“Ή τώρα ή ποτέ”! Ξύπνα Έλληνα αδελφέ!

“Ή τώρα ή ποτέ”! Κι όταν λέω “ποτέ”, το εννοώ.
Γιατί εάν ο ελληνικός λαός δεν αδράξει αυτή την τελευταία ευκαιρία, θα είναι χαμένος, γονατισμένος, εξαθλιωμένος και ντροπιασμένος για πάρα – πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. ϊσως και για αιώνες”…Είσαι νέος… Διάβασε καλά! Αν θες διαφώνησε, αλλά μην αδιαφορείς! Η πατρίδα εκπέμπει σήμα κινδύνου. Δεν ακούς; Ποιόν περιμένεις να τη σώσει; Ποιόν περιμένεις να σε σώσει; Κατάλαβέ το. Η λαίλαπα του πολέμου, του ακήρυκτου πολέμου που ζούμε, είναι ανεξέλεγκτη. Ο εχθρός έχει ήδη περάσει το κατώφλι του σπιτιού σου. Όσο κοιτάμε, βέβαια, την τηλεόραση δεν το αντιλαμβανόμαστε. Δεν θα βγει, όμως, από εκεί κανένας σωτήρας…
Ο σωτήρας είσαι εσύ, γιατί η πατρίδα είσαι εσύ! Αν κάτσεις με τα χέρια σταυρωμένα, πολύ σύντομα θα δεις τα παιδιά σου σκλαβωμένα. Θα δεις τον εαυτό σου να δουλεύει για ένα πιάτο φαΐ, δουλικά, ώρες ατελείωτες. Θα δεις την περιουσία σου να παραδίδεται στους ξένους επειδή έτσι το θέλησαν κάποιοι. Θα δεις μια Ελλάδα ανοχύρωτη να σκίζεται σε κομμάτια και να μοιράζεται στους εχθρούς της. Κι όλα αυτά επειδή δεν αντέδρασες όταν είχες τη δυνατότητα να το κάνεις. Η ένδοξη χώρα των Ελλήνων, η ποτισμένη από αίμα ηρώων και μαρτύρων, το λίκνο της Ρωμηοσύνης, στα βάρβαρα χέρια του 4ου Ραΐχ και των συνεργατών του. Αμαχητί. Τι τραγική ειρωνεία…
Έλληνα αδελφέ μας, δεν υπάρχει, πια, η πολυτέλεια της αδιαφορίας. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για χάσιμο. Μην απελπίζεσαι. Δράσε! Μην το σκέπτεσαι άλλο, ξεσηκώσου! Τώρα. Αύριο θα είναι αργά. Η αρχή του ξεσηκωμού βρίσκεται πάντοτε, στην πνευματική αφύπνιση, στην αναζήτηση και συνειδητοποίηση της αλήθειας. Η Ελλάδα, η πατρίδα σου, αναλογικά με την έκταση της και τον πληθυσμό της, είναι η πιο προικισμένη χώρα του κόσμου.Μάθε, λοιπόν, ότι τα αποθέματα του υπεδάφους μας είναι αμύθητης αξίας. Η αξία του ορυκτού μας πλούτου ανέρχεται σε τρισεκατομμύρια ευρώ. Πρόσφατα, σε μεγάλη εκδήλωση που όλα τα μέσα απέκρυψαν (Ίδρυμα Κακογιάννη, 7-11-12), ειδικοί επιστήμονες βεβαίωσαν, για πρώτη φορά σε ευρύ κοινό, ότι μόνο τα άμεσα αξιοποιήσιμα κοιτάσματα υδρογονανθράκων εκτιμώνται σε ένα τρισεκατομμύριο ευρώ. Κι εκτός του ανυπολόγιστης αξίας, υπεδάφους μας, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η γεωγραφική μας θέση, μας καθιστά παγκόσμιο κόμβο εμπορίου. Ότι η ναυτιλία μας είναι η μεγαλύτερη παγκοσμίως κι η αξία του τουρισμού μιας τέτοιας, νησιωτικής κι όχι μόνο, χώρας είναι ανυπολόγιστη.
Πως θα ανεχθείς να δεσμεύονται όλα αυτά τα έσοδα σε ένα “Ταμείο Αξιοποίησης Δημόσιας Περιουσίας” με στόχο την -ες αεί- αποπληρωμή του μεθοδευμένα υπέρογκου χρέους; Αντιλαμβάνεσαι τώρα την έσχατη προδοσία που συντελείται; Κατανοείς γιατί οι “σύμμαχοί” μας, μας… “σώζουν” μέσω Μνημονίων από την κρίση που αυτοί δημιούργησαν; Για να μας κατακτήσουν χωρίς να υποψιαστούμε και να καταφέρουν το μεγάλο ξεπούλημα της γης μας. Βλέπεις γιατί τα παπαγαλάκια του συστήματος κάνουν ό,τι μπορούν, χρόνια ολόκληρα τώρα, να σε πείσουν ότι όλα γίνονται “για το καλό σου”; Για να σε κατακτήσουν αδιαμαρτύρητα. Για να σε κατακτήσουν ολοκληρωτικά. Γιατί όποιος κατακτά τις συνειδήσεις, κατακτά ολοκληρωτικά…
Έκρυψαν τα όλα, τα αντικατέστησαν με γραβάτες. Τα τάνκς, μετατράπηκαν σε απεσταλμένους της τρόικας, οι βόμβες λέγονται τώρα δάνεια. Σ’ έκαναν να προσκυνάς τους Εφιάλτες σου, για μια θεσούλα στο Δημόσιο, που τώρα θα στην πάρουν. Η προδοσία μετονομάστηκε σε σωτηρία, η αντίσταση σε ανοησία. Έτσι, μεταμφιεσμένοι, “Έλληνες” και ξένοι κατακτητές απεδείχθησαν πολύ αποτελεσματικοί.
Σε έπιασαν στον ύπνο, σε κορόιδεψαν και συνεχίζουν ξεδιάντροπα να το κάνουν. Μας υποδούλωναν ενώ εμείς θαυμάζαμε τη “δημοκρατία” που μας σέρβιραν. Και θα αποθρασύνονται περισσότερο όσο τους αφήνεις. Δεν αργεί η ώρα που θα στρέψουν εναντίον του συμπατριώτη σου, όπως καλά ξέρουν να το κάνουν. Για να ισοπεδώσουν τα πάντα στον πολύπαθο τούτο τόπο, κι ύστερα να ‘ρθουν ως ελευθερωτές να τους δοξάσεις υπηρετώντας τους. Το ίδιο ιστορικό σκηνικό για άλλη μία φόρα.
Μην τους αφήσεις! Θυμήσου τους αγώνες των προγόνων σου και τίμα το αίμα που χύθηκε ως τα σήμερα. Εμπνεύσου απ’ το φρόνημα των αγωνιστών του Ελληνικού Έθνους. “Να ‘ρθει ένας να μου ειπή ότι θα πάγη ομπρός η πατρίδα, στρέγομαι να μου βγάλει και τα δυο μου μάτια. Ότι αν είμαι στραβός, και η πατρίδα μου είναι καλά με θρέφει. Αν είναι η πατρίδα μου αχαμνά, δέκα μάτια να ‘χω, στραβός θανα είμαι”, έλεγε ο Μακρυγιάννης απηχώντας το διαχρονικό ανυπέρβλητο πνεύμα του Ελληνισμού.
Αγάπα την πατρίδα σου! Αγάπα την άδολα, μακριά από μισαλλοδοξία. Αγκάλιασε τον συμπατριώτη σου αληθινά, ό,τι κι αν πρεσβεύει “ιδεολογικά”. Δεν είναι αυτός ο εχθρός σου. Αυτοί που σε σαγήνευσαν με τις υποσχέσεις τους και θέλησαν να σε κάνουν συνένοχο με τα ρουσφέτια τους, αυτοί είναι οι αντίπαλοί μας. Αυτοί που σ’ αποκοίμισαν όσο θαύμαζες τον εκσυγχρονισμό τους, σ’ είχαν προγραμματίσει να ξυπνήσεις μέσα σε εμφύλιο σπαραγμό.
Ξύπνα αδελφέ πριν το μοιραίο! Μην περιμένεις τίποτα απ’ όσους διαχειρίζονται”πολιτικά” την κατάσταση. “Αλίμονο στους αγώνες που κρέμονται από τα χαρτιά. Το γένος δεν χρειάζεται τα χαρτιά κανενός για τη λευτεριά του. Έχετε πίστη; Έχετε καρδιά; Αλλιώς καθίστε εκεί που κάθεστε. Ραγιάδες εσείς, ραγιάδες και τα παιδιά σας, ραγιάδες και τα παιδιά των παιδιών σας”, έκραζε πριν δύο αιώνες ο Παπαφλέσσας.
Τώρα είναι η σειρά σου! Να πεις το νέο “ΟΧΙ”! Να πεις το νέο “Μολών Λαβέ”! “Η Λευτεριά δεν χαρίζεται, κατακτιέται”!
Δεν είσαι μόνος σου στον αγώνα αυτό. Πολλοί είμαστε αυτοί που αρνούμαστε πεισματικά να γίνουμε οι πρώτοι Έλληνες στην τρισχιλιετή ιστορία αυτού του Έθνους που θα σκύψουν, ομοθυμαδόν, το κεφάλι στον κατακτητή. Έστω και καθυστερημένα, ξεσηκωθήκαμε, πολεμάμε και θα νικήσουμε! Ένωσε τη σπίθα του αγώνα σου μ’ αυτήν του διπλανού σου. “Μέχρι η σπίθα να φουντώσει και να γίνει η καθαρτήρια φωτιά που θα μας σώσει”. Για μια ανεξάρτητη Ελλάδα, μ’ αληθινή δημοκρατία και υγιή πατριωτισμό!
Και μη ξεχνάς το που χρωστάς… “Χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ‘ρθουν, θα περάσουν. Κριτές, θα μας δικάσουν, οι αγένητοι, οι νεκροί”. (Κ. Παλαμάς).
Μίκης Θεοδωράκης

"ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΟΠΛΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ"!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΗΣΥΧΟΥ ΣΤΗΝ ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (30/6) ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΧΡΗΣΤΟ ΣΙΜΟ
Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να προχωρήσει αταλάντευτα στην υλοποίηση του προγράμματος, παρά τις πιέσεις που θα δεχτεί από τις εγχώριες και διεθνείς ελίτ, υπογραμμίζει ο Κώστας Ήσυχος, μέλος της Συντονιστικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στην Αυγή της Κυριακής (30/6) και στον δημοσιογράφο Χρήστο Σίμο, ο Κ. Ήσυχος εκτιμά πως δεν υπάρχουν περιθώρια συγκλίσεων με τη ΔΗΜ.ΑΡ., ενώ επισημαίνει πως η αυτοδιάλυση των συνιστωσών δεν είναι επείγον ζήτημα για τον ΣΥΡΙΖΑ.

* Τι καινούργιο φέρνει η νέα συγκυβέρνηση Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ;
Ίσως να εμπεριέχει το "κύκνειο άσμα" του σάπιου πολιτικού συστήματος και του δικομματισμού, όπως τον γνωρίσαμε στη μεταπολίτευση, που θα συνεχίζει να εφαρμόζει κατά γράμμα τις απαιτήσεις της τρόικας αλλά και των ισχυρών συμφερόντων των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των μεγαλοεργολάβων και των ιδιοκτητών ΜΜΕ της χώρας μας. Αυτή η δικομματική κυβέρνηση ίσως και να επισφραγίζει την κοινή ιδεολογική και πολιτική ατζέντα των "δύο πάλαι ποτέ μονομάχων" και, γιατί όχι, και την εκλογική συμπόρευση τους, στις επόμενες εκλογές. Δείχνει το πραγματικό πρόσωπο της μεταλλαγμένης σοσιαλδημοκρατίας στη χώρα μας και όχι μόνο. Μπαίνουμε σε μια περίοδο έντονης ρευστότητας των συστημικών κομμάτων. Είναι η μεγάλη ιστορική ευκαιρία ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ να περάσει στην ιδεολογική, κινηματική και προγραμματική αντεπίθεση, ώστε η ηγεμονία των ιδεών της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, να καταστεί πλειοψηφικό κοινωνικό ρεύμα ανατροπής κι ελπίδας.
* Πώς κρίνεις την αποχώρηση της ΔΗΜ.ΑΡ. από την κυβέρνηση Σαμαρά; Οφείλεται μόνο στο θέμα της ΕΡΤ ή συντρέχουν κι άλλοι λόγοι; Υπάρχει δυνατότητα σύγκλισης με τον ΣΥΡΙΖΑ;
Η αποχώρηση της ΔΗΜ.ΑΡ. από την κυβέρνηση πραγματοποιήθηκε μετά από μια κοινωνική ρευστοποίηση της εκλογικής της βάσης, που δεν άντεξε το βάρος των επιλογών της. Προσπαθεί, ως μια άλλη εκδοχή της Κεντροαριστεράς την περίοδο των Μνημονίων, να επιδιώξει την πολιτική της επιβίωση, μετατρέποντάς την σε ένα "α λα καρτ" συμμαχικό σχήμα σε ό,τι αφορά τον κυβερνητισμό.
Η ΕΡΤ αποτέλεσε απλά την αφορμή για να αναζητήσει μια "ηρωική έξοδο" από την τρικομματική κυβέρνηση. Προηγήθηκαν όμως οι ιδιωτικοποιήσεις, το άγριο κτύπημα των συντάξεων και των μισθών, η αλματώδης αύξηση της ανεργίας, η μαζική μετανάστευση των νέων, αντιδημοκρατικές και αυταρχικές πολιτικές, ακόμα και ακροδεξιές εξάρσεις εις βάρος του κόσμου της εργασίας, σε βάρος των κινημάτων. Παραμένει ο χώρος αυτός δογματικά προσηλωμένος στον μεγάλο "εθνικό στόχο" του αστικού μπλοκ, στον "μπαμπούλα" για τη δήθεν "ολική καταστροφή" που θα πλήξει τη χώρα μας εάν εξέλθει από την Ευρωζώνη. Βαδίζοντας στον δρόμο της "υπευθυνότητας", απώλεσε κάθε ταξική αναφορά, κάθε στίγμα της πολιτικής της καταγωγής και της ιστορικής μνήμης της Αριστεράς.
Δεν υπάρχουν περιθώρια προγραμματικής σύγκλισης του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ με τη ΔΗΜ.ΑΡ. Μια τέτοια περίπτωση "συνεργασίας" την εύχεται ήδη μέρος του συστήματος, που επιθυμεί, προκειμένου το μετεκλογικό σενάριο, να είναι "ελεγχόμενο" στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό. Η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου της ΔΗΜ.ΑΡ. πιστεύω ότι έχει βγάλει χρήσιμα πολιτικά συμπεράσματα και κατανοεί πλήρως την ανάγκη να συμπορευτεί στον δρόμο της ανατροπής της "μνημονικής δαγκάνας" που επιβλήθηκαν στον λαό μας.
* Εδώ και αρκετό διάστημα, έχουν ξεσπάσει στη Βραζιλία μαζικές κινητοποιήσεις εναντίον της κυβέρνησης Ρούσεφ. Πού οφείλονται αυτές;
Πρόκειται για πρωτόγνωρες σε μαζικότητα διαδηλώσεις, σε πάνω από 82 πόλεις με τη συμμετοχή να ξεπερνά τους 2 εκατ. πολίτες. Η Βραζιλία παραμένει μια καπιταλιστική χώρα, όπου οι κυβερνήσεις του κόμματος των εργαζομένων (P.T.), ανέκοψαν την πρόσδεση της χώρας στους παγκόσμιους μηχανισμούς πολιτικού και οικονομικού έλεγχου από τις ΗΠΑ, δηλαδή την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ.
Συμμετέχει ενεργά στην ολοκλήρωση της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής, με άλλες πολιτικές ταχύτητες από αυτές της Βολιβίας, της Βενεζουέλας, του Ισημερινού. Είναι η ραχοκοκαλιά της διαδικασίας ολοκλήρωσης σε ενεργειακό, οικονομικό και νομισματικό επίπεδο. Εισήλθαν στα μεσαία στρώματα εκατοντάδες χιλιάδες νέοι και νέες από τις "φαβέλες", που αναζήτησαν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Η Βραζιλία κατέκτησε μια σημαντική θέση στην παγκόσμια οικονομία από άποψη δεικτών.
Το 21,5 % του πληθυσμού ζει με 1,25 δολάρια την ημέρα. Τα ζητήματα που αφορούν την εμβάθυνση της δημοκρατίας και της λαϊκής συμμετοχής δεν ανταποκρίνονται στις σημερινές απαιτήσεις και ανάγκες. Η "μεγάλη ιδέα" που πλανάται σήμερα πάνω από τη Βραζιλία να διοργανώσει το κύπελλο συνομοσπονδιών, το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου και τους ολυμπιακούς αγώνες, έδωσαν την αφορμή μιας δικαιολογημένης αγανάκτησης της κοινωνίας και κυρίως των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, που βλέπουν ένα χορό δισεκατομμυρίων με στοιχεία αδιαφάνειας και διαφθοράς, ενώ ορισμένες ομοσπονδιακές κυβερνήσεις έχουν νέο - συντηρητικές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές με την ανοχή του πολιτικού κέντρου.
Πρέπει να εξετάσουμε το βάθος των πολλαπλών αντιθέσεων. Οι όποιες προοδευτικές οριακές μετατοπίσεις, που η σοσιαλδημοκρατία πράττει, διστάζει να προχωρήσει σε βαθιές ρήξεις με τον καπιταλισμό. Αγνοεί τη βασική αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας και την ταξική πάλη, θεωρώντας ότι η αύξηση της κατανάλωσης και η διόγκωση των μεσαίων στρωμάτων αποτελεί το όριο των κατακτήσεων των εργαζόμενων. Οι αναγκαίες δομικές ανατροπές με το σύστημα, αναδεικνύουν την ιστορική ανάγκη ώστε η πυξίδα ενός ταξιδιού με κατεύθυνση τον σοσιαλισμό να έχει αρχή, μέση και τέλος. Το επόμενο διάστημα η κυβέρνηση της Βραζιλίας πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στη λαϊκή απαίτηση στο βάθεμα των κοινωνικών κατακτήσεων με ταξικό προσανατολισμό ή τη διαχειριστική λογική.
Παρ' όλα αυτά, εκτιμώ ότι και ο αμερικανικός παράγοντας, όπως δήλωσε πρόσφατα ο υπ. Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζον Κέρυ, στην επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων, έχει σαφή προσανατολισμό να επαναφέρει τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική στα "καθεστώτα της πίσω αυλής". Επομένως, οι διεκδικήσεις και οι μαζικές αφυπνίσεις πρέπει να έχουν αριστερό προσανατολισμό, αλλιώς θα μετατραπούν σε χειραγωγούμενες "εξεγέρσεις" μέσω των ισχυρών ΜΜΕ, που θα κάνουν πιο εύκολο το έργο των ιμπεριαλιστών. Η "τηλεοπτική κατσαρόλα" στην εποχή μας ίσως να έχει μεγαλύτερη απόδοση.
* Πώς σχολιάζεις το ζήτημα της αυτοδιάλυσης των συνιστωσών ενόψει του Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ;
Η αυτοδιάλυση των συνιστωσών δεν μπορεί να γίνει με διοικητικό τρόπο και χρονοδιάγραμμα που δεν περιλαμβάνει τις ανησυχίες και προβληματισμούς των εταίρων του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ. Μια τέτοια "ωρίμανση" ιδίως όταν επιβάλλεται από τον ισχυρό εταίρο, τον Συνασπισμό, χωρίς να ακουστούν οι ανησυχίες των εταίρων μας στο συμμαχικό σχήμα που είχαμε ως τώρα, είναι κίνηση βίαιη. Το κοινωνικό απόθεμα της Αριστεράς είναι τεράστιο, αφού εμπεριέχει πολιτισμικές, ιστορικές και ταξικές πτυχές, που αγγίζουν σχεδόν κάθε πολίτη έμμεσα η άμεσα. Η πολυφωνία και η εσωκομματική δημοκρατία είναι πλούτος, όπως έχει ειπωθεί αρκετές φορές από την ηγεσία μας. Η μονολιθικότητα της Αριστεράς έχει τελειώσει χωρίς επιστροφή. Η πολυτασική ριζοσπαστική αριστερά, μέσα από έναν ενιαίο πολιτικό φορέα οφείλει να βρει τον βηματισμό της, με σύνεση και συναίνεση, με αποφασιστικότητα, ενότητα, αποτελεσματικότητα, επαναφέροντας την ανιδιοτελή στράτευση και όχι τον εθελοντισμό, την ιστορική παρακαταθήκη της ανιδιοτέλειας και όχι τον παραγοντισμό. Ο ιδεολογικός πλούτος των ιδεολογικών ρευμάτων να τροφοδοτούν συνθέτοντας την ατμομηχανή των ρήξεων και των ανατροπών.
Η ενότητά μας είναι δεδομένη. Η αυτοδιάλυση των συνιστών μπορεί να περιμένει κάποιο μεταβατικό διάστημα με τη λογική της διπλής ένταξης με συμφωνημένο χρονοδιάγραμμα. Ας βασιστούμε στη δύναμη της προωθητικής σύνθεσης των ιδεών, σε επίπεδο θεωρίας και πρακτικής, που θα δώσουν ελπίδα και αυτοπεποίθηση στο λαό μας στο επερχόμενο συνέδριο μας.
* Ποια τακτική θα πρέπει να ακολουθήσει ο ΣΥΡΙΖΑ με τους δανειστές, σε περίπτωση που σχηματίσει κυβέρνηση;
Η ριζοσπαστική Αριστερά δεν έχει περιθώρια ενσωμάτωσης ως μια άλλη δύναμη κυβερνητικής διαχείρισης. Αυτή είναι κοινή διαπίστωση όλων μας: θα κατέρρεε με απίστευτη ταχύτητα, στο πεδίο του πολιτικού χρόνου αλλά και του πραγματικού. Οι προγραμματικές μας εξαγγελίες για ανατροπή των μνημονίων, διαγραφή του χρέους ή του μεγαλυτέρου μέρους του, σε συνδυασμό με την ακύρωση των εφαρμοστικών νόμων, είναι επιβεβλημένες και ιστορικά αναπόφευκτες.
Η ρήξη μας, πρέπει να εμπεριέχει μέθοδο, προτεραιότητες στρατηγικές με αταλάντευτες κόκκινες γραμμές που θα στοχεύουν στην εθνική και λαϊκή κυριαρχία, με ταξικές στοχεύσεις, ταξικό πατριωτισμό και διεθνισμό. Θα γνωρίζουμε πού δεν κάνουμε πίσω. Η πικρή εμπειρία της Κύπρου, έδειξε ότι το σημερινό ευρωπαϊκό οικοδόμημα είναι αδυσώπητο, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου. Κάθε δισταγμός από την πλευρά μας στα κρίσιμα και κομβικά ζητήματα, θα γίνει μπούμερανγκ σε βάρος μας.Το μεγάλο μας πλεονέκτημα είναι ο ίδιος ο λαός μας, αλλά και οι άλλοι λαοί της Ευρώπης και του κόσμου. Οι αναβαθμισμένες διακρατικές συμμαχίες εντός αλλά και εκτός Ε.Ε., η προτεραιότητα της κάλυψης των βασικών αναγκών το πρώτο διάστημα, η "απειθαρχία" μας ώστε να μην γίνουμε αρεστοί και "υπεύθυνοι", κάνει τους αντιπάλους μας να τρέμουν κυριολεκτικά, για να μην φύγει η γη κάτω από τα πόδια τους. Τέτοια ιστορικά παραδείγματα είναι πολλά. Εμείς μπορούμε να γίνουμε ένας καταλύτης σεισμικών πολιτικών και κινηματικών επιπτώσεων προς όφελος του λαού μας και των άλλων λαών στη Ν. Ευρώπη και αλλού. Το ξέρουν και το ξέρουμε. Θα είμαστε νικητές.

Όταν τα "παπαγαλάκια" των Ελληνικών ΜΜΕ, τρέμουν λαϊκές εξεγέρσεις παντού

http://anemosantistasis.blogspot.gr/
Σήμερα, είχαμε τις δραματικές εξελίξεις στην Αίγυπτο. Τελικά, ο Στρατός εκεί, επενέβη, και ανέτρεψε τον ισλαμιστή Μόρσι. Δεν είναι καλό ο στρατός να επεμβαίνει, σίγουρα. Αλλά, όπως γράψαμε σήμερα(Διαβάστε ΕΔΩ), η συντριπτική πλειοψηφία του Αιγυπτιακού λαού, ήταν ενάντια στον Μόρσι, και η ανατροπή του, τους ικανοποίησε. Αν και οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας, είχαν τα δικά τους συμφέροντα, αυτό δεν μειώνει την σημασία της λαϊκής αντίστασης. Τα ελληνικά ΜΜΕ, βέβαια, με τον ΣΚΑΙ, να πρωτοστατεί, μετέφεραν μία εικόνα, πολεμοχαρών διαδηλωτών, με ύποπτα κίνητρα ίσως, και κουβέντα γιατί ο Μόρσι είχε εξοργίσει τον λαό του.

Τα ίδια και με την εξέγερση του λαού στην Τουρκία. Τα Ελληνικά ΜΜΕ, αναπαρήγαγαν "σκοτεινά" σενάρια, πίσω από τις προθέσεις των εξεγερμένων Τούρκων, και μας έλεγαν ότι αν πέσει ο Ερντογάν, να ετοιμαζόμαστε για Ελληνο-Τουρκικό πόλεμο.
Όπου γίνεται εξέγερση, επανάσταση από τον λαό, οπουδήποτε στον κόσμο, τα ελληνικά ΜΜΕ, τρέμουν να την κουκουλώσουν, να την μειώσουν ή να την δαιμονοποιήσουν. Σαν λαό, μας έχουν βάλει τα γυαλιά, Τούρκοι, Αιγύπτιοι, Βραζιλιάνοι, και φοβούνται εκεί στο Μαξίμου μην το πάρουμε χαμπάρι. Μην συνειδητοποιήσουμε, ότι είμαστε με διαφορά ο πιο "καθυστερημένος" λαός. Φοβούνται, μήπως και συνειδητοποιήσουμε, ότι τα μισά να έκαναν, αλλού, από αυτά που έχουν κάνει οι εδώ κυβερνήσεις τα τελευταία 3 χρόνια, εκεί θα βλέπαμε τουλάχιστον λαϊκά δικαστήρια!
ΔΙΚΙΟ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΠΑΠΑΓΑΛΑΚΙΑ.....ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΦΟΒΟ ΜΑΣ, ΓΙΑΤΙ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΣΕΙΡΑ ΜΑΣ!

Ο ορισμός του μαλάκα (updated)

Επειδή απέδωσε τον βαρύ τραυματισμό του Κύπριου φοιτητή σε πολυπράγμονα ζαρντινιέρα.
Επειδή θεωρεί το κοπίδι φαλτσέτα.
Επειδή είπε στη μητέρα του μικρού Άλεξ από τη Βέροια να μην στεναχωριέται, γιατί θα δει το παιδάκι της στον παράδεισο.
Επειδή έκρινε ότι ο νεκρός της Παιανίας ήταν αποτέλεσμα τροχαίου. Επειδή όταν κοιτάει στον καθρέφτη δεν αναγνωρίζει τον μαλάκα ως μαλάκα.
Επειδή θεώρησε υπέρτατη ανάγκη τη δημιουργία της Αγροφυλακής και όχι την κάλυψη των τεράστιων κενών της Πυροσβεστικής.
Επειδή στις πυρκαγιές, σαν υπεύθυνος για την Πυροσβεστική υπουργός, τάκανε σύσκατα –χειρότερα...
δεν γίνεται: 70 νεκροί, και πόσες χιλιάδες στρέμματα δάσους και ζώα και σπίτια καμμένα;
Επειδή μίλησε για στρατηγό άνεμο κι όχι για αρχιστράτηγο μαλάκα..
Επειδή αποφάνθηκε ότι η χώρα αντιμετωπίζει ασύμμετρη απειλή και δεν εννοούσε τον εαυτό του.
Επειδή αποφάσισε ότι το σπορ των Πακιστανών που ζουν στην Ελλάδα είναι οι απαγωγές, δηλαδή να απάγει ο ένας τον άλλο.
Επειδή είπε ότι όποιος διαδηλωτής επιτίθεται σε μπάτσους παίζει με τη φωτιά. Γιατί οι αστυνομικοί (είπε) έχουν νεύρα και δεν μπορεί να τους ελέγξει.
Επειδή αυτή η λίστα είναι ατέλειωτη.Ακόμα κι ο Καραμανλής δεν τον πήρε στο ελικόπτερο το βράδι που πήγε με την υπόλοιπη κουστωδία στη Ζαχάρω, παρότι είναι ο υπεύθυνος υπουργός.
Εξ αιτίας όλων αυτών, προτείνω να σταματήσουμε τη χρήση της κακόηχης λέξης «μαλάκας» και να την αντικαταστήσουμε από το ουσιαστικό πολύδωρας. Μερικά παραδείγματα:Ήρθε ένας πολύδωρας και μου είπε να φύγω. Ξαφνικά πετάχτηκε μπροστά μου ένας πολύδωρας. Τι έκανες πάλι ρε πολύδωρα; Αυτός είναι τελείως πολύδωρας. Κοίτα ρε έναν πολύδωρα. Οι πολύδωρες στη ΝΔ κάνουν λόγο για τρισήμισι κι όχι για τριάμισι χρόνια. Ούτε ελληνικά δεν ξέρουν οι πολύδωρες. Αν ψηφιζόταν ποτέ νόμος στην Ελλάδα που θα εξόριζε τους πολύδωρες, θα μέναμε μόνοι μας...

Από swell

Δεν είναι ο Σαμαράς ρατσιστής, ο Αντετοκούνμπο είναι μαύρος

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ο Αντετοκούνμπο ως παίκτης που κατάφερε να βάλει καλάθι στην επιτυχία, πέρασε το κατώφλι του Μεγάρου Μαξίμου για να δει αυτοπροσώπως τον πρωθυπουργό. Ως τον Μάιο που πέρασε ο Αντετονκούμπο δεν ήταν τίποτα άλλο από ένας λαθρομετανάστης που δεν είχε κανένα δικαίωμα να πάρει την ελληνική ιθαγένεια. Γεννήθηκε στην Ελλάδα, δεν γνωρίζει άλλη γλώσσα από τα ελληνικά, δεν ξέρει πού πέφτει η Νιγηρία, ακόμη και τα αγγλικά τα μιλάει με χαρακτηριστική ελληνική προφορά, αλλά δεν είχε δικαίωμα κατά τον κύριο Σαμαρά να πάρει ελληνική ιθαγένεια.
Αν ο Αντετοκούνμπο δεν έμπαινε στην εθνική ομάδα, θα ήταν απλώς ένας μαύρος που μπορεί να τον μαχαίρωναν σε κάποια γωνιά της Κυψέλης οι σύμμαχοι του κυρίου Πολύδωρα, με τους οποίους θέλει να σώσει την Ελλάδα. Σε καμιά περίπτωση με τους Αντενοκούνμπο.
Και ξαφνικά, ο μαύρος, ο λαθρομετανάστης, αυτός που «αν δεν του αρέσει η Ελλάδα και οι νόμοι της να πάει πίσω στη Νιγηρία», έγινε γνωστός, συμπαθής και EΈλληνας. Τόσο Έλληνας, που ο Αντώνης Σαμαράς θα καταδεχθεί να σφίξει το μαύρο του χέρι. Ποιος ξέρει ίσως ανακαλύψουν σε λίγο πως κάποιος προπάπος του είχε ελληνικό αίμα και αυτή είναι άλλωστε η εξήγηση για την επιτυχία του.
Αυτό το επικοινωνικό νταβαντούρι με τον Αντετοκούνμπο, δεν είναι μόνο η υποκρισία των κυβερνώντων. Είναι ο βαθύς τους ρατσισμός. Αυτοί που θεωρούν πως ένα παιδί που γεννιέται στην Ελλάδα δεν έχει δικαίωμα να πάρει ιθαγένεια, να γίνει πολίτης της χώρας που ζει, ξεχνούν τα πάντα, βαφτίζουν όποιον θέλουν Έλληνα, αρκεί να τους προσφέρει δόξα και επικοινωνιακή βοήθεια. Όσο μαύρος και να είναι, όσο γελοίοι και αν γίνονται.
Με την ίδια ευκολία και αιρετική θρησκευτικότητα και ανοησία που ανακαλύπτουν «τον Θεό των Ελλήνων», την Παναγία με ελληνικό ISO και το θαυματουργό ελληνικό DNA, είναι ικανοί να κατασκευάσουν ένα μαύρο Έλληνα αρκεί να τους συμφέρει. 
Τους άλλους μπορεί να τους σφάξει ελεύθερα η συνιστώσα Χρυσή Αυγή.
Πηγή: Κουτί της Πανδώρας

ΝΔ: ο Θεός να βάλει το χέρι του και να πάνε όλα.....

ο Θεός να βάλει το χέρι του και να πάνε όλα ....................
καλά κάτι να γίνει και να ανοίξουν οι δουλειές..........................
περιμένουμε να έρθουν 5 τουρίστες και να βγάλουμε κανένα φράγκο  .........
αναγκαίο κακό ο Βενιζέλος...................
σωστός ο Βοριδης.......
 

           

Πάρε, νέε μου, 90,83333 ευρώ το μήνα και καλά σαράντα

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη





Μόλις άκουσαν οι ηγέτες της Ε.Ε. ότι η ανεργία των νέων έφτασε στο 24%, ότι οι άνεργοι μέχρι 25 ετών ξεπέρασαν τα 5,5 εκατομμύρια, ταράχτηκαν σφόδρα. Μετά από λίγο ξεταράχθηκαν και αποφάσισαν να δράσουν αστραπηδόν, να δώσουν στους νέους που είναι άνεργοι 6 δισ ευρώ το 2014-2015. Τουτέστιν, αν την σκαπουλάρεις, νέε μου, για κάνα χρόνο, μετά θα λαμβάνεις το συγκλονιστικό ποσό των 90,833333 ευρώ το μήνα, με το οποίο θα ζήσεις σαν Ρώσος ολιγάρχης με επτά παραδείσια νησιά, σαν Σεΐχης με 300 τρικάμπουρες καμήλες Μαγαδασκάρης.
Σου φαίνονται λίγα, άνεργε νέε και νέα της Ευρώπης, άνεργε νέε και νέα της Ελλάδος, που σε σένα ειδικά απευθύνομαι, τα 90,83333 ευρώ το μήνα που σου αντιστοιχούν; Λάθος, διόλου λίγα δεν είναι, είναι πολλά, τόσο πολλά που ο Στουρνάρας θα μπει στον πειρασμό να σου τα φορολογήσει. Κάτι ο φόρος αλληλεγγύης, κάτι ο φόρος εισοδήματος, κάτι το χαράτσι, κάτι το ΤΑΠ, κάτι το ΣΜΑ, θα σου βουτήξουνε τα 10,833333 και θα σου μείνουνε 80 στρογγυλά.
Έχεις πληρώσεις φόρους, έχεις κάνει το χρέος σου προς την πατρίδα και σου έχουνε μείνει και ογδόντα ευρώπουλα το μήνα. Χάρμα θα την περάσεις, νέε μου, αρκεί να επιδείξεις φαντασία, ευελιξία και αυταπάρνηση. Το πρώτο που πρέπει να εξασφαλίσεις είναι η κατοικία, να βάλεις ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου. Επειδή όμως το κεραμίδι είναι ακριβό, θα δώσεις 120 ευρώ, τουτέστιν 10 ευρώ το μήνα, για να αγοράσεις ένα χαρτόκουτο. Εκατόν είκοσι ευρώ για ένα χαρτόκουτο; Ναι, διότι δεν θα είναι οποιοδήποτε χαρτόκουτο, θα είναι χαρτόκουτο από φίρμα, Λουί Βιτόν, Ερμές, Ντόλτσε και Καμπάνα, μαζί με τον Κουασιμόδο που θα την βαράει. Τα πάντα είναι, φίλε μου, θέμα ψυχολογίας, άλλο να ξεπαγιάζεις στο βελουτέ χαρτόκουτο του Λουί κι άλλο σε μια παλιόκουτα που θα γράφει απόξω "Επεξεργασία κρεάτων ο Μπούκουρας».

Έχεις εξασφαλίσει στέγη επιπέδου Μαλιμπού και σου έχουνε μείνει και 70 ευρώ το μήνα. Ε λοιπόν, θα δώσεις επειγόντως τα 30 το μήνα, για να βγάλεις κάρτα απεριορίστων διαδρομών, σου φαίνονται πολλά, θα σου αποδώσουν όμως τα πολλαπλάσια. Παίρνεις την κάρτα σου, καβαλάς το λεωφορείο και πας ντουγρού σε ένα από τα ποτάμια της Αττικής που έχουνε καθαρίσει ο ΣΚΑΙ και ο Αλαφούζος. Στον Ιλισό, στον Κηφισό, στον Ηριδανό, όπου γουστάρεις, πας στην κοίτη και κάνεις μπάνιο, λούσιμο, ξύρισμα, μπιντέ. Ξέρω ότι είναι έξω από την αισθητική και την ανατροφή σου, αλλά δυστυχώς θα πρέπει να κάνεις στην κοίτη και τη σωματική σου ανάγκη, διότι μπορεί μεν η οικία σου να είναι Λουί Βιτόν, τουαλέτα όμως δεν διαθέτει. Δες την καλή πλευρά: Στον επόμενο καθαρισμό του ΣΚΑΙ, μπορεί να μαζέψει τα ταπεινά κακάκια σου ο Μπάμπης Παπαδημητρίου.
Έχεις σπίτι, έχεις μπάνιο, έχεις τουαλέτα, έχεις κάρτα και σου μένουνε αχάριστε και σαράντα ευρώ το μήνα, για να φας, να ντυθείς, να ποδεθείς, να ζεσταθείς. Στατιστικά ομιλώντας, δεν θα την βγάλεις πάνω από έξι μήνες, όταν θα σε βρούνε όμως , φίλε μου, πεντακάθαρο και μυρωδάτο από τα μπάνια στα ποτάμια του Αλαφούζου, όταν θα σε δουν να κείτεσαι όλο χάρη στο απαστράπτον χαρτόκουτο του Λουί Βιτόν, θα μπούνε σίγουρα στον πειρασμό να σε αξιοποιήσουνε, να δώσουνε λόγο ύπαρξης στο άψυχο κορμί σου.
Εσύ που σε είχανε για 90,83333 ευρώ το μήνα όταν ζούσες, θα γίνεις μετά θάνατο γόβα δεκαεξάποντη των 3.000 ευρώ, τρεισήμισι φορές θα ανέβει η μετοχή σου, αδελφέ μου, θα εκτεθείς στις βιτρίνες του Παρισιού και του Μιλάνου, να σε φοράνε οι πελάτισσες και να λένε «τέλειο δέρμα, όλο ζωντάνια». Γιατί δηλαδή τα φίδια και οι κροκόδειλοι καλύτεροι είναι.



Πηγή: avgi.gr

Καταλαβαινόμαστε τώρα, δὲν χρειάζονται περισσότερα. Ἔτσι νὰ λέμε πιὰ τὰ σύκα-σύκα καὶ τον Σαμαρά φασίστα

Watch live streaming video from rhesusgr at livestream.com

«Ο ενιαίος λόγος του ΣΥΡΙΖΑ απειλείται κυρίως από όσους ΄στρογγυλεύουν΄»

Παναγιώτης Λαφαζάνης (Αριστερή Πλατφόρμα): «Ο ενιαίος λόγος του ΣΥΡΙΖΑ απειλείται κυρίως από όσους ΄στρογγυλεύουν΄»

Το αφιέρωμα του Red Notebook στο Ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ συνεχίζεται με τη συνέντευξη του Παναγιώτη Λαφαζάνη



1.Το ερώτημα που καλείται να απαντήσει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στο Συνέδριο του Ιουλίου μπορεί, ίσως, να συμπυκνωθεί ως εξής: «ποιο κόμμα, για ποια κυβέρνηση, και για ποια σχέση με τα κοινωνικά κινήματα;». Η προφανής απάντηση είναι «μαζικό δημοκρατικό κόμμα, για μια κυβέρνηση με κορμό την Αριστερά, και για μια συνεργασία που θα ενισχύει τα κινήματα». Είναι, όμως, τόσο απλό;

Ασφαλώς και δεν υπάρχουν απλές απαντήσεις ούτε απαντήσεις κλισέ στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο ΣΥΡΙΖΑ εφ’ όσον, φυσικά, επιμένει σε μια κατεύθυνση διεξόδου από την κρίση με την αμφισβήτηση και την ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού και του ίδιου του καπιταλισμού. Κι αυτό πολύ περισσότερο όταν όλοι διαισθανόμαστε ότι οι ανατρεπτικοί δρόμοι, τους οποίους θέλουμε να ανιχνεύσουμε, πάντα εφ’ όσον εμμείνουμε σε αυτούς και δεν αναδιπλωθούμε ή οπισθοχωρήσουμε μπροστά στις αφάνταστες δυσκολίες τους, είναι πρωτότυποι, και δεν υπάρχουν γι’ αυτούς προκατασκευασμένες απαντήσεις ή έτοιμες λύσεις στην τσέπη οποιουδήποτε.

Λέμε για παράδειγμα μαζικό κόμμα. Πόσο μαζικό, λοιπόν, θα πρέπει να είναι το κόμμα; Κόμμα, κοινωνία; Κόμμα πλαδαρό και άμορφο; Με μέλη χωρίς δράση και συμμετοχή; Με μέλη στα χαρτιά προς χρήση στελεχών-παραγόντων για την εκλογή τους στα όργανα; Κόμμα με μέλη χωρίς ιδεολογική κατεύθυνση; Κόμμα με μέλη ψηφοφόρους στο εσωτερικό του κόμματος για εσωκομματικούς συσχετισμούς; Για την εκλογή «εκλεκτών» στις δημοτικές εκλογές ή για το μάζεμα σταυρών στις βουλευτικές εκλογές; Το κριτήριο της ποιότητας και αγωνιστικότητας του Κόμματος σε τι σειρά καταγράφεται; Τα κριτήρια για ένα κόμμα αριστερών αγωνιστών, μάχιμο και ανθεκτικό στις δυσκολίες, ικανό να παράγει ιδέες, να ηγεμονεύει και να παρακινεί σε ταξικούς - κοινωνικούς αγώνες πώς αξιολογούνται;

Πέραν αυτού, τι σημαίνει κυβέρνηση με κορμό την Αριστερά; Ο κορμός δεν φτάνει για να υπάρξει δέντρο. Δεν μπορεί να υπάρξει δένδρο χωρίς κλαδιά και παρακλάδια. Ποια θα είναι τα κλαδιά και τα πρακλάδια; Πέραν της Αριστεράς; Πόσο πέραν; Με ποιες δυνάμεις;

Η συνεργασία, επίσης, που θα ενισχύει τα κινήματα. Και αυτό θέλει κάποια συζήτηση. Ποια κινήματα; Και μέσα στα κινήματα συλλήβδην τοποθετούμε και το εργατικό κίνημα, υποβαθμίζοντας την κεντρικότητά του για την προοδευτική και σοσιαλιστική αλλαγή της κοινωνίας;

Όλα τούτα αλλά και πολλά άλλα έχουν ελάχιστα συζητηθεί μπροστά σε ένα Συνέδριο κρίσιμο, που γίνεται με ρυθμούς εξπρές και φοβούμαι με εσωτερικές στοχεύσεις.

2.Φαίνεται ήδη ότι τα ζητήματα οργάνωσης και λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ θα απασχολήσουν έντονα τον προσυνεδριακό διάλογο. Τα ζητήματα αυτά περιλαμβάνουν τη λειτουργία τάσεων και συνιστωσών, όμως δεν εξαντλούνται εκεί. Αν ισχύει ότι η οργάνωση ενός κόμματος αντανακλά το σχέδιό του για την κοινωνία, ποια θεωρείς ότι πρέπει να είναι τα χαρακτηριστικά του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ μετά το Συνέδριο; Τι προβλέπει γι΄ αυτά η πρόταση για το Καταστατικό;

Λέτε και πολύ σωστά ότι η οργάνωση ενός Κόμματος αντανακλά κατά κάποιον τρόπο το σχέδιο του για την κοινωνία. Τι κόμμα, λοιπόν, θέλουμε; Κόμμα άμορφο και πλαδαρό, με μέλη στα χαρτιά, χωρίς συμμετοχή στις Κομματικές διαδικασίες και στους αγώνες; Το πρώτο και κύριο κριτήριο για μια συλλογικότητα, που θέλει να ανατρέψει και να αλλάξει την κοινωνία, είναι τα ποιοτικά στοιχεία της αγωνιστικότητας, της συμμετοχής, της ιδεολογικής κατεύθυνσης, της παραγωγής ιδεών, της δράσης. Αν οποιαδήποτε μαζικότητα στο κόμμα επιδιώκεται ή γίνεται σε βάρος όλων αυτών των χαρακτηριστικών, είναι απολύτως επιζήμια.

Πέραν αυτού, το τελευταίο διάστημα ήρθε στην επιφάνεια μια θεματολογία που αφορά την κατάργηση της λίστας στις εκλογικές διαδικασίες του κόμματος και την άμεση διάλυση των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ.

Νομίζω ότι η θεματολογία αυτή όχι μόνο είναι λαθεμένη αλλά και άκρως αποπροσανατολιστική, όπως άλλωστε έχουν καταδείξει και οι πρόσφατες πολιτικές και κινηματικές εξελίξεις.

Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι καθόλου οι δομές λειτουργίας του και πολύ περισσότερο τα εξαιρετικά πρωτότυπα δημοκρατικά χαρακτηριστικά της οργάνωσής του και ιδιαίτερα της οργάνωσης του ΣΥΝ.

Ο ΣΥΝ είχε πολλά προβλήματα αλλά του άξιζε ένα καλύτερο «τέλος» από μια βεβιασμένη διάλυση. Ο ΣΥΝ είχε μεγάλες δημοκρατικές κατακτήσεις στη λειτουργία του. Διασφάλιζε την πιο πλατιά και ελεύθερη λειτουργία των τάσεων και των ρευμάτων, μαζί με τη δυνατότητά τους να καταγράφονται σε λίστες στη βάση διακριτού κειμένου. Μια τέτοια λειτουργία, μοναδική ίσως σε δυνάμεις της Αριστεράς και όχι μόνο, έδινε αντοχή, ζωή και δυναμισμό στο ΣΥΝ κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες.

Θα είναι μεγάλο λάθος αν αρχίσουμε να πετσοκόβουμε φέτα-φέτα στη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, αυτή τη μεγάλη δημοκρατική παράδοση του ΣΥΝ, στο όνομα της αποτελεσματικότητας.

Αποτελεσματικότητα χωρίς την πιο πλατιά δημοκρατία δεν υπάρχει. Και χωρίς τη δημοκρατία στην πιο ουσιαστική της διάσταση, δεν υπάρχει ανατροπή αλλά μόνο αναδίπλωση.

Ο ενιαίος λόγος των αποφάσεων του ΣΥΡΙΖΑ δεν απειλείται από τη δημοκρατία μέσα στο κόμμα αλλά απειλείται κυρίως από όσους «στρογγυλεύουν» συστηματικά αυτές τις αποφάσεις ή «λειαίνουν» τις οξείες γωνίες τους.

Το παράδοξο είναι ότι η λεγόμενη «μειοψηφία» στο ΣΥΡΙΖΑ είναι εκείνη που διαφυλάσσει και προασπίζει την ακεραιότητα των αποφάσεων του ΣΥΡΙΖΑ και όχι τόσο μεγάλο μέρος, ίσως το μεγαλύτερο της ηγετικής πλειοψηφίας του.

3.Με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ να διεκδικεί την κυβέρνηση, γίνεται πολύς λόγος για τις συμμαχίες. Όσον αφορά τις κοινωνικές, κάποιοι υποστηρίζουν ότι το κόμμα πήρε ό,τι είχε να πάρει από τους ηττημένους της κρίσης, και τώρα οφείλει να μετατοπιστεί προς τον «κοινό νου» των μεσαίων στρωμάτων. Άλλοι, πάλι, επιμένουν ότι σε συνθήκες ακραίας κοινωνικής πόλωσης, το κόμμα πρέπει να ενισχύσει τους δεσμούς του με τους εργαζόμενους και τους ανέργους. Όσον αφορά τις πολιτικές συμμαχίες, η θέση «από την αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας ως την αριστερά της αριστεράς», άλλοτε δείχνει να περιορίζεται στο απρόθυμο ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, άλλοτε μοιάζει να ρίχνει γέφυρες ακόμα και προς το χώρο της λαϊκής Δεξιάς. Τι πιστεύεις;

Το ζήτημα των πολιτικών και κοινωνικών συμμαχιών είναι πολύ κρίσιμο και θεμελιώδες. Δεν καταλαβαίνω τη θέση για πολιτικές συμμαχίες του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία μιλάει για συνεργασίες από την «αριστερά της αριστεράς ως την αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας». Κατ’ αρχήν ο όρος «αριστερά της Αριστεράς» είναι απολύτως αδόκιμος και άστοχος. Είναι ένας λανθασμένος όρος που χρησιμοποίησε, νομίζω για πρώτη φορά, ο γέρος Κ. Καραμανλής, για να χαρακτηρίσει την πολιτική ταυτότητα του τότε ΠΑΣΟΚ. Η συνέχεια είναι γνωστή. Από κει και πέρα δεν καταλαβαίνω ποια είναι στη χώρα «η αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας». Ποιες συλλογικότητες την αντιπροσωπεύουν; Και κάτι ακόμα, η αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας, τι πρεσβεύει, σε μια περίοδο, ιδιαίτερα, όπου η κυρίαρχη σοσιαλδημοκρατία είναι πλήρως παραδομένη στον ακραίο νεοφιλελευθερισμό;

Μήπως η «αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας» επιδιώκει μια «κοινωνικότερη» και λιγότερο «άγρια» διαχείριση του καπιταλισμού; Αυτό, όμως, δεν συνιστά αυταπάτη, τουλάχιστον, μεσομακροπρόθεσμα; Αλλά και αν είναι έτσι, τότε μια συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ με δυνάμεις της αποκαλούμενης «αριστερής σοσιαλδημοκρατίας» σε τι θα αποβλέπει; Σε ένα «κοινωνικότερο» καπιταλισμό; Αυτό όμως δεν είναι συμβατό με την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Ασφαλώς ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις αλλά τονίζει ότι αυτές πρέπει να είναι άρρηκτα συνυφασμένες σε ένα πλαίσιο ανατροπής, που θα αμφισβητεί την καπιταλιστική λογική και θα έχει σοσιαλιστικό ορίζοντα.

Να προσθέσω, επίσης, ότι η εκφώνηση και επιδίωξη μιας πολιτικής συμμαχίας που ξεκινά από το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και φτάνει ως την αποκαλούμενη «αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας» (ποια είναι;), όχι μόνο έχει πρόβλημα περιεχομένου αλλά εκ των πραγμάτων αποτελεί ένα λεκτικό παιχνίδι χωρίς αντίκρισμα, αφού είναι μάλλον αδύνατη η συνάντηση ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ με την «αριστερή σοσιαλδημοκρατία»-φάντασμα.

Τέλος, να σημειώσω ότι άλλο «αριστερή σοσιαλδημοκρατία» και άλλο δυνάμεις από το χώρο της σοσιαλδημοκρατίας που δεν έχουν βασική ευθύνη για τη μετάλλαξή της, και οι οποίες εγκαταλείπουν κάθε μορφής σοσιαλδημοκρατικές αυταπάτες και κινούνται, με το δικό τους τρόπο και έμπρακτα, προς τα αριστερά και σε αμφισβήτηση του συστήματος, αφού με τις τελευταίες υπάρχουν σημαντικά περιθώρια συγκλίσεων και συνεργασιών.

Πέραν αυτών, οι συμμαχίες έχουν πρώτα απ’ όλα και κυρίως κοινωνική αλλά και ταξική διάσταση. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να αναδειχθεί ηγεμονική δύναμη όχι μόνο ενός αριστερού πολιτικού μετώπου αλλά ταυτόχρονα και ενός κοινωνικού μπλοκ δυνάμεων που θα εκτείνεται από την εργατική τάξη, σε ένα πρωτοπόρο ρόλο , μέχρι τα μικρομεσαία στρώματα των πόλεων, τη μικρομεσαία αγροτιά, τον κόσμο της επιστήμης και της τέχνης και φυσικά τη νεολαία. Για τη συγκρότηση αυτής της πλατιάς συμμαχίας δεν χρειάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ να αναδιπλωθεί προς το «κέντρο», αντίθετα απαιτείται να ριζοσπαστικοποιηθεί περαιτέρω με κοινωνικούς και λαϊκούς όρους, προκειμένου να ριζοσπαστικοποιήσει πολιτικά και ιδεολογικά τα μεσαία στρώματα, τα οποία συντρίβονται οικονομικά και αυτήν την ώρα είναι ανοιχτά σε ταχείες ριζοσπαστικές επανατοποθετήσεις.

4. Είναι προφανές ότι η σημερινή Ευρώπη δεν μπορεί να αποτελεί πρότυπο για την Αριστερά. Την ίδια στιγμή, οι κλυδωνισμοί που υφίσταται το «οικοδόμημα» προέρχονται κυρίως από τους εθνικούς εγωισμούς των κυβερνήσεων και τον δεξιό λαϊκισμό, συνθήκη επικίνδυνη για το άμεσο μέλλον. Τι σημαίνουν αυτά για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ;

Η ευρωζώνη και η ΕΕ μεταλλάχθηκαν βαθύτατα και εξελίσσονται ταχύτατα σε ένα νέο ολοκληρωτικό υπερεθνικό μόρφωμα, εντός του οποίου οι κυρίαρχες πολιτικές ελίτ και οικονομικές τάξεις επιβάλλουν επιλογές κοινωνικής και εργασιακής διάλυση, νέες ιμπεριαλιστικές ιεραρχίες αλλά και νέες μορφές «αποικιοποίησης» σε βάρος των ασθενέστερων χωρών. Η συμμετοχή στην ευρωζώνη αλλά και στην ΕΕ δεν αφήνει περιθώρια εναλλακτικών πολιτικών επιλογών αλλά, στην ουσία, συνιστά αποδοχή πολιτικού προγράμματος και μάλιστα άγριας νεοφιλελεύθερης κατεύθυνσης.

Το τραγικό είναι ότι η ευρωζώνη και η ΕΕ δεν μεταρρυθμίζονται ούτε επαναθεμελιώνονται αλλά μόνο ανατρέπονται.

Γι’ αυτό οι προοδευτικοί και σοσιαλιστικοί δρόμοι σε κάθε χώρα ή ομάδα χωρών της ευρωζώνης και της ΕΕ, δεν μπορούν να προχωρήσουν παρά μόνο σε ρήξη με την ευρωζώνη αλλά και την ΕΕ, με ό,τι αυτό και αν συνεπάγεται.

Δυστυχώς, όσο οι δυνάμεις της Αριστεράς δεν αμφισβητούν ριζοσπαστικά και με δύναμη την ευρωζώνη και την ΕΕ και αντίθετα συχνά συμβιβάζονται ή και εξωραΐζουν τον βαθύτατα ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα τους και τον αντεργατικό-αντικοινωνικό προσανατολισμό τους, τότε αφήνεται ανοιχτό το πεδίο σε κάθε λογής εθνικισμούς και στο δεξιό ακόμα και ακροδεξιό λαϊκισμό, να επωφελούνται και να «ψαρεύουν» στα θολά νερά!

Παίζουμε το φινάλε. Του Γιάννη Μακριδάκη

Έχω πολύ έντονα την αίσθηση ότι βρισκόμαστε στην τελική σκηνή του έργου. Οι υπαίτιοι της καταστροφής της Ελλάδας, πιασμένοι χέρι χέρι για πρώτη φορά, την οδηγούν προς την τελική κατάρρευση, προς την οριστική εκποίηση, κάνοντας πως τσακώνονται κιόλας μεταξύ τους για το ποιος έφταιξε περισσότερο τότε, στο ξεκίνημά τους.

Δεν μπορεί να μην είναι τελευταία σκηνή όταν οι δυο χρόνιοι άσπονδοι εχθροί αλλά κατά βάθος δυο όψεις του ίδιου νομίσματος της αναξιοπρέπειας, βρίσκονται πλέον από κοινού κυβερνήτες.

Δεν μπορεί να μην είναι το τέλος όταν την Υγεία, τους ιατρούς, τους νοσοκόμους, όλους τους ανθρώπους του πόνου και της αφοσίωσης στον πονεμένο, τούς εκπροσωπεί ένας παλιάτσος του ναζισμού.

Δεν μπορεί να μην είναι τελική σκηνή όταν τον Πολιτισμό, τους συγγραφείς, τους σκηνοθέτες, τους ηθοποιούς, τους ανθρώπους της Τέχνης και του Λόγου, τους ποιητές, τους εκπροσωπεί ένας γλίτσας, ένας σάλιαγκας.

Δεν μπορεί να μην είναι το οριστικό τέλος του έργου όταν οι υιοί και οι θυγατέρες, απαίδευτα, αδαή ως προς τη ζωή, θλιβερά ανθρωπάκια, κατεστραμμένα από τους γονείς τους που κατέστρεψαν και τη χώρα, πιάνονται κι αυτά χέρι χέρι, όχι για να χορέψουν τισγκολελέτα στο διάλειμμα της εσώκλειστης θητείας τους στα κολέγια της αποβλάκωσης όπως θα τους άρμοζε, αλλά για να κυβερνήσουν και να αποτελειώσουν τη μπίζνα που λέγεται Ελλάδα.

Δεν μπορεί να μην είναι το φινάλε όταν όσοι ήταν να συμμετάσχουν στο έργο εδώ και τόσα χρόνια, συμμετείχαν, όσοι ήταν να περάσουν, πέρασαν, και τώρα έμειναν μονάχα οι βασικοί πρωταγωνιστές, να βγουν στο σανίδι όλοι μαζί, να κάνουν την βαθιά υπόκλιση, να τουρλώσουν τα οπίσθια και να παραδώσουν τη χώρα μαζί με τους πολίτες της, για να πάρουν το τελικό χειροκρότημα από τους δανειστές αφέντες τους, χορηγούς της παράστασης.

Είμαι απολύτως βέβαιος ότι είμαστε στο φινάλε.

Αυτό που δεν ξέρω είναι πόση ακριβώς διάρκεια θα έχει αυτή η τελευταία πράξη του έργου. Αλλά δεν έχει καμιά σημασία αυτό νομίζω. Σημασία έχει ότι δεν διαφαίνεται καμία ένδειξη ανατροπής έστω και λίγο πριν την αυλαία. Διότι τα δυο κόμματα που επί δεκαετίες κατέστρεψαν αυτή την πατρίδα και τώρα μαζί την εκποιούν, αποτελούν την ήδη ολοσχερώς κατεστραμμένη πλειονότητα των νεοελλήνων υποκριτών, πελατών του πολιτικού συστήματος που ζούσαν εις βάρος της πατρίδας τους, των εαυτών τους, των παιδιών τους των ίδιων.


yiannismakridakis.gr



Πηγή: Παίζουμε το φινάλε. Του Γιάννη Μακριδάκη - RAMNOUSIA