -δια των εκπροσώπων τους- ζητάνε από τους άνεργους και τους εξαθλιωμένους να καταδικάσουν τη βία. Αν και αυτοί υφίστανται καθημερινά την πιο άγρια βία, με κίνδυνο -πολλές φορές- ακόμα και τη ζωή τους.

Η βία που πρέπει να καταδικαστεί αλλά κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να την καταδικάσει είναι η βία της αδιαφορίας. Η βία της αδιαφορίας.

Μπράβο ρε Λαφαζάνη! Τιμάς τα παντέλονια που φοράς! Είσαι αριστερός και όχι αριστερούλης

http://www.freepen.gr/2014/06/blog-post_4255.html

            
του Στρατή Μαζίδη

Μπράβο στον Παναγιώτη Λαφαζάνη που διαθέτει μνήμη και όχι σφουγγάρια σαν κάτι Σαμαράδες και δια της «Αριστερής Πλατφόρμας» απορρίπτει συνεργασία τόσο με το ΠΑΣΟΚ όσο και με τη ΔΗΜΑΡ.


Έχει δίκιο ο Λαφαζάνης.

Πώς να συνεργαστείς με το κόμμα που κυβέρνησε 30 χρόνια (και ακόμη κυβερνά) και έστειλε τη χώρα στον πάτο της θάλασσας; Πού έμαθε τον έλληνα στην τεμπελιά, τον εργατοπατερισμό, το διορισμό και το άραγμα;

Πώς να συνεργαστείς με την άοσμη, άχρωμη και άγευστη ΔΗΜΑΡ που όλο διαπιστώνει αλλά δεν έχει πρόταση επί της ουσίας; Πού μετείχε για 12 μήνες στην κυβέρνηση Σαμαρά;

Η διαφορά του Λαφαζάνη είναι πως είναι αριστερός και όχι αριστεΡούλης. Έχει ξεκάθαρη θέση.

Έξω από το ευρώ, καμιά συνεργασία με τους δολοφόνους της πατρίδας, εσωτερικούς τε και εξωτερικούς.

Ξεκάθαρες και ειλικρινείς θέσεις θέλει η κοινωνία. Όχι ισορροπιστές.

Με το Λαφαζάνη αρχηγό ο ΣΥΡΙΖΑ, δε θα ήταν απλά ο κορμός της επόμενης κυβέρνησης, θα ήταν η επόμενη κυβέρνηση.

Γιατί οι Κινέζοι «αγάπησαν» την Ελλάδα…

http://www.imerodromos.gr/

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

H γαλλική εφημερίδα Le Monde εκτιμά πως, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Κινέζου πρωθυπουργού στην Αθήνα, θα «κλειστούν» επενδύσεις 8 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Ο Λι Κετσιάνγκ, πρωθυπουργός της Κίνας, χτες, μια μέρα πριν φτάσει στη χώρα μας, επέλεξε να δημοσιεύσει ένα άρθρο, στο οποίο παρουσιάζει τους στόχους της επίσκεψης. Ένα απόσπασμα κρατάμε: «Η Ελλάδα επιταχύνει τις ιδιωτικοποιήσεις και την ανάπτυξη των υποδομών. Η Κίνα θα ενθαρρύνει τις καταξιωμένες επιχειρήσεις της να παίξουν ενεργό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία. Το λιμάνι του Πειραιά, στη λειτουργία του οποίου εμπλέκεται κινεζική επιχείρηση, αποτελεί θετικό παράδειγμα συμβολής στην τοπική, οικονομική ανάπτυξη και απασχόληση. Θα εργασθούμε από κοινού με την Ελλάδα για να μετατρέψουμε το λιμάνι του Πειραιά στο καλύτερο του είδους του, στη Μεσόγειο»

Έρχεται η ανάπτυξη…

Οι κυβερνητικοί παράγοντες και οι επίδοξοι συνεργάτες της Κίνας τρίβουν τα χέρια τους και δηλώνουν με χαρά: Έρχεται η ανάπτυξη…

Να κρατήσουμε και κάτι άλλο: Ο πρωθυπουργός της Κίνας έκανε μια επιλογή. Αρθρογράφησε στην εφημερίδα Καθημερινή, της γνωστής οικογενείας εφοπλιστών. Φανταζόμαστε πως η προτίμηση αυτή δεν έχει σχέση με το γεγονός πως «το ηλιόλουστο μεσημέρι της Πέμπτης 7 Ιουλίου 2011», όπως έγραφε η Καθημερινή, ο Αρ. Αλαφούζος αναγορεύθηκε πρέσβης της Λαϊκής Φιλίας, «με την οποία η κινεζική κυβέρνηση επιβραβεύει αυτόν που επιμένει στην ανάπτυξη των φιλο-κινεζικών διμερών σχέσεων» (Καθημερινή 8/7/2011). Δυσκολευόμασταν από τότε να καταλάβουμε τι σχέση έχει η «Λαϊκή φιλία» με τους εφοπλιστές… Όπως και να έχει εδώ είμαστε για να τα δούμε όλα. Έτσι κι αλλιώς φαίνεται ότι πολλοί θα «ευεργετηθούν» από την επίσκεψη του Κινέζου πρωθυπουργού.

Το είπε, άλλωστε, και ο Ντου Κίβεν, πρώην πρέσβης της Κίνας στην Ελλάδα, σε συνέντευξη που έδωσε στο κινέζικο πρακτορείο ειδήσεων Xinhuanet, στις 15 Ιουνίου: Στις πιο δύσκολες στιγμές της κρίσης η Κίνα «συνέχισε να εκφράζει την εμπιστοσύνη της στην Ελλάδα με πολλές ευκαιρίες». Ως ένα «εξαιρετικό παράδειγμα στήριξης» αναφέρεται πάντα η COSCO. Στο ίδιο κλίμα η ιστοσελίδα china.org.cn, σε ανάλυση για την επίσκεψη, αναφέρει πως ο Κινέζος πρωθυπουργός θα τονίσει ότι η κινεζική διπλωματία επιδιώκει τη διάρκεια στις δραστηριότητες της.

Ο «παράδεισος» των επενδύσεων και οι συμβάσεις COSCO

Ως εδώ …καλά. Με τι όρους θα δουλεύουν οι εργαζόμενοι στις κινεζικές επενδύσεις; Ας μην επαναλάβουμε την έκφραση «μισθοί Κίνας». Ας αναφερθούμε μόνο στη σύμβαση στο Σταθμό Εμπορευματοκιβωτίων του Ικονίου, που παραδόθηκε στο κινεζικό μονοπώλιο της COSCO. Τη σύμβαση είχε δημοσιεύσει ο Ριζοσπάστης στις 25 Μαΐου του 2013. Αντιγράφουμε το απόσπασμα:

Η «σύμβαση εκ περιτροπής εργασίας αορίστου χρόνου» προβλέπει ότι:
«Το ωράριο εργασίας του εργαζόμενου θα είναι είκοσι τέσσερις (24) ώρες τη βδομάδα κατανεμημένες ισόχρονα σε τρεις μέρες εβδομαδιαίως ήτοι δώδεκα (12) ημέρες το μήνα».
«Ο εργοδότης δικαιούται να μεταθέτει ή αποσπά τον εργαζόμενο, από εργασία σε εργασία, από βάρδια σε βάρδια, από τμήμα σε τμήμα, από μηχάνημα σε μηχάνημα, από εκμετάλλευση σε εκμετάλλευση κτλ».
«Ο εργαζόμενος θα αμείβεται με μεικτό ημερομίσθιο το οποίο ανέρχεται σε 70 ευρώ ανά ημέρα και 8ωρη απασχόληση», επειδή, σύμφωνα με τη σύμβαση, «οι μεικτές συμβατικές αποδοχές είναι ανώτερες από τις κατώτερες νόμιμες αποδοχές» οι οποίες όπως διευκρινίζει είναι 22,8 ευρώ. «Περιλαμβάνονται σε αυτές (σ.σ. δηλαδή στα 70 ευρώ μεικτά) η αμοιβή για οποιασδήποτε φύσης επιδόματα, καθώς και για κάθε πρόσθετη πέραν της νομίμου εργασίας που τυχόν ήθελε παρασχεθεί (αμοιβή νυχτερινής εργασίας, αμοιβή Κυριακών, αργιών, αμοιβή για εκτός έδρας εργασία κ.λπ.)»!
Με τα 70 ευρώ μεικτά, ο εργαζόμενος «θα θεωρεί εξοφλημένη πάση αξίωσή του»! Οσο για υπερωρίες αναφέρεται: «η υπέρβαση του ημερήσιου ωραρίου απασχόλησης», «…θα λογίζεται οικειοθελής παραμονή στο χώρο εργασίας»!
Η εταιρεία έχει δικαίωμα να καταγγείλει τη σύμβαση, αν ο εργαζόμενος απουσιάσει χωρίς άδεια 3 ημέρες μέσα σε διάστημα ενός χρόνου. Δηλαδή, τέλος το δικαίωμα της απεργίας για τους εργαζόμενους!..
Ο εργαζόμενος «υποχρεούται έναντι του εργοδότη σε υποχρέωση πίστης που αναλύεται σε απαγόρευση διάδοσης εταιρικών μυστικών και πληροφοριών σε οποιοδήποτε φυσικό ή νομικό πρόσωπο». Με συνοπτικές διαδικασίες απολύθηκαν εργαζόμενοι που «τόλμησαν» να παραβιάσουν την «ομερτά» που θέλει να επιβάλει η COSCO και κατήγγειλαν τον εργασιακό μεσαίωνα.

Ο Δημήτρης Μελισσανίδης και οι «Νέοι Παρθενώνες»

του Χρήστου Τριανταφύλλου

 

 

Συνήθως όταν διαβάζουμε/βλέπουμε/ακούμε για επεισόδια σε πορείες, το λεξιλόγιο των περισσότερων ΜΜΕ αποκαλύπτει πολύ περισσότερα από όσα θα ήθελαν για το ποιόν τους: δεκάδες φορές οι διάφοροι μαφιόζοι και τραμπούκοι έχουν μεταμφιεστεί σε «αγανακτισμένους πολίτες», το ξύλο έχει μεταμφιεστεί σε «μικροσυμπλοκές», κ.ο.κ.

Χθες στη Νέα Φιλαδέλφεια το Συντονιστικό Κατοίκων της περιοχής οργάνωνε συζήτηση με θέμα το γήπεδο της ΑΕΚ, που, ως γνωστόν είναι το μήλο της έριδος –με ένα απλό γκουγκλάρισμα θα καταλάβετε τι εννόω όσοι δεν το γνωρίζετε. Παραδόξως, και ευτυχώς, οι δημοτικές εκλογές ανέδειξαν νικητή τον Άρη Βασιλόπουλο, που αντιτίθεται στα σχέδια του Μελισσανίδη να καταβροχθίσει το άλσος της Φιλαδέλφειας. Όταν όμως, τα διακυβέυματα είναι τόσο μεγάλα, πάντα έρχεται το ιππικό.


Η Original οργάνωσε αντισυγκέντρωση (και όχι συγκέντρωση) μια ώρα πριν από αυτήν των κατοίκων∙ μετά τις προειδοποιητικές βολές στο Πνευματικό Κέντρο, και μετά την σφαίρα που εστάλη ως εκφοβισμός σε κάτοικο, ο ιδιωτικός στρατός εξαπέλυσε blitzkrieg. Ξύλο σε παρευρισκόμενους που είχαν –ή δεν είχαν– σταμπάρει, επίθεση στην κατάληψη «Στρούγκα» και βανδαλισμοί, βρισίδι, προπηλακισμοί και τραμπουκισμοί μπροστά στην αδιάφορη αστυνομία. Τι μας θυμίζει άραγε;

Και αν κάποιος θελήσει να αμφισβητήσει το indymedia ως υπερβολικό –που συχνά είναι όντως–, δεν έχει παρά να κάνει μια βόλτα σε άλλα σάιτ, ή να ρωτήσει αυτόπτες μάρτυρες. Εγώ πέρασα από την περιοχή λίγο μετά και έμαθα από άτομο που αναμειγνύεται στα τοπικά ζητήματα ότι μπροστά στα μάτια του ξυλοκοπήθηκαν 3 άτομα, εκ των οποίων 2 γυναίκες. Η εισβολή στην Στρούγκα επίσης έγινε όντως, και τα αποτελέσματά της τα είδα προσωπικά.

Γιατί όμως τα γράφω όλα αυτά; Μπορείτε να τα δείτε σε οποιοδήποτε άλλο σάιτ. Ας γυρίσουμε λοιπόν στον πρόλογο. Πιστός στην αναγνωστική μου μανία, περιηγήθηκα στο γνωστό αθλητικό σάιτ Contra.gr, μέλος του ομίλου News24 –στο οποίο ανήκει και το πολυαγαπημένο μου Oneman– για να δω τι έγραψαν σχετικά. Το Contra γενικά το θεωρώ σοβαρό σάιτ, τόσο λόγω της απόστασης που κρατάει συνήθως από το καφριλίκι, όσο και λόγω των αρκετών καλών αρθρογράφων που έχει.

Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη, λοιπόν, όταν είδα 2 άρθρα σχετικά: αυτό, και αυτό. Εδώ δεν έχουμε μια κλασική περίπτωση συγκάλυψης επεισοδίων από τον αθλητικό Τύπο σε οπαδικό τόνο, αλλά μια εγκληματική διαστρέβλωση της αλήθειας∙ δεν έχουμε τον εξωραϊσμό μιας συμπλοκής μεταξύ οργανωμένων μπράβων που αυτοαποκαλούνται οπαδοί, αλλά την συγκάλυψη της επίθεσης των μπράβων αυτών εναντίον απλών πολιτών που έτυχε να θέλουν να συμμετάσχουν σε μια συζήτηση.

Στο πρώτο άρθρο, η σύναξη των οπαδών μεταμορφώνεται σε μια ήσυχη οικογενειακή γιορτή: «Οικογένειες με μικρά παιδιά, ηλικιωμένοι, νεαροί οπαδοί αλλά και παλαίμαχοι της ΑΕΚ όπως οι Ατματσίδης, Νεστορίδης, Σεραφείδης, βρέθηκαν στη Νέα Φιλαδέλφεια και πέρασαν το δικό τους μήνυμα». Οι κάτοικοι διαφωνούν απλώς με το «κόψιμο ορισμένων δέντρων» (!), ενώ το σάιτ αναφέρει, μετά από όσα έγιναν, την πρόθεση των μπράβων να εισβάλουν στο δημοτικό συμβούλιο σαν να μην συμβαίνει τίποτα! Μάλλον ο ρεπόρτερ μπέρδεψε τους καυγάδες των καφενόβιων παππούδων σε παρακείμενο κατάστημα με τους ξυλοδαρμούς των οπαδών σε κατοίκους. Συμβαίνουν αυτά.

Στο δεύτερο άρθρο ο δήμαρχος παρουσιάζεται εξαρχής να βρίσκεται «στο μάτι του κυκλώνα», ενώ οι κάτοικοι αναφέρονται ως 30 –ούτε στοιχειώδης δημοσιογραφική ηθική– και οι οπαδοί ως 400 –μάλλον ο ρεπόρτερ είχε χτυπήσει μερικά τσίπουρα πριν την συγκέντρωση και τους έβλεπε διπλάσιους.
Και εδώ, φίλες και φίλοι, ερχόμαστε στο σημείο που όλοι περιμένατε. Πώς χαρακτηρίζονται οι κάτοικοι; Ως κάτοικοι; Όχι. Ως διαδηλωτές; Ούτε. Ως συγκεντρωμένοι; Καήκατε. Οι κάτοικοι αναφέρονται ως αντιφρονούντες. Πάμε άλλη μια, για όσους δεν το έπιασαν: αθλητικό σάιτ εν έτει 2014 αναφέρει ένα σύνολο ανθρώπων που αντιδρούν ως ΑΝΤΙΦΡΟΝΟΥΝΤΕΣ. Όσοι δεν καταλαβαίνουν το point και ετοιμάζονται να σχολιάσουν ότι «αντιφρονών είναι αυτός που σκέφτεται αντίθετα», καλύτερα να σταματήσoυν να διαβάζουν το ΣΚΡΑ-punk.

Στην Ελλάδα του 2014 λοιπόν, ένα μη οπαδικό αθλητικό σάιτ διαστρεβλώνει πλήρως εγκληματικά γεγονότα που αφορούν επιθέσεις οπαδών σε κατοίκους, μετράει τους συγκεντρωμένους με τρόπο που θα έκανε τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο να δακρύσει από περηφάνεια, και ονοματίζει τους διαδηλωτές με λεξιλόγιο χωροφύλακα της δεκαετίας του 1950.

Η μεταπολιτική φαίνεται πως δεν θριαμβεύει απλώς, αλλά δείχνει και τα δόντια της∙ μετά τις ιαχές των ακόλουθων του Μπέου κατά των «θολοκουλτουριάρηδων», μετά τα 50ευρα του Μώραλη στους ψηφοφόρους, ο Μελισσανίδης με τις πλάτες του Λύσσανδρου Γεωργαμλή και της Original ετοιμάζεται, με κάθε επισημότητα, να φτιάξει την Αγιά Σοφιά βασιζόμενος όχι μόνο στην προφανή καφρίλα, αλλά κυρίως στο νέφος της υποτιθέμενης αντικειμενικότητας του «έλα μωρέ, μπαλίτσα βλέπουμε για να ξεσκάμε».

 Ίσως ακόμη ανησυχητικότερη από τα ανοιγμένα κεφάλια, που πλέον δεν αφορούν κάποιους μετανάστες κάπου στην Ομόνοια αλλά εμάς τους ίδιους και τους οικείους μας, να είναι η αποστροφή ηλικιωμένου στο προαναφερθέν μαγαζί, σύμφωνα με την οποία «πού ήταν αυτοί οι οικολόγοι όταν φτιαχνόταν το Mall που ήταν παράνομο;». Και αυτό, γιατί όταν ο Μελισσανίδης θα εξαπολύει τον στρατό του απέναντι στον εκάστοτε αντίπαλο, ο κύριος αυτός θα αναρωτιέται, ρουφώντας ήρεμα τον καφέ του, «ναι, αλλά πού ήταν αυτοί οι διαδηλωτές όταν μας σφυρίξανε ανάποδο οφσάιντ;».

Πηγή: ΣΚΡΑ-punk

"Πάντα ο σκύλος ήταν ευχαριστημένος όταν το αφεντικό του πέταγε ένα κοκαλάκι"

http://financialcrimesnews.blogspot.gr/2014/06/blog-post_21.html

Διαβάσαμε σε ορισμένες ιστοσελίδες, σε κάποιες από αυτές μάλιστα αρθρογραφούν επαγγελματίες δημοσιογράφοι – μέλη της ΕΣΗΕΑ, για τα γεγονότα της Παρασκευής στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Σταχυολογούμε λοιπόν:

*Ότι διαμαρτύρονταν «όσοι δεν ήθελαν να γίνει το γήπεδο της ΑΕΚ» (πρώτο ψέμα γιατί μεταξύ τους ήταν και αρκετοί φίλοι της ΑΕΚ που θέλουν το γήπεδο, αλλά όχι με τους όρους κατασκευής του Μελισσανίδη).

*«Ότι οι διαμαρτυρόμενοι ήταν 15», άρα ο συντάκτης ή ο κατά νόμο υπεύθυνος της ιστοσελίδας, ήταν εκεί και μέτραγε, συνεπώς μπορεί να δώσει και κατάθεση στις αρχές για το ποιοι ήταν οι σαφώς πολλαπλάσιοι που χτύπησαν τους 15, που λόγω αριθμού ήταν ακίνδυνοι και λόγω άποψης ειρηνικοί.

*«Ότι ήταν από άλλες περιοχές». Αυτό ας το αναλύσουμε:

α) το δικό μας ρεπορτάζ έχει τραυματίες από τη Ν. Φιλαδέλφεια και τους όμορους δήμους και μέλη τοπικών φορέων. Άρα εδώ έχουμε ένα συνειδητό ψέμα και την εν ψυχρώ εκτέλεση του ρεπορτάζ.

β) αφού λοιπόν «ξέρει» ο συντάκτης ποιός είναι από πού, γνωρίζει και τα στοιχεία (και την εντοπιότητα φυσικά), όσων προκάλεσαν σωματικές βλάβες σε πολίτες, φθορά ξένης περιουσίας και αυτοδικία. Ενδιαφέρον στοιχείο για τους δικηγόρους των δαρθέντων, αν θελήσουν να το πάνε δικαστικά και όχι πολιτικά.

γ)παρά το απίθανο ψεύδος της εντοπιότητας (γιατί αναγνωρίστηκαν κάποιοι από τους τραμπούκους και είναι «από αλλού») θυμηθείτε το «επιχείρημα» όταν θα κινητοποιούνται πολίτες πχ για τις ακτές. Το αντίστοιχο «επιχείρημα» είναι γιατί σε νοιάζει να μην ιδιωτικοποιηθεί η πλαζ της Βούλας αφού είσαι από το Καματερό, γιατί αντιδράς για την περίφραξη στο Ελληνικό, αφού μένεις στα Πατήσια, ή γιατί δεν αντιδράς που η Μέρκελ θέλει να κάνει γερμανική μπυραρία στην Ακρόπολη, αφού είσαι Τρικαλινός και όχι Αθηναίος. Όποιος ενοχλεί το fast track φαγοπότι είναι "ξένος".

δ) από την «πληρότητα» του ρεπορτάζ απουσιάζει η κοινή δήλωση των δύο δημάρχων Νέας Ιωνίας και Νέας Φιλαδέλφειας, που τάσσονται υπέρ του γηπέδου, αλλά επαναλαμβάνουμε, με άλλους όρους από αυτούς του σχεδίου Μελισσανίδη.

ε) από τις επιθέσεις δεν γλίτωσε ούτε στέκι πολιτικού χώρου και εδώ χρειάζεται όποιος έχει μυαλό να σκεφτεί από πού εκπορεύεται η ανοχή της αστυνομίας στους επιδρομείς. Αλλά εδώ θα απαντήσουν πολιτικές συλλογικότητες γιατί το πράγμα πήγε ήδη «αλλού».

Για το είδος της «δημοσιογραφίας» που δικαιολογεί λυντσαρίσματα, αυτοδικίες, ξυλοδαρμούς, επιδρομές, αποκρύπτει την άποψη της άλλης πλευράς, κλπ δεν θα πούμε τίποτα περισσότερο, παρά το ότι πάντα ο σκύλος ήταν ευχαριστημένος όταν το αφεντικό του πέταγε ένα κοκαλάκι.

Συνεργάσιμοι/ες; Όχι, ευχαριστούμε!,

• 
  

 της Τόνιας Κατερίνη

Το σχέδιο απέναντι στο οποίο βρισκόμαστε σήμερα αντιμέτωποι/ες έχει την αφετηρία του στη δεκαετία του ’80 όταν από οι πολιτικές του welfare (της κοινωνικής προστασίας) δίνουν τη θέση τους στις πολιτικές του workfare (της ανταπόδοσης μέσω της απορυθμισμένης εργασίας) ενώ η κερδοφορία του κεφαλαίου δεν προέρχεται πια κατά προτεραιότητα από τον παραγωγικό τομέα, αλλά από τις χρηματοπιστωτικές δραστηριότητες. 

 

Στο πεδίο αυτό, αναπτύσσονται ποικίλες πρακτικές υψηλής κερδοφορίας του κεφαλαίου που αφορούν, κατά κύριο λόγο, τους μεγάλους παίκτες –ταυτόχρονα, όμως, εμπλέκουν το σύνολο σχεδόν της κοινωνίας, διαμορφώνοντας νέες οικονομικές και κοινωνικές συμπεριφορές. Η εμπλοκή αυτή επιτυγχάνεται αρχικά μέσω του Χρηματιστηρίου και στη συνέχεια με την παραγωγή και πώληση ποικίλων τραπεζικών προϊόντων· τα πιο διαδεδομένα είναι τα καταναλωτικά δάνεια και οι κάρτες, αλλά τον κορμό αποτελούν τα ενυπόθηκα στεγαστικά δάνεια.

Αυτή η τελευταία υπερδραστηριότητα των τραπεζών είχε σημαντικές και καθόλου τυχαίες επιπτώσεις. Εκτόξευσε τις τιμές των ακινήτων, ανεβάζοντας την εργολαβική κερδοφορία, η οποία παραδοσιακά κυμαινόταν μεταξύ 20 και 30%, σε ποσοστά ενίοτε άνω του 200%. Και, την ίδια στιγμή, δημιούργησε χρέη με εξασφάλιση ακίνητα, η αξία των οποίων είναι σήμερα πολύ μικρότερη του δανείου. Παράλληλα η χορήγηση επισκευαστικών ενυπόθηκων δανείων, που χρησιμοποιούνταν εν γνώσει των τραπεζών, για να καλύψουν πραγματικές ή έντεχνα κατασκευασμένες καταναλωτικές ανάγκες, αλλά και τις σημαντικές ανάγκες που προκαλούσε η αποδιάρθρωση των κοινωνικών παροχών, υποθήκευσε δόλια τη ζωή πλήθους νοικοκυριών.

Έτσι, μεγάλο μέρος της κοινωνίας βρέθηκε με υποθηκευμένο μέλλον, στη βάση μιας ψευδεπίγραφης ευημερίας. Το πρότυπο του υπερχρεωμένου ανθρώπου κατασκευάστηκε μεθοδικά. Ακόμα και όταν σταμάτησε να τροφοδοτεί, πληρώνοντας, την υπερκερδοφορία των τραπεζών, ο υπερχρεωμένος άνθρωπος παρέμεινε πολύτιμο «υπόδειγμα» για την άσκηση νέων πολιτικών της κοινωνίας του ελέγχου. Από αυτή τη σκοπιά, η μεθοδική κατασκευή του χρεωμένου ανθρώπου δεν είναι απλώς παράγωγο της «κρίσης» αλλά μια στρατηγική για την αναπαραγωγή των σχέσεων εξουσίας, με την υποθήκευση όχι μόνο της περιουσίας και της εργασίας, αλλά και των ατομικών στρατηγικών ζωής δια βίου.

Σήμερα, εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά κινδυνεύουν άμεσα να χάσουν την ακίνητη περιουσία τους, ακόμα και την πρώτη κατοικία. Σε πολλές περιπτώσεις, η περιουσία αυτή θα εκποιηθεί σε τίμημα μικρότερο του ενός τρίτου της αξίας της. Πρόκειται για μια αναδιανομή πλούτου προς όφελος των πλουσίων χωρίς προηγούμενο στη σύγχρονη ιστορία. Η κατάσχεση και ο πλειστηριασμός της ακίνητης περιουσίας, πέρα από τον άμεσο κίνδυνο απώλειας της στέγης, σημαίνει και την καταστροφή του τελευταίου αναχώματος ασφάλειας: έπειτα από αυτή, το άτομο αφήνεται «γυμνό» στην αρένα της επισφάλειας και της εκμετάλλευσης.

Πέρα από την πτωχευτική δυνατότητα που δίνει στα νοικοκυριά ο λεγόμενος νόμος Κατσέλη, ο οποίος παραμένει σε ισχύ μέχρι στιγμής, εδώ και λίγους μήνες έχουμε διαδοχικές αλλαγές του νομικού πλαισίου για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά. Από την κατάργηση της προστατευτικής ρύθμισης Παπαθανασίου, που έθετε ένα όριο οφειλής (200.000 ευρώ), κάτω από το οποίο απαγορευόταν η κατάσχεση, περάσαμε στην προσωρινή, υπό πολλές προϋποθέσεις, και μόνο για ένα χρόνο προστασία της κύριας κατοικίας. Ήδη δε τον τελευταίο καιρό, και και με τη δημοσιευμένη πλέον απόφαση της Τράπεζας της Ελλάδας στο ΦΕΚ 1582, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο θεσμικό πλαίσιο, που καταργεί την έννοια της προστασίας και αλλάζει ριζικά την αντίληψη διαχείρισης των υπερχρεωμένων δανειοληπτών. Πρόκειται για τη θεσμοθέτηση της εξωδικαστικής διαδικασίας διαπραγμάτευσης με τις τράπεζες, υπό τον έλεγχο των τραπεζών, και με κύριους άξονες τη συνθήκη του «συνεργάσιμου» δανειολήπτη και το ελάχιστο εισόδημα «αξιοπρεπούς» διαβίωσης. Έχει ενδιαφέρον εδώ ότι σε μια αμιγώς οικονομική συναλλαγή εισάγονται δυο έννοιες με «ηθικό» πρόσημο –η αξιοπρέπεια από τη μια και η συνεργασιμότητα από την άλλη.

Παρότι η «αξιοπρεπής» διαβίωση δεν έχει ακόμα με ακρίβεια προσδιοριστεί, είναι φανερό ότι βρισκόμαστε απέναντι σε μια οριζόντια ρύθμιση εδραζόμενη σε αμφίβολα στατιστικά δεδομένα, παραχαραγμένα σε ό,τι αφορά στα κοινωνικά παρεχόμενα αγαθά. Μια ρύθμιση που αγνοεί πλήρως το κοινωνικό κεκτημένο της διαβίωσης, θεμελιώδη παράμετρο της αξιοπρέπειας, αν όντως την εννοούμε.

Αλλά τι είναι ο «συνεργάσιμος»;

Πέρα από τους βασικούς στόχους των νέων πολιτικών για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, που αφορούν α) τη διαχείριση του κοινωνικού πλούτου (εν προκειμένω της μικρής ακίνητης ιδιοκτησίας), β) τον έλεγχο των αξιών της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας και γ) την κερδοφορία την τραπεζών, ένα από τα βασικά προβλήματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν είναι η αξιοπιστία του υπό κατάρρευση, πλέον, πιστοληπτικού συστήματος. Από μεγάλο μέρος των δανειοληπτών εκδηλώνεται μια βουβή απειθαρχία: ένα σιωπηλό «δεν πληρώνω», αποτέλεσμα κυρίως ανάγκης αλλά και θυμού. Σιγά σιγά, στόμα με στόμα, έσπασε το δέος απέναντι στα απειλητικά τηλεφωνήματα των εισπρακτικών εταιριών. Οι άνθρωποι είναι πια περισσότερο ενήμεροι για τα δικαιώματά τους, και είναι πολλοί και πολλές, άτομα και συλλογικότητες που δουλεύουν συστηματικά καιρό τώρα γι” αυτό. Όσοι μπορούν, χρησιμοποιούν τα διαθέσιμα θεσμικά εργαλεία που υπό προϋποθέσεις τους παρέχουν προστασία. Οι περισσότεροι, όμως, είναι επιφυλακτικοί, καθώς γνωρίζουν ότι πρόκειται για ένα πλαίσιο διάτρητο, μακριά από τις πραγματικές ανάγκες και τις δυνατότητες τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι για πάνω από 150.000 απειλούμενες κύριες κατοικίες, έγιναν περίπου 10.000 αιτήσεις προστασίας στις τράπεζες.

Για να ανασυστήσουν, λοιπόν, το φόβο που διέσπειραν με τις εισπρακτικές εταιρείες, οι τράπεζες χρειάζονται νέα θεσμικά εργαλεία. Και έτσι προκύπτει η συνεργασιμότητα ως βασική προϋπόθεση της δυνατότητας ρύθμισης του χρέους. Όποιος/α

* δεν σηκώσει το τηλέφωνο για πάνω από τρεις συνεχόμενες φορές
* δεν σπεύσει να επισκεφθεί την τράπεζα αμέσως μόλις κληθεί
* αρνηθεί να προσκομίσει κάθε οικονομικό, αλλά και προσωπικό του στοιχείο και τον έλεγχο επαλήθευσής τους
* δεν συνεχίσει μετά τη ρύθμιση την ίδια αδιάλειπτη συνεργασία ως το τέλος της εξόφλησης, ίσως για πάντα… δεν είναι συνεργάσιμος/η.

Πρόκειται για την εκχώρηση στοιχειωδών παραμέτρων ελευθερίας. Ο συνεργαζόμενος διαιωνίζει την ομηρία του υπερχρεωμένου, με τη διαφορά ότι μετατρέπεται σε «αξιόπιστο» εντός συστήματος. Και σε αυτή την περίπτωση θα μπορεί να τύχει «ευνοϊκών» ρυθμίσεων, που κυμαίνονται από «τη μείωση της δόσης για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα», ως την «εθελοντική» παραχώρηση της κυριότητας του ακινήτου του στον πιστωτή, με τη «δυνατότητα» να παραμείνει σε αυτό ενοικιάζοντάς το για κάποια χρόνια!

Είναι λοιπόν φανερό ότι αυτό που μεθοδεύεται βρίσκεται πολύ μακριά από τις ανάγκες και τη δυνατότητα επίλυσης των προβλημάτων των υπερχρεωμένων. Ο Μαρξ είχε ήδη εντοπίσει τη «δυσπιστία» ως πολιτικό εργαλείο απέναντι στον αιτούντα δάνειο, αλλά και απέναντι στο φτωχό που είναι αποδέκτης κοινωνικής αρωγής. Αλλά και ο Νίτσε, στη Γενεαλογία της Ηθικής, είχε εντοπίσει δίπλα στο ζεύγος «προσπάθεια-ανταμοιβή» το ζεύγος «υπόσχεση-ενοχή» για το χρέος που δεν «τιμήσαμε». Στις σημερινές συνθήκες, ευτυχώς, είναι πολλοί και πολλές όσοι/ες ως μόνο χρέος και συνθήκη αξιοπρέπειας αναγνωρίζουν την αντίσταση σε όσα συμβαίνουν –και όσα επίκεινται.

 

 http://rednotebook.gr/

Όσοι δεν είναι αλήτες και ρουφιάνοι, να κάνουν ένα βήμα μπροστά

Στη χώρα μας, μαζί με την κρίση και την αποδόμηση του πολιτικού συστήματος, ήρθε και η αποδόμηση του στηρίγματός του. Ο δημοσιογράφος πλέον, για μεγάλη μερίδα κόσμου, είναι ταυτόσημος με τη διαπλοκή, την προπαγάνδα και τον καιροσκοπισμό. Πολιτικοί και δημοσιογράφοι γίνανε “όλοι ίδιοι” σε ένα βράδυ.

Από το “το ‘πε ο Ευαγγελάτος” περάσαμε στο “μιλάει κι ο Ευαγγελάτος”. Κι αν για τον Ευαγγελάτο δεν θα κλάψει κανένας, για την απαξίωση και την κακοποίηση που έχει υποστεί η δημοσιογραφία θα πρέπει να κλαίει κάθε δημοκρατικό μας κύτταρο.

Εξουσία που δεν υπόκειται σε δημόσιο έλεγχο δεν υπόκειται σε κανένα ενδοιασμό. Κοινώς κάνει ότι της καπνίσει.

Ένα από τα όπλα μιας κοινωνίας απέναντι στην εκάστοτε εξουσία, πολιτική και οικονομική, είναι η δημοσιογραφία. Ή τουλάχιστον, θα έπρεπε να είναι.

Πριν στις όχθες της γεννηθεί ο κίτρινος τύπος, οι ανατροπές, οι ενικοί, οι ζούγκλες, τα μεσημεριανάδικα, οι ελεύθεροι σκοπευτές, τα φίμωτρα, τα μακελειά, οι πληρωμένες καταχωρήσεις, τα απολιτίκ και οι πρωταγωνιστές.

Όλα αυτά τα αναρριχόμενα που μέσα από τα λείψανα της δικής τους δημοσιογραφίας βγήκαν κομπάζοντας για την δική τους μοναδική αλήθεια, ακόμα και σήμερα καταφέρνουν να φορούν την προβιά της και ταυτόχρονα να κινούνται στο ίδιο ρεύμα με την εξουσία που υποτίθεται πως έχουν στρατευθεί να ελέγχουν. Μερικές φορές και μέσα στα ίδια οχήματα, στο διπλανό κάθισμα.

Αναρωτιέμαι, είναι δημοσιογραφία το να προπαγανδίζεις από το πρωί μέχρι το βράδυ για τα συμφέροντα των δανειστών και να βρίσκεσαι σε payroll τραπεζών;

Είναι δημοσιογραφία να αγνοείς ολόκληρα ζητήματα επειδή δεν είναι προς το συμφέρον του εργοδότη σου ή να κατηγορείς κοινωνικές ομάδες ολόκληρες, διαφορετικές την κάθε φορά, ανάλογα με τις κυβερνητικές στοχεύσεις της περιόδου;

Ή μήπως είναι δημοσιογραφία να παρουσιάζεις το παλικάρι με τη σβάστικα στο χέρι ως “καυτό γκομενάκι” ή να χειραγωγείς ξεκάθαρα την κοινή γνώμη με δελτία ειδήσεων βγαλμένα απευθείας από γραφεία τύπου και τους επικοινωνιολόγους που τα στελεχώνουν;

Κι αν όλα τα παραπάνω λέγονται δημοσιογραφία, πως λέγεται αυτός που αποκαλύπτει σκανδαλώδεις τροπολογίες, βρώμικες ρυθμίσεις και παράνομες δοσοληψίες τραπεζιτών ή κρατικών στελεχών;

Πως λέγεται αυτός που αποκαλύπτει λίστες φοροδιαφυγής, αδικίες σε βάρος πολιτών, υπουργικά σκάνδαλα,

Και πως λέγονται όσοι αποκαλύπτουν παραβιάσεις δικαιωμάτων κατοίκων ολόκληρων περιοχών ή τη δράση και την οργάνωση νεοναζιστικών οργανώσεων;

Προφανώς, οι πάνω δεν μπορεί να έχουν το ίδιο όνομα με τους κάτω. Δεν κάνουν την ίδια δουλειά.

Η γλώσσα είναι ένας ζωντανός οργανισμός, όμως για τους πάνω, για τα μεταλλαγμένα αυτά πλάσματα της δημοσιογραφίας ακόμα δεν έχει εφεύρει ένα ξεχωριστό όνομα.

Τουλάχιστον σήμερα, είναι πολύ εύκολο να διακρίνεις ποιοι δημοσιογράφοι και ποια μέσα δεν είναι με τους πάνω.

Δεν έχεις παρά να δεις ποιοι είναι στο περιθώριο.

Ποιοι αποκαλύπτουν και δεν ασχολείται κανένας με την αποκάλυψη.

Ποιοι ελέγχουν την εξουσία, και σε ποιους τελικά επιτίθεται η εξουσία.

Αλήθεια, ποιες είναι οι μεγάλες δημοσιογραφικές επιτυχίες τα χρόνια αυτά που κανάλια και εφημερίδες συνεχίζουν να παίρνουν ζεστό παραδάκι από τις τράπεζες; Ποια μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία έχουν να παρουσιάσουν;

Κι έτσι ερχόμαστε στο θέμα που απασχολεί εδώ και εβδομάδες την μπλογκόσφαιρα, και μετά την δήλωση του Γαβριήλ Σακελλαρίδη, το σύνολο της κοινωνίας αλλά και των κομμάτων.

Σήμερα, ένας από τους δύο ανθρώπους που όχι μόνο μαζεύτηκε στη φωλίτσα του μετά από μια περίεργη ιστορία ερωτικού(;) βίντεο με στιγμές υπουργού που αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει, αλλά από τότε μας έχει απασχολήσει ΜΟΝΟ για να μας φέρει το μήνυμα της λύσης της Χρυσής Αυγής, εκβιάζει ανοικτά έναν άνθρωπο με την αποκάλυψη ενός βίντεο με προσωπικές του στιγμές.

Το κουτσομπολιό είναι ένα εθνικό σπορ, ο χαβαλές ίσως το δεύτερο, και είμαι σίγουρος πως πολύς κόσμος θα διασκεδάσει με την δημοσίευση ενός τέτοιου βίντεο.

Δεν υπάρχει όμως κάποιο όριο σε αυτήν την κοινωνία, που αν ξεπεραστεί, η ίδια η κοινωνία θα πρέπει να βγει μπροστά και να τιμωρήσει το άδικο και το ανήθικο;

Όσοι λοιπόν είναι δημοσιογράφοι, με μικρό και ταπεινό δέλτα, με επίγνωση της ευθύνης και των υποχρεώσεων που έχουν προς το κοινωνικό σύνολο, ας κάνουν σήμερα ένα βήμα μπροστά.

Όσοι το επιθυμούν, μπορούν απλά να δικαιολογήσουν τους τίτλους του αλήτη και του ρουφιάνου.

Για όλους όμως, το στοίχημα δεν είναι αν ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης θα επιζήσει πολιτικά από αυτή τη δολοφονική επίθεση που δέχεται, αλλά εάν η κοινωνία μας θα πάρει την τελική στροφή για την κάτω βόλτα.

Ή καλύτερα, αν θα δει αυτή τη σφαλιάρα, σαν την τελευταία ευκαιρία της να ανατρέψει αυτή την ξέφρενη πορεία που έχει πάρει για τον πάτο της Ιστορίας.

Το αν ζούμε ακόμα στο 1990 όπου χωρίς ενοχές κάναμε κάποιον Κορκολή, ανέκδοτο και σύνθημα φαυλότητας, ανωμαλίας και παιδοφιλίας, απλά και μόνο επειδή ένας Τριανταφυλλόπουλος μύρισε λαβράκι, δεν εξαρτάται μόνο από το τι ημερομηνία γράφει το ημερολόγιο.

Πολιτικό προσωπικό, δημοσιογράφοι και ο κάθε πολίτης ξεχωριστά, θα πρέπει και να το αποδείξουμε.

(ΥΓ. Ένας από τους προβληματισμούς που διαπιστώνω σε οποιαδήποτε παρέα και αν βρεθώ, αλλά μου τους εκμυστηρεύονται και φίλοι, είναι η απορία του πως γίνεται, ενώ η μεγάλη πλειοψηφία συμφωνούμε για το τέλμα στο οποίο έχουμε περιέλθει, δεν αλλάζει κανείς τίποτα.

Ας είναι αυτή η ευκαιρία η αρχή, για πολίτες και δημοσιογράφους, να δώσουμε μιαν απάντηση σε κάθε χαμερπές πλάσμα αυτής της κοινωνίας, πως ή που θα σηκωθεί και θα περπατάει στα δύο πόδια και θα σέβεται τον διπλανό του, ή που θα καταδικαστεί για πάντα να σέρνεται στο περιθώριο.)

Πηγή – ρεμπελίσκος

Our summer storms.....

Martyn Green ‎Kalimera Kefalonia! 

 

Well Kefalonia and Zakynthos both had a truly spectacular storm last night, I went out onto the top balcony a took some long 30 to 40 second exposures, wide open at 400 ISO!! I'm very pleased with the results, Our summer storms are just so colorful and the stars just add the certain something, I hope everyone enjoys them, as much as I really enjoyed taking them!!

 

 

 

 

 Sharon Glam Ma Webster 100% AMAZING!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 

 

 

Γαβριήλ, εμένα εκβιάζουν

 

 

Οι μαφιόζοι της ενημέρωσης και του ιδιότυπου παρακράτους δεν εκβιάζουν τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη τόσες μέρες. Δεν εκβιάζουν την Αριστερά. Εκβιάζουν εσένα, εμένα, το παιδί σου, τη μάνα σου, τον κολλητό σου.

Το τι δουλειά κάνουν τι πρεσβεύουν και με ποιους συναλλάσσονται τα έχουν πει και τα έχουν γράψει άξιοι συνάδελφοι οπότε δεν έχω να προσθέσω κάτι εγώ, αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στις έρευνες του Ιού της Ελευθεροτυπίας. Αρκεί να θυμηθεί κανείς τις περιπτώσεις ανθρώπων που στοχοποιήθηκαν εκβιάστηκαν λοιδορήθηκαν από τους ιεροεξεταστές και δεν αποκαταστάθηκε ποτέ το δίκιο τους έστω κι αν κέρδισαν τις μηνύσεις εναντίον τους.

Εν μέσω μιας τραγικής κρίσης ποντάρουν στο το κοινό της κλειδαρότρυπας, στα πιο φτηνά αντανακλαστικά της ανθρώπινης ύπαρξης. Είναι λογικό θα σκεφτεί κανείς όταν οι δείκτες της εποχής δείχνουν μεσαίωνα να βαράνε οι ορχήστρες την ανάλογη μουσική. Μη βιάζεσαι όμως σου’ χω και καλά νέα.

Πρώτα πρώτα το θάρρος του Γαβριήλ Σακελλαρίδη να βγει δημόσια και να δηλώσει πως οι εκβιασμοί δεν πιάνουν συμβολικά μπορεί να αποτελέσει την απαρχή μιας νέας πορείας για όλους όσους ονειρεύονται μια κοινωνία άλλη. Ένας νέος πολιτικός δείχνει στην πράξη πως αν ψάχνουν θύματα δεν θα τα βρουν εδώ. Πως η αξιοπρέπεια δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Πως αυτά που υπερασπιζόμαστε δεν μένουν σε θεωρητικό επίπεδο τα αποδεικνύουμε στην πράξη. Ένας νέος πολιτικός δηλώνει με τον τρόπο του πως αν θέλουμε ο σκοταδισμός μπορεί να νικηθεί και έξω υπάρχει μια νέα γενιά ανθρώπων που το αποδεικνύει καθημερινά.

Δεύτερο καλό νέο. Μου τηλεφώνησαν με αφορμή το γεγονός άνθρωποι από διάφορες οργανώσεις και διαφορετικούς πολιτικούς χώρους. Το μήνυμα ήταν ένα. Αυτό μας αφορά όλους και όλες. Μπράβο στον ίδιο και στον πολιτικό του χώρο που δεν μάσησαν. Δεν είναι θέμα μόνο της αριστεράς αλλά κάθε ανθρώπου που σέβεται τον εαυτό του την ελευθερία του την ίδια τη ζωή. Δεν προσπαθούν να εκβιάσουν εκείνον αλλά εμένα εσένα, το μέλλον μας. Θα μας βρουν μπροστά τους.

Η υπόθεση Γαβριήλ είναι υπόθεση της κοινωνίας των πολιτών. Στοιχηθείτε με την πρόοδο ή με την οπισθοδρόμηση. Με την ελευθερία ή τα δεσμά. Με την ομορφιά ή την ασχήμια. Με τον παλιό κόσμο ή αυτόν που ονειρευόμαστε να παραδώσουμε στα παιδιά μας. Ελάτε να μετρηθούμε!


ΠΗΓΗ:
Φωτεινή Λαμπρίδη για το tvxs.gr

Πηγή: Γαβριήλ, εμένα εκβιάζουν - RAMNOUSIA